Een glinstering in de schaduw

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 713
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Een glinstering in de schaduw

zo sep 16, 2018 2:03 pm

Proloog
‘Toe maar. Open het.’
Haar grote kinderlijke ogen kijken even naar hem op, voordat ze haar vingers om de deksel klemt. Hij knikt haar bemoedigend toe en glimlacht vriendelijk.
‘Het is waarlijk een wonderlijke verrassing voor je.’
Een klein stukje tilt ze de deksel op. Door de kier glippen lichtstralen in de kleuren van regenboog de kamer in en werpen vreemde schaduwen op de muren. Er klinkt een zacht betoverend melodietje vanuit de doos op haar schoot. Nieuwsgierig kijkt ze door de opening de doos in, om te zien wat hij erin heeft verstopt. Wat hij haar zal geven.
‘Oh!’
Ze slaakt een kreetje en wil de deksel terug op de doos duwen. Maar hij pakt haar armen vast.
‘Nee. Nee, nee. Er is niets aan de hand. Je zult het prachtig vinden.’
Verschrikt schudt ze haar hoofd en probeert ze zich los te wurmen uit zijn greep. Hij trekt haar armen omhoog. In een hopeloze poging de doos dicht te houden laat ze de deksel los. Maar die glijdt langs de doos en klettert op de grond. Lachend laat hij haar los en stapt hij haar vandaan. Met haar handen probeert ze zich tegen het felle licht te beschermen, maar het is overal. Ze slaakt een kreet, maar die gaat verloren in spookachtige tonen van het speeldoosje. Het gelach van de man echoot in haar hoofd, terwijl de wereld om haar heen verandert in een witte leegheid.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Een glinstering in de schaduw

ma sep 17, 2018 3:27 pm

Hoewel ik het inmiddels twee keer heb gelezen, begrijp ik er weinig van. Het blijft wel door mijn hoofd spoken, het is echt heel goed en beeldend geschreven. Je hebt wel ergens het woordje de bij 'regenboog' vergeten en aan het einde staat een keer 'hij' in plaats van 'bij'.
Ik ben heel benieuwd naar het vervolg!
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 713
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een glinstering in de schaduw

ma sep 17, 2018 6:36 pm

Dank je wel voor je reactie Nellineke! Ik ben het met je eens dat ik heel weinig weggeef in de proloog en ik twijfel of ik meer moet vertellen. Eigenlijk wil ik de man en het meisje voorlopig nog niet bekend maken. Is wel duidelijk dat ze elkaar kennen en dat ze hem vertrouwt? Dat hij iets vreselijks met haar uithaalt en ze er te laat achter komt? Wat zou jou helpen om het iets meer te begrijpen?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Een glinstering in de schaduw

di sep 18, 2018 4:35 pm

Het was voor mij zeker wel duidelijk dat ze elkaar kenden, ikzelf vertrouwde die man ook en dacht dat hij juist een mooi cadeau voor het meisje had. Dat was juist wat ik zo gaaf vond aan dit korte stukje. Wat mij betreft was het duidelijk genoeg.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Een glinstering in de schaduw

wo sep 19, 2018 9:09 am

Mooi geschreven, ik had zo een beetje een Alice in Wonderland gevoel waarbij ze wordt weggezogen naar een andere wereld. Of het zo is, zal ik later wel lezen. :p. Het stukje doet naar meer verlangen.
Voor mij leek het duidelijk dat ze de man vertrouwde.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 195
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Een glinstering in de schaduw

vr sep 21, 2018 6:57 am

Boeiend en verhalend geschreven, raadselachtige proloog.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 713
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een glinstering in de schaduw

zo sep 23, 2018 6:59 pm

Dank jullie wel voor de reacties! @Sive de tijd zal ons leren of het een Alice in Wonderland verhaal gaat worden.

