Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 8A

di jul 31, 2018 5:24 pm

Deel 7D is veel tekort (Als je het mij vraagt), dus bij deze alvast het eerste stuk van deel 8.
Oorlogen van Qissadiem

Deel 8; De laatste wil van het Qissa.
"Wie bent u, Meester? Waarom bent u hier?" De man keek vriendelijk naar Ivanka en zei: "Je vraag om mij te kennen, is een vraag recht uit je hart. Ivanka, ik moet je complimenteren; je bent erg oprecht vanbinnen." Ivanka knikte als dank. "Welnu, ik zal je niet langer meer in spanning houden. Ik ben Meester Rob. Ik ben degene die jouw getraind heeft en dat heeft z'n vruchten afgeworpen, al zeg ik het zelf." "Maar waarom bent u hier? Waarom verslaat u de Maanwacht Mo-Heir niet? Of doet u daartoe ook maar een poging?"

"Zoek ze! Die twee mannen maken mijn positie onveilig! Het is topprioriteit nummer één dat deze mannen uitgeschakeld worden. Schiet op! Sta daar niet te staan! Vind ze en vermoord ze!", zei Mo-Heir woest. Zijn wachters hadden hem net verteld dat twee ogenschijnlijk ongevaarlijke, oude mannen niet te vinden waren. Mo-Heir had echter allang door dat het over de Zonwachten Ben en Rob ging en had zijn wachten toegeschreeuwd om deze mannen te vinden. De wachten renden dan ook meteen het paleis uit. "Idioten. Ze gaan natuurlijk die twee nooit vinden. Als het mij niet lukt, hoe moet het hen dan lukken?"

"Ik ben hier gekomen om te sterven." "Dus u wacht totdat het Qissa u opneemt?", vroeg Ivanka verbaasd. Meester Rob knikte, hij wachtte de dood op: "Ik weet dat ze snel zal komen, maar grof gezegd... hoort dat erbij." "Maar u moet me eerst...", viel Ivanka stil. "Wat wil je dat ik doe?", vroeg Meester Rob geïrriteerd, "Ik heb alles gegeven." "Vertel me wat er gebeurd is in de afgelopen jaren. Waarom is het koninkrijk Qissadiem niet weer herboren? Waar is uw broer, Meester Ben?" "Ben... Ben heb ik in jaren al niet meer gezien..."

"Koning Mo-Heir..., we hebben ze niet gevonden..." "We denken dat ze niet op Qissadiem zijn.", zei de andere wacht. "Onzin! Ze kunnen de planeet niet verlaten! Dat is niet mogelijk!" "Dan denk ik, als uwe Majesteit dat denkt, dat de Zonwachten die u zoekt al overleden zijn." Mo-Heir zweeg heel even en sloot zijn ogen om zo contact met het Qissa te maken. "Nee.", zei hij enige tijd later, "Ze zijn niet dood. Ze leven nog. Ze moeten ergens zijn. Ga ze zoeken! Nu!" De wachten renden weer richting de poort, Mo-Heir kon net naar hen schreeuwen: "En keer niet terug voordat jullie ze allebei hebben!"

"U heeft gefaald?", vroeg Ivanka nieuwsgierig, "Hoe bedoelt u: ik heb gefaald?" "Kijk naar Qissadiem, jongedame. Het koninkrijk is niet herboren zoals de bedoeling was, er heerst onrust en er is een nieuwe Maanwacht opgestaan. Ik mag hier dan toch voorzichtig concluderen dat ik gefaald heb?" Ivanka zweeg en knikte, Meester Rob had gelijk. "En Mo-Heir dan? Waar is hij vandaan gekomen?" Meester Rob zweeg en zei uiteindelijk: "Mo-Heir... Mo-Heir was ooit een ondankbare en ongeduldige leerling binnen de nieuwe generatie van Zonwachten... Tenminste, wat nu de nieuwe Zonwachten hadden moeten zijn..." Ivanka knikte weer, zweeg heel even en zei toen scherp: "U heeft hem gekend. Waar kent u hem van?"

Mo-Heir besloot dat hij niet in stilte mocht afwachten: "Ze gaan die mannen natuurlijk nooit vinden. Het lukte mij al niet. Hoe moet het twee wachten lukken die niet eens een binding hebben met het Qissa? Ik zal toch zelf naar ze opzoek moeten gaan." Mo-Heir liep het paleis uit en vroeg zich af waar te beginnen. "Wat zegt de bibliotheek over deze Zonwachten? Ik weet haast zeker dat daar records over moeten bestaan." Mo-Heir liep naar de dichtstbijzijnde bibliotheek en vroeg het aan de receptioniste. "Derde etage, gang 2, kast... 154 of 155. Dat weet ik niet zeker." Maar Mo-Heir was al weg. Hij sprintte al naar de derde etage, bang dat hij al te laat was.

"Als je meer over die incompetente Mo-Heir wil weten, zoek je mijn broer maar.", zei Meester Rob, "Ik ga er niet meer over vertellen." Ivanka knikte, bedankte Meester Rob voor zijn tijd en zei: "Dan verlaat ik Quanvy maar. Of hij moet hier zijn." "Hij is hier niet. Dat heb ik al tachtig keer zo gevoeld." "Al goed, al goed. Ik zal hem vinden en alles achterhalen wat er hier gebeurd is.", zei Ivanka zelfverzekerd. Ivanka liet Meester Rob achter, hij zou weer in de eenzaamheid raken en het maakte hem volgens Ivanka bar weinig uit. Zoals hij al had gezegd, kwam hij hier "om te sterven."

"De Meesters Ben en Rob versloegen zo'n 20 jaar geleden de kwaadaardige keizer van het keizerrijk Qissadiem. Dit deden ze samen met de dochter van de keizer, Mo-Vera (later beter bekend als Meester Julia). Het is helaas echter onbekend waar de Meesters Ben en Rob zich vandaag de dag schuilhouden. Eén ding is zeker: nadat de keizer was verslagen zouden de Meesters Ben en Rob de Zonorde moeten heropbouwen, maar elke poging daartoe lijkt niet te zijn geslaagd.", las Mo-Heir. Mo-Heir keek gefrustreerd naar het boek; het bevatte niet datgene dat hij wenste te weten. "Waarom weet niemand waar ze heen zijn?"

Ivanka was ondertussen gearriveerd op de tweede maan van Qissadiem: Hywu. Daar kwam ze een tempelachtig gebouw tegen. "Hallo, is daar iemand?" Maar het bleef stil. Opnieuw vroeg ze of er iemand was. En opnieuw bleef het stil. Ze ging zitten op de grond en zocht contact met het Qissa. "Is hier iemand? Iemand die misschien ook wel sterk is in het Qissa?" Ivanka zweeg en wachtte geduldig op een antwoord vanuit het Qissa. Maar ze werd ruw uit haar trance gehaald: "Wie ben jij?" Ivanka draaide haar hoofd, achter haar stonden een oude man en veel jonge mannen. "Bent u Meester Ben?", vroeg Ivanka zonder pardon. "Dat vertel ik pas als jij mij vertelt wie jij bent."

Mo-Heir zag dat het nacht werd. Hij zat op het balkon van waaruit hij kon uitkijken over het balkon. Maar Mo-Heir keek niet naar de tuin; hij keek naar de nachtelijke hemel. De manen Quanvy en Hywu verlichtten de nachtelijke hemel. Hij keek naar de manen en bedacht zich: 'Ze kunnen daar niet zijn. Quanvy en Hywu zijn niet te bereiken en het is nog maar de vraag of daar leven wel zo gezond is. Hoe dan ook, ze moeten op Qissadiem rondlopen.'

