Pagina 3 van 3

Re: Dystopia

Geplaatst: wo dec 28, 2016 1:15 pm
door nurias
Dikke duim en ga zo door :)

Re: Dystopia

Geplaatst: wo dec 28, 2016 8:14 pm
door CliveBarker
Suus zette het nieuws op, op het verzoek van Soes die haar gekwebbel moe was. Meike lag boven in bed, Liz was bij haar.
‘Nieuws uit de arena waar sterspeler Jorre terug is gekeerd na een eerdere blessure aan de hand.’
Ze toonde videomateriaal van eerder op de dag. Soes zat te gapen.
Zijn zoon in de arena. Hij begroef zijn hoofd in zijn handen.
‘In ander nieuws, er was een moord in het Sint-Quentin op een nachtverpleegster. De vermoedelijke daders waren met een smoes binnen gegaan. Deze personen worden dringend gezocht.’
Ze toonden een foto van Mary en Meike en van Soes en Liz.
‘Godverdomme, zei Soes. Hij keek door één van de jaloezieën, er was niets te zien op straat. Het was echter één rotte rat of hysterisch wijf nodig om daar verandering in te brengen. Ze zouden als het donker was naar Guz gaan. Maar Jorre dan, die arme donder zat in dat slachthuis wegens hem.
En hij kon niets doen om hem te helpen.
‘Wakker worden, maden, de grote dag is aangebroken, er zal bloed vloeien, jullie bloed.’
Het eten was deze keer ok.
‘Hmm, best lekker soep,’ zei Natasha ‘had enkel wat meer peper mogen hebben.’
‘Natasha, wat doen we als we als enige overblijven?’
‘Jij hebt veel zelfvertrouwen.’
Hij keek de lange slanke vrouw met pezige armen, vooruitstekende borsten, lange zwarte vlecht en groene ogen aan.
‘Nee, echt?’
‘Dit,’ zei ze
‘Wat is dat?’
‘Een middel om je even dood te maken, snijdt me maar flink, dood me enkel niet, tegen de tijd dat ze aan mijn organen beginnen ben ik weer kiplekker.’
‘Ik wil denk ik de rest niet weten.’
‘Lees jij nog maar wat verder in de Weg van de Samoerai, ik vraag me af wat je met een boek als Bushido kunt aanvangen.’
‘Het maakt me rustig en gefocust.’
‘In dat geval lees maar raak.’

De kooien gingen open.
‘Kies jullie pantser en wapen.’
‘Ik hoef geen pantser, het maakt me traag,’ zei Jorre, hij trok een vlijmscherpe katana uit het wapenrek.
‘Voor mij ook niet,’ zei Natasha.’
‘Oké, wij vormen een team,’ zei de vrouw tegen Jorre, ‘vertrouw verder niemand.’
‘Tasha, ze zijn met tweeënzestig. En elk wil mijn bloed na die mislukte demonstratie.’
‘Daarom dat we niemand anders kunnen vertrouwen met rugdekking, ze zouden er wel eens hun wapen kunnen indrijven,’ zei de vrouw ‘enkel wij twee.’
Ze namen elkaar vest en zoenden innig.
‘Als ik sterf dan sterf ik voor jou,’ zei Tasha.
Haar ogen keken hem vurig aan.
Jorre wreef over haar wang.
‘We blijven leven, dat zweer ik,’ prevelde hij.

Het gevecht brak los na het bazuingeschal, Miller was gaan zitten op z’n troon op het verhoog. Hij wapperde met een paarse zakdoek.
‘Welkom dames en heren, op de vijftiende editie van dit buitengewone bloedbad. We droppen u in de actie. Favorieten na de try-outs zijn Jorre en Duke, niet de beste vrienden, dat zal u wel duidelijk worden in enkele ogenblikken. Jullie kunnen nog steeds gokken op het vaste nummer.’
Een ridder in maliënkolder met slagzwaard kwam op Jorre toegelopen, een man met een speer sloop achter hem. Natasha was gepreoccupeerd met vier aanvallers. Jorre moest zich dwingen om bij de les te blijven, hij pivoteerde op zijn voet, ontweek de speer door zijn hoofd achteruit te werpen en hakte in op de ridder zijn voet. De achillespees van de ridder werd doorgehakt. Daarna rolde Jorre naar rechts, maakte een pirouette en haalde uit naar de man met de speer. Hij ging gorgelend neer met een opengesneden keel. De zwaar gepantserde leunde op zijn slagzwaard. Jorre hakte zijn hoofd af. Overal vielen lijken met de bosjes. De meest opvallende combattant was Duke die ondertussen al negen man had gedood met zijn twee bijlen. Hij werkte zijn weg naar Jorre, hem blikken toe werpend. Dat kon Jorre missen als de pest. Natasha haalde uit met het verzwaarde uiteinde van de speer, iemand zijn schedel versplinterend. Rico, de messenwerper, met zuidelijke roots nam Jorre op de korrel. Hij gooide mes na mes, gedrenkt in een dodelijk gif, Jorre weerde af met zijn katana.
‘Jorre is in topvorm,’ zei de dikste commentator die zelf niet echt niet in topvorm was.
Duke had een bende van tien man verzameld rond hem en marcheerde naar Jorre.
‘Oh, de actie die komt is zinderend, Duke vormt een alliantie, hoogst twijfelachtig tegen Jorre die alleen met de exotische schone, Natasha, overschiet om tegenstand te bieden. Jorre dropt in de pools nu mensen. De overlevingskansen zijn nihil.

