Dystopia

Laat je meevoeren in verhalen over een sterrenstelsel ver ver weg
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Dystopia

zo dec 04, 2016 7:28 am

Hoofdstuk 1

Soes stalde vermoeid zijn verroeste fiets met half lekke banden aan de vervallen gevel van het rijtjeshuis. Zijn fietspomp was een tijdje geleden gestolen en vandaag had hij gehoord dat er ontslagen zouden vallen bij Elegon, het elektriciteitsbedrijf waar hij voor werkte. Hij ging binnen langs de achterdeur. Liz stond soep te maken. Hij gaf haar een kus in de nek en staarde in de soep. Koolrapensoep.
‘Is er geen vlees?’
De keuken was groen, het hout trok krom, de machines waren aftands en er brandde één gloeilamp in het midden. De houten kastjes waren opgezwollen en zakten door, overal bladerde de groene verf af. Het riep een gevoel van ontreddering bij Soes op.
‘Is er vlees?’
‘Nee, het is het einde van de maand, we wachten op je loon,’ zei Liz
Ze was een mooie vrouw, half lang blond haar, blauwe kijkers en een slank figuur met uitgesproken rondingen. Hij was vierenvijftig, zei vierendertig, hoe kwam hij aan zo’n prachtvrouw. Oké toen de bommen vielen leidde hij haar naar het schip dat hen naar Nieuw-Zeeland zou brengen maar dat betekende nog niet dat ze bij hem moest blijven. Maar ze kregen Meike en ze bleven bij elkaar. Hij trok haar van het fornuis weg.
‘We moeten praten,’ zei hij ernstig.
Ze wist waarover het ging en wou het netelig onderwerp vermijden.
‘Maar de soep,’
‘Die kan nog wat gaar koken,’ zei Soes ‘luister, we leven op één goudstuk en vijf zilverstukken, daarmee redden we het niet, we kunnen amper de huur en voedsel betalen en met de kleine op komst is dat niet genoeg. Je moet terug les gaan geven.’
‘Maar wie zorgt er dan voor kleine Hannah.’
Ze had de baby al een naam gegeven.’
‘Suus doet het met liefde, ze is dol op de kinderen.’
‘Je zus. Laat me er over nadenken.’
‘Doe het gewoon, ik haal de laptop van Jorre en jij kijkt vanavond naar vacatures,’ drong Soes aan.
‘Oké, ik doe het,’ zei Liz ‘ga de kinderen maar roepen, het eten is klaar.
Soes beklom de trap en ging Jorre’s kamer binnen, zijn vierendertig jarige zoon droeg zijn zwarte haar langs één kant, de andere was kaalgeschoren, Soes keek naar dat gedeelte toen hij Jorre op zijn bed zag liggen slapen. De jongen had zwart gelakte navels en meer piercings dan een metaalfabriek op een dag kon produceren. De kamer was zwart geverfd, posters van obscure punk bands ontsierden de kamer, er hing een vlag met de rode A van anarchie, er stond een terrarium met een gemene uitziende slang in die Soes met zijn reptielenoogjes in de gaten hield. Op de laptop die rood en zwart was, met een verlicht toetsenbord, zag iets dat zijn bloed deed bevriezen, illegale downloadssites en clients om die info binnen te halen, hij wiste snel de hele boel vloekend. Daar kon je een nekschot voor krijgen. Ongelofelijk stom van Jorre. Hij schudde aan hem, maar zijn zoon werd niet wakker. Dan zag hij het flesje. Hij ging over de rooie en gaf Jorre een mep op zijn oog. Deze leek niet door te dringen. Jorre sliep verder. Vanuit Meike’s kamer hoorde hij Evanescence schallen, een gothic groep. Hij duwde de deur zachtjes open nadat hij had geklopt. De kamer was pastelroos geverfd, er lagen knuffels en roze kussens op haar bed. Er hingen posters op van Boys Bands en filmsterren.Meike zat daar met een mes in haar hand, snikkend. Ze had hetzelfde blonde haar van Liz, maar de ogen van Soes, die stonden op spleetjes, ze huilde en was verdrietig, in haar hand had ze een keukenmes, haar armen zaten vol sneden en onder het bloed. Soes ging naast haar zitten en nam haar in zijn sterke armen hij wiegde haar heen en weer.
‘Wat is er gebeurd?’
‘Die leraar Frans heeft een pik op me en de meisjes pesten me.’
‘Wil je dat ik met de directeur ga praten?’
‘Nee, dat maakt alles alleen maar erger en ga weg,’ zei ze kwaad ‘ik wil je bemoeienissen niet.’
Haar humeur wisselde als een windroos.
‘Het eten is klaar, probeer je broer nog eens te wekken. Ik neem dit mee. Met een bebloed mes ging hij naar beneden.’
‘Wat is dat?’ vroeg Liz bang.
‘Ze snijdt zich weer.’
‘Wat moeten we toch doen?’
Jorre kwam het eerst naar beneden.
‘Mijn bijdrage van het klussen zei hij met een opgezwollen oog. Hi gooide drie goudstukken op tafel.
‘Hoe kom je hier aan?’
‘Een hele dag klussen,’ gromde Jorre ‘en dit wou je wellicht ook, hij zette de laptop op de kast.
‘Sorry,’ zei Soes ‘maar je mag geen Dream meer nemen, dat werkt afstompend en uiteindelijk wordt je een plant. En gebruik wordt bestraft met een nekschot.’
‘Sorry pa,’ zei hij ‘ik moest stoom afblazen. De opzichter is als een drilsergeant.’
‘Dat begrijp ik,’ zei Soes ‘ik had er ook één toen ik net als elektrieker bij Elegon begon.’
‘Jeezes, eten we knolrapensoep, dat aten ze in Auschwitz ook.’
‘Morgen koop ik met je geld wat vlees en aardappelen, lieverd,’ zei Liz en drukte hem een kus op de wang.
Meike kwam met rood opgezwollen ogen naar beneden. Ze ging zitten en lepelde lusteloos haar soep op.
‘Gaat het al beter?’
‘Ja,’ zei ze vrolijk ‘sorry pa.’
‘Geeft niets, we hebben allemaal wel eens een moeilijke dag. Helaas had Meike alleen maar moeilijke dagen en was die baan van Jorre en schimmige onderneming.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Dystopia

