De eenzame reiziger

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Khoridai
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: wo jan 11, 2017 9:34 pm

De eenzame reiziger

wo jan 11, 2017 10:19 pm

Regen tikte onafgebroken op één van de smalle straatjes van Venika, een klein stadje diep in de eindeloze bossen van Venika. Het geluid werd enkel overstemd door het tikken van een wandelstok. De weinige kooplieden achter hun kleine kraampjes keken met een zekere afschuw naar de man die met zijn wandelstok voorbij kwam. Gehuld in een lange zwarte mantel en een hoed zo donker als de nacht met daaronder slechts een kleine puntige zwarte sik deed zijn aanwezigheid bij menig persoon de rillingen over het lijf lopen. Van onder de grote hoed speurden twee rood gekleurde ogen de straat af. Niemand wist hij precies was, alleen dat hij de plaatselijke dokter en huisjesmelker was. Op de hoek van het marktplein en een smalle zijstraat stond zijn apotheek. Een gebouw deels opgebouwd uit steen en veel hout zoals de meeste huizen in de stad. Op de grote etalage na waren alle ramen van een bescheiden formaat zodat het ook wel het kleine fort werd genoemd. Vanuit de drie schoorstenen op het dak danste altijd een rooksliert in de wind. Met gouden letters die langzaam door de tand des tijds werden aangetast stond er met grote letters; Scruuge op de gevel. Zoals altijd was het gebouw omringt door raven die om niet verklaarbare redenen er altijd rondhingen. Als een niet te stoppen kracht verplaatste Scruuge zich door de stad waarbij iedereen voor hem opzij ging. Sinds de dood van zijn vader had hij zijn apotheek overgenomen met al daarbij horende eigendommen. Zijn vader was op jonge leeftijd begonnen in Venika en had al snel een goeie reputatie als arts opgebouwd maar toch vertrouwde niemand de familie Scruuge niet helemaal. In zijn jonge jaren was hij het favoriete pest object van de school en de straat. Na de dood van zijn vader had hij een nieuwe vorm van betaling gecreëerd en al snel waren de huisjes van de armen van de stad van hem. Daar in tegen was hij goede vrienden met de lokale zware jongens die maar al te graag voor hem het zoveelste gezin op straat zette. Genieten van de bescherming van de plaatselijke baron die zijn diensten nodig had voor zijn zieke kind was zijn veiligheid gegarandeerd en zo kon hij de stad tiranniseren die hem zo haatte.

De deur van de apotheek ging krakend open en het belletje rinkelde vrolijk aan de deur. Met een smak klapte de deur achter Scruuge dicht waarna het stil was in de winkel. Op een van de weinige stoelen lag een zwarte kat met zijn donker rode ogen te staren naar zijn meester. De planken van de apotheek waren gevuld met allerlei brouwsels en zalfjes voor uiteenlopende kwalen. Een grote zwart gekleurde toonbank stond naast de trap omhoog waar zijn bescheiden laboratorium zich bevond. Simbar de Zwarte kat sprong op van zijn stoel en liep over de toonbank tussen de flesjes door en gaf zijn meester een kopje waarbij hij al net zo kwaadaardig keek als zijn meester. Net zoals zijn meester heerste Simbar over straten als het donker was, menig hond of kat die zijn pad kruiste moest het met zijn leven bekopen. Scruuge deed de deur op slot en liep de trap op gevolgd door Simbar die binnenshuis nooit ver weg was van zijn meester. De treden kraakte onder het gewicht van Scruuge die met zijn slanke vingers zijn zwarte haar naar achter veegde. Met een smak viel de buidel met geld op het zware bureau naast een groot boek waar elke schuld in stond geschreven, hoe klein die ook was. Omringt door zijn bijzondere collectie van kruiden en organen die op sterk water stonden boven de kleine flesjes met fel gekleurde vloeistoffen ging hij zitten achter zijn bureau. Tevreden sloeg hij zijn boek open en telde hij zijn geld uit de buidel en deed hij de nodige aantekeningen in het boek.

