Dystopia

Laat je meevoeren in verhalen over een sterrenstelsel ver ver weg
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

za dec 10, 2016 7:05 am

Dystopia was een stad die zijn grenzen had bereikt. Ze grensde aan de radioactieve zone. Miller riep zichzelf als eigenaar van de grond uit tot president voor het leven.
‘De democratie van het volk,’ is er één geworden van ‘de dwaasheid van het volk.’ zei hij ‘laat me jullie leiden en ik zorg dat dit werkt. Allereerst wil ik genetische tests, mensen met een genetisch defect worden verzameld en krijgen de ‘zachte dood’. Superieure gezonde mensen hebben toegang tot Uptown en zijn faciliteiten, ze mogen één kind maken. Elke misdaad wordt met een nekschot of een deelname in de arena bestraft waar ze zullen strijden voor hun vrijheid.’
Dat was zijn eerste proclamatie. En het volk slikte het. De grenzen waren bereikt, er moest iets gebeuren, er was gewoon geen plaats meer voor meer volk. Dat speelde door Jorre’s hoofd. De man die de oorzaak van alle ellende was stelde zijn wetten. Hij had grondig alles gepland tot de windrichting toe zodat zijn grondgebied ontsnapte aan de radioactiviteit.
Jorre kwam thuis en riep: ‘Mei, ben je thuis?’
Hij kreeg geen antwoord. Hij liep naar boven haar kamer in, zag de brief en vijf flacons Dream.
‘Godverdomme,’ zei hij. Hij belde meteen de ambulance
‘Cedarstreet 12 in Downtown, drugsoverdosis,’ zei hij.
‘Voor junks rijden we niet uit.’
‘Ze is geen junk, dit is een zelfmoordpoging.’
‘We komen eraan.’ zei de nasale vrouwenstem.
De verbindinig werd verbroken. Jorre waakte bij Meike. Ze zag bleek en haar lippen blauw. De ambulance kwam tergend traag. Je kon de sirenes al een hele tijd op voorhand horen.

De mannen kwamen met een brancard naar binnen, tilden Meike moeiteloos op.
‘Mag ik meerijden?’
‘De grootste, een beer van een vent knikte.
het ziekenhuis werd ze direct naar de intensieve gebracht. Soes en Liz arriveerden later. De geur van detergent en verval drong Jorre’s neusgaten in.
‘Wat is er gebeurd?’
‘Ze nam een overdosis Dream.’
‘Jou spul? Ik heb het gehad, je gaat nu naar huis en tegen dat wij thuiskomen ben jij weg,’ zei Soes hard.
Jorre droop af.
Een dokter kwam naar hun toe.
‘We waren er op tijd bij, ze wordt nu naar een gesloten afdeling gebracht?’
‘Waarom?’ vroeg Liz.
‘Ze heeft duidelijk geestelijke problemen, we gaan haar beter maken,’ zei de dokter.
‘We willen haar meenemen naar huis.’
‘Dat zal niet gaan, jullie zijn tijdelijk ontvoogd, maar alles komt goed,’ zei de dokter, een charmante man met grijzende slapen.

Jorre had wat verse kleren en zijn laptop gepakt. Hij ging naar Specs.
‘Kan ik hier crashen, mijn ouders hebben me buiten gesmeten.’
‘Tegen een prijs. Specs toonde hem de living. Die puilde uit van papier en pizzadozen, lege blikjes bier, in de keuken stond een afwas van twee weken te beschimmelen.
‘Als alles netjes is zet ik het veldbed hier,’ zei Specs.
Drie uur later plofte Jorre uitgeput neer op het provisoire bed.
‘Wat is er gebeurd?’
‘Mijn zus trachtte zelfmoord te plegen met mijn voorraad Dream. Jorre dronk een laatste flacon leeg en belandde in een prachtige droom, thuis, waar iedereen vrolijk was.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