Soes vloekte, hij kon het niet meer aanzien. Toen zag hij een geel busje voor de deur stoppen.
‘Godverdomme, Suus, wie zijn dat?’
‘Ik ken die mensen niet.’
Twee kleerkasten met gentrackers, een soort scanners in hun hand, en een pistool in de andere, voorgeleid door een kale, ascetische man met een donker uilenbrilletje. Ze belden aan. Liz en Meike renden naar beneden. Suus drukte op een knop op de afstandsbediening.
‘Hebben jullie elk je pistool dat de regering verschaft heeft om één persoon te doden?’
‘Ja.’
‘Ga de panic room in, ik probeer ze naar buiten te werken.’
Nadat ze in de ruimte waren gestapt drukte Suus terug op de afstandsbediening. Ze had een pistool in haar broeksband. Ze wierp een blik in haar spiegel, ze leek jaren ouder op enkele minuten tijd geworden te zijn.

Re: Dystopia

Geplaatst: za dec 31, 2016 9:15 am
door CliveBarker
Een man in lange zwarte lederen jas keek haar giftig aan toen ze de deur opende.
‘Gegroet, ik ben Jonas Weber, genpolitie. Er zouden hier personen verborgen zitten die genetisch inferieur zijn.’
‘Dat is niet waar.’
Eén van de ruige types met lang wild haar en stoppelbaard lachte naar zijn maat. Hij had een testapparaat vast.
‘Mogen we even binnen komen.’
Onwillig deed Suus de deur open, ze gingen de woonkamer binnen. Weber stuurde de twee naar boven.
‘Hebt u bezoek gehad?’ vroeg hij scherpzinnig. Hij wees naar de glazen op tafel.
‘Enkel de dames van de boekenclub.’
‘Oh, ik hou van boeken. Mijn favoriet is 1984 van George Orwell. Knappe maatschappij dat hij kenschetste. Hey, is dat een Domotek 2.0?’ Hij greep de afstandsbediening die op het kristallen tafeltje lag.
‘Daar kun je elk apparaat in huis mee bedienen niet?’ vroeg hij zeemzoet.
Hij drukte op de gevreesde knop. Hij was als een muis dat met zijn prooi speelde. De bibliotheekwand verschoof. Een kogel vloog door de lucht hem treffend in het hoofd.
‘Je bent één ding vergeten,’ zei Suus ‘Miller deelde revolvers aan iedereen uit met de garantie dat ze één ongestrafte moord mochten plegen.’ Rook kringelde uit Soes zijn wapen. Meike kromp ineen, Mary troostte haar.
Suus trok haar wapen toen ze gestommel op de trap hoorde. De deur werd ingetrapt, een ganse bende van de genpolitie viel binnen.
Ze werden allen gearresteerd en overgebracht naar het meest nabije politiestation. Ze vlogen in aparte cellen.
‘Laat mij bij haar, ze trekt het alleen niet,’ smeekte Mary.
De mannen keken elkaar aan. De commissaris knikte, Meike en Mary mochten in één cel.
Een agent zette de televisie aan.
‘Hey, Hendrik, zijn die gevangenen al gescand.’
‘Ja, allemaal geninferieur. Die dikke en hippie verhoogde kans op vaatziekten en die vrouw en haar dochter kans op kanker.’
‘En dat andere meisje?’
‘Kans op schizofrenie. Maar laat me nu, de arenaspelen zijn bezig.’