"Ivanka, zeg je? Waar kom je vandaan?" "Ik ben maar een verzamelaar uit Jotta. De stem van Meester Rob heeft mij bij hem gebracht en hij verwees mij weer door naar Meester Ben. Bent u hem?" "Mijn leerlingen, stel jullie eerst even voor aan Mejuffrouw Ivanka. Daarna zal ik mij voorstellen." Het volgende moment stelden alle jonge mannen zich voor aan Ivanka. Ivanka moest moeite doen om alle namen te onthouden. Tot slot liep de oude man naar Ivanka toe en hij zei: "Ik ben Meester Ben. Vertel mij, waarde Ivanka. Waar is Rob? En hoe gaat het met mijn vrouw, Generaal Fenna?" "Meester Rob is op Quanvy. Generaal Fenna is jaren geleden vertrokken uit Jotta en sindsdien is ze niet meer gezien. Iedereen in Jotta denkt aan zelfmoord." Meester Ben leek niet geschokt: "...Na alles wat er gebeurd is..."
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

vr aug 03, 2018 2:34 pm

Leuk vervolg en spannend geëindigd
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 8B

vr aug 03, 2018 2:41 pm

Mo-Heir droomde onrustig. In zijn droom zag hij Ivanka, de vrouw die hij enkele dagen geleden bijna vermoord had. Hij zag de Meesters Ben en Rob en hij wist zeker dat ze ergens moesten zijn. Toen zag hij Ivanka weer. Ze leek te praten met Meester Ben in een tempelachtig gebouw. Mo-Heir kreeg niet mee waarover ze praatten. Tenminste, ze leken op een fluistertoon met elkaar te communiceren. De droom begon te vervagen. Meester Ben en Ivanka werden steeds vager en vager en uiteindelijk verdwenen ze. Maar Mo-Heir bleef slapen. De droom was weliswaar teneinde gekomen, maar Mo-Heir sliep nog even door.

Ironisch genoeg hadden Ivanka en Meester Ben inderdaad op dat moment een gesprek. "Dus dat is er gebeurd?", vroeg Ivanka kritisch en een tikje argwanend, "Dat is waarom u hier bent en uw broer zijn dood afwacht op Quanvy?" Meester Ben knikte en zei: "De bureaucratie heeft mij en mijn broer opzijgeschoven. Niet de Maanwacht Mo-Heir, maar de senatoren en bureaucraten zijn de oorzaak voor deze Eerste Democratische Republiek Qissadiem. Ze staat bekend als de ERDQ." "Hoe logisch wil je het hebben?", zei Ivanka humoristisch, "Maar wat doen deze jongemannen hier dan? Zijn zij allemaal Zonwachten?"

Mo-Heir schrok wakker. Hij was verbaasd, hij had net gezien dat Ivanka Meester Ben gevonden had. "Ik moet haar vinden.", zei hij, "Ivanka. Zij weet waar Meester Ben is." Mo-Heir sprintte zijn kamer uit, hij moest NU ontbijten en daarna zijn wachten weer sturen. "Snel, het ontbijt!", beviel hij zijn bedienden, "Opschieten, ik heb niet de hele dag de tijd!" Zijn bedienden maakten vaart, ze wisten inmiddels van voor een opvliegend persoon Mo-Heir kon zijn.

"Dus u heeft een soort leger opgezet om Mo-Heir uit te kunnen schakelen?" "Ja. Ze zijn weliswaar geen Zonwachten, maar ze kunnen als legereenheid dienen om Mo-Heir uit te schakelen." Ivanka knikte, het was haar duidelijk wat Meester Ben in de afgelopen jaren had gedaan. "Maar sinds wanneer wist u van Mo-Heir? Sinds wanneer heeft u hem al in het vizier?" Meester Ben zweeg even en zei toen: "Mo-Heir, zoals hij zichzelf noemt, ken ik al jaren. En sinds hij een Maanwacht is geworden, is mijn missie hem uit te schakelen." "Maar waar wacht u op? U heeft uw zelfgetrainde eenheid die Mo-Heir kan uitschakelen. En uzelf zal waarschijnlijk het zwaardvechten ook niet verleerd zijn. Waarom gaat u niet terug naar Qissadiem om Mo-Heir te verslaan?"

Mo-Heir had net ontbeten en hij vertrok onmiddellijk naar iemand die zijn droom kon verklaren. Hij liep een donker kamertje in, het enige licht dat er was werd gegeven door de kaarsen die in de hoeken van het kamertje stonden. "Vertel mij, wijze. Ik heb gedroomd over een vrouw die ik al eerder ontmoet heb. Waar is ze? Is er een manier om dat uit een droom te halen?" De wijze antwoordde dat het heel moeilijk is om iemands locatie aan de hand van een droom te achterhalen: "Maar dit is niet onmogelijk. Het vereist wel tijd." Mo-Heir zuchtte heel even, hij wist dat hij niet heel veel tijd had. "Goed dan. Wat moet ik doen?" "Vertelt u mij wat u allemaal gedroomd heeft en wees zeer precies met de details. Ik kan niet meer precisie vragen als u wenst te weten waar deze vrouw zich nu bevindt. En vertel uw droom uitgebreid. Hoe uitgebreider, des te groter de kans dat het ons lukt om de locatie te achterhalen."

"Kijk naar me, jonge Ivanka. Denk je serieus nog dat deze oude man een jonge knul als Mo-Heir kan verslaan?" "Maar wie moet het dan doen?", vroeg Ivanka verbaasd. Meester Ben zweeg heel even en zei toen: "Waarom heeft mijn broer jou opgeleid? Ben jij dan niet Meester Ivanka? Heb jij dan niet mijn broer ontmoet en sta je dan niet hier, je afvragend wie Mo-Heir moet verslaan?" Ivanka zweeg, Meester Ben had gelijk. Stil knikte ze. "Dan ben jij de enige die het kan. Heeft mijn broer niet gezegd dat heel Qissadiem op het spel staat?" Weer gaf Ivanka toe. Meester Rob had dat gezegd. "Ik kan nu met veel woorden strooien, maar volgens mij heb ik mijn punt duidelijk gemaakt. Jij moet het doen. En niemand anders."

Mo-Heir was klaar. Hij had elk detail zorgvuldig beschreven. "Een tempelachtig gebouw, een oude man die u de naam 'Ben' geeft, een jonge vrouw die u de naam 'Ivanka' geeft en waarvan u claimt haar eerder te zijn tegengekomen." "Ja, wijze. En ze moeten ergens op Qissadiem zijn." De wijze sloot heel even zijn ogen en zei toen: "Dus u weet zeker dat ze niet op één van de manen van Qissadiem zijn?" "Dat weet ik heel zeker." "Dan zou ik dat toch heroverwegen. Ergens heb ik het gevoel dat ze daar toch is. En deze 'Ben' ook." Mo-Heir was verbaasd: "Dat kan niet! Niemand weet of het daar wel veilig is! En dan nog; hoe zijn ze daar dan terechtgekomen?" "Daarop zal ik antwoorden mettertijd. Eerst moeten we andere details uitpluizen. U claimt dus dat u heel Qissadiem heeft uitgezocht of uit heeft laten zoeken en nog steeds niet deze 'Ben' gevonden heeft?"

"En Ivanka, jij krijgt de leiding over deze eenheid. Jij bent nu de baas over deze groep." "En u gaat naar Quanvy, om uw broer weer eens te zien?" "Exact. Daarom zal ik het eerste deel van jullie terugreis naar Qissadiem volgen en daarna zal ik voorgoed afscheid nemen. Ik zal naar Quanvy gaan om daar vredig met mijn broer te sterven." Ivanka knikte en vroeg of Meester Ben dit plan zelf aan zijn eenheid wilde voorleggen. "Het zou voor mijn een soort laatste eer zijn. Ik zou het zeer op prijs stellen." Ivanka zei dat Meester Ben de mogelijkheid nu had: "Ze wachten buiten op u." Meester Ben ging naar buiten en begon te spreken. Ivanka volgde zijn toespraak nauwgezet en ze merkte dat Meester Ben echt gaf om deze eenheid en dat hij het vast moeilijk mee had om ze nu te moeten verlaten. Maar aan de andere kant: Meester Ben zou zijn eigen broer weer zien en bovendien was hij niet fit genoeg meer om Mo-Heir te verslaan. En toch wist Ivanka dat beide Meesters, Meester Ben en Rob, allebei nog iets gingen doen. 'Het zit niet in hun bloed om Qissadiem achter te laten zoals het nu is. Ze gaan nog iets doen, maar wat?'

Mo-Heir riep verbaasd: "Onmogelijk! Ze kunnen niet op Hywu zijn!" "En toch zijn ze dat. Dat haal ik uit uw droom. Tenminste, dat haal ik uit hoe u uw droom beschreven heeft. Het kan haast niet anders dan dat ze op Hywu moeten zijn." Mo-Heir keek verbaasd, hij wilde het niet geloven. "Ik zie uw verbaasdheid. U snapt er helemaal niks van en toch is dit de waarheid.", zei de wijze. Mo-Heir zweeg even en vroeg toen om een verklaring: "Hoe kunt u dit weten?" De wijze sloot zijn ogen en sprak monotoon: "In mijn jeugdige jaren ben ik op veel plekken geweest. Er zijn slechts enkele plaatsen waar ik nog nooit ben geweest. Uw beschrijving van een tempelachtig gebouw kan alleen maar overeenkomen met Hywu, omdat alleen daar nog een tempel staat. En nergens anders in heel Qissadiem."