Scruuge schrikte van het harde gebonk op de deur beneden en liep al vloekend de trap en met zijn vuisten al gebald...
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De eenzame reiziger

do jan 12, 2017 8:36 pm

Leuk een fantasie verhaal, mijn favoriete genre! :3 Wat het helemaal sfeervol maakt is dat je een eigen stad hebt gecreëerd. Ik vind het personage Scruuge gelijk al wat hebben, ondanks dat het waarschijnlijk iemand is die je niet voor de voeten moet lopen.
Niemand wist hij precies was, alleen dat hij de plaatselijke dokter en huisjesmelker was.
Er mist hier een woordje in de zin. "Niemand wist wie hij precies was"

Als hij de plaatselijke dokter is, dan weet men meestal best veel over hem denk ik. Want dat is iemand die vaak gezien wordt. Misschien kloppen de verhalen van geen kant die men over hem weet, maar in elk geval vele speculaties. Maar dat is mijn intrepretatie van een dokter ;)
Op de hoek van het marktplein en een smalle zijstraat stond zijn apotheek.
Ummh.. een apotheek levert over het algemeen alleen medicijnen en daar zit meestal niet de arts zelf. Die zit in zijn huisartenpraktijk. Ook hier weer, dat is mijn intrepretatie. Misschien is het in jouw fantasiewereld waar dit verhaal zich afspeelt wel heel anders.
Op de grote etalage na waren alle ramen van een bescheiden formaat zodat het ook wel het kleine fort werd genoemd.
Leuk detail!
al snel waren de huisjes van de armen van de stad van hem.
Ergens klinkt het dat Scruuge een hele gulle man is. Want hij koopt de huisjes voor armen mensen en onderhoudt ze. Maar met zijn beschrijving denk ik niet dat de armen erg blij met hem zijn :')
Daar in tegen was hij goede vrienden met de lokale zware jongens die maar al te graag voor hem het zoveelste gezin op straat zette.
Haha, daar heb je het al.
Scruuge schrikte van het harde gebonk op de deur beneden
schrok

Spannend geëindigd, ben benieuwd hoe het verder gaat!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Khoridai
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: wo jan 11, 2017 9:34 pm

Re: De eenzame reiziger

do jan 12, 2017 10:52 pm

Bedankt voor je uitgebreide reactie Maaike, bedankt voor de feedback.

De keuze voor apotheek is omdat het verhaal zich in de middeleeuwen afspeelt. Misschien dat ik er nog een beter woord voor bedenk.
Gebruikersavatar
Khoridai
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: wo jan 11, 2017 9:34 pm

Re: De eenzame reiziger

do jan 12, 2017 10:53 pm

Scruuge schrikte van het harde gebonk op de deur beneden en liep al vloekend de trap en met zijn vuisten al gebald. Simbar bleef op de trap zitten en sloeg zijn lange start om zich heen en keek hoe zijn meester de deur opende. Voor de deur stond een keurig geklede man die zichtbaar de pest had aan het weer. Zijn gekrulde haar hing nu nat langs zijn jonge gezicht, zijn kleine muts was niet meer dan een spons die gretig al het water op zoog.
"Meneer Scruuge?"
"Wie vraagt dat," zei Scruuge geïrriteerd. Hij was dan misschien een gesloten persoon maar heel het stadje kende hem en vaak niet alleen bij ze echte naam. Nee het stadje had een heel gala aan scheldwoorden voor Scruuge, vrek, monster, gluiperd en nog veelmeer.
"Ik ben Alfonso Di Caprisaco, ik hoorde van de waard in de Vrolijke ezel dat u de dokter bent."
"Hmm, dan liegt die oude dikzak eens een keer niet. Ik ben in inderdaad de dokter hier, wat kan ik voor u betekenen."
Alfonso slikte een groot brok weg en zei; "Mijn vrouw is ziek geworden op onze reis naar Venika, alstublieft kan u komen kijken."
"U snapt natuurlijk wel dat een nacht bezoekje een stuk duurder is."
"Ik had al van de waard begrepen dat u niet de goedkoopste was maar maakt u zich geen zorgen. Ik ben vermogend genoeg om u diepe zakken te vullen."
Scruuge knikte en liep naar zijn toonbank en haalde zijn dokterstas tevoorschijn. Zijn lange zwarte mantel wapperde door de lucht en met een sierlijke beweging zette hij zijn hoed op. Simbas schoot tussen zijn benen door en liep voor de twee mannen uit richting de Vrolijke ezel.