Jorre keek naar Natasha. Dan ademde hij langzaam in en uit, sloot zijn ogen, hij voelde zich vloeibaar worden, zijn ik uitdijend over het veld.
‘Kijk, hij durft niet kijken wat er gaat gebeuren,’ smaalde Duke. Dan begon een bizar gevecht. Jorre gebruikte niet langer zijn ogen maar andere zintuigen. Een zuchtje wind werd geregistreerde, gekraak van hout, hij danste tussen bijlslagen heen en maakte met zijn zwaard vloeiende banen, dood en verderf zaaiend.
‘Die knul is gestoord. Vergeet het Duke we vechten niet langer voor jou,’ zei een man bang.
‘Dan maar tegen mij,’ gromde de reus.
Hij kapte de armen van de weigeraar zijn romp met z’n bijlen. Die krijste.
Een andere gladiator wierp een ketting met zware loden bal, Jorre sprong omhoog, de val ontwijkend. Op de ketting stappend sprong hij naar de oorsprong van het struikelwapen en kliefde de eigenaar zijn schedel. Toen was enkel Duke over. Natasha viel aan met het verzwaarde uiteinde van haar speer, deze een draai gevend. Duke’s kaakbeen werd gebroken, een tand vloog door het zwerk. Jorre ving bijlslag na bijlslag op . Tik tak, tik tak tik, tik tak. Hij merkte een patroon. Plots stak hij bliksemsnel zijn zwaard door diens oog tussen de haast onherkenbare pauzes van de slagen door. Gorgelend met een blik vol ongeloof ging hij neer. Dan hakte Jorre in op Natasha’s rug. Ze zakte ineen. Gejuich in de arena, Jorre’s naam werd gescandeerd. Miller zei tegen zijn assistent:’ heb die jongen al eens niet gezien op een feestje van me?’
‘Dat klopt, hij is protégée van mevrouw Zomers.’
‘Oh, in dat geval spaar ik hem, duivels knappe show ook, verhoog het prijzengeld met een derde,’ gebood Miller.
Hij stak zijn duim omhoog. De arena daverde en ging uit zijn dak.

Soes haalde opgelucht adem. Zijn zoon leefde nog, hij had het onnoembare gedaan en het gehaald.
In de arena trok Jorre zijn gewone kleren weer aan en hing de barstensvolle buidel goudstukken aan zijn riem. Hij stak de katana in een schede op z’n rug.
‘Sorry, knul,’ zei de instructeur vriendelijk ‘maar het wapen mag je niet meenemen.’
‘Komaan, het is voor aan mijn muur, ik zal het bot laten maken.’
‘Ach, ja, de overwinnaar mag wel eens een speciale behandeling krijgen.’ De donkere man knipte grijnzend met z’n oog ‘ik ga nooit meer iemand van jouw kaliber hebben.’
Jorre schudde hem de hand.
‘Bedankt voor je lessen.’
‘Jij leerde ons,’ zei de man nederig zijn hoofd buigend.
En dan verliet hij de catacomben en stond op straat. Een massa kwam op hem af, ze vroegen om samen op de foto te gaan of een handtekening. Op de meest obscene lichaamsdelen dan nog wel. Hij was een volksheld. Een Afrikaan met zonnebril kwam op hem af.
‘Jorre, we moeten praten?’
‘Wie ben jij?’
‘Lucius, Verzet.’
‘Geen interesse.’
‘Wil je dan niet weten hoe het met Natasha gaat?’ vroeg de man.
‘Wat?’
‘Ze is lid van het Verzet, werd gesnapt foto’s makend van blauwdrukken van gebouwen en de stads nutsvoorzieningen.’
‘Tasha? Dat had ik niet verwacht.’
‘Wel, we hebben niet bepaald een clubhuis en dragen geen buttons.’
‘Goed, ik ga mee.’
Een paar straten verder lichtte Lucius een mangat.
‘Ik vrees dat deze stank de catacomben naar honing en dennengeur zal doen rieken in vergelijking.’
‘Wees daar maar niet zo zeker van.’
‘Na u.’
Jorre sprong het gat in.
Lucius deed een zaklamp branden.
‘We hebben je niet nodig voor je kunde met de katana maar eerder je hackerstalenten.’
‘Mij best, maar ik wil eerst zien of mijn familie veilig is.’
‘Veilig in een cel. Ik heb er al een eenheid naartoe gestuurd. Hij keek op zijn horloge ‘die zouden daar nu elk moment moeten arriveren. Ze kwamen in een grote ruimte waar werd gerookt, gedronken en gevloekt, sommigen waren bezig hun wapen te kuisen, anderen tekenden plannen over. Een jongen met bril zat aan een computer met drie schermen.’
‘Kun je de gentracers uitschakelen?’
‘Een eitje, hé, Pointdexter, maak je effe ruimte?’ vroeg Jorre.
‘Enkel als je dit 84 tekens tellende alfanumeriek paswoord kan kraken, patser, binnen de minuut.
Jorre tokkelde razendsnel op het toestenbord. Een programmatje sprong open, net geschreven. Hij liet het draaien.’
‘Wat is dat?’ vroeg de jonge knaap.
‘Een Backwards Keylogger. Laat alle toetsaanslagen zien van het afgelopen uur.’
Jorre typte de eerste 84 tekens over, duwde op enter, het bureaublad sprong open.
De jongen stond hem met een mond vol tanden aan te gapen. Razendsnel bewogen Jorre’s toetsen over het klavier, hij leek wel een pianist die een quatre-mains op zijn eentje uitvoerde.
‘Gentracers zijn down, Drones vliegen nu weg van het eiland.’
‘En de stroom?’
‘Negatief, daarvoor moet iemand ter plekke de boel platleggen.’
‘Enige voorstellen over wie dat wel moet zijn?’
‘Mijn pa, hij werkte tientallen jaren voor Elegon, zijn badge wordt pas ingetrokken bij het Nieuwe jaar.’
‘Dan moeten we spoed zetten achter die reddingsoperatie. Team Alfa, sprak hij in zijn zendertje, status rapport.’
‘We zijn bij het politiestation aangekomen.’
‘Denk eraan, de gevangenen moeten ongedeerd blijven,’ zei Lucius met klem.
‘Oké, copy that, we gaan binnen.’