"Dus de leiding zal ik hierbij geven aan Meester Ivanka. Zij zal jullie commandant zijn.", zei Meester Ben waarmee hij zijn toespraak beëindigde. Ivanka schrok toen ze merkte dat zij het woord had gekregen en zei snel: "Beste mannen, allereerst wil ik Meester Ben op mijn beurt bedanken voor de enorme eer en ik wil jullie bedanken voor jullie trouw aan hem. Ik hoop dat wij onze krachten op een nuttige manier kunnen bundelen en op die manier de Maanwacht Mo-Heir kunnen verslaan. Daarom zal mijn eerste bevel als jullie commandant zijn: bereid jullie zo goed mogelijk voor. Vanaf morgen... is het oorlog."
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 8C

ma aug 06, 2018 6:30 pm

Mo-Heir bereidde nu de soldaten voor op wat hij noemde "de slag om Hywu." "Het is van zeer groot belang dat wij, als erfgenamen van het keizerrijk, deze slag winnen. Wie er ook op Hywu zitten, ze moeten gearresteerd worden. En verder eis ik dat de vrouw die daar is, gespaard zal blijven. Zij mag niet verwond noch gedood worden. Ik wil haar levend!", zei Mo-Heir tegen de soldaten, "Welnu, ik ben te weten gekomen dat ten zuiden van Qyjjy, in Gnoli, de raketbasis naar Hywu staat. Jullie gaan daar per direct heen en reizen af naar Hywu. Vermoord iedereen, behalve die vrouw. Breng haar hier naartoe!"

In groepen van vijf man verliet de door Meester Ben getrainde eenheid Hywu. Meester Ben zelf was na zijn terugkeer op Qissadiem meteen vertrokken naar Quanvy. Tenminste, hij zou die raketbasis gaan zoeken. Ivanka was met de tweede raket meegegaan. Zij stond inmiddels weer op Qissadiemse bodem. Ze maakte een praatje met één van de kapiteins van de eenheid, Steven. "Commandant Ivanka, als ik u zo mag noemen. De vijand heeft lucht gekregen van onze oude locatie." "Da's eigenlijk heel mooi. We verschuilen ons en laten hen Hywu uitzoeken. Onze eenheid vertrekt direct naar het paleis waarna we Mo-Heir zo te pakken kunnen krijgen." "Ik twijfel eraan of het zo simpel zal lopen, maar dat zien we vanzelf. Eerst moeten alle mannen weer op Qissadiem staan."

"Ze zijn hier niet." "Onmogelijk!", riep Mo-Heir door de intercom waarmee hij contact hield met de commandant van de operatie, "Ze moeten daar zijn! Kam de hele maan uit!" "Ja, uwe hoogheid." De commandant sloot de intercom af en zei tegen zijn troepen: "We moeten de hele maan uitkammen. Volgens de koning moeten ze hier zijn." De troepen gingen meteen uit elkaar en begonnen te zoeken naar de zelfgetrainde eenheid van Meester Ben.

Terwijl de eenheid zich langzaamaan begaf naar Basal, begon kapitein Steven over iets bijzonders: "Commandant, weet u al over de voorspelling van het Qissa?" "Hoe weet u, in de eerste plaats van het Qissa? En daarnaast, hoe bent u dat te weten gekomen?" Op beide vragen moet ik met twee woorden antwoorden: Commandant Ben." "En wat heeft hij verteld over die voorspelling? Wat houdt deze in?" "Het Qissa zou, volgens Commandant Ben, voorspeld hebben dat de Maanwachten op zullen houden te bestaan. 'Wanneer de laatste Zonwacht sterft, zal ook de laatste Maanwacht sterven. Maar als de laatste Maanwacht sterft, dan zal de Zonorde herboren worden.' Dat is de voorspelling." "Interessant. Ik vraag me serieus af waarom ik dat niet eerder wist." Kapitein Steven haalde zijn schouders op en zei: "Soms is de tijd er nog niet rijp voor." "Maar vertel mij, kapitein, wat gebeurt als de laatste Zonwacht sterft, waarna de laatste Maanwacht ook zal sterven?" "Commandant Ben vertelde mij dat er dan voor 1000 jaar geen enkel persoon geboren zal worden die sterk zal zijn in het Qissa."

"Ga per direct van die verdomde maan af en kam de andere maan, Quanvy, uit!", beviel Mo-Heir. "Maar uwe hoogheid..." "Spreek de koning niet tegen! Doe wat ik zeg! Nu!" Mo-Heir smeet de intercom neer en liep woest zijn vertrekken in. Hij moest de rust weer vinden, maar boosheid laat zich niet makkelijk temmen. En zeker niet als het Mo-Heir betrof. Woest liet hij zich vallen op zijn bed, zelfs zijn ademhaling ging gepaard met zijn woede. Eén bediende vroeg voorzichtig of hij iets kon doen voor Mo-Heir. "Ga weg! Laat me alleen!", zei Mo-Heir boos. De bediende knikte stijfjes en verliet het vertrek van Mo-Heir. Mo-Heir bleef woest ademhalen, tot diep in de middag. Nadat hij zijn 'kalmte' had gevonden, ging hij naar het balkon om de ster Frege onder de horizon te zien zakken...

De eenheid hield halt in Qyjjy. "Hier overnachten we.", besloot Ivanka bij het hotel, "Rust allen goed uit in een hotelkamer. Bereid u voor op de grote slag van morgen. Morgen zullen we Mo-Heir oppakken en uitschakelen. Let op mijn woorden." De eenheid splitste zich op in tientallen mannen die allemaal een hotelkamer gingen reserveren. Enkelen besloten een kamer te delen, om zo geen belemmering te zijn voor andere gasten. Ivanka en kapitein Steven waren als laatste aan de beurt en er was nog maar één kamer vrij. Kapitein Steven betaalde voor Ivanka en hemzelf en ze kregen de laatste sleutel. "Kamer 301. Helemaal bovenin, toch?"

Mo-Heir zat stilletjes wijn te drinken op het balkon. De gestuurde troepen hadden niks gevonden en moesten nu, op zijn bevel, de andere maan uitkammen. "Of ze zijn door m'n vingers geglipt, of ze zijn op Quanvy." Mo-Heir keek ineens verbaasd op, hij had begrepen welk spelletje Ivanka gespeeld had. "Dat is het! Ze waren wel op Hywu! Ze zijn me alleen te snel af geweest. Ik moet de troepen onmiddellijk terugroepen!" Mo-Heir rende van het balkon af, naar de intercom. "Commandant? Commandant, meld je per direct!" "Ja, mijn heer? De troepen verlaten nu Hywu." "We wijzigen het plan. Laat Quanvy voor wat het is! Kom nu terug naar mijn paleis! Ik heb gevoeld dat ze onderweg zijn naar het paleis! Wees zo snel als je kunt, zodat we hier vallen klaar kunnen zetten."

De ster Frege ging onder. Ivanka en kapitein Steven gingen nog even op het balkon zitten. "Maar vertel mij meer over die voorspelling van het Qissa. Is het de waarheid? En zo ja, waarom?" "Mag ik u vragen, Commandant? U bent toch een Zonwacht? Waarom vraagt u het Qissa niet om een verklaring of iets dergelijks? Ik kan het u toch niet geven.", vroeg kapitein Steven terwijl hij twee wijnglazen inschonk. Ivanka knikte, kapitein Steven had gelijk. Ivanka sloot haar ogen en stelde in haar gedachten de vraag aan het Qissa. "...Ivanka... het is nog maar het begin...", hoorde ze een verre mannenstem zeggen. "Wie bent u?", vroeg ze. "...Je vraagt naar mij, een man die al opgenomen is in het Qissa..." "Ergens ken ik uw stem wel van, Meester... Bent u Anakon?" Maar de stem was alweer weggevaagd. "Anakon? Meester Anakon?", vroeg kapitein Steven. Ivanka opende haar ogen en zag dat ze weer naast de kapitein zat, hij keek haar vragend aan. "Praatte u met Meester Anakon?" "Ik denk het...", zei Ivanka onzeker, "Maar zeker weten doe ik niet." "Kent u hem?" Ivanka schudde haar hoofd, ze heeft Meester Anakon nooit gekend...