Alfonso trok zijn kraag hoop op nu het onverwachts kouder werd. Het getik van de met zilver versierde wandelstok van Scruuge sloeg telkens in als een bom bij Alfonso. Als hij een andere dokter kon vinden zou hij hier nooit heen gekomen en zelfs nu kreeg hij enige spijt van zijn keuze. Nee hij moest zich niet aanstellen, het was gewoon de wind en de zenuwen. Simbas keek geregeld met een duistere blik achterom en het was alsof hij diep in de ziel van Alfonso keek die steeds harder ging lopen. Verbaasd met enige angst keek hij achterom om te zien dat de olielampjes aan de gevels van de huizen flikkerende in hun glazen behuizing terwijl Scruuge langs liep. De dokter stapte voor de Alfonso de herberg in waar het heel snel stil werd. De deurklink van de herberg voelde ijzig koud aan nu Scruuge voor hem naar binnen was gegaan. De waard droogde het glas in zijn handen zo hard af bij het zien van Scruuge dat het knapte in zijn hand.
"Bent u gewond? ik kan wel even kijken voor de juiste prijs."
"Nee dat is niet nodig Scruuge, het is maar een snee. De zieke ligt op kamer zes, bovenaan de trap linksaf en dan aan het eind van de gang. Alfonso volgde hem de trap op terwijl beneden wat extra hout op het vuur werd gegooid. Nadat ze Scruuge zijn stok niet meer hoorde kwamen de gesprekken weer langzaam op gang.

De zieke vrouw in bed schrok van het ijzige gezicht met zijn rode ogen, ze had het al koud maar nu voelde het nog kouder.
"Maria laat de dokter naar je kijken, het is de beste dokter van de stad. Vertrouw me mijn liefste, als je opgeknapt bent kunnen we weer snel verder reizen."
Scruuge ging op de ramp van het bed zitten en onderzocht haar met zijn koude handen en opende daarna zijn tas. De kleine flesjes rinkelde tegen elkaar tot hij er één tevoorschijn haalde.
"Dit zal u vrouw bijzonder goed doen maar het is zeer zeldzaam hier dus zeer duur."
"Wat heeft mijn vrouw dan?" vroeg Alfonso met zijn muts in zijn handen.
"Uw vrouw is in verwachting en heeft hoge koorts. Ze zou de koorts met wat geluk zonder enige hulp overwinnen maar dan is de kans groot dat ze het kind verliest. Voor een bescheiden bedrag van honderd goudstukken kan dit medicijn goed helpen."
"honderd goudstukken, dat kan niet waar zijn. Hoe zijn haar kansen zo zonder uw medicijn?"
"Wie zal het zeggen, als de koorts zakt dan overleeft ze het wel maar als het morgen niet gezakt is zakt u vrouw drie meter onder de grond."
Alfonso wou wat zeggen maar beet op zijn lippen. Zijn buidel voelde zwaar aan zijn riem en de blik van zijn vrouw hielp ook al niet echt. Vanachter het kleine venster keek Simbas naar binnen met een duivelse blik naar de vrouw. Het zweet liep over haar lijf waarbij haar kussen doordrenkt raakte van haar zweet.
"Al...al...Alfonso... alsjeblieft, help...me."
"Denk toch aan uw vrouw Alfonso, wilt u de dood van uw gezin op uw geweten hebben? Wat zal de sheriff wel niet zeggen van dit allemaal!" De stem van Scruuge was doordringend en doordrenkt met bittere kou dat het zelfs beneden weer even stil werd.
"Hier, geef me dat flesje maar." Alfonso telde zijn geld en hield van de eens volle buidel maar weinig over.
"Uw doet hier het beste aan, mocht u nog gebruik willen maken van mijn bescheiden hulp dan weet u mij wel te vinden. Ik kan u altijd voorzien van de juiste medicijnen tegen de laagste prijzen," sprak Scruuge met een lichte grijns.
"Dat zal vast niet nodig zijn, als u ons nu alleen wilt laten?"
"Natuurlijk, mevrouw het allerbeste en elke ochtend, middag en avond één lepel tot u opgeknapt bent."
Met die woorden nam Scruuge afscheid en hij smeet de deur achter zich dicht. Tevreden met zijn winst liep hij de trap af waar het alweer stil werd.