Een man verkleed als politieagent stapte zuchtend naar binnen.
‘Hey, waar is Lou, is dat zijn penning niet?’ vroeg een man. Het Verzetslid trok een Heckler & Koch tevoorschijn en maaide iedere agent die verrast naar zijn wapen sprong omver. Daarna trok hij een bos sleutels naar zich toe terwijl de andere drie zorgden dat de kust veilig bleef.
‘Wat is hier de bedoeling van?’
‘Soes, is het niet?’
‘Ja.’
‘Je zoon stuurt zijn groeten,’ zei het knokige Verzetslid onverstoorbaar.
Soes blies uit, het leek wel of dat een eeuwigheid geleden was, die zucht van verlichting.

Re: Dystopia

Geplaatst: ma jan 02, 2017 7:52 pm
door Maaike
Leuk vervolg. Lees/kijk je zelf veel dystopische verhalen?

Re: Dystopia

Geplaatst: vr jan 06, 2017 11:32 am
door CliveBarker
Na een lange weg, ze sloegen steeds nieuwe gangen in en daalden af, kwamen ze aan in de rokerige kamer die op zijn minst rommelig te noemen was.
‘Jorre, ik ben zo blij,’ zei Meike die hem in tranen om de nek vloog.
Liz wreef over zijn wang. ‘Blij je te zien m’n jongen.’
‘Kom eens op Suus, Rambo,’ lachte zijn tante
‘Oké nu dat we de familiereünie achter de rug hebben, er is werk aan de winkel,’ zei Lucius.
‘Kan jij de elektriciteit uitschakelen?’ wou Lucius met aandrang weten.
‘Wat bedoel je?’ vroeg Soes.
‘De stad plat leggen.’
‘Zorg voor een bus zuur, één met benzine en een wapen,’ Zei Soes ernstig.
‘Dat komt voor elkaar,’ zei Lucius, hij ging en draaide zich toen om ‘bedankt, meneer Donckers, we vragen veel, dat weet ik.’
‘Ik wil die zak van een Miller even graag afgezet zien al één ieder,’ antwoordde Soes met een vuur in zijn ogen.
‘Pa, ik ga mee.’
‘Nee, jij blijft, ik duwde je weg toen je me nodig had, ik ga je niet in levensgevaar brengen.’
‘Maar wat als ze je doodschieten?’
‘Dat ik moet sterven voor een goeie zaak deert me niet.’