zo dec 11, 2016 11:14 am

Dystopia was een stad die zijn grenzen had bereikt. Ze grensde aan de radioactieve zone. Miller riep zichzelf als eigenaar van de grond uit tot president voor het leven.
‘De democratie van het volk,’ is er één geworden van ‘de dwaasheid van het volk.’ zei hij ‘laat me jullie leiden en ik zorg dat dit werkt. Allereerst wil ik genetische tests, mensen met een genetisch defect worden verzameld en krijgen de ‘zachte dood’. Superieure gezonde mensen hebben toegang tot Uptown en zijn faciliteiten, ze mogen één kind maken. Elke misdaad wordt met een nekschot of een deelname in de arena bestraft waar ze zullen strijden voor hun vrijheid.’
Dat was zijn eerste proclamatie. En het volk slikte het. De grenzen waren bereikt, er moest iets gebeuren, er was gewoon geen plaats meer voor meer volk. Dat speelde door Jorre’s hoofd. De man die de oorzaak van alle ellende was stelde zijn wetten. Hij had grondig alles gepland tot de windrichting toe zodat zijn grondgebied ontsnapte aan de radioactiviteit.
Jorre kwam thuis en riep: ‘Mei, ben je thuis?’
Hij kreeg geen antwoord. Hij liep naar boven haar kamer in, zag de brief en vijf flacons Dream.
‘Godverdomme,’ zei hij. Hij belde meteen de ambulance
‘Cedarstreet 12 in Downtown, drugsoverdosis,’ zei hij.
‘Voor junks rijden we niet uit.’
‘Ze is geen junk, dit is een zelfmoordpoging.’
‘We komen eraan.’ zei de nasale vrouwenstem.
De verbindinig werd verbroken. Jorre waakte bij Meike. Ze zag bleek en haar lippen blauw. De ambulance kwam tergend traag. Je kon de sirenes al een hele tijd op voorhand horen.

De mannen kwamen met een brancard naar binnen, tilden Meike moeiteloos op.
‘Mag ik meerijden?’
‘De grootste, een beer van een vent knikte.
het ziekenhuis werd ze direct naar de intensieve gebracht. Soes en Liz arriveerden later. De geur van detergent en verval drong Jorre’s neusgaten in.
‘Wat is er gebeurd?’
‘Ze nam een overdosis Dream.’
‘Jou spul? Ik heb het gehad, je gaat nu naar huis en tegen dat wij thuiskomen ben jij weg,’ zei Soes hard.
Jorre droop af.
Een dokter kwam naar hun toe.
‘We waren er op tijd bij, ze wordt nu naar een gesloten afdeling gebracht?’
‘Waarom?’ vroeg Liz.
‘Ze heeft duidelijk geestelijke problemen, we gaan haar beter maken,’ zei de dokter.
‘We willen haar meenemen naar huis.’
‘Dat zal niet gaan, jullie zijn tijdelijk ontvoogd, maar alles komt goed,’ zei de dokter, een charmante man met grijzende slapen.

Jorre had wat verse kleren en zijn laptop gepakt. Hij ging naar Specs.
‘Kan ik hier crashen, mijn ouders hebben me buiten gesmeten.’
‘Tegen een prijs. Specs toonde hem de living. Die puilde uit van papier en pizzadozen, lege blikjes bier, in de keuken stond een afwas van twee weken te beschimmelen.
‘Als alles netjes is zet ik het veldbed hier,’ zei Specs.
Drie uur later plofte Jorre uitgeput neer op het provisoire bed.
‘Wat is er eigenlijk gebeurd?’
‘Mijn zus trachtte zelfmoord te plegen met mijn voorraad Dream. Jorre dronk een laatste flacon leeg en belandde in een prachtige droom, thuis, waar iedereen vrolijk was.

‘Je gaat dealen op een concert. Er komt veel volk op af, Jiggy M is dan ook een topartiest. Ik geef je honderd eenheden mee, prijs twee goudstukken.
Jorre vervloekte het feit dat hij nu van Specs afhankelijk was. Hij reed naar het voetbalstadion dat voor de gelegenheid tot concertweide was omgedoopt. Dat grasveld zou wel moeten vervangen worden als daar nog een wedstrijd door moest gaan.
Hij sprak een zatte twintiger aan: ‘Wil je wat Dream scoren?’
‘Man, wie wil nu slapen tijdens een vet optreden, heb je geen oppeppers?’
‘Nee, maar je kan we na het concert dromen dat je de artiest backstage ontmoet.’
‘In dat geval geef me maar vijf stuks,’ zei hij ‘hey, jongens kom effe bijleggen.’
Jorre gaf hen de eenheden en ontving tien goudstukken. Dit had voor hem een lange avond kunnen worden als zijn hand niet in een houdgreep werd genomen en de handboeien aan gingen.
‘U wordt veroordeelt tot een nekschot wegens dealen. Nog enige commentaar?’
‘Laat me meedoen in de arena.’
‘Ben je daar niet wat ongeschikt voor, ze maken je zo af.’
‘Liever een waterkans dan geen enkele.’
‘Goed, voor hem af naar de catacomben van het Colosseum.
Het ronde gebouw van de Romeinen was perfect nagebouwd door Miller die een geschiedenis fanaat was. En het motto “ brood en spelen” van Nero hoog in het vaandel droeg, het gepeupel was een volgzame massa als je hun maar genoeg afleidt van wat er echt gaande was.
In de catacomben werd er gelachen in de cellen.
‘Die snijboon houdt het nog geen ronde vol. Overal zaten geharde criminelen. Het stonk er naar zweet en dood en in het schemerduister kon je weinig ontwaren. Overal lag braaksel, urine en uitwerpselen, een misselijkmakend miasma van rottingsgeur.
‘Ik beklaag het team die met die klojo wordt opgezadeld.’
‘Hey, jochie, voor wat zit jij hier?’
‘Dealen.’
‘Ik voor meervoudige moord, als je zou gokken op wie zet je dan geld in?’ vroeg de man met Schots accent smalend.
‘Op die met het hoogste IQ,’ diende Jorre hem van repliek, en het jouwe scoort slechter als een kamerplant.’
‘Oh, nog een grote bek ook, ik zal je met plezier afmaken, grapjurk.’
‘Maak het niet erger voor je dan het al is,’ zei een vrouwenstem in de cel naast haar.
‘Voor wat zit jij hier?’
‘Mijn man misbruikte me , ik stak hem dood met een keukenmes. Al die shit dat ze nu over je hoofd storten, dat deden ze bij mij ook.’
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Dystopia

