Het Verloren Kind

Laat je meevoeren in verhalen over een sterrenstelsel ver ver weg
Gebruikersavatar
Raven Heart
Pen
Beheer:
Berichten: 19
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 8:10 pm

Het Verloren Kind

wo jun 14, 2017 11:21 pm

Voorwoord:
Voor degene die mijn werk ''The lost Child'' hebben gelezen was het misschien wel even wennen. Ik heb namelijk een nogal aparte... nee unieke schrijfstijl. Maar ik snap dat niet iedereen hier mee om kan gaan. Omdat ik hier nogal veel verontrustende berichten over kreeg heb ik het verhaal speciaal voor jullie in leesstijl (in plaats van script stijl) veranderd. En omdat niet iedereen Engels kan heb ik het ook nog een keer vertaald voor jullie. Het is trouwens echt de moeite waard om hem in het Nederlands te lezen ook al ken je het verhaal al in het Engels. Veel emoties en gebeurtenissen heb ik extra verduidelijkt. Dit is mijn aller eerste verhaal... Geboren uit een dagdroom... Wees alsjeblieft niet te kritisch als ik iets fout doe. Veel leesplezier!

Hoofdstuk 1 - De Belofte

Ons verhaal begint op de planeet Tatooine. Een zanderige, droge, warme planeet. Ramira en Arec liggen in het zand te kijken naar de sterren. Ze zijn al jaren stapel verliefd. Ramira, heeft donker bruin, lang, golvend haar. Ze is gekleed in zwart en rood. Haar ouders (en zij dus ook) staan aan de kant van de Empire. Haar vader was een Sith Lord en haar moeder werkt bij Imperial Intelligence als een Cipher. Chipers zijn een soort agenten. Ze doen veldwerk en volgen bevelen op van een Watcher. Een Watcher krijgt zijn opdrachten of bevelen van een Sith of de Empire zelf. De familie van Ramira is niet arm maar ook niet heel erg rijk. Arec, heeft blond krullend haar. Hij is gekleed in een licht beige broek met een bruin shirt en riem. Meestal helpt hij zijn vader met zijn werk. Zijn ouders staan aan de kant van de Republic. Arec’s moeder was een voormalige dienaar van huis Organa op Alderaan. Dat betaalde goed en ze zijn daarom ook niet bepaald arm.

Ze ligt in zijn armen en ze denken aan hun toekomst samen. ‘Ik zal altijd van je houden, dat weet je toch?’ vraagt Ramira aan Arec. ‘Natuurlijk. Waarom vraag je dat?’ ‘Nou, we zijn nu al best wel lang bij elkaar en ik ben gewoon bang dat iets ons uit elkaar zal drijven. ’ Arec kijkt haar aan met een liefdevolle blik. Ze maakt zich altijd zo’n zorgen om van alles. ‘Waar ik ook ben, ik zal altijd van je houden. Maar weet je, ik heb dat gevoel ook. Mijn vader en moeder zijn op de hoogte van het feit dat ik de Force kan gebruiken en ik ben bang dat ze willen dat ik ga trainen op Thyton.’ Ze kijkt hem bang aan een vraagt: ‘Wat ga je dan doen?’ Zonder na te denken zegt hij, ‘Weigeren natuurlijk.’ Ramira zucht van opluchting. Arec denkt nog even na over die vraag en zegt dan, ‘Of je kan met me mee komen.’ ‘Je weet dat dat niet gaat. Mijn ouders laten me nooit gaan. Zij staan aan de kant van de Empire. Dat weet je.’ Daar heeft ze gelijk in. Ze zouden haar nooit laten gaan. Plotseling heeft Arec een idee en komt omhoog. Ramira schikt van zijn plotselinge actie en komt ook omhoog. Hij kijkt naar Ramira met een blik die ze nog nooit zag. Zijn lichtblauwe ogen twinkelen in het maanlicht. Ramira word steeds nieuwsgieriger. Hij staat op en helpt Ramira overeind. ‘Laten we er vandoor gaan.’ zegt hij plotseling. Hij pakt haar handen vast en vervolgt, ‘Ik hoef niet te trainen op Tython zolang ik jou maar heb.’ Ramira knikt met tranen van geluk in haar ogen. Ze kussen elkaar een lange tijd. Ze wenste dat ze daar voor eeuwig konden blijven. ‘Ik moet nu gaan’ zegt Arec, ‘maar beloof me dat je me hier morgenochtend ontmoet.’ ‘Ik beloof het.’ antwoord Ramira. Ze kussen elkaar voor de laatste keer die avond voordat ze naar huis gaan. Nadat ze thuis komen beginnen ze meteen met het inpakken voor hun grote reis. Die nacht komt Ramira maar moeilijk in slaap. Constant word ze wakker gehouden door het gevoel alsof ze iets vergeet of alsof er iets niet in de haak is. Na een paar uur weet ze die gevoelens van zich af te schudden en valt in slaap.

De volgende morgen wacht Ramira al uren op de heuvel. Met elk uur groeit haar ongerustheid. Wat als er iets gebeurd is? Wat als hij van gedachten is veranderd? Dan besluit ze naar Arec’s huis te gaan en naar hem te vragen. Zij heeft daar veel moed voor nodig omdat zijn ouders haar niet mogen vanwege haar afkomst. Ze staat voor de deur maar wacht nog een paar seconden. Ze weet niet zeker of dit wel het juiste is om te doen maar besluit haar plan door te zetten. Ze klopt drie keer en zijn vader opent de deur. Hij kijkt zoals hij altijd kijkt als hij Ramira ziet of over haar hoort praten: Met een gezicht alsof hij iets smerigs ziet liggen op de grond. ‘Het spijt me dat ik u moet storen’, zegt Ramira voorzichtig, ‘maar weet u misschien waar Arec is. Hij had uren geleden al met mij afgesproken.’ ‘Hij is er vandoor, als je het echt wilt weten.’ Spreekt zijn vader met afgunst. Ramira kijkt hem geschrokken aan. ‘Er vandoor? Waarheen?’ De moeder van Arec kijkt verbaast en zegt ‘Hij is vanmorgen vroeg vertrokken met een shuttle naar Tython, heeft hij je niks verteld dan? Hij heeft dit al een week geleden gepland. Op een dag zal hij een Jedi Knight zijn. Dat is zijn grootste wens.’ Haar hart brak in wel duizend stukjes toen ze dat hoorde. Niet alleen had hij een belofte verbroken maar hij had ook de hele afgelopen week tegen haar gelogen. Het was voor haar heel moeilijk om stoer te lijken tegenover zijn ouders en haar tranen in te houden. Nog steeds in shock en een beetje emotioneel zegt ze, ‘Maar dat zou hij me verteld hebben.’ Zijn vader lacht en zegt, ‘Nou, dat deed hij dus niet. En een Jedi mag geen relatie’s hebben dus daar eindigt het voor jou. Tot ziens.’ Zijn vader gooit de deur keihard in haar gezicht dicht en laat Ramira met een gebroken hart staan. Duizend gedachten vliegen door haar hoofd. Hoe? Waarom? Wanneer? Ze gaat terug naar hun ontmoetingsplek op de heuvel. Ze zit daar de verdere dag. Het enige dat ze kan denken of zeggen is: ‘’maar hij heeft het beloofd’’. Ze word verscheurd door emoties, ze is verdrietig en boos tegelijk. Hij wist het al die tijd en toch maakte hij een belofte die hij niet kon houden. Na zonsondergang verlaat ze de heuvel en gaat naar huis.

Eenmaal thuis gaat ze meteen naar haar kamer. Na minuten lang te hebben gehuild op haar bed komt haar moeder binnen. Ramira probeert zich groot te houden voor haar moeder en veegt haar tranen weg. Haar moeder gaat op de rand van het bed zitten en kijkt haar dochter aan. Heel voorzichtig vraagt ze: ‘Wil je er over praten?’ ‘Nee’, antwoord Ramira met een emotionele stem. ‘Weet je het zeker?’ vraagt haar moeder. ‘Nee’, antwoord Ramira opnieuw. ‘Gaat het om die jongen? Arec is zijn naam toch?’ Ramira word steeds kwader met elk woord en dat is te horen. ‘Hij is weg. Gewoon weg. Zonder mij. Zonder mij ook maar iets te vertellen.’ Haar moeder ziet de ingepakte spullen staan en begrijpt meteen wat haar dochter van plan was. ‘Ik denk dat jij ook maar moet gaan.’ Dit was het laatste dat Ramira van haar moeder verwachtte. Ze kijkt haar moeder verbaast aan. ‘Naar Tython? Wacht hoe weet jij dat ik de Force kan gebruiken?’ vervolgt ze. ‘Jouw vader was een Sith Lord en gaf les op de Sith Academie op Korriban. Op een dag keerde één van zijn studenten zich tegen hem en heeft hem gedood. Mij werd verteld dat het gebruikelijk is dat studenten het opnemen tegen hun meester om te laten zien hoe sterk ze zijn. Jouw vader dacht dat niemand hem kon verslaan. Hij had het fout. Zijn arrogantie werd zijn ondergang. Misschien word het tijd dat jij ook gaat trainen op Korriban.’ Ze vertelde dit allemaal vrij koeltjes. Alsof ze alle emoties had uitgezet. Ramira denk na over alles wat ze zojuist gehoord heeft. Ze wil niet sterven op de Sith Academie net als haar vader. Maar ze weet ook dat als de Academie er achter komt dat ze de Force kan gebruiken, ze er als nog heen word gestuurd. Dan denkt ze aan Arec en maakt ze haar besluit. ‘Okay dan. Ik heb hier toch niets meer te zoeken. Ik ga. Wanneer gaat de volgende shuttle?’ vraagt Ramira vastbesloten. Morgenochtend, antwoord haar moeder met een gemene kille stem. Ramira denkt steeds weer aan Arec en haar woede groeit met elke gedachte aan hem. ‘Dan ga ik morgen ochtend naar Korriban. En ik word nog sterker dan mijn vader ooit was, of Arec ooit zal zijn! Dat beloof ik.’