De elektriciteitscentrale was zwaar bewaakt. Soes werd tegen gehouden.
‘Hey’ ken ik je gezicht niet ergens van?’ zei de bewaker argwanend.
‘Heb je de arenaspelen gezien?’
‘Ja?’
‘Mijn zoon is Jorre, de winnaar. Ze zonden een kort interview met mij uit.’
‘Ach zo, ja vandaar, maar wat draagt u daar met zich mee in die flessen?’
‘Schoonmaakmiddel, werkt die kuisploeg hier eigenlijk wel? Palazzio klaagde dat de generator onder het smeervet zat.’
‘Ach zwijg er me van, meneer, ze punten in om acht uur en zijn om twee uur al weg. Er zou iemand iets moeten van zeggen.’
‘Ik zal het melden. Bedankt.’
‘Hey, graag gedaan, wij doen tenminste ons werk nog,’ zei de strever met rotkarakter.
Soes deed zijn best om zijn walging niet te laten zien.
Hij stak zijn badge in het toestel. Een alarm ging af en de hele controlepost baadde in een rood flikkerlicht. Overal kwamen gewapende veiligheidsmensen aan. Soes trok zijn machine geweer en maaide er enkele neer, zich terug terugtrekkend naar de controlepost waar hij met zijn geweerkolf de wachter die zijn wapen niet gedeblokkeerd kreeg een trits tanden uitstampend. Na nog een uithaal ging die bewusteloos neer. Soes die beschermd werd door het kogelvrijglas van de cabine schreeuwde: ‘wie zijn briljant idee was het om mijn badge te gebruiken. Zet dat alarm uit.’
Hij bukte zich, rukte de kleren van de bewusteloze bewaker die zijn postuur had aan. Hij drukte het machinegeweer in diens hand en nam het pistool, hij stak het rustig naar buiten komend in zijn holster.
‘Stand down, hij is bewusteloos.’
‘Waarom schoot je hem niet dood?’ vroeg een man hem argwanend.
‘Een verzetslid neerschieten alvorens hem af te voeren naar de martelkamers van de Geheime Politie, daar zou Miller niet mee kunnen lachen.’
‘Daar heb je wel een punt.’
‘Wat nu?’
‘Eén iemand moet hem afvoeren, de andere de controlepost bemannen.’
‘Ik voer hem wel af, beman jij de controlepost,’ zei een breedgeschouderde blonde reus die uit zijn pak haast barste.
Soes ging zuchtend in de post zitten, de vloeistoffen onder tafel schuivend.
‘Verdomme, wat nu?’ vroeg hij in het microfoontje dat sub dermatologisch was ingebracht.
‘Blijf zitten,’ zei Lucius ‘Jorre werkt aan een oplossing.’

Re: Dystopia

Geplaatst: za jan 07, 2017 9:10 am
door CliveBarker
Miller kwam de afdeling K ingelopen nadat de bewaker in gelid was gesprongen. Een man met grijze krullenbol leunend op een wandelstok kwam op hem af gemankt.
‘Ezra, hoeveel?’
‘Vier, mijnheer de President.’
‘Dat moet volstaan, ze kunnen toch voor me doorgaan?’
‘Het exterieur is niet te onderscheidden en ze hebben alle herinneringen van u tot uw laatste verjaardagsfeest.’
‘Weten ze van mijn noodplannen?’
‘Enkel wat ze moeten weten.’
‘Mooi, een gelukkig Nieuwjaar Ezra,’ Miller trok een magnum 45. en schoot de wetenschapper dood. De 4 Miller’s volgden de originele naar buiten.
‘Vanaf hier scheidden onze wegen, heren. Ik ga naar de kade, jullie weten wat je te doen staat.’
Elk koos een voertuig en een andere weg.

‘De toestand is hier onhoudbaar, ze komen dichter.’
Toen klonk er een schot ergens vanop het dak. Een bewaker ging neer.
‘Nyaa, kun je er genoeg neerleggen opdat Soes verder kan?’
‘Ja, hoor, geen probleem,’ zei de bloedmooie Berber die een tweede in het vizier nam en zag dat er nog een maat van hem vlak achter hem liep.’
‘Twee klappen in één keer,’ murmelde ze.
Ze gingen neer. De resterende bewakers keken rond en speurden naar een vuurmond. Een volgende ging neer. Toen begonnen de mannen het vuur te openen op het dak.
Soes sprintte naar de toegangspoort en huiverde buitenadem om nogmaals zijn badge te gebruiken, deze keer werkte die wel. Een bewaker richtte zijn wapen.
‘Wat is daar ginds bezig, het lijkt wel oorlog?’ zei de gezette man met krullende snor schor.
‘Sluipschutter op het dak.’
‘En jij?’
‘Ik ben van permanentie, het Nieuwe Jaar is een gevaar voor aanslagen,’ loog Soes.
De dikke man gebaarde met zijn geweer.
‘Ga dan maar snel aan het werk.’
Soes haastte zich weg. Hij vond moeiteloos de stroomcabine, drupte corrosief spul over de kabels die begonnen te schuimen en legde een spoor aan van benzine die van de ene kast na de andere leidde in de symmetrische half verlichte gang. Hij deed hetzelfde bij de tweede stroomcabine. Nu had hij nog vijf minuten om de noodgenerators uit te schakelen. Hij daalde snel de trap af. Er was iemand aanwezig. Soes vuurde. De gebrilde man in labjas ging neer. Hij plaatste de plastic bom en zette de timer op vier minuten.
Terug boven stak hij het vuur aan, algauw stond alles in lichterlaaie.
Bewakers kwamen toegestroomd.
Soes schoot zijn pistool leeg. Er rolden dode mannen naar beneden.
‘Handen omhoog, wat heb je hier gedaan?’ blafte een kleerkast met zonnebril op.
‘Waarom draag je een zonnebril bij noodverlichting?’ sarde Soes hem stoer
Geweervuur, alle mannen gingen neer, een donkere vrouw stond bovenaan de trap.
‘Klaar om te gaan?’ vroeg ze.
‘Wel ik ben blij dat Lucius toch nog de tijd vond om me wat rugdekking te geven. Hij heeft verdorie een leger.’
‘Ik ben een leger,’ zei de vrouw kalm, een mes in de hals van de man achter haar stekend die haar wou neerschieten.