zo dec 04, 2016 10:37 am

Goed verhaal en interessant gezin met uitlopende tegenstrijdige hoofdpersonen. Ben benieuwt naar het vervolg.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

zo dec 04, 2016 4:02 pm

Het was vijf uur ’s morgens, Soes kwam vanonder het uitnodigende warme dekbed geschoven, kapte wat water in zijn gezicht, schoor zich en kamde zijn haar. Hij ging met de tandenborstel aan de slag. Daarna deed hij zijn schurende werkkledij aan, nam zijn tas met zijn eten en drinken in en liep naar buiten. Het vroor peentjes maar hij zou het gauw warmer krijgen. Hij deed het slot van zijn fiets en trapte zijn vast parcours af. Hij hield halt bij een klein huisje naast de sporen en belde aan. Een Antilliaan deed open. Guz lachte warm.
‘Klaar om ingemaakt te worden?’
‘Vergeet het maar, je koning is van mij, Guz,’ lachte Soes, de oude schoolvriend naar hem.
Onder het genot van een goed glas rum speelden ze schaak.
‘Ze gaan honderd mensen ontslaan bij Elegon.’
‘Jou ook?’
‘Nee, maar mijn collega en die heeft net een kindje op komst en een nieuwe woonst om af te betalen.’
‘Dat is balen, maar ja, je moet het leven nemen zoals het komt, aan het lot ontsnap je niet.’
Soes keek rond. Overal waren dozen, kisten en rommel. De sofa was opgemaakt tot bed en er stond een oude televisie constant te spelen. Guz ontving Globcorb zenders. Hoe hij aan al dat geld kwam zonder te werken wist Soes niet. Het was een goed bewaard geheim en Soes vroeg er niet naar.
Er stond een laptop op de tafel met een geluidsinstallatie en daarnaast een peperdure camera.
‘Ik publiceer volgende week voor het eerst, jij koopt toch een magazine van me?’ vroeg hij zijn witte tanden bloot lachend.
‘Een magazine, over wat?’
‘Over Dystopia.’ zei hij
‘Oké, natuurlijk koop ik er één van je.’
‘Schaakmat, sorry maar je genoot wat teveel van de achtergrond. Ik ben een sloddervos maar jij bent de man die net met schaak verloor.’
Soes dronk zijn rum uit en zei:’ ik moet gaan, ik ben al laat.’
Het begon al klaar te worden toen Soes zijn fiets in de stalling bij Upwyck station zette en zijn abonnement aan de wacht toonde. Het station lag er troosteloos bij. Overal grafiti, glas dat was ingeklopt. Straatbendes vochten hier een verbeten oorlog om het territorium, hier werd dan ook veel drugs gedeald en mensen werden er overvallen als het duister in viel. ’s Nachts was je je leven hier niet zeker. Hij wachtte een kwartier, de trein was laat. Hij stapte op de al aankomende trein toen de deuren opengingen. Lachend stapten mannen van de nachtshift af. HIj ging zitten en toonde nogmaals zijn abonnement aan de kaartjesknipper. Daarna nam hij de krant van de dag ervoor die hij van Guz had gekregen.