Hoofdstuk 1
Zijn voeten laten een stofwolk opwaaien als ze op in het puin landen. Hij veegt zijn handen af aan zijn broek en haast zich door de gang. De wind loeit door de raamopeningen en zigzagt door het gebouw, alsof het wil roepen ‘Mijn domein!’. Blaast zijn haren door de war en trekt aan zijn jas als hij bij het einde van de gang komt. Voor hem strekt zich een groot plein uit, waar onkruid aan de winnende hand is in het gevecht tegen het beton. Overal zijn scheuren te zien en er steken groene pollen omhoog. Er zijn zelfs enkele kleine boompjes die zich geworteld hebben. Aan de rand van het plein, waar het is afgebakend met een stalen hek staat een eenzame stoel.
‘Precies hoe ik je heb achtergelaten,’ glimlacht Floris tevreden.
Hij hijst zijn schoudertas iets hoger over zijn schouder en loopt met een rustige tred naar de stoel toe. Speels stapt hij over alle breuklijnen heen. Met een zucht laat hij zich op de houten schoolbank zakken. De tas zet hij naast zijn stoel neer en leunt vervolgens naar voren. Met zijn ellenbogen steunend op zijn knieën en zijn vingertoppen tegen zijn lippen geduwd staart hij naar het hek. Er achter glooit de verdorde grashelling naar beneden, waar het overgaat in de buitenwijken van de stad. Verwaarloosde laagbouw wat geleidelijk overgaat in steeds hogere en luxere flats.
Zijn blik verplaatst zich terug naar hek. Doordringend glijden zijn ogen langs de ruitvormige openingen in het stalen hek.
Even fronst hij en pakt dan zonder zijn blik af te wenden zijn kladblok uit zijn tas. Hij slaat het blok open op de plek waar hij zijn pen ertussen heeft gelaten. Als een ongeordend patroon verschijnen in de ruitjes van hek glimmende oppervlakken zo fragiel als bellenblaas. Zijn blik schiet van het vel papier naar het hek en weer terug. Een klein figuurtje beweegt in kleine ruimte van de ruitenopeningen van het gaas. In het begin maakte hij woeste en haastige pennenstreken om haar maar op het papier te vangen. Om geen glimp van haar te missen. Maar hij heeft gemerkt dat ze nergens heengaat. Dat ze hem niet ziet en hij een ongeziene gluurder is in haar leven. Hoe vaak hij hier al niet op zijn stoel heeft gezeten, sinds hij per toeval haar tegenkwam, haar gezicht is altijd verborgen.
De glinsteringen, zoals hij ze is gaan noemen, blijven nooit lang en spatten uiteen als hij te dichtbij komt. Soms is ze als een beeld verdeeld over al die verschillende plekken, maar meestal ziet hij allemaal verschillende scenes.
Een voor een spatten de glinsteringen uiteen. Vandaag verdwijnt ze vroeg, nog voordat de zon aan haar ondergang begint. Ietwat teleurgesteld kijkt Floris voor zich uit. Na even gedachteloos gezeten te hebben, klapt hij het schetsblok dicht en stopt het terug in zijn tas.
Zoals altijd als hij het terrein verlaat, loopt hij even langs het hek. Een verleiding die hij niet kan weerstaan, maar elke keer vindt hij hetzelfde. Een doodgewoon hek waar hij zijn vingers door heen kan steken. Waar je tegen aan kan leunen en iets meegeeft, tot het vermoeid kreunt. Wat rammelt als je er aantrekt en duwt. En waar niets is achtergebleven wat haar tot iets echts maakt.
Floris strijkt met zijn hand over de stalen ruitvormige openingen in het hek.
‘Je was er en ik heb je gezien. Ook al toon je me je gezicht niet. Ik weet dat je echt bent,’ fluistert hij zachtjes tegen het hek. ‘Zie ik je morgen weer, zelfde tijd?’
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 713
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een glinstering in de schaduw