zo dec 11, 2016 11:58 am

Spannende vervolgen weer al staat een dubbel, moet gelezen maar dat geeft weer zin om verder te lezen om alles bij te houden maar toppie!
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

di dec 13, 2016 8:51 am

‘Wat is jouw naam?’
‘Doet dat er toe?’
‘Ik ben Jorre.’
‘Natasha, en Jorre denk nu niet dat we vrienden zijn. In de arena zijn er geen vrienden.’
Jorre liet zich zuchtend tegen de muur naar beneden glijden.

Miller ging met zijn kleinzoon Cedric op jacht. Cedric legde aan toen hij een formatie ganzen zag voorbij trekken en schoot. Hij raakte een gans die naar beneden stort. Hij was enthousiast.
‘Zie je opa, meteen raak,’
‘Gefeliciteerd, nu heb je voor één dag eten. Maar wat als je ze niet opgeschrikt had en je ze één voor één had kunnen doden, en al de andere dieren in het woud?’
‘Dan heb je meer jagers nodig.’
‘Nee, want die moet je betalen, anders geven ze hun buit niet af. Nee, wat je nodig hebt is een stiller wapen.’
‘Een pijl en boog?’
‘Zoiets,’ lachte Miller.
Terug in het penthouse belde Miller naar de Staatstelevisie.
‘Ik leg een toespraak af, zorg dat je binnen het uur hier een filmcrew hebt.’

En een uur later stond Miller voor een kansel met verschillende micro’s die hem omringden.
‘Goeiedag Dystopianen, ik heb een nieuw decreet in verband met de nakende overbevolking en de plaag van genetisch inferieure mensen die ons ras bedreigen. Er zullen constante controles plaatsvinden onder de vorm van gentracers, dit zijn drones die je dna op fouten scannen en de ordediensten informeren over je locatie. Niemand staat boven de wet, en genetisch afwijkende individuen dienen de zachte dood te ontvangen, maar mensen die zich aan dat bevel willen onttrekken zullen neergeschoten worden.
Een tweede wet is het afschaffen van de sloppenwijken, ik heb de soldaten opdracht gegeven om terwijl we spreken een zuivering door te voeren. De vrijgekomen ruimte zal benut worden door er huizen en winkels te bouwen.
Dat was alles, iedereen nog een prettige dag gewenst.’
Tijdens zijn toespraak had hij geen spier vertrokken. Hij kende immers geen vrees of schuldgevoel. Hij was een psychopaat die Sherlock Holmes vaak citeerde.
“Gevoel is een chemische aberratie die je aan de kant van de verliezers treft.”

‘Lucius, je gaat toch niet alleen?’ zei Bruce
De man was een reus en een spierenbundel. Hij had grote handen en een kale kop. Hijg ging voor de uitgang van de zijkamer in het riool staan.
‘Ik kan jullie nek niet riskeren, als ik word gedood moeten jullie mijn werk voortzetten,’ zei Lucius overtuigend. De man ging voor de ingang naar het riool weg.
‘Weet dat ik dit een stom plan vind,’ zei een vrouw in soldaten kledij ‘voor hetzelfde geld snijden die wilden je nek over en bestelen je.’
‘Dat is een enggeestige manier om die mensen te bekijken,’ zei Lucius ‘velen hebben enkel een leider nodig.’