Hoofdstuk 2 - Het Vertrek

Het is 17 jaar later en Ramira zit achter haar bureau in haar eigen appartement op de planeet Dromund Kaas. In deze 17 jaar heeft Ramira haar training op de planeet Korriban afgerond en na een paar jaar kreeg ze te titel van Sith Lord. Ook Ramira heeft hiervoor haar meester moeten verslaan zoals dat gebruikelijk is bij de Sith. Nu heeft ze zelf al een paar jaar haar eigen leerling. Ramira kijkt op een Datapad. Een Datapad is een soort tablet. Het bevat informatie, statistieken en verslagen. Plotseling komt er een geluid vanuit de andere kamer. ‘Mam?! Mam? Heb je mijn Lightsaber gezien?’ Een meisje komt de kamer binnen. Ze heeft lang, golvend, lichtbruin haar en is gekleed in een pittige outfit in het zwart en paars. Ramira raakt geïrriteerd en antwoord: ‘Misschien waar je hem voor het laatst gelaten hebt?’ Halina kijkt naar haar moeder met een blik die duidelijk betekent ‘’ja logische he’’. Ramira kan het echter niet waarderen en word boos. ‘Ik ben niet verantwoordelijk voor jouw spullen Halina. Zie ik eruit als je persoonlijke Twi’lek slaaf?’ Halina slaat een diepe zucht. ‘Waarom moet een gesprek met jou altijd zo’n gevecht zijn?’ ‘Stop met janken… weet je… soms lijk je zo erg op je vader.’ Halina kijkt haar moeder aan en zegt met een lieve stem: ‘Over hem gesproken…’ Ramira staat op en kijkt haar dochter woest aan. ‘Nee! Waag het niet!’ ‘Maar je verteld mij nooit iets over hem!’ zegt Halina een beetje wanhopig. ‘En dat zal ik ook nooit!’ antwoord Ramira ‘Ik heb daar mijn redenen voor. Daar moet je me maar op vertrouwen’. Halina kijkt haar moeder teleurgesteld aan. ‘Je bent nogal moeilijk te vertrouwen, dat weet je toch he?’ Haar moeder werpt een blik die betekent dat ze op moet houden. Toch kan ze het niet laten om door te vragen. ‘Het zit zo… ik ben nu 16 en ik heb vragen… een hoop om eerlijk te zijn…’ Plotseling staat Ramira op van haar stoel en slaat keihard met haar vuisten op tafel. ‘IK ZIJ NEE!’ Terwijl ze dat riep ontketende ze een storm van elektriciteit. In een paar milliseconden ging het de hele kamer rond en kwam uit bij Halina. Nog geen seconde later valt Halina op haar knieën en schreeuwt het uit van de pijn. Ramira ziet het gebeuren maar besluit om niet naar haar dochter te gaan om te kijken of alles goed is. Ze heeft wel spijt van haar actie maar er is nu toch niets meer dat ze kan doen en het laatste wat ze nu wil is het tonen van zwakte. Ramira besluit om in plaats daarvan de Lightsaber te gaan zoeken. Ondertussen zit Halina nog bij te komen van de schok. Ze kent haar moeders humeur goed. Meer dan eens had ze haar gewurgd met een Force Choke om haar in het gareel te houden. Maar dit was nog nooit eerder gebeurd. Halina is doodsbang door de actie van haar moeder. Wanneer haar moeder binnenkomt heeft ze de Lightsaber gevonden en overhandigt deze aan Halina. Ze durft niet eens te kijken naar haar moeder terwijl ze de Lightsaber aanpakt. Ramira is in die paar minuten ook rustiger geworden. ‘Hier is het. En… verder geen vragen meer. Ga nu en breng me die Holocron waar ik om vroeg, leerling.’ Halina kijkt nog steeds naar de grond en is doodsbang. ‘Zoals u wenst . Het kan wel even duren. De Dune Sea is geen klein gebied.’ Ramira kijkt naar haar dochter maar Halina kijkt haar nog steeds niet aan. ‘Ik verwacht niet dat je met twee dagen terug bent maar… wees voorzichtig. Tatooine is bezaaid met Zandmensen en Womprats.’ ‘Ik ben voorzichtig, ma... meester.’ Halina verlaat het appartement. Vlak voordat ze de deur achter zich sluit kijkt ze nog één keer achterom. Ze ziet haar moeder bij het raam staan. Ze kijkt strak naar buiten. Ze keurt haar geen blik waardig. Ze sluit de deur en vertrekt maar Halina gaat niet meteen naar het shuttlestation. Ze had afgesproken om een vriendin te ontmoeten in een nabijgelegen kantine. Ce’na is haar naam en is een meisjes Twi’lek. Een Twi’lek is een alien ras dat vaak onderdrukt word. Ze werken als slaven bij mensen thuis of in een kantine. Een Twi’lek is te herkennen aan de lange tentakels of hoorns op het achterhoofd, genaamd Lekku. Ce’na werkt in de kantine als danseres. Al bijna 11 jaar zijn de meiden vriendinnen. Ce’na is altijd vrolijk en uitgelaten. Als ze Halina ziet binnenkomen rent ze op haar af. ‘Halina! Daar ben je. Ik was bijna een zoekactie naar jou gestart.’ Halina lacht wat slapjes. Ce’na is altijd zo bezorgt om haar. ‘Ach je kent me… Ik red mezelf wel. Ik had een discussie met mijn moeder. Het liep wat uit de hand.’ zegt ze voorzichtig. ‘Bespaar me de details.’ Zegt Ce’na met een beetje angstige stem. ‘Jouw moeder is eng als ze boos is.’ Beide meiden slaken een diepe zucht. Het is Ce’na die uiteindelijk de stilte van het gesprek verbreekt. ‘Dus, ben je klaar voor je trip naar Tatooine? Heey! Als jij dood gaat mag ik dan je R67 droid hebben?’ Halina lacht maar word al vrij snel weer heel serieus. ‘Natuurlijk maar alleen als ik dood ga… Dus niet als ik vermist raak ofzo.’ Aan alles is te merken dat er iets te gebeuren staat. ‘Wat ben je van plan?’ vraagt Ce’na met enige argwaan. ‘Niets dat je moet weten.’ antwoorde ze voorzichtig. Ze ziet aan Ce’na dat ze daar geen genoegen mee neemt en vervolgde met: ‘Het is voor je eigen veiligheid.’ Ce’na word ongerust. ‘Maar je komt wel terug toch?’ Halina kijkt weg en laat daarna neergeslagen haar hoofd zakken. ‘Halina! Je komt wel terug hoor, hoor je me. Je bent mijn beste vriendin. En daarnaast… is Kaas City zo saai zonder jou.’ Halina lacht flauwtjes. ‘Ik kan niets beloven. Ik moet nu gaan maar ik laat je iets weten zodra het kan.’ Halina loopt weg maar word op weg naar de uitgang ingehaald door Ce’na. ‘Wees voorzichtig okay… en tot ziens.’ ‘Vaarwel Ce’na.’ Ze loopt de kantine uit en gaat naar het ruimtestation. Het voelt wel raar om gedag te zeggen. Alsof ze elkaar nooit meer zullen zien. Alsof ze weten dat er iets slechts gaat gebeuren. Eenmaal aangekomen op het station loopt ze naar een balie om een ticket te halen. Achter de balie staat een jongen. Hij is lang en mager en niet veel ouder dan Halina. ‘Kan ik je helpen?’ vraagt hij vriendelijk. ‘Eén ticket graag.’ ‘Okay… en waar wil je heen?’ Halina kijkt naar het bord met bestemmingen. Ze twijfelt even maar dan valt haar oog op een zekere planeet en krijgt ze een idee. ‘Nar Shaddaa… en dan is er nog iets… ’ Halina weet dat haar moeder alles op alles zal zetten als ze door heeft dat ze niet is waar ze zou moeten zijn. Ze is daarom genoodzaakt om drastische maatregelen te nemen. Halina steekt haar hand uit en al snel word het voor de jongen moeilijk om te ademen. Terwijl de jongen word gewurgd met de force zegt ze: ‘Als jij het waagt om iemand mijn locatie te vertellen ben je er geweest, begrepen?’ ‘Ik begrijp het volkomen’ zegt hij tussen het ademhalen door. Halina laat je jongen los en zet een beetje een gemene lach op. ‘Geweldig!’ Ze neemt haar ticket en loopt richting de shuttle terwijl de jongen haar angstig bleef nakijken. Ze heeft er een hekel aan als ze mensen pijn moet doen en voelt zich schuldig tegenover de jongen die ze achterlaat. Maar ze weet ook dat haar moeder zich door niets laat stoppen om haar te vinden. Er zijn niet veel mensen op de shuttle die dag en Halina zoekt een plekje achterin zodat ze zo min mogelijk opvalt. Het duurt niet lang voordat ze aankomen op Nar Shaddaa. Ze was er nog nooit geweest maar Ce’na (die daar als kind een tijdje woonde) vertelde haar vaak verhalen. Ze loog niet. Het is er erg groot en er zijn overal felle lichten. Genoeg om binnen een minuut hoofdpijn te krijgen. Ze was sowieso niet van plan om daar te blijven maar gebruikte Nar Shaddaa als tussenstop voor haar echte bestemming. Ze loopt van de Empires kant naar de Republic kant van het station. Halina moet hier een nieuw ticket kopen en loopt naar een balie. Deze keer staat er een streng uitziende vrouw van zo’n 30 jaar. Ze wist dat ze haar truckjes weer moest gebruiken als ze aan boord wilde komen. ‘Wat kan ik voor je doen’ zegt de vrouw met enige argwaan terwijl ze Halina’s uiterlijk bekijkt. ‘Ik wil een ticket voor Tython.’ zegt Halina met een iet wat gemene stem. Plotseling wordt de vrouw heel nerveus en het strakke strenge gezicht was verdwenen. Halina weet dat het een makkie gaat worden om haar te breken. De vrouw kijkt wat angstig en antwoorde met: ‘Uh… nee.’ ‘Wat zei je?’ De vrouw schikt van Halina’s reactie en zegt vlug: ‘Ik mag geen Sith… of Sith in training doorlaten naar Tython.’ ‘Nou dan word dit je eerste keer’ ‘Maar…’ ‘Of wil je dat dit meteen het laatste ticket is dat je verkoopt?’ De vrouw die er zo streng uitzag was makkelijk gebroken. Met knikkende knieën geeft ze Halina haar ticket. Ze had niemand pijn hoeven doen en wist dat dit te makkelijk ging. Voordat ze wel iemand van het leven moest beroven loopt ze snel naar de shuttle. De piloot staat voor de shuttle en zodra ze Halina ziet rent ze naar haar toe. De piloot is een Twi’lek en net als Ce’na erg vrolijk en opgewekt. ‘Heey, kan ik je wat vragen?’ zegt ze enthousiast. ‘Zolang je niet in mijn weg staat…’ zegt Halina met een gemene stem. ‘Zal niet gebeuren, geloof me. Wat ik wou vragen… nou ja… ben jij Halina? Je weet wel… leerling van Lord Reevas?’ Ze is veel te vrolijk en praten heel snel. Halina kijkt haar verbaast aan. ‘Jij kent mij?’ ‘Een vriendin van mij heeft mij zoveel verteld over jou. Over hoe cool je bent en…’ ‘Jouw vriendin?’ ‘Ja Ce’na!’ Halina slaat zichzelf voor haar hoofd. ‘Ik had het kunnen weten zegt Halina met een zucht.’ ‘Geen zorgen. Ik ga je niet stoppen of voor problemen zorgen.’ ‘Goed om te weten.’ ‘Welkom op de shuttle naar Tython’ zegt de piloot heel enthousiast terwijl ze haar hand uitsteekt naar de shuttle en een kleine buiging maakt. Halina stapt in en een paar minuten later vertrekt de shuttle van Nar Shaddaa en schiet in Hyperspace.