Jorre ontving het bericht.
‘De lichten zijn uit.’
‘Livestream van de stad zei hij.’
‘Livestream geactiveerd,’ antwoordde de computerstem
‘Alle lichten zijn wel degelijk uit, behalve die op Miller’s penthouse,’ zei Jorre.
‘Die zak heeft zelf noodgenerators,’ zei Lucius ‘dat maakt het mijn teams niet gemakkelijk.’
‘Wanneer begint de operatie?’ vroeg Jorre
‘Die is al bezig. Alfa neemt de aanval op de penthouse voor zijn rekening, dat zijn mijn beste manschappen. Beta, Sigma en Dellta nemen overheidsgebouwen in. Gezien het Nieuw Jaar is zijn deze onderbemand.’

Re: Dystopia

Geplaatst: za jan 07, 2017 10:03 am
door CliveBarker
Team Delta nam de Gentracers voor hun rekening. De mannen vuurden erop los.
'Mannen, haal ze neer, laat dat geninferieure tuig zien waar superieuren zijn van gemaakt,' vuurde hun leider die ietwat van het fanatieke soort was, hen aan.
'zeventig water, vlees en botten, eikel.'
Hij werd doorzeefd.
Dan gooiden de rebellen granaten. De troepen werden uit elkaar gedreven en afgemaakt.
'Hier Riggs, de Gentracers zijn uitgeschakeld, moeten we de vluchters afmaken?'
'Lucius hier, vormen ze nog een bedreiging?'
'Nee, het ging op een paar overgebleven ratten die nu wellicht in hun broek doen.'
'Goed, gebouw innemen en hun uniformen aantrekken.'

Jorre haalde de blauwdrukken van het penthouse boven.
'Bewakers op alle veertig verdiepen. Sensoren met gifgas in de airconditioningschaften. Een aparte zuurstofinstillatie op het penthouse. Dit is eigenlijk een fort op een berg, waarbij de wolkenkrabber de berg is en het penthouse de toren.'
'En de ramen?' vroeg Lucius
'Kogelvrij, onmogelijk om daar zelfs de zwaarste munitie een deuk in te laten maken.'
'En wat als we er een straaljager doorboren.'
Jorre keek hem aan alsof hij gek geworden was.
'Kamikaze, Tweede Wereldoorlog, Pearl Harbor.' zei de computernerd pedant. Hij had nog steeds niet verkropt dat hij zijn plek bij de laptop kwijt was.
'En hoe wou je aan dat vliegtuig geraken?'
'Team Alfa, neem een aantal voertuigen, rijd de luchtbaan op en steel het snelste vliegtuig dat er is.'
'En waar moet dat heen?'
'Crash het in Miller's penthouse.'
'Maar de mensen?'
'Gen superieur tuig die zijn regime een warm hart toedragen en financieel mee met hem in bed kruipen, ze mogen eens voelen hoe vervangbaar ze wel zijn.' zei Lucius bitter