Na een tocht van een uur door de riolen die deze straatrat als zijn duimpje kende kwam hij aan bij een mangat die naar de sloppenwijken leidde.
‘Nysaa, ben je klaar?’ fluisterde hij.
“Ja,’ zei de vrouw van Marokkaanse origine ‘maar ik blijf dit een slecht idee vinden,’
, ze nam haar sluipschuttersgeweer van haar schouder, mikte op de bewakers in de wachttorens en schakelde ze uit. Met isolerende handschoenen en een grote schaar knipte Lucius een gat in het hek dat onder hoogspanning stond.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Dystopia

vr dec 16, 2016 2:30 pm

Omdat je daar eens een schrijfles had over gevraagd: de delen die ik een beetje snel vond gaan in de afgelopen stukjes, waren het oppakken van Jorre, het stukje met Miller, en de overgang naar dat deeltje waar je het over een Bruce etc hebt. Dat laatste is nu een beetje verwarrend. Ik geloof wel dat het je bedoeling is ze nog een beetje "verborgen" te houden, maar de overgang is zo snel dat ik eerst niet doorhad dat het niet meer over de arena ging.
Dat terzijde - uiteindelijk zijn het eigenlijk maar kleine dingen -, dit verhaal wordt wel heel erg interessant. Het is leuk dat je laat voelen dat er een stevige achtergrond in het verhaal schuilgaat, en de wisselingen in perspectief maakt het spannend. Je hebt genoeg info over de basis om met de verhaallijn uit de voeten te kunnen, maar bij andere dingen is de info in stukjes opgedeeld, en dat geeft er een mooie raadselachtigheid aan ;) .
Benieuwd wat die laatste personen gaan doen (een "slecht" plan? :P) en wat er met Jorre gaat gebeuren.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

za dec 17, 2016 11:02 am

Jorre zat te piekeren in zijn kooi. Zou zijn 7de graad in kendo hem hier uit kunnen redden? Hij kon althans proberen. Maar dit was karma, eigenlijk hoorde hij te sterven met al die gezinnen die hij met zijn drugs had verwoest, niet alleen het zijne. Er waren twee stadia van gebruik van Dream, na een drietal maal werd je al afgestompt en gedesinteresseerd in de echte wereld. Maar na tientallen keren stierf steeds meer van je hersens af tot je een vegeterende plant werd. Honderden had hij tot dat lot veroordeeld, er zaten wellicht wetenschappers en andere beloftevolle jongens tussen, maar het maakte niet uit, geen van allen verdienden ze het.

‘Oké, maden, het amfitheater loopt vol. Kies jullie wapens en maak buiten je opwachting. Denk eraan, teams van vier.’
‘Natasha, mag ik in jouw team?’
‘Voor mij is het oké maar wat de anderen er van vinden weet ik niet.’
Jorre haalde een zwaard uit het rek, een katana en zei: ‘ik ben dodelijk met dit wapen. Ik volgde Kendo van mijn zesde tot mijn dertigste en heb een ryu van zeven.’
‘Dat is Latijns voor mij, ik neem de speer.’
‘Die melkmuil komt niet bij ons team,’ zei Rufus vastberaden.
‘Verdedig je Rufus,’ zei Jorre
‘Wat ga je…’
Jorre viel aan, hij sloeg het slagzwaard uit zijn handen en duwde de top van het lemmet onder zijn kin.
‘Ben ik nu nog een melkmuil?’
‘Nee, Jezus man, stop dat wapen weg,’ stamelde hij, angst stond in zijn blauwgrijze ogen te lezen. Rufus was groot maar niet gespierd. Zijn asymmetrisch gezicht was pokdalig.
De bewaker kwam terug en sloeg Jorre met de zweep in het gezicht, een bloedende jaap achterlatend. ‘
‘Buiten moeten jullie vechten, niet hier,’ bulderde hij.

Een masse volk was aanwezig. Dan zag hij Miller in zijn maatpak zitten met naast hem zijn vijvendertig jongere vrouw.
Op de schoot van de eega zat een chihuahua. Miller stond op en zei;’ ik verklaar dat de spelen beginnen.
Een groep van acht kwamen op hem af terwijl de rest furieus op elkander inbeukten.
‘Zie je nu,’ zei Rufus ze worden door de zwakste aangetrokken.
Jorre voerde een perfecte aido (het zwaard flitsend uit de schede trekken en in één beweging een tegenstander uit schakelend) uit, de tegenstander onthoofdend.
Daarna nam hij een gevechtshouding aan. De overgebleven zeven vielen tegelijkertijd aan. Met een vloeiende beweging sneed hij al hun buiken door, de ingewanden kwamen er uit, het publiek werd uitzinnig. Ze scandeerden zijn naam. Natasha wierp haar speer die door het hart ging van een tegenstander. Rufus en Brendan, die als broers voor elkaar waren stonden rug aan rug en hakten erop los met een bijl.
Een trompet speelde. Deze ronde was voorbij. Ze gingen allemaal terug naar hun cellen.
‘Knap werk, kleintje.’ zei Brendan die bloedde aan zijn arm ‘je maakte vandaag het verschil.’
‘Wanneer moeten we weer vechten?’
‘Binnen een uur. Rust, eet iets en drink,’ zei Natasha.
De bewakers hadden soep en brood achtergelaten in de cellen en ook een flesje wijn.’
Een man kwam binnen. Hij leek kwaad, en beende op zijn cel af.
‘Wat was de bedoeling van die stunt? Je wist dat je er maar vier mocht doden, dit stuurt heel mijn schema in de war.’
‘Sorry, maar als ze me aanvallen verdedig ik me.’
De zuiderse man met paardenstaart zei: ‘nog één trucje als dat en je krijgt een nekschot.’
Jorre trok het zich al lang geen barst meer aan.
'Goed gedaan, teef, maar in de arena strijd je tegen mij,' zei een reus met een jaap over zijn rechteroog, hij zat onder de littekens.'
'Wie ben jij?'
'Oh, ik zal me even beleefd voorstellen, dan,' zei de titaan met een zwaar Australisch accent 'Duke, viermalig winnaar van de spelen.'
'En zielloze sociopaat ben je er vergeten bij te zeggen,' lachte Natasha.
'Wat is er meissie, word je nat van hem? Voor die mooie sprinkhaan?'
'De enige die nat zal worden is je moeder van je hoerenmoeder als ze je mag begraven,' siste Natasha.