za okt 06, 2018 9:19 am

De bovengrondse metro glijdt als een slang tussen de wolkenkrabbers door. Sissend komt ze tot stilstand bij haar haltes en laat mensen in en uit stappen om vervolgens haar pad te vervolgen. Floris zit achterin met zijn rug naar alle medepassagiers. Hij kijkt naar de ondergaande zon, die in flitsen tussen de gebouwen door piept. Zijn gedachten dwalen naar het meisje dat hij bijna elke dag opzoekt. Ze is alleen daar, in dat kleine stukje hek. Op een verlaten schoolterrein waar de natuur steeds sneller lijkt op te rukken. Waar de technologische ontwikkelingen van de stad geen aandacht aan besteden. Zouden alle herinneringen van de kinderen die daar naar schoolgingen zich in dat hek persen en een truc met zijn hoofd uithalen waardoor zij elke keer verschijnt? Maar ze lijkt in niets op de stad. Ze voelt als de lang vervlogen tijd van vergeelde fotoplaatjes.
Een mechanische stem roept de eindhalte om. Floris staat op en verlaat de metro, loopt over het platform en daalt de stalen trap af. Hij baant zich een weg tussen alle mensen door. De wisselbel moet net geluid zijn. Het teken dat de meeste mensen hun werk staken of er juist aan beginnen. Hij duikt een enigszins stille zijstraat in en komt bij de portiek van zijn appartement. In de hoek van het trappenhuis staat een standvastig struikje dat de schaduw nog altijd overleefd heeft. Floris gunt hem het laatste water in zijn fles, voordat hij aan de vele treden begint richting zijn verdieping.
Hij leunt tegen de deur aan, die hij met zijn rug heeft dicht geduwd. Met een zwaai van zijn arm, springt het licht in de ruimte aan. De vaat van de hele week staart hem treurig aan vanuit het ielige keukentje en het lampje van het telefoon knippert ongeduldig. Hij legt de post die hij uit het postvakje beneden heeft meegenomen op de groeiende stapel en gooit zijn jas op de bank.
In zijn slaapkamer ploft hij op zijn bed en kijkt naar blinde muur naast zijn bed die vol hangt met schetsen. Ze is overal. En er is er niet één schets waarop hij ook maar een glimpje van haar gezicht op vangt. Op sommige ziet hij haar achterhoofd, een bos vol donkerblonde pijpenkrullen. Op andere bewoog ze zo snel dat haar gezicht een waas is, maar zag hij in een flits wel dat ze daar gelukkig moet zijn. Een enkele keer draagt ze een wit masker zonder enige uitdrukking, en dat hem een beklemmend gevoel geeft. En vandaag, hij haalt zijn kladblok tevoorschijn, vandaag verschool ze zich in een wolk van uiteenspattend steen of gruis. Zijn vinger glijdt over de lijnen van zijn schets. Ze moet echt zijn. Maar hoe kun je in een bellenbaasachtige substantie verschijnen in een hek? Dat is waanzin. En toch ben je echt.
Hij slaakt een diepe zucht en pakt een ander tekenblok waar hij met meer precieze lijnen het meisje van vandaag vastlegt. Met een tevreden blik hangt hij haar uiteindelijk tussen de andere tekeningen op. Waar ben je? Waar ben je als ik je niet zie?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
glenovic
Potlood
Beheer:
Berichten: 14
Lid geworden op: di aug 06, 2019 2:33 pm

Re: Een glinstering in de schaduw

za aug 10, 2019 6:42 pm

Proloog ik moest direct denken aan een muziekdoosje alleen veranderde muziek in zo'n kinderlijk deuntje wat het alleen maar enger maakt maar dat is mijn fantasie denk ik.
Ik begrijp goed wat je met je proloog wilt. Eerst vond ik het raar dat hij haar armen beet pakt waarom niet haar handen als hij goed was dat zou toch meer genegenheid tonen maar toen viel alles op zijn plek. Goed geschreven!

Hoofdstuk 1. Dacht eerst dat het post apocalyptisch zou worden door hoe je het plein beschrijft maar het bleek gewoon een verlaten schoolplein te zijn.

Je schreef; 'De wisselbel moet net geluid zijn.' Vind het een intrigerend zinnetje. Zegt namelijk veel over je wereld. Werken de mensen daar 24/7? De metro en de vele trappen die Floris moet beklimmen doen mij denken van wel.

Ik kan mij de schetsen van Floris goed voor mij zien. Je beschrijft ze niet te veel waardoor mijn eigen fantasie ze kan inkleuren. Ik ben erg benieuwd hoe het verder gaat!

Terug naar “Fantasie”