Scruuge bleef bij de bar staan en legde zijn zijde zachte leren handschoenen op de bar. Zonder wat te zeggen pakte hij het koperen busje dat er stond voor de armen. Het kleine beetje beetje geld viel in zijn hand waar hij het telde en toen wegstopte in zijn jas. "Nu krijg ik nog vijftig goudstukken van je Ricardo, laat de volgende betaling dit keer wel op tijd zijn he."
Een man sprong op van zijn stoel en sprong op Scruuge af en die in een flits opzij stapte. Met één hand greep hij de man in de nek en sloeg hem hard met zijn gezicht op de bar.
"Meneer de Milasio toch, kunt u zich dit allemaal wel permitteren. Het zou toch sneu zijn als u gezin op straat belande omdat papa zich als een beest gedroeg."
Nog voor Milasio wat kon zeggen trok Scruuge hem van de bar en smeet hem drie meter naar achteren. Scruuge gooide de deur van de herberg zo hard dicht dat binnen enkele kaarsen uitwaaiden...
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De eenzame reiziger

za jan 14, 2017 11:50 am

De keuze voor apotheek is omdat het verhaal zich in de middeleeuwen afspeelt. Misschien dat ik er nog een beter woord voor bedenk.
Ik heb er nog een beetje over na zitten denken, misschien kun je ervan maken dat hij naast dat hij arts is, hij ook een apotheek heeft? Dan klopt het in mijn beleving weer. Maar nogmaals, alleen dingen wijzigen als je het er zelf ook mee eens bent ;)
Scruuge schrikte van het harde gebonk op de deur beneden en liep al vloekend de trap en met zijn vuisten al gebald.
schrikte = schrok
"Denk toch aan uw vrouw Alfonso, wilt u de dood van uw gezin op uw geweten hebben? Wat zal de sheriff wel niet zeggen van dit allemaal!" De stem van Scruuge was doordringend
Zal hij dan toch een hart hebben... ergens ver weg in zijn ijskoude borstkast.

In het laatste stukje gebruik je zowel de namen Ricardo en Malisio, is dit dezelfde persoon?

Goed en spannend vervolg weer! Ik vind Scruuge een intrigerend personage. Hij lijkt zo door en door slecht, dat ik me afvraag waarom hij zo is geworden en bovenal waar het verhaal hem heen zal leiden. Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Khoridai
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: wo jan 11, 2017 9:34 pm

Re: De eenzame reiziger

za jan 14, 2017 3:06 pm

hoi maaike

dankje weer voor je uitgebreide reactie

Ricardo en Malisio zijn twee aparte personen. Malisio is de man die Scruuge wilde aanvallen maar met zijn bakkes op de toonbank kwam. Ricardo is de man die afgezet word door Scruuge
Gebruikersavatar
Khoridai
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: wo jan 11, 2017 9:34 pm

Re: De eenzame reiziger

za jan 14, 2017 3:07 pm

De regen had in de nacht plaats gemaakt voor de eerste sneeuw en Venika bedolven onder een vers pak sneeuw. Carlos Calhardi wreef zijn handen warm boven het kleine hout kacheltje. Zijn vrouw legde de laatste hand aan zijn simpele lunchpakket en stopte er een appel in. Met tegenzin stapte hij naar buiten en deed zijn kraag omhoog tegen de gure wind. Verse sneeuw kraakte onder zijn schoenen nu hij richting zijn werk liep. De kerkklok zou weldra acht uur slaan en Carlos liep wat sneller door, bang te laat te komen. Scruuge kon verschrikkelijk boos worden als hij te laat zou komen.