President Miller verhoogde overal politiecontroles in zijn strijd tegen Dream, een populaire drugs. Na inname van de vloeistof droomde je geweldige levensechte dromen. Soes vroeg zich af wat dat dan wel mocht voorstellen. Zou hij dromen van hoe het was om weer kind te zijn, te ravotten in de branding toen de zee nog op een normaal peil stond en ze niet van Nederland moesten vluchtten naar Wallonië waar het water was gestopt? Voor de bevalling van Jorre en de dood van Emma in het kraambed? Of voor de oorlog die drie jaar woedde en de bommen die er een einde hadden aangemaakt? Hun vlucht naar Dystopia was een roerige geweest, overal trachtten mensen aan boord van een schip te komen, ze werden geplunderd door ongure kapiteins en vaak in de open zee overboord gegooid. Zij hadden geluk gehad, Guz was een vaarder en had een boot. Ze kwamen veilig aan in de stad die toen van een miljoen zielen tot een gigantische metropool van miljarden zou uitgroeien. Overal schoten algauw wolkenkrabbers uit de lucht. Liz haar vader had een computerfirma gehad, Datachest genaamd, een beursgenoteerd bedrijf en dat had hem geen windeieren gelegd. Liz had een plaatsje op Guz zijn boot gekocht, ze had Soes leren kennen en geraakte onder de indruk van zijn warme natuur en magnetische persoonlijkheid. En z’n diepe menselijkheid. Hij hielp aan boord waar hij kon. Hij maakte een videospelletje van een troosteloos kind. Met niet meer dan een schroevendraaier en een soldeerbout die hij in zijn bagage had zitten. Of hij hielp een oud vrouwtje bij het pellen van garnalen, het klaarmaken er van. En hij ondersteunde haar wanneer ze wou gaan slapen, qua slaapplaatsen waren er twee bedden en vijftien hangmatten. Soes stond zijn bed af aan de oude vrouw. Overdag speelde hij tikkertje met de kinderen, rennend over het dek. Eén keer was er een jongen overboord gesukkeld, de zee was woelig, Soes sprong hem achterna. Met krachtige slagen dook hij onder water en kwam met het hoestend en proestende kind naar boven. Liz en Soes werden toen onafscheidelijk. Liz, met haar halflang blond haar, blauwe ogen en ontwapenende glimlach keek hem lachend aan vanonder haar strooien hoed toen hij gekke kuren uithaalde met zijn zoon, hij deed een geërgerde Jorre na.
‘Pa, stop ermee,’ zei Jorre.
‘Pa, stop ermee,’ aapte Soes hem na.
Jorre ging benedendeks. Liz en Soes bleven tot het donker naar de zee starend zitten. Ze deelde hun eerste kus.

Soes was op zijn bestemming, hij ontwaakte uit zijn dagdroom en stapte af, gooide zijn tas in de camionette waar in oranje Elegon op stond gedrukt en drukte zijn collega de hand. Die had niet veel reden om te lachen. Hij had rost piekhaar, sproeten, was lang en had een Ierse tongval.
‘Het is crimineel wat ze doen, Elegon maakt winst, mensen zomaar afdanken,’ zei Soes
‘Het is wat het is,’ antwoordde de Ier met zijn zangerig accent.
‘Als je iets nodig hebt weet je me wonen,’ zei Soes.
‘Ach, je hebt je eigen problemen, twee kinderen, een derde op komst.’
‘Maar Betty is toch ook zwanger?’
‘Niet meer, ze kreeg een bloeding, de vrucht heeft het niet overleefd,’ zuchtte de man ‘ik weet niet hoe haar te troosten.’
‘Gewoon er zijn voor haar, meer niet,’ zei Soes.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

zo dec 04, 2016 5:23 pm

2016-08-08 18.45.28.jpg
2016-08-08 18.45.28.jpg (249.19 KiB) 779 keer bekeken
De kaart van Dystopia
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