Re: Dystopia

Geplaatst: zo jan 08, 2017 12:28 pm
door CliveBarker
‘Er is nog een probleem, één dat veel meer aandacht vraagt. Er rijdt een SUV door het woud, mijn drone vond hun eindbestemming. Een raketlanceerinstallatie midden in het woud op een open plek.’
‘Wat! Die Miller is gekker dan ik dacht, hij gaat de stad bombarderen.’ Riep Lucius.
‘Ik kan hun installatie niet hacken, ze zijn afgesloten van het Web,’ zei Jorre.
Soes kwam binnen met Nyaa. Liz en Meike vlogen hem in de armen.
‘Stuur dat vliegtuig naar de site, zeg de piloot dat ze moeten bombarderen,’ antwoordde Jorre.
Lucius sprak door zijn zender.
‘Zijn jullie al binnen, probeer twee straaljagers te jatten.’
‘Maar we hebben maar één piloot, wacht even er komt een vrouw op ons toe gestapt.’
‘Lucius, je hebt twee piloten.’
Jorre sprong een gat in de lucht.
‘Tasha!’ riep hij enthousiast.
‘Dag, samoerai, hoe gaat ‘t?’
‘Geweldig nu ik weet dat je nog leeft.’
‘Luister steel die straaljagers, één iemand bombardeert die lanceerinstallatie, de andere stort zich door het penthouse.’
‘Ik doe het niet, zoek maar iemand anders die zijn leven beu is,’ zei de man die piloot was.
‘Ik doe het wel, watje, voor wat dienen schietstoelen? Of weet je dat niet? Lucius waar vond je die clown?’
‘De sloppenwijk, hij heeft een houten been en het was verkassen of de zachte dood.’
Twee bewakers passeerden hen. Tasha sprong op en vuurde twee schoten af met een knaldemper.
De soldaten gingen neer. De omheining werd doorgeknipt. Ze slopen naar binnen, ze zagen twee straaljagers staan blinken.
‘Oké, jullie maken een hoop herrie en dit genie en ik vliegen er vandoor.’
Geweervuur barstte los.
Tasha kroop in het eerste toestel, draaide aan knoppen, haalde een schakelaar over en deed haar helm aan. Ze nam de stuurknuppel en gaf gas. Het toestel schoot weg, de hoogte in, gevolgd door het tweede. Luchtafweergeschut schoot in gang maar miste doel.
‘Oef, hopelijk is de rit verder wat rustiger, zeg hoe noem je?’ vroeg Tasha.
‘Rick.’
‘Wel, Rick, wij gaan er een knaller van een feest van maken.’
Miller stapte uit de SUV en haastte zich naar de raketinstallatie.
‘Niet aftellen, afschieten.’
‘Maar de coördinaten, we zullen ook…’
Miller schoot de wetenschapper dood.
‘Ik zal het weer allemaal zelf moeten doen, hij besteeg de trap naar boven en ging de computerkamer binnen.
‘Alles is operationeel, mijnheer president, enkel uw vingerafdruk en acht cijfercode.
Miller wou net beginnen met alles invoeren toen ze een naderend geluid hoorden. Een raket. De installatie ontplofte, geen overlevenden.
‘Rick hier, doel uitgeschakeld.’

Lucius haalde diep adem en blies opgelucht uit.
Gespannen zei Jorre:’ Tasha doe het niet.’
‘Sorry, lieverd, maar soms moet je op het scherpst op de snede leven, dat begrijp jij wel.’
Lucius vroeg:’ waar ben je?’
‘Ik zie het penthouse, ik maak me klaar om te duiken, ik drijf de snelheid op. Maar schiet eerst een paar raketten af, dat maakt de structuur zwakker.’
Ze hoorden twee ontploffingen, gevonden door een daverend lawaai.
‘Tasha, leef je nog?’ vroeg Jorre.
Minuten passeerden.
Jorre stond gebroken op, een traan bengelde op zijn wang. Hij leek op vijf minuten tijd jaren ouder geworden te zijn.

Guz dronk net een glas rum toen hij een klap kreeg van een pistoolkolf.
‘Sorry, vriend, maar ik verwacht hier een heerschap die je boot wil kapen,’ zei de mysterieuze man met zwart glanzend haar en ringbaard, hij had een gebronsde huid en droeg een zwart maatpak.
Hij verborg zich in de schaduwen van de hut.
‘Oké, we hebben Miller in het penthouse, die in de cabine van de lanceerinstallatie. Hoeveel missen we er?’ vroeg Lucius.
‘Volgens een rapport uit een tomatenfabriek dat eigenlijk een kloonfabriek was kan ik opmaken dat er nog twee rondlopen. Ik heb ook hun bestemming berekend volgens belang. Miller 1 gaat naar het presidentieel paleis, de andere rijdt naar de haven,’ zei Jorre verbitterd ‘ik stuur twee drones. En bombardeer die klootzak.’
‘Nee, er is overal feest en de haven is met zijn chemische industrie een dodelijke bom,’ zei Lucius.
‘Het is al in gang gezet, hypocriet. Niemand kan het blokkeren.’
‘Ik wel,’ zei de computernerd. Een iaido van Jorre volgde, zijn lemmet doorboorde de mond van zijn tegenstander die op hem toe stapte.
Meike gilde.
‘Doe het niet Jorre,’ smeekte Liz.
Soes legde zijn hand op z’n zoon’s schouder.
‘Doe het niet.’
‘Hallo, wat gebeurt ginder? En wie bouwt die klerezenders? Ik moest er één kapen,’ zei een bekende stem.
‘Tasha!’ riep Jorre door het dolle heen, snel deactiveerde hij de drones. Miller. Dan hoorde hij een knal.’
Jorre stond op en verliet de ruimte, hij liep de riolen uit.