Ondertussen waren de troepen van Mo-Heir op terugtocht naar het paleis. "Voort wat, mannen! We moeten daar nog voor morgen zijn!" "Commandant,", protesteerde één van de mannen, "dat lukt ons nooit. De mannen zijn veel te moe." "Zeg dat maar tegen de koning! Zullen we wedden dat jij het er dan niet levend vanaf brengt?", en de commandant gooide het intercomapparaatje naar de soldaat. "Bij nader inzien...", begon de soldaat voorzichtig, "...blijf ik liever leven..." De soldaat gooide het apparaatje terug naar de commandant. "Voorwaarts mars! Voor de ochtend zijn we terug! Goedschiks of kwaadschiks!"

Kapitein Steven vroeg toen naar de legende van de legendarisch Anakon: "Ik heb ook boeken over hem kunnen lezen, gelukkig. Hij staat te boek als de grootste Zonwacht aller tijden. Kent u zijn legende?" "Nee, maar die zou ik wel moeten kennen. Ik ben nu een Zonwacht, ik moet weten wat mijn collega's in het verleden hebben gedaan." Kapitein Steven was het met haar eens. Ze had het moeten weten. Kapitein Steven nam een slokje van zijn wijn en begon te vertellen: "Volgens de boeken die ik gelezen heb als tiener, wilde Anakon de Maanwachten vermoorden op een manier die niet in de dogmatische boekjes van de Zonwachten stond. Hij ging eerst bij de Maanwacht Mo-Kajik langs en werd zijn leerling. Vervolgens liep hij op het juiste moment over, maar was hij net niet snel genoeg om de Maanwacht te doden." Ivanka knikte geïnteresseerd: "Dus dat is zijn legende." "En dat is waarschijnlijk ook één van de oorzaken dat het keizerrijk ooit een bestaan heeft gekend." Ivanka knikte weer en zweeg een poos. Ineens zei ze scherp: "Maar Anakon liep dus niet op het juiste moment over. Hij was eerder te laat om Mo-Kajik tegen te houden." Kapitein Steven zweeg heel even en zei toen: "Daar heeft u een punt, Commandant." "Maar aan de andere kant, Mo-Kajik was ook niet de minste." "Nee, absoluut niet! Ik heb zelfs gelezen dat hij zijn eigen dochter met de dood heeft bedreigd." Ivanka knikte en zei: "Blijkt maar weer eens dat de eerste keuze vaak de beste is.", waarna ze haar kwartvolle wijnglas in één keer achteroversloeg.

De volgende dag kwam opzetten vanaf de horizon. Mo-Heir werd wakker gemaakt door de commandant van zijn troepen: "De vallen zijn gezet, mijn heer. We wachten af op de groep." "Mooi. Heel mooi zelfs. Dan wachten we af totdat ze hier zijn en dan schieten we ze overhoop." "Ja, mijn heer. Is er iets dat u verder nog van mij verwacht?" "Ga naar de mannen toe en voer het bevel uit over de troepen. En verder: laat mij met rust. Ik heb een vrij slechte nacht erop zitten." De commandant knikte en verliet de vertrekken van Mo-Heir. Mo-Heir stond rustig op en ging aan zijn ontbijt zitten.

"Goedemorgen, commandant Ivanka.", groette kapitein Steven Ivanka, "Uw ontbijt staat klaar." "Ik kom eraan...", zei Ivanka nog half slapend. "Heeft u goed geslapen?" "Niet echt. Ik droomde over een man..." "Laat me raden. Meester Anakon." Ivanka knikte, ze had weer over Meester Anakon gedroomd. "Toch best apart. U droomt over een groot Zonwacht, terwijl niet eens zeker is of u wel familie van deze Zonwacht bent." Ivanka kwam overeind, stapte uit bed nadat ze een ochtendjas aan had gedaan, gooide haar lange, steile haar naar achter en begon te ontbijten. "Bent u misschien toch familie van deze Anakon?" Ivanka schudde haar hoofd: "Ik denk het niet." "Gelooft u dat niet?" "Nee, inderdaad. Ik geloof niet dat ik familie van hem ben." "Dan is het uitermate opvallend dat u over hem droomt." Ivanka knikte en nam stilletjes een hap van haar brood. "Maar als ik, bij wijze van spreken, zijn dochter zou moeten zijn, dan zou ik nu ongeveer zo oud moeten zijn als Meester Ben." Kapitein Steven gaf Ivanka gelijk: "Daar bent u veel te jong voor. Dat zou nooit kunnen."

Nadat Mo-Heir had ontbeten, zich had gewassen en had aangekleed, besloot hij maar even te gaan kijken bij de commandant. "Zo, commandant. Hoe staat het ermee?" De commandant schrok uit zijn dagdroom en zei snel: "We hebben nog niks gezien, mijn heer." Mo-Heir knikte en zei: "Niet dagdromen! Ik zag wel dat u dat deed, commandant! Laat ik het niet nog eens zien!" "Ja, mijn heer. Excuses, mijn heer." Mo-Heir liep weg van de commandant, zijn paleis in. "U ontweek letterlijk de dood, commandant!", zei een soldaat als grapje. "Hou je mond! Hou liever de boel in de gaten!" "Ja, helpt u een handje mee?", viel een andere soldaat humoristisch bij.

Ivanka en de groep waren weer op pad naar Basal. "Commandant, is het nog ver?" "Nog even doorstappen, dan zijn we er." Kapitein Steven keek heel even achterom en zei toen: "Hé, daar achteraan. Niet treuzelen. We hebben een missie en ik geloof dat als we er eerder klaar mee zijn, dat we dan kunnen gaan treuzelen." Ivanka en de groep stapten op vrij hoog tempo door. Door weilanden liepen ze, totdat Ivanka naar haar hoofd greep. "...Ik voel me niet goed..." Kapitein Steven zag het gebeuren en ving Ivanka op, terwijl Ivanka flauwviel. "Halt! De commandant is flauwgevallen!" "Wat doen we, kapitein?" "Ze moet naar het hospitaal. Sta daar niet te staan en help me liever!"

"Nog steeds niks, commandant? Goh, ik kan zo langzamerhand wel een vrouwtje over laten komen om indruk op te maken. Jeetje mina, wat duurt dit lang!" De commandant had zichtbaar moeite om zijn lach te verbergen. "Het is oké, commandant. Ik maakte een grapje, dus mag er gelachen worden." "Of uwe hoogheid heeft ook tijd om even een rondje kaart te spelen." Mo-Heir keek de commandant vernietigend aan: "Alleen IK maak hier de grappen! Begrijpen wij elkaar, commandant? Als ik had gewild dat je aan het grappen ging, had ik je wel tot hofnar geslagen!" "Ja, mijn heer. Ik begrijp het volledig. Excuses voor mijn onhandig geplaatste opmerking."

"Ivanka..." "...Wie bent u?" Ivanka keek naar een oud uitziende man, de man keek vriendelijk naar haar. "...Een bekende... Ergens ken je de waarheid over mij..." "Meester Anakon? Maar..." De man knikte: "Je hebt gelijk... Ik ben Anakon..." Ivanka keek verbaasd naar Meester Anakon. Toen keek ze om zich heen: "Waar ben ik?" "...Het is maar beter dat je dat niet weet... Het kan je angst aanwakkeren..." Ivanka begreep het niet en vroeg om verduidelijking. "...Dit is een enge plek... Hier kom je nu nog niet zo graag..." Ivanka knikte, haar angst was zichtbaar in haar knikken. "Maar bij mij ben je veilig..." "Meester Anakon, wat doet u hier?" "...Ik ben hier al, sinds ik Qissadiem achter me heb gelaten..." Ivanka keek verbaasd. "...Je vraagt je af wat je hier doet... Het is één simpele reden dat jij hier bent... Ik kom je vertellen dat jij... mijn kleindochter bent..." De verbazing op Ivanka's gezicht verdween: "...Ik vermoedde zoiets al..." "...Correct... Je sprak er al over met je naaste compagnon, kapitein Steven..." "...Ja, dat klopt... Maar wie waren mijn ouders dan?" "...Je zal ze vanzelf tegenkomen... Maar versla eerst Mo-Heir... of laat in hem het licht terugkeren..." "Hij was ooit een Zonwacht?" "...Correct, maar het is misschien... nog niet te laat... En nu ga je terug... naar Qissadiem..."
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 8D

do aug 09, 2018 3:13 pm

"Meester Anakon!", riep Ivanka meteen toen ze wakker schrok. "Bent u in orde, commandant?", vroeg kapitein Steven meteen. "Meester Anakon! Ik heb Meester Anakon gezien en gesproken! Ik..." "Kalm aan, commandant.", onderbrak kapitein Steven haar, "Eén ding tegelijk. U bent lang buiten westen geweest. Wilt u niet even rusten?" "Kapitein, stuur alle mannen even uit mijn kamer. Ik wil even met u alleen praten." Kapitein Steven liet merken daar geen zin in te hebben, maar deed uiteindelijk toch wat er van hem gevraagd werd. "Zegt u het maar." "Ik heb Meester Anakon gezien en gesproken. Hij zei mij dat ik zijn kleinkind ben en dat ik mijn ouders spoedig zal ontmoeten."