di dec 06, 2016 10:40 am

Ze werkten die voormiddag in een hoogspanningscabine die een deel van Downtown bevoorraadde van stoom. Alles ging goed, ondanks de vooroorlogse verouderde verzekeringen gebeurden er geen ongelukken. Dan kreeg Soes een angstig voorgevoel, hij dook opzij. Wat hij in zijn ooghoek had gezien deed zijn bloed bevriezen. Ian viel hem aan met een mes.
‘Wat doe je?’ vroeg Soes kwaad.
‘Het is jouw baan of de mijne. Sorry, het is niet persoonlijk.’
De Ier haalde weer uit met zijn mes, de zekeringen achter hem rakend. De kortsluiting had een vlamboog van zevenduizend graden Celcius tot gevolg. Soes sprong de cabine uit. Ian stond in lichterlaaie. Dat kon hij vanuit zijn positie goed zien. Wat moest hij nu doen? Ian wou hem doden. Dan werd de keuze voor hem gemaakt, de cabine ontplofte en plasma en gesmolten metaal kwam vrij. Ian werd geraakt en viel dood neer.
De politie was snel ter plaatse.
‘Even blazen, meneer’ zei een agent met koude ogen en een vierkante kaak, hij droeg een Stalinsnor.
Dat glas rum. Hij blies positief.
Op de grond gaan zitten op de kniëen. In Dystopia is elk vergrijp verboden, zoals dronken op de werkvloer staan. Je hebt twee keuzes, een snel nekschot of een twijfelachtige overwinning in de arena. Meestal kwam je dan gruwelijk aan je einde.
‘Wacht even, Jos, ik heb de camerabeelden. Die Ier viel hem aan met een mes en veroorzaakte het ongeluk.’ zei een jonge agente
‘Je komt er gelukkig vanaf, alhoewel ik je voor dronkenschap nog steeds kan neerschieten. Heb je kinderen?’
‘Twee, een derde opkomst.’
‘Kus je vrouw vannacht maar eens goed en wees lief voor je kroost, ze hebben je leven gered.’ zei de man kil ‘kom maar overeind.’

Soes reed direct naar huis.
‘Liz?’ riep hij.
Hij ging de trap op en hoorde gekreun en gegiechel. Hij sloop de trap terug af en schonk zich een neut jenever in.
Jorre kwam thuis en legde een goudstuk op tafel.
‘Mijn opbrengsten,’ zei hij vermoeid klinkend.
‘Wat doe jij eigenlijk voor werk?’ vroeg Soes achterdochtig.
‘IK werk als crisismanager bij een groot IT bedrijf.’
‘Doe je het graag?’
‘Het is een hectische job, maar ja, ik vind het wel oké. Waar is Liz.’
‘Me boven aan het bedriegen,’ deelde Soes luchtig mee.
‘En je zegt er niets van, slaat die gast niet in elkaar?’ vroeg Jorre strijdlustig.
‘Nee, ik ben vandaag bijna drie keer dood geweest, dat zet dingen in het nodige perspectief.’
Meike kwam thuis.
‘Waar is ma?’
‘Boven, aan het neuken met een onbekende vent.’
‘Wat!’ schreeuwde ze.
Ze raasde razend de trap op naar boven.
‘Hoer,’ riep ze en er viel iets aan duigen. Half aangekleed liep een man met afgetraind lichaam en een paar zonnebanksessies verwijderd van huidkanker naar buiten.
Liz kwam in badjas met schaamrood op haar wangen naar beneden. Ze begon te wenen.
‘Waarom, Liz?’ vroeg Soes gekwetst.
‘Je bent altijd moe, en je hebt de laatste tijd geen zin in seks meer,’ snikte ze.
‘Jorre, ga boven kijken of Meike geen domme dingen doet,’ instrueerde Soes hem.
‘Oké, ik ga,’ zei Jorre.
‘Liz ik weet enkel dat je weet dat ik met heel mijn hart van je hou,’ zei Soes.
‘Het spijt me.’
Soes omhelsde haar en drukte een kus op haar hoofd.
‘Laten we dit gewoon vergeten, oké, en ik zal je dekhengst wat vaker spelen.’
‘Onnozelaar,’ lachte Liz door haar tranen heen.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