De oude deur van de apotheek stribbelde enigszins tegen toen Carlos hem probeerde te openen. Achter de toonbank zat een kleine deur die naar het kantoor ging. Carlos stakt de openhaard aan en zocht in de kasten naar het grote kasboek. Hij kon het nergens vinden en met tegenzin liep hij naar voren om naar boven te gaan. Naast het grote kasboek lag een goed gevulde buidel met een naam ernaast. Het was meer dan hij ooit had gehad. Scruuge was dan wel niet de meest vriendelijke baas maar Carlos was altijd verzekerd van werk als boekhouder bij hem. Aan de muur hing één van de weinige klokken in de wijde omtrek. Scruuge vond het mechaniek van klokken bijzonder interessant en het was bijna het enigste waar hij geld voor over had. Het was al lang licht en zijn baas was nog steeds niet beneden. Iets dat zeer ongewoon was want nu verdiende hij geen geld over de ruggen van de armen. Carlos twijfelde of hij zou kijken, iets wat hij niet graag wou doen. Maar als hij niet ging kijken kon hij ook op zijn donder krijgen omdat hij niks deed. Hij klopte op de deur maar hij kreeg geen gehoor. Na enig aarzelen opende hij de deur langzaam en zag Scruuge niet zitten in de kleine zitkamer. Met een diepe zucht liep hij de zitkamer in naar de enige andere deur waar de slaapkamer zich bevond. De deur ging met een krakend geluid open. Carlos zag Scruuge voor de spiegel staan met een ontbloot bovenlijf. Net boven zijn rechter bil liep een grote tatoeage van een soort draak over zijn rug omhoog en ging bij zijn linker schouder over naar de borstkas. In de kleine spiegel zag hij nog net de kop van de draak die met een duivelse blik hem leek aan te kijken. Carlos hoestte kort en zei; "Excuseert u mij meneer Scruuge, maar het is tijd om de winkel te openen. De zon is al..."
Scruuge wees naar het witte hemd op het bed en zei: "Geef mijn kleren eens aan, dan kunnen we dag beginnen."
"Natuurlijk meneer Scruuge." Carlos gaf hem zijn hemd aan en hield daarna zijn overhemd open zodat Scruuge hem zo kon aantrekken.
"Zo Carlos, wat staat er vandaag op de agenda?"
"Ik heb de agenda niet bij de hand maar als ik het mij goed herinner staat er een uitzetting op het programma."
"Uitstekend, niks is zo fijn als een uitzetting in de ochtend. Zo blijft er genoeg tijd over om geld te verdienen. Regel dat de stadswacht er over een uur is, ik wil eerst een uitstekend ontbijt."
"Komt in orde meneer Scruuge." Carlos liep de trap weer af en pakte zijn jas en trok de deur achter zich dicht.

Na een korte wandeling kwam Carlos weer aan bij de apotheek en trof Scruuge achter zijn bureau aan. Voor hem stond een bord met een stuk kaas en stuk brood. Als dit zijn idee was voor een uitstekend ontbijt, wat was zijn normale ontbijt dan vroeg Carlos zich af.
"Sta daar niet zo te staren jongen, aan het werk. Het geld ligt niet voor het oprapen, we moeten klaar zijn voor de uitzetting."
Carlos knikte en voelde zich met de minuut ellendiger worden. Op zijn bureau lag de agenda open met deze tekst. Uitzetting weeshuis Moeder Maria. Hij zag de arme zieltjes al staan in de koude sneeuw, hun gezichten vol met tranen. De arme zusters die voor de laatste keer meneer Scruuge te overhalen om hun nog wat meer tijd te geven. Met zijn koude handen ging hij aan het werk en hoe dichter het uur naderde hoe moeilijker het ging. Boven hem sloeg de klok enkele malen om het naderende onheil aan te kondigen. Scruuge stapte opgewekt achter zijn bureau vandaan en zette zijn hoed al op. Met lood in de schoenen gaf Carlos zijn overjas aan. Een ongemakkelijk gevoel overkwam Carlos bij het zien van Scruuge in zijn zwarte kleren, de brenger van onheil.