Hoofdstuk 3 - Verlossing

Halina denkt aan wat ze zal zeggen tegen de Jedi meesters terwijl de shuttle in Hyperspace schiet. Wat als ze me niet geloven? Wat als ze me terugsturen? Ze probeert er niet teveel aan te denken en binnen een paar minuten land de shuttle op het station van de planeet Tython. Alle ogen zijn gericht op Halina terwijl ze de shuttle uitstapt. ‘Dat is een Sith.' hoorde ze een meisje zeggen, waarop de jongen naast haar reageerde met: ‘tenminste één met een zelfmoord wens.’ Nog voordat ze haar omgeving goed in zich op kan nemen komen Republic troopers op haar afstormen om haar vervolgens onder schot te houden. Iedereen vlucht weg maar Halina pakt haar Lightsaber. Achter de troopers staat een man. Ze herkent zijn uniform. Het is de Spaceport Security Commander. ‘Wow, een welkoms comité. Ik ben gevleid maar ik kom niet om te vechten.’ ‘Dan stel ik voor dat je je Lightsaber weg stopt en me verteld wat je komt doen.’ zegt de man. Halina doet wat de commandant vraagt en stopt haar Lightsaber weg. ‘Ik zoek de Jedi Order. Ik heb ze iets te vragen.’ zegt ze vastberaden maar de commandant lacht. ‘Dat zal wel... Maar je zal het ze niet vragen. We zijn niet geautoriseerd om je door te laten. Standaard veiligheidsprotocollen. Je begrijpt het wel. Op mijn teken!’ De commandant houd zijn hand omhoog en staat klaar om het bevel te geven om te schieten. Maar voordat hij het order kan geven duwt Halina iedereen omver met een Forcepush. Met haar Lightsaber vermoord ze elke trooper, commandant of wachter op het station. De meeste kregen niet eens de kans om op te staan. Ze vlucht weg van het station en rent door de naastgelegen bossen. Net zo lang tot ze een glimp opvangt van de Jeditempel. Die nacht wacht ze in de bossen tot de tempel helemaal verlaten is. Ze komt ongezien de tempel in en wacht de rest van de nacht achter een gigantisch standbeeld. Net zo lang tot alle raadsleden er zijn. Als ze allemaal zijn aangekomen stormt Halina naar binnen maar tot haar verbazing is niemand verrast om haar te zien. In plaats daarvan kijken ze naar haar zonder angst. Er zijn in totaal vier meesters die rondom een gigantische ronde tafel zitten. Plotseling staat een vrouwelijke Jedi op. ‘Ik ben meester Satele Shan. Je ziet dat we niet verrast zijn door je komst. We voelden je aanwezigheid toen we aankwamen. Wat is het dat je hier komt doen?’ ‘Ik wil een kans op verlossing.’ antwoord Halina. ‘Waarom als we mogen vragen?’ zegt een wat oudere mannelijke Jedi. Halina slaakt een zucht en zegt dan: ‘Omdat… Ik mijn hele leven al een pad bewandel dat voor mij is gekozen… mensen vermoorden omdat anderen het willen. Okay, sommige hadden het al wel een beetje kunnen zien aankomen maar toch…’ Al snel realiseert ze zich dat dit niet slim was om te zeggen en vervolgt haar speech. ‘Ik wil een andere weg bewandelen… de weg van de jedi.’ Een andere Jedi onderbreekt haar door te zeggen: ‘Waarom zouden we jou vertrouwen? Dit kan net zo goed een list zijn om ons te verraden. Geef ons één goede reden om je te vertrouwen.’ Halina kijkt naar alle meesters terwijl ze nadenkt over die vraag maar vooral over welk antwoord ze zal geven. Dan kijkt ze naar de grond en haar oog valt op haar Lightsaber. Ze pak de Lightsaber van haar riem maar activeert hem niet. In plaats daarvan gooit ze de Lightsaber op tafel en zegt: ‘Omdat ik het vraag.’ ‘Dat is genoeg reden voor mij.’ Halina schikt zich rot. Plotseling staat er een Jedi achter haar. Ze draait zich langzaam om, om te zien wie het waagt om haar te besluipen. Iedereen kijkt naar hem. De man ziet er wijs uit maar helemaal niet zo oud. Ze schat hem ergens rond de 35 en 40 jaar oud. Hij heeft blond krullerig haar en een kleine baard. Ze merkt ook op dat hij een vrij groot litteken heeft onder zijn rechter oog. ‘Sorry als ik iets onderbreek.’ zegt de Jedi meester terwijl hij de boze blik van Halina negeert. ‘Ik kom een dringende boodschap brengen. Een Sith apprentice heeft gistermiddag na haar aankomst alle bewaking op het shuttle station vermoord.’ Hij kijkt naar Halina en vervolgd: ‘Dat was jouw werk neem ik aan.’ Plotseling ziet Halina alle kansen die ze had voorbij gaan. ‘Ze wilde me neerschieten. Dit was zelfverdediging. Ik heb niks verkeerd gedaan. Nou ja… behalve iedereen vermoorden misschien… zien jullie nu waarom ik hulp nodig heb. Ik wil veranderen.’ Dan bedenkt ze zich dat ze helemaal niet weet wie hij is en vraagt met een arrogante toon: ‘Trouwens… wie ben jij eigenlijk?’ ‘Dit is meester Helid’ zegt meester Satele. ‘Één van onze meest vaardige meesters.’ Dan richt ze zich tot Halina. ‘Ik denk dat het wel beleeft is om je aanvraag in behandeling te nemen. Je kan buiten wachten tot we klaar zijn.’ Halina knikt en wacht buiten de kamer. Haar aanwezigheid trekt een hele hoop aandacht. Enkele Padawans vluchten zodra ze haar zien. Na een uur te hebben gewacht gaat Halina tegen de deur zitten en leunt met haar hoofd tegen de deur. Ze kan de raad horen praten maar hoort niet wat ze precies bespreken.

In de kamer zit de Raad echter noch steeds met een dilemma. Sommige meesters staan achter Halina en de beslissing om haar te laten trainen bij de Jedi maar niet alle meesters geloven dat ze met goede bedoelingen komt. Plotseling staat meester Bakarn op van zijn zetel. ‘Ze kan een grote bedreiging zijn voor ons allen.’ ‘We moeten haar een kans geven!’ roept meester Helid. ‘Ze is jong en bereid om te veranderen… om haar leven te beteren. Ook is haar band met de force erg sterk.’ Dan kijkt hij heel ernstig naar meester Satele. ‘Sterker dan ik ooit zag.’ Meester Satele knikt terug. ‘Je hebt gelijk. Als we van haar geen bondgenoot maken word ze zeker een gevaarlijke vijand.’ ‘Precies.’ vult meester Helid aan. ‘Dan zijn we het eens. We geven haar de kans. En ik denk dat het wijs is dat jij haar traint, meester Helid. Jij bent immers degene die haar het meest vertrouwd. Dat heeft ze nodig.’ ‘Dat komt goed’ antwoord hij. ‘Ik voel een speciale band met haar. Ik weet nog niet waarom maar ik zal haar sowieso de beste training geven.’

