De eenzame reiziger

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De eenzame reiziger

zo jan 15, 2017 8:01 pm

Goed vervolg weer! Ik ben echt heel benieuwd waar het heen zal gaan. Het is in elk geval een interessante kennismaking met Scruuge en de mensen om hem heen.
Scruuge kon verschrikkelijk boos worden als hij te laat zou komen.
Door de eerdere kennismaking met Scruuge, kan ik me een heleboel voorstellen bij de angst van Carlos.
Maar als hij niet ging kijken kon hij ook op zijn donder krijgen omdat hij niks deed.
Arme man.. lastige keuze als eigenlijk beide goed zijn en tegelijkertijd even verkeerd.
"Uitstekend, niks is zo fijn als een uitzetting in de ochtend.
Want hoe zou je beter de dag kunnen beginnen, haha.

Volgens mij doet Carlos veel meer dan de boekhouding? De taken die tussen neus en lippen door gegeven worden klinken meer alsof hij de persoonlijke assistent is zonder het zelf echt te weten.
Op zijn bureau lag de agenda open met deze tekst. Uitzetting weeshuis Moeder Maria.
Ik zou achter tekst een dubbelpunt plaatsen en dan de daadwerkelijke tekst schuingedrukt neer zetten. Dat kun je doen met [*i*] hier de tekst [/*i*] (zonder de sterretjes).
Een ongemakkelijk gevoel overkwam Carlos
In dit stukje beschrijf je heel goed hoe het uur des oordeels nadert, maar ik mis hier een beetje hoe Carlos zich voelt. Je zegt dat hij zich ellendig voelt, maar waarin uit zich dat? Trekt zijn maag zich gespannen samen, friemelt hij ongeduldig met zijn vingers, kijkt hij steeds nerveus naar die vreselijke klok die de tijd opeet alsof er geen uitzetting op de agenda staat?

En het ongemakkelijke gevoel dat hem overvalt, hoe voelt dat? Begint hij te zweten, knijpt hij zijn handen samen? Probeert hij tijd te rekken? Ik kan me ook voorstellen dat hij een heel typerend zenuwtrekje heeft ontwikkeld voor deze activiteiten waarbij aanwezig moet zijn.
Al fluitend liep Scruuge gevolgd door Carlos het plein over richting de kerk.
In het verlengde van het nare gevoel bij Carlos, kan ik me voorstellen dat hij zoveel mogelijk afstand tussen Sruuge en zichzelf probeert te creëren zonder dat het opvalt. Dat hij vooral naar de grond kijkt, om te proberen er niet bij te horen. Maar misschien ligt er dan te veel nadruk op een personage dat geen hoofdpersoon is. Kijk maar of je er iets mee kan ;)

Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Khoridai
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: wo jan 11, 2017 9:34 pm

Re: De eenzame reiziger

zo jan 15, 2017 8:13 pm

Bendakt voor jullie reactie nurias en de capt

Je geeft weer een heerlijke reactie maaike, soms lijkt het al goed te zijn maar dan mis ik toch wat. Ik zal zeker wat met je feedback doen. Maar das pas als we gaan herschrijven.
Gebruikersavatar
Khoridai
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: wo jan 11, 2017 9:34 pm

Re: De eenzame reiziger

di jan 17, 2017 9:45 pm

Hoofdstuk 2


Scruuge trok aan de teugels en bleef boven aan de heuvel staan. Voor hem lag Venika uitgestrekt in het lager gelegen dal dat langs de oostzijde werd afgesloten door de rivier de Venia. Hij was iets meer als een week weggeweest na zijn laatste stunt met het weeshuis. Zijn haat voor de bewoners van Venika zat diep maar hij wist dat er een onzichtbare grens was die hij niet moest passeren. Nu kwam de vakantie goed uit want zijn zadeltassen waren gevuld met kruiden voor zijn medicijnen. Soepel ging het zakhorloge open dat hij zelf had gemaakt na grondige studies van zijn grote klok. Zijn afwezigheid was niet alleen goed geweest voor Venika maar ook voor hemzelf. Diep in de uitgestrekte bossen van Venika was hij op zijn best. Samen met zijn trouwe paard en Simbas die van de linker zadeltas zijn huisje had gemaakt. De stilte op Simbas na bevielen hem zeer goed. Ver weg van alles wat hij haatte voelde hij zich op zijn gemak in het zadel. Ja hij had ooit wel gedacht om weg te gaan maar Venika was op zijn manier goed voor hem. Niet elke plaats kon zijn verschijning waarderen en wellicht als de koning wist dat hij hier was zou hij allang aan het eind van een touw bungelen.