Soes en Liz waren bij Suus ondergedoken. Alvorens de gentrackers hun konden vinden.
Het huis was mooi afgewerkt met oog voor smaak. Er hingen reproducties van impressionisten aan de pastelblauwe muren. De kasten waren van solide eik, dat moest geld gekost hebben en een elektrische wagen had ze ook nog.
‘Wat deed je man nu weer voor werk?’ vroeg Liz geïnteresseerd.
‘Hij is neurochirurg.’
'Het moet hier aardig wonen zijn.'
‘Pff, al die snobs en leeghoofden, ik zei Herbert nog om te verhuizen, maar je kent hem. ‘Waar zijn de kids?’ vroeg Suus.
‘Jorre heb ik aan de deur gezet en Meike zit in een gesloten instelling,’ zuchtte Soes.
‘Dan is Meike haar leven in gevaar en met die gentrackers Jorre ook, waarom Soes, waarom gooide je er je zoon uit?’
‘Het was zijn spul dat Meike innam om er een einde aan te maken,’ gromde Soes die langzaam genoeg had gehad over de vloek die blijkbaar over hun gevallen was.
‘Ze moet uit die instelling, zo snel mogelijk.’
‘Waarom?’
‘Omdat ze daar methodisch iedereen vermoorden,’ antwoordde Suus scherp 'dat wil er bij jou precies niet in. Hoeveel keer heb ik dat al niet gezegd? '
‘Dat meen je niet,’ zei Soes geschokt.
‘Wees later maar overstuur, we halen haar daar nu weg.’
‘Hoe dan?
Laatst gewijzigd door CliveBarker op wo dec 28, 2016 10:22 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Dystopia

za dec 17, 2016 7:16 pm

Like :)
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Dystopia

ma dec 19, 2016 7:30 pm

Leuk verhaal. Ik merk ook dat je goed op weg bent met de beschrijvingen :D Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