Plotseling zwaaien de grote deuren van de kamer open en Halina staat zo snel mogelijk op. Ze loopt naar binnen en vreest dat al haar angsten waar gaan worden. Als de Jedi haar niet toelaten heeft ze geen andere keus dan terug te gaan. Ze heeft geen idee hoelang het zal duren voordat ze zal falen maar wanneer dat gebeurd zal het fataal aflopen. Meester Satele komt naar voren lopen. ‘We zijn tot een besluit gekomen.’ zegt ze en kijkt Halina serieus aan. Halina laat haar hoofd zakken en wacht op de uitslag. Zoveel onzekerheid had ze nog nooit gevoeld. ‘We hebben besloten om je verzoek te accepteren.’ vervolgt ze. Halina kijkt geschokt op. Dit had ze totaal niet verwacht. ‘Echt?! Yes! Oh… dank u.’ Ze is zo blij dat ze al haar emoties niet kan inhouden. Een golf van opluchting is duidelijk voelbaar en het voelt voor Halina alsof er een heleboel gewicht van haar schouders afvalt. ‘Meester Helid zal je leraar zijn.’ vervolgd meester Satele. ‘Vanaf nu ben je zijn Padawan.’ ‘Wat is een Padawan?’ vraagt Halina verbaast. ‘Een padawan is wat jullie een apprentice noemen. Een leerling in de studie van de force.’ ‘Je training start morgen ochtend.’ Vult meester Helid aan. ‘Maar eerst geven we je iets beters om te dragen. Kom maar mee.’ Halina volgt meester Helid de kamer uit en door de gangen. ‘Zijn deze nieuwe kleren echt nodig?’ vraagt ze voorzichtig. ‘Ik zie er nu toch ook leuk uit?’ Hij blijft even staan, bekijkt haar nog eens goed en loopt weer verder terwijl hij zegt: ‘Jouw huidige outfit is veel te… hoe zeg ik dit aardig?… opvallend. Je wilt toch niet iedereen bang maken en wegjagen zolang je hier traint?’ Daar had hij wel gelijk in dacht ze. ‘Ik denk het niet, nee.’ antwoord Halina. Terwijl ze verder lopen zegt hij: ‘Een Jedi heeft niet veel nodig.’ Een paar meter verder komen ze bij een kamer. Hij loopt naar binnen komt weer terug met een aantal kledingstukken. Terwijl hij ze overhandigt zegt hij: ‘Deze gewaden zullen genoeg zijn. Pak wat rust of verken de tempel. Ik zou naar de bibliotheek gaan als ik jouw was. Ik zie je morgen ochtend bij zonsopkomst voor de kamer van de raad.’ ‘Zoals u wilt meester. En… Bedankt… opnieuw.’ Allebei voelen ze zich een beetje raar. Alsof ze iets willen zeggen maar niet weten wat. Ze voelen allebei een speciale connectie maar weten dat niet van elkaar en beide durven niets te zeggen. Hoe zouden ze een band kunnen voelen, die zo sterk is, met iemand die ze nog nooit gezien of ontmoet hadden. Laat staan iemand van de andere kant. Ze kijken elkaar in de ogen aan. Alsof ze de antwoorden op alle vragen in elkaars ogen zouden kunnen lezen. Na enkele minuten verbreekt meester Helid de stilte. ‘Graag gedaan.’ Halina’s trans word verbroken en ze knikt een beetje verlegen. Meester Helid loopt terug naar binnen. Meteen loopt hij naar een kast. Op de kast staat een Holoprojector met de afbeelding van een jong meisje met een lieve lach. Meester Helid is duidelijk geraakt door de projectie van haar. Hij rukt zijn blik los en begint met mediteren om zich voor te bereiden op de volgende dag.

Hoofdstuk 4 - Een nieuw licht

De volgende ochtend staat Halina al vroeg te wachten voor de deur van de Raadskamer. Ze wil niet te laat komen voor haar eerste trainingsdag. ‘Goede morgen Padawan.’ hoort ze plotseling achter haar. Ze draait zich om en ziet meester Helid aankomen met een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Goede morgen meester. Het verrast me om te zien dat u me nog herkent.’ ‘Dat is niet zo moeilijk.’ antwoord hij. ‘Je hebt gisteren nogal een indruk achter gelaten.’ Hij voelt al gauw dat Halina zich ongemakkelijk voelt over dit onderwerp en vervolgt: ‘Laten we starten met een rondleiding. We beginnen buiten.’ Ze lopen naar beneden en vervolgen daar hun weg naar de trainingsvelden rond de tempel. Terwijl ze lopen zegt hij: ‘Je uitstraling is wel veranderd… op een goede manier.’ ‘Ik voel me vreemd in deze nieuwe…’ Ze denkt even na en zegt dan: ‘kleren? Het voel alsof ik gekleed ben in de lakens van mijn bed.’ Meester Helid bekijkt haar nog eens goed en zegt flauw: ‘Nu je het zegt… je hebt gelijk!’ Halina is lichtelijk geamuseerd door zijn grap, kijkt hem sarcastisch aan en zegt: ‘Erg grappig.’ Maar dan kijkt hij heel serieus en zegt: ‘Voordat we beginnen moet je weten dat dit een uitdaging gaat zijn voor ons beiden.’ Ze kijkt hem ongelovig aan. ‘Waarom voor ons beiden? Heb je nog nooit een leerling getraind?’ ‘Jawel, maar nog nooit heb ik een Sith getraind.’ antwoord hij. Halina kijkt gekwetst naar meester Helid en zegt: ‘Apprentice.’ Ze stoppen met lopen en Halina vervolgt: ‘Ik ben nog geen Sith. Dat zal ik ook nooit zijn.’ Hij kan voelen dat zij bang is. Dit is iets dat hem ongerust maakt want angst leid naar de duisternis. Tegelijkertijd stelt het hem gerust dat ze bang is voor de duisternis en de Sith in het verlengde. Sinds hun ontmoeting kan meester Helid haar emoties heel sterk voelen, alsof hij ze zelf ervaart. ‘Wat heeft je doen besluiten om te vertrekken?’ vraagt hij. Die vraag heeft ze zien aankomen. ‘Je had mijn meester moeten zien.’ antwoord ze. Ze was eng... en sterk… en eng.’ Meester Helid lacht flauwtjes. ‘Dat had je al gezegd.’ ‘Kan je nagaan.’ zegt Halina. ‘Maar twee dagen geleden…’ Ze denkt terug aan dat moment en krijgt rillingen bij de gedachten. ‘Ik vroeg haar iets en ze wou me het antwoord niet geven. Dus toen kwam ik op voor mezelf en…’ Het blijft een tijdje stil terwijl Halina in gedachten verzonken is. ‘En?’ vraagt meester Helid. Halina schud wakker en zegt: ‘En toen keerde ze zich tegen mij. Ze vuurde een force bliksem naar mij af.’ Meester Helid voelt de pijn van verraad bij Halina. Plotseling voelt hij dat ze boos word. Het is heel sterk. ‘Ik was haar trouw!’ roept ze boos. ‘En ze martelde mij omdat ik iets vroeg!’ ze had haar handen gebald tot een vuist. Ze was zo boos geworden dat er paarse rook van af kwam. Het was angstaanjagend om te zien. ‘Ik wou al langer gaan...’ vervolgt ze, ‘maar dit was de druppel. En dus kwam ik meteen hierheen. Dit is mijn enigste kans. Als ik terug ga...’ De angst neemt het over van de woede. Halina kijkt meester Helid strak aan. ‘Als ik terug ga vermoorden ze me.’ Zegt ze koeltjes. Hij kan merken dat ze nooit heeft geleerd om haar emoties te beheersen en dat brengt hem op een idee. ‘Ik weet waar we als eerste aan gaan werken. Je emoties. Het is belangrijk dat je kan handelen zonder beïnvloed te raken door emoties zoals haat, woede of angst. Dit leidt naar de duisternis. Ook mag een Jedi geen relaties of levenspartner hebben.’ ‘Waarom niet?’ vraagt ze verbaasd. ‘Je denkt niet helder als je verliefd bent.’ antwoord hij. ‘En als die liefde breekt verliezen mensen zich vaak ik haat, woede of angst. Onthoud dit: Er is geen emotie, er is vrede.’ Hij ziet de verbazing op haar gezicht. ‘ Ik dacht dat vrede een leugen was.’ zegt Halina. Meester Helid is geschokt. ‘Waarom zou je dat denken?’ ‘Dat heb ik altijd geleerd.’ antwoord Halina. Meester Helid kijkt haar nog steeds verbaast aan. Na een paar seconden zegt ze: de code? Maar hij geeft geen kick en dus vervolgt ze:

‘Peace is a lie, there is only passion
Through passion, I gain strength
Through strength, I gain power
Through power, I gain victory
Through victory my chains are broken
The force shall free me’

Er is een lange stilte terwijl ,meester Helid probeert te verwerken wat hij zojuist heeft gehoord. Halina word plotseling weer heel ongemakkelijk. ‘Niet boos worden hoor...’ zegt meester Helid, ‘maar dat is een beetje een stomme code, vind je niet?’ ‘Ja...’ antwoord Halina, ‘Ik heb er ook nooit in gelooft. Maar dat is wat ik altijd geleerd heb.’ ‘Wij hebben ook een code maar die is heel anders dan die van jullie.’ Hij neemt een diepe zucht en vervolgd:


‘There is no emotion, there is peace
There is no ignorance, there is knowledge
There is no passion, there is serenity
There is no chaos, there is harmony
There is no death, there is the force’

Halina denk daar een paar seconden over na en zegt dan: ‘hmm... interessant.’ ‘Dat is het zeker.’ zegt meester Helid. ‘Ik ga mijn rondleiding voortzetten en dan lijkt het mij wijs om jouw de wegen van de force te laten bestuderen in combinatie met emotie training.’ ‘Ik zou heel graag een nieuwe manier leren.’ antwoord Halina enthousiast.