Mo-Heir wachtte ongeduldig af, maar er gebeurde niks. "Uwe hoogheid, mag ik voorstellen om de tijd een beetje te doden met een spelletje schaak?" Mo-Heir zuchtte vermoeid en zei: "Generaal, u weet best dat ik absoluut niet kan schaken. Bovendien, heeft u geen werk te doen?" De generaal schudde zijn hoofd en zei dat zijn werk vrij saai was als het klaar was: "Of wilt uwe hoogheid misschien een kaartje leggen? Het duurt zo te zien nog wel even voordat die mannen komen." Weer sloeg Mo-Heir het aanbod af, hij wilde mee kunnen doen zodra die mannen er zouden zijn.

"Maar u bent dus de kleindochter van Anakon?", vroeg kapitein Steven. Ivanka knikte en zei: "Maar wie zijn mijn ouders dan?" "Da's een vraag voor de toekomst." De woorden van kapitein Steven leken door te echoën in de kamer. "Ik denk dat we ons eerst moeten focussen op het verslaan van Mo-Heir en dan op pad gaan voor uw ouders." Ivanka knikte en stemde met het plan in. Ze zou eerst aansterken, dan Mo-Heir verslaan en dan pas haar ouders opzoeken.
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 9A

do aug 09, 2018 3:15 pm

Deel 9: Liefde overwint alles.
"...Ivanka, gebruik het Qissa..." Ivanka keek om zich heen, ze was weer op die enge plek van haar laatste visioen. Weer zag ze Meester Anakon. Maar dit keer was er iets anders. Er was iets veranderd ten opzichte van de vorige keer. Meester Anakon leek dit keer meer op een leraar dan de grootvader van Ivanka. "...Ivanka, denk helder na... Doe op intuïtie..." Ivanka zat op de enge, paarsachtige grond. Ze vroeg zich af waarom de grond paars was en waarom Meester Anakon niet de Meester was die ze sinds haar laatste keer hier had leren kennen. Maar ze kreeg geen antwoord. Meester Anakon leek onverbiddelijk en stuurde haar weer terug naar Qissadiem…

"Hoe ging het, commandant?", vroeg kapitein Steven. Ivanka schudde haar hoofd: "Meester Anakon wilde niet praten noch luisteren." De kapitein knikte en vroeg of het niet mogelijk was om nu gewoon Mo-Heir aan te vallen: "Uiteindelijk moeten we dat toch gaan doen. Het is onze missie." Ivanka gaf de kapitein gelijk, maar wees hem erop dat het voor haar van belang was om een goed contact op te bouwen met Meester Anakon: "Hij is wellicht de sterkste Zonwachten aller tijden geweest."

Mo-Heir verveelde zich. Het duurde zo lang, dat hij besloot om een handjevol verkenners te sturen om zo de locatie van de eenheid te kunnen achterhalen. "Doorzoek elk plekje. Rapporteerde elk verdacht detail direct door aan mij, zonder twijfels over de interessantheid ervan. En keer niet terug totdat ik daartoe bevel geef. Begrepen?" Er werd braaf geknikt door de verkenners en ze gingen op pad.

"Is het te laat?" "Nee, ik geloof het niet. Het licht is niet verdreven." "Maar zal hij de voorspelling overleven? Of zal hij sterven?" "Als het licht in hem terugkeert, zal hij ongedeerd blijven." "Maar voorlopig is het nog maar de vraag of dat zal gebeuren." "Er is potentie voor, maar zolang het zo blijft, zal hij sterven."

"Wel of geen goed contact met Meester Anakon, als Mo-Heir, bij wijze van spreken, niet morgen verslagen wordt, zal hij koning van Qissadiem worden." "Dat weet ik, kapitein.", zei Ivanka een tikje zeurderig. "Alstublieft, commandant. De mannen vragen zich echt af waarom u dit nog langer ophoudt. Ik stel voor dat we nu, per direct, Mo-Heir gaan aanvallen." Ivanka was het gezeur zat: "Goed dan, kapitein. Dan vallen we aan. Maar ik wil u er wel op wijzen dat als het Qissa ons niet gezind is, we sowieso gaan verliezen. Dan zal de duistere kant van het Qissa sterker blijken."

De mannen waren er eindelijk op uit; op weg naar het kasteel waar Mo-Heir verbleef. Twee generaties geleden behoorde dit kasteel, wonderbaarlijk genoeg, nog tot een koning van een totaal andere familie, en natuurlijk zijn dochter: prinses Hannah. "Daar is het, commandant.", zei een van de mannen, "Het kasteel waarin Mo-Heir verblijft." Ivanka hoorde echter niet de man tegen haar praten, maar Meester Anakon: "Ivanka... Er is een... geheime ingang... Op een kwart... van het kasteel... ten opzichte van... de ophaalbrug..." Ivanka bleef staan, kapitein Steven schudde haar weer wakker: "Commandant, gaan we naar binnen?" Ivanka wist niet hoe snel ze moest vertellen dat er een geheime ingang was en gaf bevel om daar naartoe te gaan.

"Ik ben het zat!", zuchtte Mo-Heir, "Ik wil nou weleens actie zien. Hebben jullie nog steeds niks gezien?" De commandant van de troepen schudde met spijt zijn hoofd: "Nee, uwe hoogheid. Mijn mannen houden de omgeving goed in de gaten, maar ze zijn nergens te bekennen." Mo-Heir zuchtte vermoeid en liep naar zijn vertrekken. Daar besloot hij zijn zwaard maar nog eens te slijpen. Na het slijpen liet hij zijn handen voorzichtig langs het lemmet glijden: "Au. Dat is scherp. Hiermee moet ik dwars door mijn tegenstanders heen kunnen prikken."

Ivanka en de mannen stonden inmiddels in de zaal waar de gestorven koningen begraven lagen. "Niet gedacht dat ik hier ooit zou staan.", zei kapitein Steven verbaasd. Hij keek wat rond en zag vele grote namen staan. "Gerald II. Stichter van het koninkrijk Qissadiem. Het was dankzij hem dat er een koninkrijk ontstond met de mogelijkheid om senatoren voor de Senaat te mogen kiezen.", las de kapitein, "En hier ligt Johannes IV. Het was hij die de Senaat buitenspel zette door een sluwe wet in te voeren, waardoor de Senaat machteloos werd. Het volk zag hem aan als tiran, maar hij werd vergeven toen bleek dat hij juist wilde dat het volk haar mening gaf. En deze mening respecteerde tot zijn dood."

"Wacht. Er is een verstoring in het Qissa." "Wat dan?" "...Dit is niet goed..." "Wat is er dan? Wat voel je?" "...Je gaat dit nooit geloven, maar er is nog een Maanwacht..." "...Nee...Dat kan niet..." "Voel het zelf dan maar..." "...Je hebt gelijk...Er is nog zo'n herrieschopper...Maar wie is het?" "Daar moeten we samen achter komen, vrees ik... Er is niemand anders die dat op dit moment kan aanvoelen..." "...Wat moet gebeuren, moet gebeuren, vrees ik..."
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 9B

ma aug 13, 2018 8:07 am

"En hier ligt wijlen prinses Hannah. Na de geboorte van haar kinderen, overleed ze. Ze kon nog net hun namen noemen en kort daarna ademde ze haar laatste adem uit. Ze werd twee dagen later begraven en haar dood betekende het einde van een dynastie. Ook luidde haar dood het opstaan van het keizerrijk in. Prinses Hannah was zeer geliefd bij het volk en ze was ook een zeer sociale royalty, die liever buiten de kasteelmuren had geleefd als ze de keuze had gehad.", las kapitein Steven. "Kapitein Steven, ik heb u even hard nodig in de strijd tegen Mo-Heir als iedereen hier.", zei Ivanka scherp, "Komt u nog? De geschiedenisboeken kunnen wel wachten." "Ja, commandant. Vergeef me voor mijn nieuwsgierigheid."