wo dec 28, 2016 10:42 am

Ze reed honderdtwintig waar je maar vijftig mocht.
Er werd geen woord gezegd tot ze parkeerden in het donkere struikgewas en zei:’ Het is aan jou, hier. Ze reikte hem het kostuum van een koeriersbedrijf aan.
'En nu wachten.'
Even later stopte een bestelwagen. Een magere spriet stapte uit, duidelijk gestrest met een doos in zijn handen. Soes stapte op hem af.
'Ik denk dat dit een vergissing is,' zei hij
De man fronste een aardige set rimpels bij elkaar met dank aan een jachtig leven.
'Hoe bedoel je.'
Soes sloeg hem knock out.
'Ik bedoel dat ik jou ben.' Hij nam zijn doos en badge en belde toen aan bij de vervallen deur met afbladerende witte verf.
'Ja?'
'Koerier met een pak.'
'Dat zullen de spuiten zijn. Kom maar binnen.'
De deur zoemde. Soes ging binnen en toonde aan een verpleger zijn badge. De kleerkast gromde en ontsloot de tweede deur.
Eenmaal binnen liep Soes op de verpleegster toe, een vrouw van middelbare leeftijd, met haar in een knot, steenpuist boven de lip en van postuur eerder een worstelaarster dan een verpleegster. Soes nam steels een gevulde spuit uit zijn zak.
'Kan ik even bellen, mijn baas is een echte klier en ik krijg op mijn donder als ik me niet meld.'
'En jouw telefoon?' zei de verpleegster argwanend?
'De lader is kapot en de batterij leeg.'
'Pff, en geen back-up, jouw bedrijf is niet koosjer. Goed, kom dan maar binnen,' zei ze, de deur naar de verpleegsterpost deed ze open met een sleutelbos. Soes stapte rustig naar binnen en zei:' Oei daar is koffie op gemorst.'
Ze keek om en Soes stak de spuit in haar nek, lucht injecterend, ze was op slag dood. Hij grabbelde de sleutels en zag in het logboek dat Meike op kamer 14 lag. Hij repte zich de gang door. Hij miste de correcte deur en liep een eindje terug. Hij opende de deur met de genummerde sleutels.
‘Papa? Hoe kom jij hier nou?’
‘Kom, schat, we moeten weg,’ antwoordde hij toen hij zijn dochter een knuffel gaf.
‘We kunnen de anderen niet aan hun lot overlaten,’ zei ze ernstig 'bevrijd dan op zijn minst Mary.'
'Waar is die?'
'Isoleercel 1, ze werd gesnapt bij het ontsnappen.'
Hij haastte zich naar de isoleercellen en opende de deur. Een meisje met glooiend kastanjebruin haar, volle lippen en donkere ogen, het perfecte figuurtje sprong van haar brits.
'Ben jij de nieuwe verpleger?' vroeg ze.
'Nee de geest uit de wonderlamp en nu moven.' zei Soes
'Hoe komen we voorbij die mastodont voorbij de eerste deur?' vroeg Mary
'Let op en leer,' zei Soes.
Hij beukte op de eerste deur.
Die werd van de andere kant geopend.
'Ja?'
'De verpleegster kreeg een hartstilstand.'
'Birgitte alles in orde?' de verpleger had nergens meer oog voor.
Met een andere sleutel opende Soes de tweede deur.
'Rennen, de wagen staat verder.

Suus knuffelde Meikeen drukte een smakkerd op haar wang die onder de lipstick kwam te zitten.
‘Rijden, Suus.’
Tegen een ongehoorde snelheid reden ze terug naar Uptown,.

Jorre had slecht geslapen, er lag wel hooi maar die zat onder urine en uitwerpselen.
Hij leunde tegen de muur en was zo in een rusteloze sluimer verzonken. Hij droomde dat zijn ouders en zus werden vermoord. Gedood door een nekschot.
Dan brulde een luide stem hem wakker.
‘Opstaan maden, jullie worden gevoed en straks na je vreten oefenen.
Jorre hees zich op en kreeg een kom met een onbestemde drab erin. Hij schoof het opzij.
‘Je moet het eten, anders verzwak je.’ zei Natasha zacht.
Jorre waagde zich een hap in zijn keel te proppen. Dat werd meteen beloond met een neiging tot kotsen. Maar hij zette door en at het allemaal op.
De oefensessies waren met houten kopieën van de echte wapens die ze in de arena gebruikten. Hij kreeg meteen een verschrikkelijke tegenstander. Duke, het beest. Die lachte sardonisch, en was enkele tanden kwijt.
Jorre kneep in zijn boken (houten oefeningszwaard).
‘Begin,’ zei de instructeur
Duke haalde meteen uit met zijn eerste bijl die Jorre nog net kon blokkeren met zijn wapen. Maar de tweede bijl kwam terecht op zijn zwaardhand en bracht daar schade toe aan. Het begon op te zwellen en zag blauw.
‘Game over, jochie.’ lachte Duke die hem in het gezicht spuugde.
‘Geen zware letsels, Duke, ik heb het nog zo gezegd.’
‘Ach man, dit zijn geen zware letsel, eerder een zachte tik,’ loog hij.
‘Terug naar je bed en neem die andere mee naar dokter Bermann, hij kan kijken of zijn hand nog te redden is tegen zondag.’

‘Gebroken op de onderste kootjes,’ zei de dokter ‘die hand moet in het gips. En daarna zes weken rust.’
‘Dat is niet toegelaten,’ zei de instructeur kwaad ‘hij moet zondag vechten, de bookmakers en gokkers om nog maar van het publiek te spreken ziet hem als favoriet nu hij een team met één slag doodde.’
‘Ik doe u geen verzoek, ik geef je alleen mijn medisch advies.’
‘Hoe goed ben je met je linkerhand?’
‘De katana wordt met beide handen vastgehouden,’ zei Jorre.
De instructeur vloekte.
‘Of u kan nanotechnologie gebruiken als u zich dat kan veroorloven.’
‘Miller betaald graag.’
‘Goed, breng hem dan naar Med One.’
‘Wat is Med One?’
‘Het beste ziekenhuis in de stad,’ zuchtte de dokter bij zoveel tentoongespreide idiotie.