De holo opnames en boeken in de bibliotheek zijn heel fascinerend. De dingen die ze al wist kwamen in een heel nieuw licht te staan. Maar waar ze echt van houd zijn de nieuwe dingen die ze leert. Een hele week zit ze in de bibliotheek buiten haar trainingssessies om. Soms zijn ze haar kwijt en denken dan dat ze er vandoor is gegaan. Ze vinden haar dan terug met haar neus in een boek. Maar het maakt niet uit hoeveel boeken ze leest, ze blijft problemen houden met het onder controle houden van haar emoties. Dat word duidelijk tijdens haar andere trainingssessies. Meestal degene waarbij ze mediteren. En na 2 weken de Force, de gebruiken van de Jedi en vechttechnieken te hebben bestudeerd, neemt Meester Helid haar mee naar een rustige open plek in het bos rond de Jedi tempel. Ze zitten tegenover elkaar op de grond. Met hun ogen gesloten proberen ze te mediteren met de Force. ‘Voel de force om je heen.’ zegt Meester Helid. Halina probeert zich te concentreren. Maar het lukt haar niet en in plaats van concentreren op de Force concentreert ze zich op haar woede. Meester Helid voelt dit en zegt: ‘Hou je emoties onder controle.’ ‘Dat probeer ik!’ zegt Halina geïrriteerd. Maar hiermee concentreert ze zich juist nog meer op die woede en meester Helid vervolgt: ‘nee, dat doe je niet.’ Plotseling is Halina in tranen. ‘Maar ik probeer het echt…’ zeg ze al huilend. ‘Echt waar!’ Geschrokken opent meester Helid zijn ogen. Het blijft een tijdje stil terwijl Halina huilt. Hij voelden haar angst wel maar wist niet dat het zo erg was. Nog nooit had hij haar zo kwetsbaar en onzeker gezien. Niets dat nog lijkt op de Sith apprentice die hij had ontmoet. Meester Helid gaat staan en een paar seconde later komt Halina ook omhoog. Hij kan merken en voelen dat haar iets dwars zit. ‘Is er iets dat je me wil vertellen?’ vraagt hij voorzichtig. ‘Ze is vast al naar me op zoek.’ antwoord Halina. ‘Wat als ze me vind? Ik ben niet sterk genoeg om het tegen haar op te nemen.’ ‘Wie zal je vinden?’ vraagt hij verbaast. ‘Mijn oude meester.’ antwoord Halina. Meester Helid kijkt haar verbaast aan. ‘Denk je echt dat ze opzoek is naar jou? Zei je niet dat ze je pijn had gedaan omdat je voor jezelf opkwam? Klink naar mijn idee niet echt naar iemand die naar je zou zoeken.’ ‘Ze is naar me aan het zoeken.’ zegt Halina. ‘Ik weet het gewoon. Ze komt iedere dag dichterbij.’ ‘Kan jij haar aanwezigheid voelen?’ vraagt Meester Helid geschrokken. ‘Na jaren lang met haar gewerkt te hebben? Ja!’ antwoord Halina. ‘Als ze me vind zal ze me vermoorden, dat weet ik zeker. Na alles wat ik gedaan heb…’ ‘probeer je te concentreren op het hier en nu.’ Dringt meester Helid aan. ‘Laat de force je leiden.’ Halina doet haar uiterste best maar het wil nog steeds niet lukken. Meester Helid is bezorgt. In de afgelopen 2 weken waarbij hij haar persoonlijk getraind had is hij om haar gaan geven. De sterke band die ze hadden tijdens hun ontmoeting is alleen maar sterker geworden. Na enkele minuten zegt hij: ‘En als ze je toch vind… zal ik je beschermen.’ Halina kijkt verrast naar meester Helid en hij vervolgt: ‘niets tegen meester Satele zeggen hoor maar… ik ben gesteld geraakt op je. Er gaat je niks gebeuren.’ Halina lacht gerustgesteld naar meester Helid. Het was fijn om te horen dat iemand om haar geeft. ‘Ik dank u meester.’ zegt ze zacht. Hij kijkt naar Halina, steekt zijn hand uit en zegt: noem mij maar Arec. Ze schud zijn hand en iets voelt heel vertrouwd. Maar dan slaat plotseling de paniek toe bij Halina. ‘Ze is hier!’ roept ze. ‘Ze komt rechtstreeks op ons af. Ik voel het!’ Meester Helid kijkt om zich heen om te kijken of hij iemand ziet. Na enkele seconden komt er plotseling en shuttle aanvliegen die op nog geen paar meter van hun landt. Meester Helid gaat voor Halina staan om haar te beschermen.

Hoofdstuk 5 - De zoektocht

Een dag eerder…

Ramira staat voor het raam en kijkt naar buiten. Haar gedachten zijn overal tegelijk en toch bij hetzelfde onderwerp. Haar diepe gedachten worden verstoord door een oproep van haar Holoterminal. Ze neemt op en een vrouw verschijnt. Haar naam is Elana. ‘Hallo Ramira’ zegt ze nors. Ramira reageert geërgerd: ‘En… heb je haar gevonden?’ ‘Al mijn agenten werken op dit moment aan de zaak.’ reageert Elana serieus en ze vervolgt: ‘Ze is nooit op de planeet Tatooine geweest, dat is zeker. Mijn andere agenten hebben ook niets gevonden. Niets op de planeten Balmorra, Taris, Korriban of Nar Shaddaa.’ Ramira kijkt bezorgt en zegt: ‘Denk je dat ze naar een planeet is gegaan dat steun bied aan de Republic?’ ‘Met alle respect,’ zegt Elana voorzichtig, ‘ze is nu twee weken vermist en haar krachten zijn niet zo heel sterk… Als ze daar echt heen is gegaan ga ik ervan uit dat ze dood is.’ ‘Onderschat haar niet.’ zegt Ramira. ‘Haar connectie met de Force is sterker dan je denkt. Dood of niet… ik blijf naar haar zoeken.’ ‘Prima.’ antwoord Elana. ‘Ik zal mijn agenten op de planeten Corellia en Coruscant ook op de zaak zetten, voor de zekerheid. Zal ik mijn agenten op Tython ook informeren?’ ‘Nee. Tython is de thuisplaneet van de Jedi, zo stom kan ze niet zijn.’ antwoord Ramira vastberaden. ‘Zoals u wenst.’ Ramira kijkt uit het raam en vraagt zich af waar ze kan zijn. Dan kijkt ze terug naar de holo. ‘Bedankt voor al je hulp maar het gaat niet snel genoeg. Ik ga zelf maar eens wat mensen ondervragen.’ De vrouw knikt. ‘Je hoort van me zodra ik meer weet.’ ‘Bedankt mam…’ zegt Ramira zachtjes. ‘Zo heeft die nieuwe positie als Watcher bij Imperial Intelligence toch nog voordelen.’ ‘Dat doet het zeker.’ zegt Ramira. ‘Waar ga je beginnen?’ vraagt Elana voorzichtig. Ramira kijkt haar strak aan met een gemene geniepige lach. ‘Ik ga wat drinken in een nabij gelegen kantine… en een danseres vermoorden.’ Ze hangt op en loopt weg. Terwijl ze naar haar speeder loopt praat ze tegen zichzelf. ‘Er is maar één persoon die ze genoeg vertrouwd om te vertellen waar ze is. Ze is te voorspelbaar… veel te voorspelbaar.

Een paar minuten later arriveert ze bij een kantine. Ze loopt naar binnen en merkt al gauw dat het verrassend rustig is. De mensen zijn gewend aan Sith op Dromund Kaas en dat blijkt maar weer aan het feit dat niemand erg verrast is, of zelfs opkijkt, op het moment dat ze naar binnen loopt. Meteen loopt ze op de bar af waar een wat oudere dikke man staat. Hij herkent haar meteen omdat ze daar altijd komt als ze Halina kwijt is. ‘Lord Reevas, u heb ik lang niet gezien. Wat kan ik voor u doen?’ ‘Ik zoek naar een Twi’lek meisje.’ antwoord Ramira opgewekt en vrolijk. ‘Ik hoorde dat ze hier werkte als danseres. Wat was haar naam ook al weer? Kaila, ceva?’ ‘U bedoelt zeker Ce’na.’ vult de man haar aan. ‘Ja! Dat is degene die ik bedoel!’ zegt Ramira. Maar dan kijkt ze plotseling heel gemeen. De barman word zenuwachtig en plotseling is de spanning in de kantine om te snijden. Ze leunt over de bar terwijl ze fluistert met een dreigende toon: ‘Zorg dat ze even naar achter komt. Oh... en het kan akelig worden. Maar als jij niet doet wat ik zeg word het nog veel akeliger. Begrepen?’ Heel nerveus en met een trilling in zijn stem antwoord hij: ‘Ja, Lord Reevas.’ Hij wacht tot ze uit het zicht is. ‘Ce’na! Kom als de bliksem hier heen!’ Ce’na komt vrolijk naar de bar toe rennen. Ze leunt over de bar en lacht naar hem. Zoals altijd is ze heel vrolijk en opgewekt. ‘Wat kan ik doen voor mijn favoriete baas, hmm?’ vraagt ze sarcastisch. ‘Je hebt maar een baan en dat maakt mij je enige baas.’ antwoord de barman. Ce’na rolt met haar ogen. ‘Jij hebt geen humor.’ Hij lacht flauwtjes maar kijkt dan plotseling heel treurig. ‘Je hebt een bezoeker. Ze wacht achter op je. Succes.’ Ze kan voelen dat hij plotseling bloedserieus is. De ernstige toon in zijn stem is angstaanjagend. Al haar vrolijkheid is verdwenen en met knikkende knieën loopt ze naar achter. Ze heeft een slecht voorgevoel bij deze ontmoeting. Nadat ze de deur achter zich sluit wordt het slot geforceerd door een onbekend persoon met een kap op. Ze zit opgesloten. Hoe had ze dan ook zo stom kunnen zijn om de deur achter zich dicht te doen. In paniek probeer ze de deur te openen maar er is geen beweging in te krijgen. Ze draait zich om en na enkele seconden word het gezicht van haar belager zichtbaar. ‘Lord Reevas, ik had het kunnen verwachten.’ zegt Ce’na met een angstige stem terwijl ze haar doodsbang aankijkt. Ramira doet haar kap af en kijkt Ce’na streng aan. ‘Je weet waarom ik hier ben. Als je het me nu vertelt hoeft dit niet akelig te eindigen.’ ‘Ik weet niet waar ze is!’ roept ze moediger dan dat ze zich voelt. Ramira doet een stap naar voren terwijl Ce’na achteruit deinst. ‘Ze moet je iets verteld hebben, dat kan niet anders.’ ‘Ze zei me dat ze niks kon vertellen over haar locatie voor mijn eigen veiligheid.’ zegt Ce’na. Plots beseft ze zich dat Ramira tot alles in staat is en roept wanhopig: ‘Vermoord me niet, alsjeblieft! Ik weet niks! Ramira glimlacht gemeen. ‘Of misschien heb jij gewoon de juiste motivatie nodig.’ Ze steekt haar hand uit en wurgt haar met een Force Choke. Het duurt niet lang voordat Ce’na breekt. Ze wijst naar een Datapad die op de tafel ligt en Ramira laat haar greep los. Terwijl Ce’na probeert om weer adem te halen, kijkt Ramira op de Datapad en ontdekt een bericht van haar dochter. Het bericht is een week oud.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hoi Ce’na,

Ik kan je nog niet vertellen waar ik ben maar ik ben okay. Ik heb een vriendin van je ontmoet. Je hebt haar echt veel over mij vertelt. Ik voelde me net een beroemdheid toen ik aankwam. De verhalen die je me zo vaak vertelde zijn allemaal waar. Het is groot hier zeg. Maar dit is natuurlijk niet waar ik blijf. Bedankt voor je vertrouwen in mij. Je bent een echte vriendin.