di dec 06, 2016 6:01 pm

Meike zat te snikken op haar bed. Jorre kwam met twee glazen whisky binnen en de fles.
‘Jij ook eentje?’
‘Ik mag nog niet drinken,’ snotterde Meike.
‘En dan?’
Ze nam het glas aan en dronk het in één teug leeg. De blonde tiener trok een vies gezicht.
Jorre nam haar vast, ze legde zijn hoofd tegen zijn borst.
‘Ik zal je eens een verhaal vertellen, van voor de oorlog. Pa en ik gingen naar zee. Ik vond een schelp en hij zei dat ik één wens mocht doen. Weet je wat ik wenste?’
‘Nee,’ zei Meike dromerig.
‘Dat de zee naast mijn huis zou stromen.’
Ze lachte.
‘Ja, en dan kwam de vloed, duizenden stierven. Water, het drinkbare spul geraakte schaars. Er was overbevolking, net zoals nu, en een wereldwijde crisis. En dan vormden er zich twee machtsblokken. De Euraziatische Federatie en de Commonwealth Alliance. Er ontstond een niets ontziende strijd voor grondstoffen. De oorlog die alle oorlogen zou stoppen brak uit. Die idioten zetten clean killers in. Nanotechnologie dat organisch weefsel opvrat en de rest ongemoeid liet. Ik, wij, konden dat niet laten gebeuren. Dus sloegen we met tienduizenden de handen in elkaar en hackten verwoed in hun veiligheidssystemen, we legden de Nano techniek plat maar helaas was er één van ons die het niet genoeg vond. Hij vuurde een kernbom vanuit Azië af op Amerika, Amerika sloeg terug, algauw begon iedereen elkaar te bombarderen. Mijn pa wist wanneer hij moest rennen. Hij nam me mee naar zijn oude schoolvriend Guz, samen met Liz die hij net had leren kennen, we voeren naar Nieuw-Zeeland. En nu zitten we in deze klerestad, opeengepakt als ratten omringd door radioactieve woestijn.’
‘Hoe weet je dat stuk van die hackers?’
‘Omdat ik één van de tienduizenden was en weet je wat ik nog meer weet?’
‘Nee?’
‘Dat president Miller de man achter de bommen was.’
‘Mijn god, dat is verschrikkelijk,’ stamelde Meike.
Jorre schonk de glazen terug vol.
‘Ons geheim?’ toostte hij.
‘Ons geheim,’ Meike liet het glas klinken.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Dystopia

di dec 06, 2016 8:09 pm

Goede vervolgen weer en fijn een beeld te hebben van Dystopia als kaart
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