Al fluitend liep Scruuge gevolgd door Carlos het plein over richting de kerk. De kapitein van de stadswacht hoorde Scruuge al aankomen door het tikken van zijn wandelstok. Zijn handen voelden koud en klam aan nu Scruuge met elke stap dichterbij kwam.
"Goedemorgen kapitein, bent u er klaar voor?"
"Als u bedoelt of ik bereid ben mijn werk te doen dan ja, maar laat het niet van harte zijn vandaag."
"Kom op, we moeten allemaal wel eens wat doen wat we niet leuk vinden. Carlos geef de kapitein het uitzettingsbevel, ondertekent door de rechter hemzelf."
De kapitein pakte het papier aan en knikte na een diepe zucht naar Scruuge. De wandelstok tikte driemaal tegen de deur waarna die kort daarna open ging.
"Goedemorgen moeder overste, het is betaaldag. Hebt u de huur van deze maand en die van de afgelopen twee?"
"Meneer Scruuge, alstublieft laat uw goede hart spreken. We hebben maar weinig en de kinderen hebben niks."
Carlos vroeg zich af of moeder overste het zelf geloofde of Scruuge van binnen nog goed was. Hij knipte met zijn vingers en de kapitein gaf zwijgend hem het bevel.
"Ik zie dat maar als een nee, hier is uw uitzettingsbevel. Laten we dit niet langer rekken. U hebt een uur om uw spullen te pakken."
Moeder overste keek hoopvol naar de kapitein maar die schudde enkel nee en tegelijk hield hij een stadswacht in het gareel.
"Bevalt het u niet dat de wet gehandhaafd word meneer?" vroeg Scruuge aan de stadswacht. Hij hield zijn wandelstok met twee handen vast die met een klik open ging. Een scherpe kling kwam tevoorschijn waar het zonlicht helder op schitterde. "Nee.. toch niet?" Met een klik schoof de wandelstok weer ineen.

Nadat het uur bijna voorbij was gegaan ging de deur helemaal open en kwamen de eerste kinderen naar buiten.
"Kom kom, we hebben niet de hele dag kinderen. Loop maar gauw door."
Niet veel later volgde moeder overste als laatste die met haar zakdoek haar tranen weg veegde. Carlos moest zich aan het hek vast houden en had moeite niet te kotsen.
"Zo daar zijn jullie dan, volgens mijn berekeningen krijg ik nog vijfenveertig goudstukken van u moeder overste. Wellicht is er nog werk bij de het plezier paleis van mevrouw Carla."
Moeder overste viel flauw en werd opgevangen door een andere zuster.
"Als u nu van mijn terrein wilt af gaan."
Met die woorden gezegd liep Scruuge lachend gevolgd door Carlos het weeshuis in en smeet de deur achter zich dicht. Verslagen liepen de vorige bewoners weg in de richting van de kerk achtervolgd door het kwaadaardige lachje van het monster genaamd Scruuge...
Gebruikersavatar
Capt Harlock
Forum Grootmeester
Vulpen
Beheer:
Berichten: 72
Lid geworden op: ma okt 31, 2016 12:22 pm

Re: De eenzame reiziger

zo jan 15, 2017 10:15 am

Dit is een goed begin van een verhaal. Ik zie Venika zo liggen in de bossen.

Scruuge doet mij erg denken aan ebenezer Scrooge. Al heb ik het vermoeden dat Scruuge nog erger is dan Scrooge.

Ben erg benieuwd hoe lang de bevolking van Venika hem nog duld
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De eenzame reiziger

zo jan 15, 2017 11:35 am

goed verhaal en verhaallijn
Gebruikersavatar
Capt Harlock
Forum Grootmeester
Vulpen
Beheer:
Berichten: 72
Lid geworden op: ma okt 31, 2016 12:22 pm

Re: De eenzame reiziger

zo jan 15, 2017 6:24 pm

Ik heb je eerste delen al gelezen en ik moet zeggen, die Scruuge is wel een koelbloedig monster. Ben blij dat het niet mijn huisarts is

Terug naar “Fantasie”