Liefs Halina
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ramira staart naar de Datapad. In de afgelopen twee weken heeft ze niks gehoord van haar dochter. Ze wist niet eens of ze nog in leven was. Maar jammer genoeg geeft het bericht niet zoveel antwoorden. In tegendeel zelfs. Ze heeft zoveel vragen. Met een bazige stem vraagt ze: ‘Wie is deze vriendin van jouw die ze heeft ontmoet en wat bedoelt ze met de verhalen die je altijd vertelden?’ Het blijft even stil. Ce’na zwijgt dapper maar dan draait Ramira zich met een ruk om een kijkt haar dreigend aan. ‘Mijn vriendin waar ze het over heeft is een shuttle piloot op de planeet Nar Shaddaa.’ Zegt ze met tegenzin en vervolgt: ‘Daar ben ik opgegroeid. Ik vertelde haar vaak verhalen.’ Ce’na baalt ervan dat ze alles moet vertellen en met een geïrriteerde stem zegt ze: ‘Ben je nu blij? Kan ik dan nu gaan?’ ‘Dat was niet zo moeilijk of wel soms?’ zegt Ramira sarcastisch. ‘Wat is de naam van je vriendin en waar kan ik haar vinden?’ Weer blijft het even stil. ‘Ik vertel je niks meer! Roept Ce’na met een angstige stem. Ramira schokt haar met een Force Lightning. Ce’na schreeuwt het uit van de pijn. Terwijl ze op de grond ligt bij te komen zegt Ramira. ‘Ik ken nog wel meer manieren om je te laten praten. Wil je ze samen even doorlopen?’ Ce’na staat moeizaam op en kijkt Ramira aan. Ze heeft geen andere keus dan het te vertellen. Nog buiten adem van de schok zegt ze: ‘Haar naam is Fiana, ze werkt aan de Republic kant van het station.’ Haar spirit is gebroken. ‘Ik heb je alles vertelt wat je wou weten. Je gaat me toch niet vermoorden he?’ vraagt ze wanhopig. ‘Zou ik graag doen maar er is één probleem. Halina vergeeft het me nooit als ik jou vermoord.’ Ce’na haalt opgelucht adem. ‘Maar dat betekent niet dat ik dit niet kan doen…’ Ce’na schikt en kijkt op. Ramira staat vlak voor haar met haar hand naar voren gericht en voor ze het weet krijgt ze nog een schok. Deze keer is de schok echter zo groot dat ze bewusteloos raakt. Ramira haalt de deur los en loopt de kantine weer in. Alle klanten die er zitten zijn in shock. Waarschijnlijk hebben ze het geschreeuw van Ce’na gehoord toen ze haar schrokte. Sommige klanten staren Ramira aan. Anderen zijn minder dapper en kijken naar hun tafeltje. ‘Ze is jouw probleem weer.’ zegt Ramira tegen de barman op het moment dat ze langs de bar komt. ‘Zoals u wilt Lord Reevas.’ Antwoord hij met een trilling in zijn stem. Met een gemene grijns op haar gezicht loopt ze naar buiten en net als ze buiten is hoort ze de barman roepen: ‘Ce’na! Iemand snel, roep en dokter!’

Ramira loopt naar haar persoonlijke hangar op het station. In de hangar staat een ruimteschip. Ze loopt naar binnen en start de motoren. Binnen enkele minuten verlaat ze het station van Dromund Kaas en vertrekt naar Nar Shaddaa. Er spoken allemaal gedachtes door haar hoofd. Waarschijnlijk is Halina dus toch naar een planeet gegaan dat steun bied aan de Republic. Elke keer als ze daaraan denk word ze bozer en bozer.

Eenmaal gearriveerd op Nar Shaddaa loopt Ramira naar de Republic kant van het station. Het lijkt wel alsof ze op oorlogpad is. Iedereen die te dicht bij loopt of in de weg staat wordt vermoord. Ze loopt naar de eerste balie die ze ziet en haalt haar Lightsaber tevoorschijn. De jongen die achter de balie staat, staat helemaal te trillen van angst. Ramira kijkt de jongen strak aan een zegt: ‘Vertel me waar ik Fiana kan vinden of sterf.’ ‘Ze is daar.’ Zegt de jongen zonder aarzelen een wijst naar een hangar met meerdere shuttles. ‘shuttle 3... Ze is binnen... ze checkt de shuttle voor eventuele storingen.’ vervolgt hij. Tot zijn opluchting loopt Ramira weg zonder hem te vermoorden. De jongen moet even gaan zitten om bij te komen van de schik. In de tussentijd loopt Ramira naar shuttle 3. Het is een kleine shuttle en zo te zien voor privégebruik. Het duurt niet lang voordat ze een groene Twi’lek ziet zitten die de hoofdmonitor checkt. ‘Ben jij Fiana?’ vraagt ze op een dreigende toon. Fiana schikt ervan en laat meteen alles uit haar handen vallen. Plotseling staat er iemand achter haar. Ze draait zich om terwijl ze zegt: ‘Dit schip is nog niet klaar...’ maar dan ziet ze wat er achter haar staat. ‘Oh een Sith... Lord Reevas, ja toch?’ ‘Goed, je weet wie ik ben. Breng me naar mijn dochter.’ Zegt Ramira eisend. Fiana word plots heel ongemakkelijk en met een aarzelende stem zegt ze: ‘Uw dochter? Oh... nou ziet u... het zit zo... ik heb haar belooft dat ik geen probleem zou zijn... dus dat kan ik niet doen.... sorry.’ Ramira lacht en zegt dan heel serieus: ‘Wil jij blijven leven?’ ‘Ja...’ antwoord ze aarzelend en met een doodsbange stem. ‘Dan doe je wat ik zeg, begrepen?’ ‘Ik denk het wel.’ antwoord Fiana. ‘Mooi, laten we deze shuttle brengen naar... waar ze ook mag zijn.’ Zonder iets te zeggen start Fiana de motoren en verlaat de shuttle Nar Shaddaa. Ze schieten in Hyperspace en stoppen boven Tython. Ramira kan haar dochter plotseling heel sterk voelen. ‘Wacht! Ik voel haar door de Force.’ ‘Wil je dat ik landt op het station?’ vraagt Fiana aarzelend. Ramira staart in de verte en probeert erachter te komen waar het gevoel vandaan komt. ‘Vlieg die kan op! Daarheen!’ oppert Ramira terwijl ze naar het bos wijst. Ze komen steeds dichterbij. Ze kijkt om zich heen en beseft dat ze helemaal niet weet waar ze is. ‘Zeg me “Twi’lek” waar zijn we?’ zegt ze spottent. ‘Tython, mijn Lord.’ antwoord Fiana. Ramira schikt. ‘Ze was dus toch dom genoeg.’ Fluistert ze tegen zichzelf. Er gaan allemaal gedachtes door haar hoofd terwijl het gevoel met elke seconde sterker wordt en ze steeds dichterbij een grote open plek komen. ‘Daar is ze! Landt daar... naast die twee Jedi’s!’ Roept Ramira plotseling. Fiana kijkt verbaast op. ‘Het zijn wel twee Jedi’s... weet u het zeker?’ ‘Ja, ik weet het heel zeker. Landt het schip!’ Fiana zet het schip aan de grond terwijl Ramira naar de deur loopt. Heel langzaam gaat de deur van de shuttle open.