wo dec 07, 2016 8:20 am

Soes wist van waar hij de stront mocht verwachten, hij werd op het bureau van de grote baas verwacht. De man met een keurig grijze snit, maatpak en opgepoetste schoenen dat je er jezelf kon in spiegelen was in wat papieren aan het rommelen en keek dan streng boven zijn montuur van een bril die op zijn neus bengelde naar Soes. Hij leunde achterover in zijn lederen directiestoel en zette zijn bril rechter.
‘Soes, ik ga er geen doekje omwinden, ik ben teleurgesteld in jou. Je was dronken op het werk, zonder de camerabeelden zat je nu aardig in de rats. Maar ik kan dit gedrag niet tolereren, onze klanten rekenen op ons. Je krijgt je C4, je bent ontslagen op staande voet, lever je sleutel, badge, materiaal in bij de secretaresse.’ zei hij streng
Het kwam hard aan.
‘Ik werk al twintig jaar bij Elegon, gisteren was ik bijna dood. En dit is hoe jullie me bedanken? Ik hoop dat je rot in hel.’ Hij verliet de kamer en sloeg de deur hard dicht achter zich. Hij deed wat de directeur van hem vroeg en stapte naar buiten, hij nam een paar teugen frisse lucht en ging toen in een café binnen. Het was meer een Ierse pub. Hij bestelde een Guiness. Op de achtergrond klonk een Ierse folk band. Het werd al donker toen hij straalbezopen zijn fiets op kroop, hij viel omver, zette zich terug recht en zwalpte naar huis. Liz was al aan het avondeten bezig.
‘Je komt toch nog thuis en je bent dronken,’ zei ze hard.
‘En ontslagen, dat stukje ben je vergeten.’
‘Wat moet er nu van ons worden.’
‘Ik ben omwille van een grove fout ontslagen, ik krijg geen uitkering.’
‘Ik heb wel werk.’
‘Oh ja?’
‘Ik wou het vieren met dit feestmaal. Hindesteak met veenbessensaus. Ik kan vanaf morgen aan de slag als informaticalerares aan Meike’s school.’
‘Dat is fantastisch nieuws,’ zei Soes, hij greep haar beet. Ze wringde zich los.
‘Hou op, je stinkt naar de drank,’ zei ze met een uitdrukking van afkeuring en walging op haar gezicht.
‘En gisteren zei je dat je er niet genoeg meer van kreeg.’ lalde Soes.
‘Ga je roes uitslapen. Ik wil niet dat je kinderen je zo zien.’
‘Nee, ik heb honger als een paard.’
‘Dan eet je maar morgen, maar hier krijg je niets van.’
Soes smeet een stoel stuk tegen de muur op een paar centimeter verwijderd van Liz. Die schrok zich een ongeluk.
‘Luister eens, jij bekakte trut, ik heb je indertijd geholpen naar hier te vluchten. Een beetje dankbaarheid zou niet misstaan, dat heb ik wel verdient na gisteren.’
‘We gingen het er niet meer over hebben.’
‘We gingen zoveel toen dokter Connor ons onderzocht en genetisch belast verklaarde, toen mijn oude vriend de testen vervalsten zodat jij Meike kon krijgen. Maar het was niet genoeg, nu komt er weer een koter en mogen we die testen opnieuw doen en deze keer is er geen Connor om ons het hand boven het hoofd te houden.’ blafte Soes ‘dat betekend de zachte dood of een nekschot voor ons allemaal.’
Liz begon te wenen.
Meike kwam binnengestoven. Ze sloeg met haar vuisten tegen Soes zijn borst.
‘Hou op, jij smeerlap,’ schreeuwde ze.
Jorre kwam binnengelopen.
‘Iedereen kappen.’
‘En jij moet je muil houden, kerstmannetje,’ zei Soes ‘ik weet dat je Dream dealt, denk je dat ik achterlijk ben. Crisismanager, ammehoela, je bent niets meer dan een ordinaire crimineel.’
‘Ik doe tenminste iets om onze kop boven water te houden,’ zei Jorre.
‘Ik heb hier geen zin in, ik neem een regendouche,’ zei Soes bars

Het koude water bracht hem terug bij zinnen. Ondanks het milde klimaat had hij het koud. Toen hij zich afdroogde dacht hij aan vroeger. Hoe Liz en hij dromerig naar de oceaan staarden vanaf de boeg. Ze lachte om zijn grapjes en gekke bekken, en hij troostte haar toen ze dacht aan haar familie die ze achterliet. Haar vader had een groot bedrijf, Datachest, web beveiliging. Ze had zijn fortuin geërfd toen hij omkwam in de vloed. Daar schoot nu niets meer van over. De regel was als je Dystophia betrad dat je al je waardevolle bezittingen afgaf. Soes moest zijn gouden zakhorloge afgeven, een erfstuk van zijn overgrootvader. Ze vonden gelukkig snel een job. Soes zijn ervaring en gouden handen konden ze bij Elegon, een bedrijf met zwakke punten, goed gebruiken en Liz die deed het goed met de kennis van haar vader als informaticus. Wegens afvloeiingen belandde ze als lerares informatica in de Common Town Hogeschool.
Jorre vond geen werk, toch geen legaal.
Boetvaardig kwam Soes terug binnen. Er stond voor hem een bord klaar, de anderen waren al klaar met eten.
‘Het spijt me,’ zei hij zacht.
De harde stilte die daarop volgde was verschrikkelijk.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Dystopia

do dec 08, 2016 8:39 am

Specs leefde in een gribus, hij was stinkend rijk maar waakte over zijn goudschat als een draak. Hij kreeg zijn naam doordat hij een loep op zijn donkere bril droeg.
‘Jorre, net de man die ik wou zien, heb je het geld?’
‘Vijftien zilverstukken.’
‘Die duffe school van jou is het sop van de kolen niet waard. Ik heb een nieuw plan, ga die kamer in en omkleed je, doe gel in je haar, kam het achter over en doe die gouden ring om.’
‘Waarom?’
‘Ik regelde een kaart voor Uptown, je gaat daar dealen op feestjes. Drie goudstukken per flesje.’
‘Is dat niet gevaarlijk?’
‘Nee, hoor, hou het discreet en je verdient tonnen geld.’
Na een kwartier kwam Jorre in een maatpak met krijtstreep buiten, zijn das keurig geknoopt en de ring met diamant om zin linker ringvinger.
‘Perfect, hier is de kaart. Hier.’
Hij wierp hem sleutels toe. ‘
‘Gebruik mijn wagen maar.’
‘Ik kan niet rijden.’
‘Dat kunnen er velen niet, de boordpapieren en vals rijbewijs zijn in orde.’
‘Denk je dat dit echt gaat werken, ze gaan me zo doorhebben.’
‘Die mensen snakken naar Dream, het loopt wel los.’
Jorre vertrok met een ongemakkelijk gevoel.