De verpleegster was aardig;
‘Ik ken je van ergens,’ zei ze
‘Ik heb in de arena gevochten.’
‘Vandaar die blessure, straks komt de dokter en geeft je een injectie met nanotek. Die zullen je hand binnen een uurtje repareren.’
‘Meen je dat?’ vroeg Jorre stomverbaasd.
‘Ja, de wetenschap is razendsnel geëvolueerd.’ zei de verpleegster met passie ‘hoe deed je die beweging met dat zwaard?’
‘In kendo worden we met aan elkaar gezette bamboe oefenpoppen getraind om zoveel mogelijk tegenstanders te raken.’
‘Wel ik stem zeker voor jou,’
‘Stemmen?’
‘Weet je dat dan niet, op GlobCorp wordt de match live uitgezonden en als je een sms stuurt met een naam helpt dit je bij de finale. Als je wint moet President Miller zijn duim omhoog houden om je vrij te verklaren.
‘En wat gebeurd er als hij naar beneden wijst?’
‘Dan schieten ze je neer.’
‘Leuk vooruitzicht.’
‘Je red het wel, kijk daar is de dokter al.’
De man droeg een zware bril, had in tegenstelling tot het mooie roodharige meisje met sproeten geen interesse in de Arena.
‘Dat ik dit moet verspillen aan een crimineel,’ zei hij enkel.
Jorre voelde zich gekrenkt en boos worden.
Terug in de cel zei Natasha:’ is je hand genezen?’
‘Ja, door nanotechnologie. Weet je hoeveel levens daarmee kunnen gered worden?’
‘Veel,’ zei Natasha ‘maar het gaat Miller om mensenlevens nemen.’
Dat gaf Jorre stof tot nadenken. Miller moest gestopt worden. Hij was een waanzinnige despoot.

Op de nationale televisie werd een nieuwe verordening gefilmd van Miller: ‘ Dit is de nacht van gemorst bloed, iedereen krijgt één revolver en een kogel, je mag iemand doden en ongestraft er mee weg komen. Dit is een drastische maatregel in vele hun ogen misdadig maar over populatie noopt ons wat creatief in wetten te zijn.’ hij grijnsde toen hij dat zei zijn starende blauwe ogen op de camera’s gericht.

‘Heb je het gehoord?’ vroeg Soes.
‘Hij is echt gek.’
‘Ik ga me een wapen gaan halen en jij ook.’
‘Waarom?’
‘Om ons te verdedigen.’
‘En wat met al de gentrackers?’
‘Ik ben niet bang van een drone in de lucht.’
‘Dat zou je beter wel zijn.’
Meike kwam binnen. ‘Ik wil ook een wapen.’
‘Waarom?’
‘Om Amy dood te schieten.’
‘Dat is verspilde munitie, denk aan iemand die je echt haat,’ zei Soes.

Miller verfoeide deze aangelegenheid. De dikke stinkende kale boer met vuil gezicht vol aarde klaagde hem de oren van zijn hoofd.
‘U wil vijf procent verhoging van onze output, maar we hebben simpelweg geen ruimte genoeg voor nog meer dieren,’ zei hij met rode kop en een walmende bek.
Miller keek naar zijn gemanicuurde handen en dan naar de vieze nagels van de boer.
'Er wordt aan gewerkt, volgende week hebt u meer ruimte dan u weet wat er mee te doen.’
En een uur later stond Miller voor een kansel met verschillende micro’s die hem omringden.
‘Goeiedag Dystopianen, ik heb een nieuw decreet in verband met de nakende overbevolking en de plaag van genetisch inferieure mensen die ons ras bedreigen. Er zullen constante controles plaatsvinden onder de vorm van gentracers, dit zijn drones die je dna op fouten scannen en de ordediensten informeren over je locatie. Niemand staat boven de wet, en genetisch afwijkende individuen dienen de zachte dood te ontvangen, maar mensen die zich aan dat bevel willen onttrekken zullen neergeschoten worden.
Een tweede wet is het afschaffen van de sloppenwijken, ik heb de soldaten opdracht gegeven om terwijl we spreken een zuivering door te voeren. De vrijgekomen ruimte zal benut worden door er huizen en winkels te bouwen. Er wordt ook ruimte overgehouden voor de landbouw.’
Dat was alles, iedereen nog een prettige dag gewenst.’
Tijdens zijn toespraak had hij geen spier vertrokken. Hij kende immers geen vrees of schuldgevoel. Hij was een psychopaat die Sherlock Holmes vaak citeerde.
“Gevoel is een chemische aberratie die je aan de kant van de verliezers treft.”
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

wo dec 28, 2016 10:43 am

‘Lucius, je gaat toch niet alleen?’ zei Bruce
De man was een reus en een spierenbundel. Hij had grote handen en een kale kop. Hij ging voor de uitgang van de zijkamer in het riool staan.
‘Ik kan jullie nek niet riskeren, als ik word gedood moeten jullie mijn werk voortzetten,’ zei Lucius overtuigend. De man ging voor de ingang naar het riool weg.
‘Weet dat ik dit een stom plan vind,’ zei een vrouw in soldaten kledij ‘voor hetzelfde geld snijden die wilden je nek over en bestelen je.’
‘Dat is een enggeestige manier om die mensen te bekijken,’ zei Lucius ‘velen hebben enkel een leider nodig.’