"Mo-Heir!", riep een vrouw. Mo-Heir snelde zijn vertrekken uit en zag daar Ivanka staan. Er waren al troepen onderweg naar de troonzaal, om zo Mo-Heir wat ondersteuning te kunnen geven. "Ivanka. Eindelijk ben je daar. Nu kunnen we beginnen." Ivanka trok nog niet haar zwaard: "Mo-Heir. Het is nog niet te laat. Laat je haat varen! Waarom zou je nu nog haten?" Mo-Heir viel stil, dit had hij niet verwacht. "Mo-Heir... we kunnen hier heel veel bloedvergieten voorkomen. Laat je haat varen, zoals Mo-Vera dat ooit ook eens deed. Word weer jezelf en niet deze Maanwacht." Mo-Heir zweeg heel even en zei toen zachtjes: "Ergens... ergens vind ik dat je gelijk hebt... Vanbinnen word ik verscheurd door een niet te bevatten haat..." Mo-Heir keek naar Ivanka en zei toen: "Maar ik zal nooit meer de lichte kant van het Qissa volgen. Dat kan ik niet." "Waarom niet? Laat je haat los! Geef de macht en de troon op. Zij behoren alleen maar aan Meester Ben en Meester Rob." "Noem die namen niet! Zij zijn perfectionisten en egoïsten! Zij zijn geen Meesters!" "Ik ben opgeleid door Meester Rob. Je beledigt mijn Meester." "Dan beledig ik jou ook! En dat kan me niks schelen! Ik rijg je aan mijn zwaard, Ivanka! Jij zult sterven!"

Enkele momenten later ging iedereen op de vuist met elkaar. De getrainde mannen vochten met de soldaten van Mo-Heir, kapitein Steven vocht met een andere kapitein en Ivanka vocht tegen Mo-Heir. Het ging gelijk op. Er leek vooralsnog geen winnaar uit te komen. Ivanka rende voorbij de vertrekken, een trap op die, via allerlei gangen, naar de kasteelmuren leidde. Mo-Heir zwaaide zijn zwaard gevaarlijk achter haar langs, maar miste haar. Ivanka draaide zich om en het gevecht ging verder waar het gebleven was.

Kapitein Steven had net zijn tegenstander uitgeschakeld. Hij keek even om zich heen en zag dat de troonzaal vol lag met lijken en bloed. "Kapitein, we verliezen veel te veel mannen! De soldaten zijn met veel meer dan wij!" "We moeten blijven aanzetten! Als we nu afhaken, zullen we nooit winnen!" Kapitein Steven keek even rond en rende af op een soldaat. De soldaat leek in de eerste instantie goed te verdedigen, maar kapitein Steven was ervaren met het zwaard en wist dat de soldaat niet goed had afgeweerd. In een (te) snelle beweging onthoofdde hij de soldaat. Hij keek weer even rond en vocht verbeten door.

"Die tweede Maanwacht... Hoe is hij tot het ontstaan gekomen?" "Het moet de wil van het Qissa zijn..." "Maar de wil van het Qissa moest toch allang ingewilligd zijn? Hoe kan dit?" "...Dat moeten we samen uitzoeken..." "Er zit niks anders op, vrees ik..." "...Zal zij er op tijd achter komen?" "...Daar heb ik ook twijfels over... Ze weet voorlopig nog van niks..." "...En wij kunnen het haar ook niet vertellen... Daarvoor zijn we te ver weg..." "...En zou Hij het haar kunnen vertellen?" "...Nee, Hij is te mopperig... te ongeduldig... te oud..."

Ivanka blokkeerde de pols van Mo-Heir, Mo-Heir deed hetzelfde bij haar. "Mo-Heir..." Mo-Heir keek met een hatende blik naar haar. "Mo-Heir... Laat je haat los..." "Domme vrouw... Weet je nog niet dat ik niet terug te brengen ben? Het is mijn lot om aan de duistere kant van het Qissa te staan." "...Nee! Het is helemaal niet je lot! Het is nooit het lot van iemand geweest om te haten!" Mo-Heir viel even stil, hier had hij geen antwoord op. Ivanka keek Mo-Heir recht aan in zijn ogen: "Als ik in je ogen kijk, zie ik iemand die erg twijfelt aan de duistere kant van het Qissa. Ik zie iemand die niet geboren is om te haten, maar om lief te hebben en Qissadiem beter te maken." Ze zag dat Mo-Heir een traan liet lopen. "Mo-Heir, stop met haten. Samen kunnen we Qissadiem beter en vrediger maken. We kunnen deze oorlog beëindigen. Luister naar me."

"Kapitein, de mannen zijn de wanhoop nabij! We zijn in de minderheid." Kapitein Steven negeerde de soldaat en liep naar de troon: "Arresteer alle mannen, soldaten! Jullie generaal beveelt het jullie!" "Generaal?!", riep een van de mannen. "Geef jullie over, mannen van Meester Ben! Jullie zijn in de minderheid!" De mannen legden hun wapens rustig neer, zich afvragend waarom hun kapitein dit ineens deed. "Stop ze in de cel! Morgen zullen ze, voor de ogen van het volk, geëxecuteerd worden!" De soldaten deden braaf wat ze opgedragen werden. Kapitein Steven liep heel even weg van de troon, hij raapte een zwarte cape op en deed deze om. "Het is tijd om deze 'kapitein Steven' -tijd te beëindigen. Van nu af aan ben ik weer gewoon Mo-Jan, leerling van Mo-Heir."

Ivanka keek snel even naar de troonzaal, ze zag haar kapitein met een zwarte cape om bij de troon staan. "Steven! Nee!", riep ze met tranen in haar ogen. Haar greep op de pols van Mo-Heir verzwakte, maar ook de greep van Mo-Heir begon te verzwakken. Ivanka keek verbaasd naar de man die enkele momenten geleden nog haar trouwe kapitein en compagnon was. Mo-Heir zag haar kijken naar zijn leerling en zei: "Hij is mijn leerling. Hij wacht op mij." "Mo-Heir, doe het niet. Maanwachten zullen elkaar doden zodra ze daar de kans voor hebben. Hij zal je afzetten op de meest gruwelijke wijze." Mo-Heir keek naar de grond. Voor de laatste keer vroeg ze het Mo-Heir: "Ga je met mij mee?"

"Het is gebeurd..." "...Hij heeft zichzelf bekendgemaakt op het meest ongunstigste moment..." "...En ze zag het niet aankomen..." "Inderdaad... Ze was bijna in huilen uitgebarsten... Gelukkig is ze sterk..." "...Maar gek genoeg heeft zijn Meester het opgegeven... Hij gaat nu met haar mee..." "Er is dus nog hoop... Of zie ik dat verkeerd?" "...Nee... Er is inderdaad nog hoop... Zijn Meester laat het afweten... Maar de leerling is ervan overtuigd dat hij nu de koning mag zijn..." "...Dat zal waarschijnlijk niet lang duren..."

"Mo-Heir, ik moet het weten. Wat is je echte naam?" "...Mijn echte naam..." "Mo-Heir, alsjeblieft.", zei Ivanka, "Voordat hij hier is..." Mo-Heir begon te snikken, het lag kennelijk erg diep voor hem om zijn naam te geven. "...Anakan..." "Heet je Anakan?" Mo-Heir knikte, zijn echte naam was Anakan. "En jij bent echt Ivanka?" Ivanka keek naar Anakan en zei: "Mijn naam... Daar heb ik nooit over gelogen... En dat zal ik ook nooit doen. Ik heet echt Ivanka." Anakan keek naar Ivanka en zei: "Ivanka, we moeten hier weg. Voordat Mo-Jan erachter komt dat ik de duistere kant van het Qissa verlaten heb..."