‘Komaan, Meike laten we spijbelen, die vervelende chemieleraar zal ons niet eens missen. Laten we naar Downtown reizen en naar de bibliotheek gaan,’ zei Amy, een Aziatische schoonheid met amandelvormig bleek gezicht, geloken spleetogen en een sensuele lach. Ze was haar beste vriendin sinds de basisschool en hadden al veel pyjamafuiven achter de rug.
‘We komen in de problemen,’ wierp Meike tegen die zenuwachtig werd.
‘Komaan, wees zo geen kwezel.’
‘Oké, dan, laten we maar gaan. Maar hoe geraken we er binnen, geld hebben we niet, genelite zijn we niet en een beurs hebben we er ook niet voor.’
‘We gaan niet voor de boeken, maar voor de jongens;’
‘Ik had het kunnen weten.’
Ze namen de trein in Downwyck, een conducteur keek hen nors aan en knipte hun kaartjes. Na een rit waarbij Amy zat te tateren en Meike met een onbehagelijk gevoel uit het raam keek stapten ze uit op Downtown South waar ze meteen de tram naar de bibliotheek namen. De Arc was een verwezenlijkte droom van Miller, duizenden boeken en kunstwerken, allemaal gered of geplunderd tijdens de oorlog en hier onder gebracht. Buiten stond een jongen met gitzwart haar. Hij had een coole uitdrukking en droeg flashy hippe kleding.
‘Ga er op af, meid,’ zei Amy.
‘Maar,’ strubbelde Meike tegen.
Amy gaf haar een por.
Met meer zelfzekerheid dan ze had stapte ze op de jongen toe.
‘Ook hier voor de bibliotheek?’
‘Nee, voor de limonade en hotdogs aan het kraam, en jij?’
‘Ik zou wel een filmpje in de bioscoop willen meepikken.’
‘Niet doen, ze draaien enkel rommel.’
‘Ik ben Meike,’ zei het blonde meisje.
‘Tony,’zei de jongen ‘is dat je echte haarkleur?’
‘Ja,’ zei Meike ‘vind je het mooi?’
‘Nou, nee, ik vind je vriendin meer mijn type,’ hij wenkte haar ‘sorry hoor, maar jij lijkt me een kwezel met de schooljuffrouw plunje en die lelijke bril.’
Het was of er duizend withete dolken door Meike’s hart gestoken werden. Ze greep Amy beet en wierp haar in een overdonderde Tony zijn armen.
‘Wel ik hoop dat jullie heel gelukkig zijn met elkaar, voor mijn part krijgen jullie de klere,’ brulde Meike.
Amy riep haar nog terug. Maar Meike nam de tram naar het station al met tranen verblind.

Thuis aangekomen schreef ze een brief.

‘Beste pa en ma, en Jorre natuurlijk, ik kan niet meer leven, ik ben het beu. Dit is een afscheidsbrief, probeer gelukkig te worden zonder mij. Geloof me, je bent beter af zonder mij. Overal word ik belogen en bedrogen, gekwetst en ik kan het niet meer hebben.
Groetjes,

Meike

Dan rende ze naar boven, Jorre’s kamer in, ze nam een trapladder en verwijderde een tegel van het vals plafond waar ze de Dream voorraad van Jorre uithaalde, ze dronk vijf flesjes.
Dan ging ze in haar bed liggen, de zachte behaaglijke duisternis slorpte haar op, een zalig gevoel maakte zich van haar meester.