Na een tocht van een uur door de riolen die deze straatrat als zijn duimpje kende kwam hij aan bij een mangat die naar de sloppenwijken leidde.
‘Nysaa, ben je klaar?’ fluisterde hij.
“Ja,’ zei de vrouw van Marokkaanse origine ‘maar ik blijf dit een slecht idee vinden,’
, ze nam haar sluipschuttersgeweer van haar schouder, mikte op de bewakers in de wachttorens en schakelde ze uit. Met isolerende handschoenen en een grote schaar knipte Lucius een gat in het hek dat onder hoogspanning stond.
‘Jeezes, de stank, moeten mensen hier echt wonen. Ze zagen gammele hutten van hout en een dak van eternietplaten.
Lucius klom op een vuilnishoop.
‘Wie heeft er genoeg van op dit stort te wonen, wie wil Miller weg?’ schreeuwde hij vanop een top van een vuilnishoop.’
Hij trok de aandacht van de bewoners. Ze kwamen allen naar hem luisteren.’
‘Jullie moeten vechten, ze komen je uitroeien,’ sprak Lucius, verzetsleider vanaf het eerste uur.
‘Je kletst uit je nek.’
‘Wie ben jij?’
‘Zachari, leider van deze bende.’
‘Kijk hier dan maar eens naar,’ zei Lucius en nam zijn smartphone.
Het was Miller die zijn toespraak hield.’
‘En met wat dan? Met wat moeten we vechten? Afval? We hebben geen wapens.’
‘We stelen ze in de industriezone, daar zijn wapenfabrieken,’ zei Lucius.
‘Die worden bewaakt.’ zei een man in smerige vodden gekleed.
‘Luister, dood gaan jullie toch, wil je sterven als een lam of vechten als een wolf?’ vroeg Lucius.
Er volgde gekrakeel.
‘Goed,’ zei de man in lompen die blijkbaar hun leider was ‘we gaan met je mee. Maar wat met vrouwen, ouderen en kinderen?’
‘Die blijven hier. Ik wil ze aanvallen bij het hek, er zijn maar een paar toegangspoorten dus kunnen ze ze ons niet met een grote massa aanvallen, het werkt trechtervormig.’
‘Oké, we volgen jou.’
Lucius glimlachte. Hij was altijd utilitaristisch geweest. En de zwervers kwamen nu van pas. Ze zouden de bewakers bezig houden zodat het zwaar onder bewapende verzet aan wapens kon geraken. Ze vertrokken meteen. Lucius en zijn mannen op kop, een bewaker scheen met een zaklamp in hun ogen.
‘Wat heeft dat te betekenen?’
Lucius vuurde zijn MP5 Heckler en Koch af, een handmachine pistool.
De dikke man ging neer met een kogel in zijn hoofd.
‘Slechte dag om nieuwsgierig te zijn, kerel,’ zei Lucius.
Hij was een ontzagwekkend persoon met die jaap over zijn gezicht en wit blind oog. Hij was Afrikaan en had een ringbaard, haar in een staart, was atletisch gebouwd en lang.
Ze kwamen na heel wat sluipwerk aan bij de fabriek.
‘Oké, spreidt uit over de industriezone, ik heb honderd man nodig om de wapens in de fabriek te stelen.’
‘En wat met de anderen, als die zomaar rondwandelen ongewapend maken ze geen kans.’
‘Als jullie op je krent blijven zitten ook niet.’
De zwerver die zich als leider had opgeworpen zei: ‘of we gaan allen mee, of we keren terug.’
Lucius zuchtte, hij vocht tegen de aandrang om de man neer te kogelen. ‘Goed volg me dan maar allemaal.’ tandenknarste hij ‘hier,’ zei hij tegen Zachari ‘je trekt deze klep met die hendel terug en schiet. Kogel per kogel, je hoeft er niet het ganse magazijn door te jagen. Dat is enkel voor in de films.’
Zachari keurde het wapen en ging het om zijn nek.
Met een gestolen badge kregen ze toegang tot de hangar. Overal stonden kisten.
‘Oké, iedereen neemt een wapen en munitie, een doosje van honderd kogels,’ zei Lucius ‘en neem antiluchtafweergeschut en antitankwapens mee tegen de pantsers en helikopters.’

Terug naar “Science Fiction”