Scruuge klikte met zijn tong en reed in een draf de heuvel af richting de oude stadspoort. Het was nog een klein uur rijden en hij hoopte nog voor het echt donker werd binnen zijn. Laat komen had de vervelende consequentie dat hij moest betalen om binnen de stadsmuren te komen. De zon streek met haar laatste zonnestralen langs de rode dakpannen van de wachttorens toen Scruuge door de stadspoort reed. Zoals hij al gehoopt had werd hij niet door een uitzinnige menigte aan stukken gereten maar slechts enkel door sommige boos nagekeken. Carlos keek op van zijn werk bij het horen van de staldeur. Simbar schoot als eerste door de deuropening en rende naar de houtkachel waar hij zich eens goed uit rekte. Zijn staart rolde hij langs zich op hij maakte het zich gemakkelijk voor de kachel.
"Wat ben ik blij u te zien meneer Scruuge."
Scruuge hing zijn hoed aan de haak en trok zijn leren handschoenen vinger voor vinger los. Met een ongelovige blik keek hij naar Carlos en schonk zichzelf wat warms in.
"Zijn de zaken goed gegaan in mijn afwezigheid?"
"U hebt geen reden tot klagen, de apotheek loopt nog steeds goed en de huren zijn allemaal betaald."
"Zie je nu wel Carlos, soms hebben ze gewoon een zetje nodig."
"Inderdaad meneer, helaas was het voor de weeskinderen te laat." Carlos schrok van zichzelf nu hij zo vrijuit sprak. Zenuwachtig keek hij naar Scruuge en beet hij zachtjes op zijn lip.
"Ach maak je niet druk, zo komen we van onze overbodige bevolking af."
Carlos kon een zucht van opluchting nog tegenhouden en er schoot hem weer wat te binnen.
"Ik herinner mij net weer dat de baron al een paar dagen naar u vraagt. Het schijnt dat het niet goed gaat met zijn zoon. Iedereen praat er al over in de stad."
"Ik zal meteen een bezoek brengen aan zijne gulligheid, ik bedoel zijne majesteit. Pak mijn dokterstas even en laat mijn paard nog maar even gezadeld tot ik terug ben."
Carlos verdween uit de kamer en Scruuge nam nog een grote slok. Hij had al jaren de gezondheid van het kereltje op peil gehouden en nu kwam er plots verandering in. Iets waar hij niet op zat te wachten en dat al helemaal niet in zijn plan paste. Hij aarzelde niet langer en rende de trap op om later met een twee gevulde zadeltassen naar beneden te komen. Op zijn rug had hij een lange leren zak zitten met daarin de Koto van zijn vader. Iets waar hij maar zelden naar omkeek maar nu niet wilde missen. Het was het enige wat hij had van voor Venika, het kwam zelfs helemaal vanuit hun oude huis. Hij had er vaak naar gevraagd maar altijd was het antwoord nee. Wel stond zijn vader erop dat hij het instrument leerde te bespelen tot zijn vingers onder het bloed zaten. Misschien was dat wel de reden dat sinds de dood van zijn vader hij er maar weinig naar omkeek.
"Zet deze tassen maar in de stal neer, ik zie je straks weer Carlos en haal die zakken met kruiden naar binnen."
Scruuge pakte zijn dokterstas aan en verliet de apotheek door de voordeur. Carlos liep met de tassen naar de kleine stal die achter het gebouw bevond in een klein vochtig steegje. Aangespoord door zijn nieuwsgierigheid keek hij kort in de zadeltas die gevuld was met enkele kleren, proviand en een goede som geld.

Scruuge bleef halverwege de omhoog lopende weg staan en leunde op zijn wandelstok. Voor hem stond het bescheiden kasteel van de baron dat gebouwd was op de enige rotspartij in het dal. Zijn linkerbeen speelde weer eens op wat vervelende herinneringen ophaalde. Weer bevond hij zich in die steeg waar hij rake klappen kreeg. Machteloos liet hij zich in elkaar slaan tot hij de volgende ochtend door zijn vader werd gevonden. Zijn linker onderbeen lag er op een rare manier bij en het was daarna nooit meer goed hersteld. Sindsdien was hij licht kreupel aan zijn linkerbeen, iets waar hij zijn vader deels voor verantwoordelijk hield. "Nee Khoridai we moeten ons aanpassen aan Venika, deze stad is nu ons huis. Niemand zit op een vechtersbaas te wachten." Zei zijn vader na het ongeval en Khoridai Scruuge betaalde daar de hoofdprijs voor. Het liefst was hij met zijn paard gegaan maar de omstandigheden dwongen hem anders. De wachters bij de poort vonden hem geen blik waardig en keken strak voor zich uit. Op het kleine binnenplein stond een boom te wachten op betere tijden. Zijn takken waren versiert met een dikke laag sneeuw maar in het voorjaar zou ze met trots haar blad dragen. Het was eigenlijk wel passend bij de situatie van de prins, hij lag vaak in zijn bed te liggen, hopend op een betere tijd. Veel tijd had Scruuge niet om filosoferen bij het winters tafereel want de baron zelf kwam naar buiten gelopen.
"Kont u alstublieft snel meneer Scruuge, mijn zoon heeft u nodig."
"Uiteraard majesteit, gaat u voor."
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De eenzame reiziger

wo jan 18, 2017 8:49 am

Goed vervolg en idd koelbloedig zonder gevoel en medeleven.

"Ach maak je niet druk, zo komen we van onze overbodige bevolking af."
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De eenzame reiziger

wo jan 25, 2017 8:23 pm

Niet elke plaats kon zijn verschijning waarderen en wellicht als de koning wist dat hij hier was zou hij allang aan het eind van een touw bungelen.
Oeewh wat zou hij gedaan hebben? Kan me niet voorstellen dat zijn gedrag in Venika daar enige reden toe zou geven. En als hij zo van de stilte houdt, had hij dan niet beter een kluizenaar in het woud kunnen zijn? Volgens mij weet Scruuge zich prima staande te houden, al zou hij geen cent verdienen xD
en beet hij zachtjes op zijn lip.
Jaaa, een zenuwtrekje! :
"Ach maak je niet druk, zo komen we van onze overbodige bevolking af."
Haha, slimmerik
"Kont u alstublieft snel meneer Scruuge, mijn zoon heeft u nodig."
Ik denk dat je hier "komt" bedoelt.

Goed geschreven, heb deze keer niet echt veel toe te voegen. Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De eenzame reiziger

wo feb 22, 2017 9:08 am

Tjonge, die Scruuge gaat nog eens keihard met zijn gezicht tegen een muur aanknallen, de manier waarop hij met arme mensen omgaat is duivels. Helaas is het het symbool van het ijskoude kapitalisme van onze tijd. Goed verhaal en puik geschreven.

Terug naar “Fantasie”