Uptown, statige wolkenkrabbers. Jorre checkte het adres nog eens en ging op zijn doel af, hij had een trits kalmeerpillen genomen. Die deden hun werk. Ze werkten in op de amygdala en orbitofrontale hersensschors. Deze maakten hem uiterst kalm en vol zelfvertrouwen. Zijn witte tanden bloot lachend toonde hij zijn kaart aan de portier. Deze kinkte goedkeurend en liet hem door, aan de balie deed hij hetzelfde. ‘U wordt verwacht op het penthouse, de bovenste verdieping, meneer,’ zei de aardige vrouw.
Jorre nam de lift, er stond nog iemand bij hem.’
‘Kom je ook voor Miller’s feestje.
Jorre’s hart bevroor. Miller, de man die de atoombommen wierp. Hij schudde het van zich af en stapte op de juiste etage uit.
Er werd klassieke muziek gespeeld, er waren enkele mensen in het zwembad naakt aan het zwemmen. Hij nam een glas champagne aan van de ober en paradeerde rond, af en toe een tapas van de tafeltjes van de walking dinner nemend.
‘Jou heb ik hier nog niet gezien,’ zei de vrouw.
‘Het is mijn eerste keer.’
‘En wat doet u voor de kost?’
‘Ik ben CEO bij Datachest,’
‘Oh, interessant en wat doen die?’
‘Web beveiliging.’
‘Mooi.’ De vrouw stak haar hand met vuurrode nagellak die bij haar lippen paste uit en Jorre drukte er een kus op.’
‘Charmant ook nog. Ik werk als hoofdredactrice bij Go, al van gehoord.’
‘De bijibel voor wie hip wil blijven.’
‘Goed gezegd, ik denk dat ik die zin ga stelen. Maar weet je,’ zei ze en fluisterde in zijn oor ‘mijn vrienden en ik kunnen een mooie droom gebruiken.’
‘Niet hier, laten we naar de wc’s gaan,’ zei Jorre.
In de wc’s vroeg Jorre ‘hoeveel eenheden?’
‘Allemaal, hoeveel heb je er?’
‘Tien.’
‘En de prijs?’
‘Drie goudstukken per stuk.’
De vrouw deed haar handtas open en Jorre nam de drugs. Ze betaalde keurig dertig goudstukken alsof het niets was.’
‘Hoe wist je dat ik deelde.’
‘Ik kan ze er zo uitpikken. Niet dat je niet goed je rol speelde of zo,’ zei ze met een lach, ‘Nu we hier toch zijn, zin in een wip?’
Jorre durfde niet weigeren. Hij bespeelde elke erogene zone als een pianist, beroerde haar met zijn gretige vingers die hij zachtjesaan liet leiden naar haar liefdesgrot. Dan kwam het grote werk. Algauw stootte de vrouw kreetjes uit
‘Vanaf nu ben jij mijn chaperonne,’ zei ze ‘geef me je nummer, als een party is laat ik het je weten.’
Jorre was daar erg opgezet mee.
‘Ik ben trouwens Jorre, en jij?’
‘Nadia. Tot gauw Jorre.’
Jorre verliet opgelucht Miller’s feest, hij had geen zin dat monster in levende lijve te zien. Toch niet zonder vuurwapen om hem omver te kogelen.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Dystopia

do dec 08, 2016 2:00 pm

Interessante toekomstwereld, al hoop ik dat hij nooit werkelijkheid wordt. Weinig rechtvaardigheid, als ik het zo lees. Ik bedoel, de dood voor één keertje een beetje aangeschoten zijn? Help! :D . Ik krijg een duidelijk beeld van de famillie, al kwamen er in het begin plots wat veel namen op me af: je spreekt over zijn collega, een vriend Connor, zijn overleden vrouw(?), en de famillie zelf. Het valt allemaal uit elkaar te houden, hoor, maar sommige dingen vermeld je zo terloops dat ik even niet doorheb over wie het nu gaat xD .
Ik ben bij sommige beschrijvingen echt beginnen lachen. Meer piercings dan een metaalfabriek op één dag kan produceren? Geniaal! :lol:
Wat betreft het uitschrijven van je scènes: ik heb gemerkt dat je vooral de info over je wereld dikwijls heel terloops vermeld, waardoor het vaak niet zo duidelijk is, kort opeen of gemakkelijk te vergeten. Misschien moet je proberen om wat uitgebreider over die achtergrond te schrijven, want het tempo van je verhaallijn vond ik wel aangenaam. Enkel het stukje waarin Meike zelfmoord pleegt, ging misschien een beetje te snel.
Omg, dat moment dat Soes compleet uitgeput in de zetel zit, Jorre thuiskomt, vraagt waar Liz is en Soes simpelweg zegt: 'Me boven aan het bedriegen.' :lol: Gewoon zalig.
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Science Fiction”