"Wat?! Mijn Meester is weg?!" "Ja, Mo-Jan. Uw Meester is..." "Klep dicht! Ik zal de nieuwe koning zijn! En ik zal niet zwichten voor de lichte kant van het Qissa!" De commandant knikte en vroeg: "Sire... Wat wilt u dat er gedaan wordt aan de troep in de troonzaal?" "Laat de soldaten het per direct opruimen. En laat ze opschieten! Deze stank maakt me krankzinnig!" "Ja, uwe hoogheid. Soldaten, ruim deze zaal per direct op." "En verbrand de lijken morgen met de executie van die mannen van Meester Ben!"

Anakan en Ivanka stonden inmiddels weer buiten Basal. "Weet je,", begon Ivanka, "je naam doet me herinneren aan Meester Anakon." Anakan keek haar aan en zei: "Klopt. Ooit heeft iemand me verteld dat ik een kleinzoon ben van Anakon." Ivanka keek verbaasd naar Anakan: "...Meester Anakon heeft mij verteld dat ik zijn kleindochter ben... Zouden wij broer en zus zijn?" Anakan slikte even tranen in, Ivanka zag dat hij tranen tegenhield. "Je mag best huilen, hoor." "Nee, dat is het niet. Ik voel me zo gelukkig dat ik bijna in tranen was uitgebarsten. Ik heb een zus." Ivanka liet een traantje lopen, ze wist dat Anakan gelijk had. Vervolgens omhelsden Anakan en Ivanka elkaar, Ivanka legde haar hoofd in zijn schouder en zuchtte opgelucht: "Tenminste heb ik nog een broer."

"...Mooie hereniging van broer en zus..." "Zeker... Het duurde even, maar ze hebben elkaar gevonden..." "Maar... zullen zij voor vrede zorgen?" "...Het is en blijft moeilijk om de toekomst te voorspellen... De toekomst moet uitwijzen of ze het kunnen... Mo-Jan is goed getraind..." "...En zal Hij niet kunnen helpen?" "...Nee, ik weet het zeker... Hij heeft ze al zo geholpen... Er is niet veel meer dat Hij kan doen..." "En wij dan? Wij moeten nog iets kunnen doen..." "...Ik weet het niet..." "Kom op, één laatste zet voordat we opgaan in het Qissa... Er is iets dat we moeten kunnen doen..." "...We zullen de tijd moeten afwachten... Zodra we moeten, zullen we ze helpen zo goed en zo kwaad als we kunnen..."

"Ivanka..." "...Anakan, geniet van dit moment..." "Ivanka, we hebben een missie te doen. We moeten, hoe dan ook, Mo-Jan uitschakelen." Ivanka gaf haar broer gelijk: "Ja, ik weet het. Ik weet dat je gelijk hebt, maar ik wil je niet loslaten. Niet alles wat er gebeurd is..." Anakan knikte en zei wijs: "Maar eens zul je wel moeten. Maar vergeet niet dat jij en ik bloedverwanten zijn. Wij zijn broer en zus. En dat gaat nooit meer veranderen." Ivanka liet Anakan eindelijk een beetje los, ze keek haar broer aan in de ogen. "Vanwaar die tranen?", vroeg hij scherp. "...'t Is... 't Is het gelukkige gevoel dat binnenin zit... Een soort vuur dat blijft branden en dat me gelukkig maakt..." Ivanka zweeg heel even: "Ik ben zo blij dat mijn broer niet ingegeven heeft aan de haat, maar gekozen heeft om alles lief te hebben. Ik kan oprecht zeggen dat ik trots op je ben." Anakan glimlachte even: "Ivanka, je moet jezelf niet wegstrepen. Jij hebt mij weer leren liefhebben zoals alleen Zonwachten dat kunnen. En daar ik ben trots op. Je bent een goede vrouw, Ivanka."

"Commandant, ik wil dat u, per direct, ons leger in tweeën verdeeld. De eerste groep gaat op zoek naar Ivanka en... En..." "Mo-Heir?" "Zeg die naam niet! Ik ken zijn echte naam niet, maar dat wil niet zeggen dat zijn naam als Maanwacht te pas en te onpas gebruikt mag worden! Vind hem ook! Hij moet met Ivanka meegegaan zijn!" "Ja, mijn heer. Echter moet ik u wel informeren dat we wat krap zitten met de mannen. We hebben extra mannen nodig." "Dan laat je de rekruutanten extra hard trainen. We hebben NU nieuwe soldaten nodig!" "Ja, Sire. En wat wilt u dat de tweede groep gaat doen?" "Zij moeten het paleis bewaken, in geval dat er een aanval op het paleis plaatsvindt. En vergeet de Zaal der Koningen niet te verdedigen!"

"Waar beginnen we, Ivanka?" "Deksels! Hij heeft natuurlijk de mannen van Meester Ben op laten sluiten! We moeten een plan bedenken. Zo ingenieus, zo goed doordacht, zo dicht dat Mo-Jan er geen zwakke plek in ziet." Anakan waarschuwde zijn zus: "Wees niet te perfectionistisch." "Nee, er mag juist niks mis gaan. Als we Mo-Jan willen ombrengen, moeten we het sluw spelen en dan moet elk detail kloppen. er mag niks misgaan!" "Wat staan jullie op mijn land?!", vroeg een boerinnetje, "Wat doen jullie daar?" "Wie bent u, mevrouw?", vroeg Ivanka beleefd. "Mijn naam is Anna en ik verdedig mijn land met mijn leven als dat moet." "Oh, maar wij willen uw land niet. We zijn hier wat aan het overleggen." "Kom binnenzitten en vertel op. Want als het plannen zijn om mijn land over te nemen, dan wil ik de eerste zijn die het hoort." "Nogmaals, wij..." "Zijn niet uit op uw land.", vulde het boerinnetje aan, "Naar binnen jullie!"

"Zo, dus ik heb hier te maken met een Anakan en een Ivanka?" Anakan knikte, Ivanka zweeg. "Jullie namen zeggen mij wel iets, gek genoeg." "En ik heb wel een vage herinnering aan de naam 'Anna'...", gaf Ivanka toe. "Wacht even.", zei het boerinnetje en ze stond op. "Wat gaat ze doen?", vroeg Ivanka, "Wat voel jij?" "...Ze wil iets vergelijken..." Het boerinnetje was zo snel weer terug als dat ze weggegaan was, ze hield een foto naast de gezichten van Anakan en Ivanka. "Lijken we zo veel op elkaar?", vroeg Ivanka humoristisch. "Haal geen geintjes in je hoofd en zit stil!", brieste het vrouwtje. Ze bleef maar kijken naar de foto en dan weer naar Anakan en Ivanka. "...Zijn wij misschien uw kinderen?", gooide Anakan op. "...Jullie lijken er wel ontzettend veel op...", gaf het vrouwtje toe. "Laat mij eens kijken.", zei Ivanka. Ivanka keek naar de foto dat het vrouwtje vast had en keek naar Anakan's gezicht. "Ja, verrek! Dat is Anakan! En dat moet ik dan zijn!" Het vrouwtje slikte even en ineens begonnen er tranen over haar wangen te lopen: "Jullie zijn terug! Welkom terug, mijn kinderen!"

"En weer een hereniging gehad..." "...Ja, de twee hebben hun moeder gevonden..." "...Ze is blij... Ik kan haar geluk voelen..." "Ja, ik ook... Het is een prettig... en zelfgenoegend gevoel... om je kinderen volwassen te zien... na zoveel jaren..." "...Mee eens... Het geeft het gevoel... dat de kinderen... geslaagd zijn in het leven..." "...Ja, precies..." "Echter... Mo-Jan gaat alles op alles zetten... om ze weer te vinden..." "...Zal hij slagen?..." "...De toekomst... is vaag... zoals altijd..."
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 9C

vr aug 17, 2018 1:45 pm

"Maar wie was onze vader?" "Ach, hij doet er niet toe.", antwoordde Anna, "Ik ben het enige kind van Anakon. Maar jullie wisten dat waarschijnlijk al." "Het Qissa is een machtig wapen, mama.", zei Anakan. Ivanka knikte en vroeg of zij en Anakan haar enige kinderen waren. "Ja, mijn kind. Jij en Anakan zijn mijn enige kinderen." "Dus dan is Mo-Jan maar gewoon een Maanwacht? Hij is geen familie van ons?", vroeg Anakan scherp. "Ik weet niet wie Mo-Jan is.", zei hun moeder. "Hij luisterde ooit naar de naam 'Steven'.", vermeldde Ivanka. Haar moeder schudde haar hoofd: "Geen idee over. Je moet weten, mijn kind, dat de familie sinds Anakon de namen van de kinderen min of meer verbasterd uit 'Anakon'." "En Steven lijkt daar totaal niet op.", zei Ivanka opgelucht.