Hooftstuk 6 - Gevonden

Ramira loopt het schip uit terwijl ze kookt van woede. ‘Halina!!! Waar denk je dat je mee bezig bent?!’ ‘Mam?!’ zegt ze doodsbang terwijl ze zich schuil houd achter haar meester. Arec kijkt Halina verbaast aan. ‘Wacht even... Zij je mam?’ Maar dan valt alles op zijn plaats. De reden waarom Halina haar meesters aanwezigheid kan voelen en waarom ze zo emotioneel is over het ongeval voor ze vertrok. Ramira werpt een vluchtige blik op hem en zegt: ‘Meen je dit? Je traint met de Jedi?’ Maar dan kijkt Arec haar in de ogen en komen herinneringen terug. Zijn hart stroomt over van pijn en verdriet als hij ziet wat er van haar geworden is. Hij probeert zijn emoties onder bedwang te houden maar hij heeft er geen grip op. De emoties zijn simpelweg gewoon te sterk. ‘Ramira? Ben jij dat? Wat is er met je gebeurd?’ vraagt Arec met een voorzichtige toon in zijn stem. Pas op het moment dat hij haar naam zei, herkende zij hem. ‘Nee! Oh nee... Arec Helid!’ zegt Ramira op een boze toon. Ze werpt een boze blik naar Halina een zegt: ‘Van alle Jedi meesters die jou kunnen trainen moest je tegen hem aanlopen! Halina is compleet verbaast. ‘Je kent hem? Wacht... hoezo... wie is hij?’ Halina gaat naast Arec staan. Dit keer zal ze de antwoorden krijgen die ze wil. Ramira weet niet zeker of ze het wel moet vertellen. Ze kijkt naar de grond. Door hem weer te zien breekt haar hart. Eerst vult haar hart zich met verdriet maar dan denkt ze aan de belofte die hij maakte en brak. Het verdriet maakt al snel plaats voor woede. Ze word zo kwaad dat haar ogen rood gloeien en haar vuisten lijken te roken alsof ze in brand staan. Met een ruk kijkt ze omhoog een recht in de ogen van Halina. Nog nooit zag ze haar moeder met zoveel duisternis als nu. Dan kijkt Ramira naar Arec. Het blijft een paar seconden stil terwijl ze op het antwoord wachten. ‘Hij is je vader!’ zegt ze vervolgens met een duistere stem. Zowel Arec als Halina weten niet wat ze horen. Voor het eerst in haar leven kijkt ze naar haar vader. Zolang ze zich kan herinneren had ze naar hem gevraagd, en nu staat hij plotseling voor haar. Arec en Halina begrijpen nu ook waarom de connectie tussen hun zo groot is. Alles valt op zijn plek. ‘Dat is waarom je me nooit iets hebt vertelt!?’ schreeuwt ze met een emotionele stem naar haar moeder. ‘Mijn vader is een Jedi?!’ ‘Hij is arrogant en zwak!’ antwoord Ramira woedend. ‘Kom mee naar huis... dat is geen vraag!’ Ze draait zich om en loopt naar de shuttle. ‘Nee. Ik wil niet.’ Hoort ze haar dochter zeggen. Ramira gelooft haar oren niet. Halina weet wel beter dan haar bevelen naast zich neer te leggen. Dan bedenkt ze zich dat het allemaal Arec’s schuld is. Ze draait zich weer om richting Arec en kijkt hem in de ogen aan. Al gauw word het steeds moeilijker voor hem om te ademen terwijl Ramira hem wurgt met een Force choke. ‘Jij hebt haar tegen mij op gezet. Dat zet ik je betaald. Ik heb ook iets belooft... aan mijn moeder. Ik heb haar belooft op de dag dat je vertrok dat ik sterker dan jou zou worden. Zullen we dat testen.’ Tussen de ademhappen door zegt hij. Alsje... blieft... Ra...mi...ra... Halina durft het niet in een gevecht op te nemen tegen haar moeder maar kan ook niet aanzien hoe haar moeder haar vader vermoord. Met een Force Push duwt ze haar moeder naar achter. Arec word verlost van haar greep en valt op de grond. Halina haast zich naar Arec om te zien of haar vader okay is. ‘Dat was je laatste fout! Ik zal jou leren om te gehoorzamen, kind!’ zegt Ramira terwijl ze overeind komt. Meteen activeert ze haar Lightsaber en komt ze op Halina af. Maar op het moment dat ze wil toeslaan blokt Arec haar slag met zijn eigen Lightsaber. Haar vader had haar beschermt zoals hij had belooft. Maar nu staan Arec en Ramira tegen over elkaar. ‘Kijk jou nou toch, zijn al je dromen uitgekomen?’ zegt Ramira met een cynische ondertoon. ‘Bijna allemaal. Antwoord Arec. ‘Maar ik heb zojuist gezien dat mijn grootste droom een nachtmerrie is geworden in 17 jaar.’ ‘Schattig hoor. Maar dat gaat je niet redden. Ik ga je toch vermoorden.’ Ramira haalt uit naar Arec maar hij blokt haar actie net op tijd. ‘Ik wil je geen pijn doen!’ schreeuwt Arec. ‘Dan had je nooit weg moeten gaan!’ Wat er volgt is een gevecht dat voor eeuwig lijkt te duren. Allebei de ouders hebben geen aandacht meer voor Halina. Zij zit nog steeds op de plek waar moeder haar wou neerslaan. Als haar vader er niet tussen was gekomen was ze misschien wel verminkt geraakt of waren ledenmaten verloren gegaan. Misschien had ze zelfs niet meer geleefd. Ze kijkt naar haar ouders terwijl ze overeind komt. Allemaal gedachten gaan door haar hoofd en ze staat versteend door emoties. Ze voelt woede omdat haar moeder zich tegen haar keerde en angst omdat ze weet dat er iemand gaat verliezen. Beide ouders zijn niet van plan zich gewonnen te geven en ze denkt aan wat er zal gebeuren zodra één van haar ouders valt in de strijd. Ze denkt eraan om mee te vechten met haar ouders maar weet niet aan wiens kant. Ze is opgegroeid bij haar moeder in een koude en harde wereld. En ondanks het feit dat het niet altijd fijn is om bij haar te wonen is het wel haar moeder. Maar aan de andere kant staat de man waar ze zo lang naar zocht. De man die ze verlangde te zien vanaf het moment dat ze kon lopen, haar vader. Ramira en Arec merken dat ze aan elkaar gewaagt zijn. ‘Ik had geen keus!’ roept Arec plotseling terwijl hij haar actie blokt. Ramira stopt met vechten en kijkt hem woedend aan. ‘Er is altijd een keuze! Jij koos ervoor om tegen mij te liegen en me achter te laten.’ ‘Wat als ik het je had vertelt? Was je met me mee gegaan? Had je je beter gevoelt als ik het uitgemaakt had die avond?’ Ramira is duidelijk geraakt door deze woorden en begint met een aanval op Arec terwijl ze roept: ‘Dat zullen we nooit weten!’ Halina weet niet precies waar haar ouders het over hebben. Ze weet wel dat dit gevecht hoe dan ook moet stoppen. Na een paar minuten kan ze al haar emoties niet langer inhouden. ‘STOP!’ schreeuwt ze naar haar ouders. Ze schreeuwt echter zo hard dat ze een Force Scream ontketent die haar ouders omver blaast en een paar bomen laat breken. ‘Stoppen! Allebei!’ Arec en Ramira komen overeind en zien hun dochter staan. Ze is woedend en buiten adem van haar actie. Zoveel puur talent in de Force hadden ze nog nooit gezien bij haar. Halina kijkt naar haar vader en word plotseling heel kalm, alsof ze alle emoties had uitgeschakeld. ‘Omdat geen van jullie gaat opgeven wil ik een deal sluiten.’ ‘Ik sluit geen deals.’ zegt Ramira dreigend terwijl ze één voet naar voren zet. Halina grinnikt. ‘Nou, dan word dit je eerste keer.’ Ramira neemt een stap terug en Halina vervolgt: ‘Dit is de deal. Ik zal mijn training hier op Tython afmaken en dan zal ik besluiten aan welke kant ik wil staan.’ Haar ouders kijken elkaar aan en Arec realiseert zich dat ze geen andere keus hebben. Hij kijkt naar Halina. ‘Akkoord, ik accepteer je deal.’ ‘Wat als ik het er niet mee eens ben?’ vraagt Ramira. Halina kijkt haar moeder serieus aan en loopt langzaam haar richting op terwijl ze zegt: ‘Dan zal je misschien… op een dag.. weer een leeg bed vinden.’ Ramira ziet aan haar blik dat ze het meent en ook zij realiseert zich dat ze haar dochter niet voor eeuwig vast kan houden. ‘Ik ben er niet blij mee…’ zegt Ramira. ‘Maar als het de enige manier is… ga ik akkoord met de deal.’ ‘Ik denk dat het naar schatting nog 3 maanden zal duren voordat je training hier is afgerond.’ zegt Arec. ‘Dan zie ik je na 3 maanden.’ antwoord Ramira terwijl ze terug loopt naar haar shuttle. In de deuropening blijft ze staan en draait zich om. Fiana, die zich de hele tijd in de cockpit had verstopt, start de motoren en maakt zich gereed voor vertrek. ‘Bedankt voor je begrip.’ zegt Halina tegen haar moeder. ‘Had ik een keus?’ antwoord ze sarcastisch. Halina grinnikt. ‘Nee, maar toch…’ Ramira kijkt naar haar dochter alsof het de laatste keer zou zijn dat ze elkaar zouden zien. Langzaam stijgt het schip op van de grond terwijl de deuren open blijven. Dan kijkt ze naar Arec met een blik die verraad dat ze nog steeds verliefd op hem is. Arec ziet dit en probeert nog wat te zeggen maar nog voordat hij de kans krijgt is het schip buiten bereik. Halina en Arec kijken het schip na terwijl het verdwijnt achter de bomen. Er ontstaat een ongemakkelijke situatie. Beide weten niet wat ze moeten zeggen. Na enkele minuten zegt Arec: ‘Ik denk dat we genoeg geoefend hebben voor vandaag. Hoe denk jij over een vakantie?’ Halina denkt na en zegt: ‘Mooie gelegenheid om wat tijd in te halen.’ ‘Dat verdienen we wel!’ Dan komt plotseling het besef bij Halina. Voor haar staat haar vader, de man waar ze haar hele leven naar zocht. Ze kijkt hem niet recht in de ogen aan omdat ze bang is dat ze zal gaan huilen. Maar de tranen komen toch en plotseling omhelst ze haar vader stevig. Arec is verrast. Hij is niet meer gewent aan persoonlijk contact door zolang op Tython te hebben gewoond als Jedi Knight. Toch voelde dit niet slecht en hij omhelst haar. ‘Dit is niet echt okay volgens de regels van de Jedi.’ zegt Halina plotseling. ‘Weet ik.’ antwoord Arec ‘Maar niemand is perfect. Zelfs de Jedi niet.’ Allebei beginnen ze te lachen terwijl ze teruglopen naar de tempel.
Gebruikersavatar
Raven Heart
Pen
Beheer:
Berichten: 19
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 8:10 pm

Re: Het Verloren Kind

wo jun 14, 2017 11:30 pm

Omdat het laatste hoofdstuk er niet meer bij kan (teveel tekens in 1 bericht) voeg ik deze zo maar toe dan:

Hoofdstuk 7 - Een keuze

Halina staat op de plek waar haar moeder en vader 3 maanden geleden vochten. Er is een hoop gebeurt sindsdien. Ze is verder gegaan met haar training en heeft veel geleerd. Arec en Halina hebben veel dingen besproken en verhalen opgehaald. Ze zijn in drie maanden heel close geworden en Halina heeft de vader gekregen waar ze altijd al van droomde. Arec probeert haar te besluipen maar faalt. Ze voelt hem aankomen maar wacht tot hij heel dichtbij is. Net wanneer hij haar wil laten schikken zegt ze: ‘Je weet dat je mij niet kan besluipen. Ik voel je vanaf meters aankomen.’ ‘Ik moest het proberen.’ Reageert Arec terwijl hij haar een kus op haar voorhoofd geeft. ‘Je hebt gefaald.’ ‘Niet te bij de hand worden he.’ zegt hij lachend. Halina lacht en zegt: ‘Is er iets dat je me wil vertellen of ben ik weer laat voor training?’ ‘Alsof ik jou nog iets zou kunnen leren. Ik kom je vertellen dat na drie maanden, er een wonder is gebeurd.’ ‘Echt waar?’ vraagt ze verbaast. Ze lopen terug naar de Jedi tempel terwijl Arec vertelt: ‘ Je moeder en ik... we hebben contact gehad over de Holo… we hebben veel gepraat… veel uitgelegd… zij schreeuwde… veel… maar we zijn het ergens over eens geworden.’ Halina kijkt haar vader verrast aan. ‘Het verrast mij al dat ze je oproep beantwoordde. Ik ben wel nieuwsgierig, waar zijn jullie het over eens geworden?’ ‘Ten eerste... dat we elkaar niet zullen vermoorden. Elkaar misschien van tijd tot tijd zelfs bezoeken.’ ‘En daar ging ze mee akkoord?’ vraagt Halina verbaast. ‘Wow, dat is echt een wonder.’ ‘Voordat ik haar verliet op Tatooine hielden we van elkaar. Zij houd nog steeds van mij. Dat voelde ik toen ze ons verliet na het gevecht… 3 maanden geleden.’ Halina kijkt Arec aan maar die blijkt diep in gedachten te zijn verzonken. ‘En jij?’ vraagt ze voorzichtig. ‘Hou jij nog steeds van haar?’ Ze weet dat ze misschien geen eerlijk antwoord krijgt. Ze betreden de Jedi tempel en Arec loopt naar zijn kamer. Halina volgt hem en net op het moment dat ze denkt het antwoord niet meer te krijgen op haar laatste vraag zegt hij: ‘Het mag niet, maar het antwoord is ja. Haar weer zien bracht gevoelens op waarvan ik dacht ze te hebben begraven.’ ‘Dat is zo lief.’ antwoord Halina. Arec opent de deur van zijn kamer en staat in de opening. Halina wacht buiten en kijkt nieuwsgierig naar binnen. Haar oog valt op een Holoprojector met het beeld van een jonge vrouw. De vorige keer dat ze hier stond was het haar niet opgevallen. ‘Is dat… mijn moeder… toen ze jonger was?’ Arec pakt de projector van de kast en laat hem aan Halina zien. ‘Dit is hoe ik haar ken. Ze ziet er lief uit he. Zo jammer… dat dingen niet meer kunnen zijn zoals ze waren.’ Halina kijkt naar de Holo en het lachende gezicht van haar moeder. Ze kan zich niet eens herinneren wanneer haar moeder voor het laatst gelachen heeft. ‘Je hebt hem al die tijd bewaard?’ ‘Ja… dat klopt.’ antwoord Arec. Er is een minuut stilte terwijl ze naar de Holo kijken. Het is Arec die de stilte verbreekt. ‘Voordat één van ons begint te huilen… en dat zal ik zijn… heb ik een bericht voor je. De Raad wil je spreken. Kom me vertellen waar het over ging, okay?’ ‘Ik zal er meteen heen gaan.’ antwoord Halina. Arec ziet hoe zijn dochter wegloopt richting de kamer van de raad. In het geheim weet hij wat er gaat gebeuren.

Ze loopt de grote trap op en staat voor de deur. Ze opent de deur zo ver dat ze er net doorheen kan en zodra ze binnen is doet hem snel weer dicht. Ze is onzeker omdat ze niet weet wat ze kan verwachten. Alle raadsleden zijn aanwezig net als bij haar eerste gesprek. ‘U wil mij spreken? vraagt ze voorzichtig terwijl ze langzaam naar de tafel loopt. Meester Satele, het hoofd van de raad, staat op van haar zetel en loopt richting Halina. ‘Dat klopt. De laatste keer dat wij elkaar spraken was bijna vier maanden geleden. Je vroeg ons toen om vergiffenis en we hebben je die kans gegeven. We zijn blij om te zien dat je je aan je woord hebt gehouden en dat je eerlijk was tegenover ons. Jouw krachten met de Force zijn sterk. Geen Sith of Apprentice heeft zich ooit zo snel aangepast. Jouw wilskracht is groot.’ ‘Dank u wel.’ Antwoord Halina. Ze weet nog steeds niet wat ze kan verwachten. Ze voelt een “maar” aankomen en gespannen wacht ze de rest van het gesprek af. ‘We hebben met je meester gesproken over alles dat er de laatste tijd gebeurt is en jouw vooruitgang. Hierna zijn we tot een besluit gekomen.’ Halina laat haar hoofd hangen en vreest het ergste. ‘Hierbij benoemen we je tot Jedi-meester, Gefeliciteerd.’ Het duurt een paar seconden voordat Halina zich realiseert wat ze zei. ‘Wacht, echt? Heel erg bedankt! Dit betekent alles voor me.’ ‘We zijn blij om dat te horen.’ zegt meester Satele. ‘Jouw meester zal alles aan je uitleggen.’ ‘Heel erg bedankt.’ roept Halina terwijl ze de raadskamer uitrent en naar haar vader loopt. Haar hele wereld staat op zijn kop. Ze weet dat ze nu niet meer naar huis kan gaan. Maar ze is niet zeker of de plek die ze ooit thuis noemde, thuis nog wel is. Maar de Jedi tempel voelt ook niet aan als thuis. Ze staat voor een dilemma waarvan ze wist dat hij ging komen. Ze wil allebei de werelden. Beide zijn niet perfect maar er zit niks tussenin. Of wel…

Arec wacht al een uur in zijn kamer. Iets als dit kost normaal gesproken niet meer dan vijf minuten. Maar dan merkt hij op dat hij een bericht heeft ontvangen op zijn datapad. Hij ziet dat het bericht niet alleen naar hem is gestuurd maar ook naar Ramira. Zij zit hoopvol te wachten op een bericht van Halina. Maar het is niet het bericht waar ze op hoopte.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Beste mam en pap,
Jullie zijn er waarschijnlijk al achter dat ik verdwenen ben. Ik kom niet terug… naar geen van beide. Ik kan niet leven in een wereld waarin ik zonder reden mensen moet vermoorden of waar ik mijn emoties niet mag toelaten. Ik heb jullie beloofd dat ik een keuze zou maken na drie maanden en dat doe ik. Omdat ik me niet volledig thuis voel bij Jedi of Sith, kies ik voor mezelf. Ik volg mijn eigen weg met mijn eigen regels en mijn eigen code.

There is no Dark Side, nor a Light Side
There is only the Force
I will do what I must to keep the balance
The balance is what keeps me together
There is no good without evil, but evil must not be allowed to flourish
There is passion, yet emotion
Serenity, yet peace
Chaos, yet order
I am the wielder of the flame, the protector of balance
I am the holder of the torch, lightning the way
I am the guardian of balance
I am a Grey Jedi

Veel liefs van Halina
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vanaf dat moment hebben ze nooit meer iets van haar gehoord. Ze weten niet waar ze is… hoe het met haar gaat… wat ze aan het doen is en of ze nog leeft. Ze sturen meerdere berichten maar een antwoord terug krijgen ze niet. Arec en Ramira waren verslagen en vonden, verrassend genoeg, troost bij elkaar. Langzaam aan bloeide hun liefde voor elkaar weer op. De raad was ook bezorgt. Zij waren bang dat ze op een dag een heel groot probleem zou worden.

10 jaar later…

Ramira word wakker van een vreemd geluid. Iemand staat te bonken op de deur. Ze is verrast. Normaal krijgt ze nooit bezoek. Althans, niet van iemand die wilde blijven leven. Ze kleed zich vlug aan en loopt naar de deur. Ze opent de deur niet maar blijf erachter staan en vraagt: ‘Wie is daar?’ ‘Een vriend.’ hoort ze de man aan de andere kant zeggen. ‘Dat betwijfel ik’ zegt ze tegen zichzelf terwijl ze naar de deurknop reikt. In een poging haar bezoeker af te schudden trekt ze de deur met een ruk open. Tot haar verbazing ziet ze Arec aan de andere kant staan. Hij is niet onder de indruk van haar actie. Dat valt niet te zeggen van de jongen die naast hem staat. De jongen ziet eruit als een Jedi behalve het feit dat hij helemaal in het grijs gekleed is. De jongen kijkt haar aan en is duidelijk bang voor haar. ‘Hallo liefste.’ zegt Arec. Plots grijpt ze naar zijn vest en trekt hem naar zich toe waarna ze hem een lange gepassioneerde zoen geeft. De jongen kijkt geschokt naar het tafereel. ‘Okay, dat zie je ook niet iedere dag’ Dan laat ze hem gaan en zegt: ‘Ik denk dat ik weet wat jij komt doen…’ Dan kijkt ze naar de jongen en vervolgt: ‘maar wie ben jij en wat wil je van me?’ De jongen kijkt haar aan en zegt: ‘Ik ben James en voor 9 jaar heb ik gereisd met een vrouw waarvan ik ben gaan houden… maar nu is ze verdwenen.’ Arec ziet Ramira’s gezicht en weet waar ze aan denkt. Ook hij vind het pijnlijk om geconfronteerd te worden met de jaren lange vermissing van hun dochter. Ramira kijkt James geïrriteerd aan. ‘En waarom kom je daarvoor naar ons?’ ‘De vrouw waarvan ik hou… is uw dochter… Halina.

Word vervolgd...
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het Verloren Kind

do jun 29, 2017 5:56 pm

Heb beide gelezen en vind toch de Engelse versie beter, het gevoel, emoties en het lezen is dan fijner voor mij. Ieder heeft een eigen manier van schrijven, je moet er van houden. je nogal unieke schrijfstijl is wel een beetje storend om het verhaal te lezen maar als je eenmaal gewend aan ben dan zie je er doorheen. Zo wel Engels als Nederlands

Ben benieuwt naar het vervolg.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het Verloren Kind

di jul 18, 2017 6:14 pm

Leuk verhaal :)
Ik vind de Engelse gedichtjes die je erin hebt gezet erg mooi.

Een tip: plaats niet te lange stukken per bericht. Lezers haken namelijk sneller af als het een lange lap tekst is. Als je het bijv. per hoofdstuk plaatst, voelt het behapbaarder aan en zullen mogelijk meer mensen het lezen.

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het Verloren Kind

wo jul 19, 2017 9:43 am

Ben benieuwt hoe het verder gaat.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Het Verloren Kind

do nov 02, 2017 1:33 pm

Ben het met Maaike eens, leuk verhaal en gedicht, maar te lang om in een keer te lezen.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.

Terug naar “Science Fiction”