‘Sorry, liefje, maar volgens de wetten van de arena hoorde je al dood te zijn. Laat de camera’s draaien,’ zei hij.
‘Dystopianen, hier spreekt uw president. Volgens sommige bronnen zou ik dood zijn, u ziet me hier zitten. Ik roep uw op om de misdadigers van die coup die verschillende mensen heeft gedood te wreken.’
Een loop werd tegen zijn slaap geplaatst. Hij kreeg een kogel door de kop. Natasha duwde hem van zijn lederen stoel en zei: ‘de schielijk overleden president Miller wist niet dat ik graag kogelvrije vesten draag. Ik spreek tot u met één boodschap, als jullie menselijkheid, eerlijkheid en mededogen willen juich dan om deze despoot zijn dood. Er komen vrije verkiezingen.’
Jorre ontving dit door zijn zender.
‘Dekselse meid,’ verzuchtte hij ‘ze heeft meer levens dan een kat.’
Miller stapte de hut van Guz in.
Daar zag hij de bewusteloze Guz. Een man stapte uit de schaduwen en vuurde zijn pistool op Miller leeg.
‘Dat is voor de kloteopvoeding en het stelen van mijn bedrijf omdat je mijn ietwat excentrieke hobby’s de pers in gooide. SM hoort veilig te zijn, maar die deerne was te teer en stierf onder de zweepslagen. Daar sprong je als een wolf op. Je verspreidde een opsporingsbericht en nam de macht van GlobCorp over. Ik leefde in de schaduwen, wachtend op dit moment. Nu is de schuld vereffent.
Soes had de haven met een jeep bereikt. Hij sloop naar binnen toen hij Guz zijn waakhond, Smitty, doodgeschoten zag liggen. Hij trok zelf een pistool.
‘Wie ben jij?’ vroeg de zoon van Miller verbaasd.
‘Is hij dood?’
‘Nee, enkel bewusteloos. Ik heb geen vete met hem, ik wou paps hier dood.’
‘Dan verdien je een ster,’ zei Soes en borg zijn wapen op.
Guz kwam grommend bij.
‘Wat is er gebeurd.’
‘Sorry voor de slag, man, maar mijn vader had je zeker gedood nadat hij je niet meer nodig had.’
Dan hoorde ze het starten van de motor.’
‘Godverdomme, mijn boot!’ riep Guz en sprong op.
De schuit haalde al snelheid, een man in grijs pak stond aan het roer.
‘Nog een Miller.’
‘De echte wellicht,’ zei Yves, de zoon van de despoot.
Jorre bereikte buiten adem de kade. Soes en de rest kwam naast hem staan.
‘Wie was die schipper die met die boot net wegvoer?’
‘Miller, de enige echte. Hij wou zich natuurlijk in veiligheid brengen voor de bom alles plat zou leggen.
Jorre nam zijn smartphone en tikte verwoed een code in, daarna wreef hij over het scherm. Dan drukte hij op een rode knop die op het scherm werd weergegeven.
‘Crepeer in hel, klootzak.’
Hij duwde de knop in. De boot ontplofte.
‘Mijn schip, mijn uitweg,’ schreeuwde Guz.
‘Sorry, Guz, je zal nog een tijdje moeten blijven,’ zei Soes en gaf hem een schouderklopje.

Overal brak feest uit. De dictator dood, nu zouden dingen snel beter werden, één generatie mocht geen kinderen maken, maar overal zou degelijke behuizing komen, geen sloppenwijken en genwetten meer. Menselijkheid na jaren onverdraaglijke repressie.
De overbevolking zou op een humanere manier aangepakt worden. Jorre en Tasha werden een koppel, ze openden een dojo. Soes en Liz genoten van hun kleine Hannah, Meike studeerde voor advocaat.
Lucius wist dat zijn rol uitgespeeld was en sloot zich aan bij de politie. Nekschoten waren van de baan, er was weer een rechtbank die de gepaste straf bepaalde.
De toekomst zag er voor het eerst sinds lang zonniger uit.

Re: Dystopia

Geplaatst: do jan 12, 2017 7:58 pm
door Maaike
Leuk vervolg weer :)
Hij plaatste de plastic bom en zette de timer op vier minuten
Haha, als het plastic is klinkt het als speelgoed XD