"En nog steeds hebben jullie ze niet?! Vind ze! Sta daar niet te staan! Vandaag nog!", riep Mo-Jan woest. De commandant rende van angst de zaal uit, onderweg stootte hij een duur uitziende kandelaar om. "En laat de boel hier een beetje heel, wil je?!" Mo-Jan zette de kandelaar weer rechtop met het Qissa en nam nors plaats op de troon. Hij keek aanwezig de zaal in en hield alles scherp in de gaten. "Mo-Jan!", riep een vrouwenstem. Mo-Jan sprong op en trok meteen zijn zwaard, hij dacht dat het Ivanka was die binnen kwam lopen en hield dus zijn zwaard bij de keel van de vrouw. "Kalm aan, lieverd. Ik ben het maar.", zei de vrouw. "Cassandra. Wil je nooit meer op die toon praten? Je stem doet me denken aan een van mijn vijanden." "Sorry, schatje. Haal jij dat zwaard dan nu van m'n keel vandaan?"

"Dus jullie gaan er alweer van door?" "We moeten de Maanwachten uitschakelen, net nu ze in de minderheid zijn." Anna glimlachte en zei: "Is goed, mijn kinderen. Maar beloof mij dat jullie mij op een dag weer zullen bezoeken. Ik kan het niet verdragen om jullie nog eens voor een heel lange tijd te moeten missen." "Ik beloof het je, mama.", zei Ivanka trouw. "En ik ook.", liet Anakan weten. "Voordat jullie gaan, moet ik jullie wat geven." "Wat dan, mama?" "Jullie grootvader wist, toen hij zijn neven grootbracht, dat hij niet heel veel tijd meer had. Dus heeft hij zijn twee meest waardevolle stukken naar mijn huis gestuurd. Mijn voogden hebben het op een dag aan mij gegeven en zeiden erbij dat dit het erfstuk van mijn familie zou zijn. En nu geef ik het door aan jullie. Bewaar het goed." "Wat is het?"

Ivanka en Anakan bekeken de erfstukken. "Ringen.", zei Anakan, "Daar had ik nou nooit aan gedacht." Anna zag dat haar kinderen het niet volledig begrepen: "Het gaat bij zoveel dingen niet om de monetaire waarde van iets, maar om de emotionele waarde. Jullie grootvader heeft ooit deze set ringen gekocht en gegeven aan een van zijn eerste jeugdliefdes. En niet zomaar iemand: niemand minder dan prinses Hannah, de moeder van Meester Ben en Meester Rob." "Aha.", zei Ivanka, ze begon het te begrijpen. "Na de geboorte stierf de goede prinses. Jullie grootvader was er kapot van, maar hij heeft sindsdien deze ringen bewaard als een aandenken aan haar." "En nu bewaren wij de ringen, in aandenken aan hem.", vulde Anakan correct aan. Ivanka bedankte haar moeder voor dit onverwachte, maar toch ook bijzondere geschenk en ook Anakan toonde zijn dankbaarheid. Ivanka deed de ring met het initiaal 'H' om haar ringvinger, Anakan schoof de ring met de 'A' om zijn ringvinger. Anna liet een traantje rollen, ze was er vreugdevol over dat ze haar kinderen dit familie-erfstuk toch had kunnen meegeven.

"Dans nog 'ns keer voor me.", zei Mo-Jan tegen Cassandra. "Schat, ik ben even moe.", zuchtte Cassandra en ze ging op de grond zitten. "Ah, toe." Cassandra schudde haar hoofd en zei: "Ik moet even pauze nemen, schat. Maar ik zal over vijf minuten weer voor je dansen." Mo-Jan keek woest naar Cassandra en trok haar naar zich toe met het Qissa: "Niks pauzeren! Dansen zul je!" "Schat... je doet me pijn...", en Cassandra liet wat tranen rollen. "Jij gaat nu voor mij dansen!" "...Schat... als je zo... doorgaat, zal ik... helemaal... niet meer voor je... kunnen dansen...", bracht Cassandra met moeite uit. Mo-Jan liet Cassandra los en zei: "Goed dan. Voor deze keer laat ik je gaan. Maar alleen omdat ik elke danspas van je adoreer. En omdat je niet meer kunt dansen als je dood bent."

"...Waarom gaan ze... nog niet naar... het kasteel?" "...Ze willen... zeker weten dat... Mo-Jan geen familie van ze is..." "...Maar hoe lang... hebben ze daar nu nog... voor nodig?" "...Soms... duurt een proces... van verwerking... heel lang..." "...Aha... En Mo-Jan? ...Waarom doet hij... nog steeds... weinig om ze op te sporen?" "...Zijn soldaten doen... wat ze kunnen... Maar ze... geven geen... garantie dat ze... hen ook zullen vinden..."

"Zet de muziek aan! Ik wil je zien dansen!" Cassandra knikte: "Geef 'm van jetje, jongens!" Ze begon weer te dansen en besloot deze keer Mo-Jan een beetje uit te dagen. Ze kwam steeds meer naar de troon en ging uiteindelijk bij Mo-Jan op schoot zitten. Mo-Jan bloosde, er werd plagerig gefloten naar hem door een zangeres. Cassandra was een meester in haar vak en ze liet haar handen langs zijn gezicht en borstkas afglijden. Ineens draaide ze zich om en schudde ze eens flink haar achterwerk, tot genoegen van Mo-Jan. Cassandra draaide zich weer om en ging voorzichtig op de troonleuningen staan en... maakte tot ieders verbazing een perfecte salto! Mo-Jan stond weer perplex van haar danskunsten. Cassandra keek even naar het bandje dat muziek maakte terwijl zij danste. Ze wist dat het nummer niet lang meer duurde en sloot af met een spannende blik naar Mo-Jan zodra het laatste akkoord viel. "Je blijft me verbazen, Cassandra...", zei Mo-Jan met een duidelijk verbaasde en toch ook geamuseerde toon.

"Gaan we, Anakan?", vroeg Ivanka, "Ik wil nou wel eens vrede bewerkstelligen." "Ja, ik kom eraan.", zei Anakan, die overduidelijk stond te treuzelen. Ivanka dacht dat hij hun moeder zou gaan missen: "We komen hier terug. Dat is mijn belofte aan jou." Anakan knikte en zei: "Ik hoef geen belofte. Ik weet dat we hier ooit weer zullen komen. Ik hoop dan dat het niet te laat is om mama weer te spreken." Ivanka knikte, ze begreep nu wel waar haar broer mee zat. "We zullen er zijn voor mama. Dat weet zij ook. Het is voor haar ook een fijn gevoel om ons volwassen te zien, met de aanvulling dat we haar verzorgen als dat nodig is."

"Poe!", zuchtte Cassandra, "Ik moet nu echt even pauzeren, schat. Ik dans zo weer verder." Mo-Jan leek het te begrijpen: "Ja, je ging ook wel los." "Nog net niet té ver.", grapte Cassandra. Mo-Jan glimlachte, maar zijn glimlach verdween als sneeuw voor de zon. "Wat is er, schat?" "Ze komen eraan. Alle mannen, laat ze niet binnen komen!" Cassandra keek naar Mo-Jan: "Komen ze eraan, schat?" Mo-Jan vond het moeilijk om te zeggen, maar gaf het toe: "Ivanka en... die man zijn onderweg hier naartoe. En ze willen mij doden." "Schat, geef de macht dan op. Ga met mij mee. Dan vluchten we samen, totdat de dood ons scheidt." "Cassandra, ik..." "Toe, ik smeek het je. Ga met me mee. En laat dat 'Qissa' voor wat het is."

"Hoe gaan we het kasteel in?", vroeg Anakan. "Kijk daar eens!", zei Ivanka en ze wees naar de gevangenis. Ze zag dat daar de mannen van Meester Ben nog inzaten. "Mo-Jan is ze vergeten te executeren!" "Als we die gevangenis kunnen openbreken, dan..." Ineens begon de gevangenis te kraken. "Ivanka... ben jij dat?" Ivanka keek ook verbaasd naar de gevangenis: "Nee... Dit ben ik niet..." De tralies werden er zomaar uitgerukt alsof een reus aan de tralies zat te sjorren. Toen ze eenmaal van de muur losgeraakt waren, vielen ze de gracht in. Ivanka hoorde iets achter haar kraken en keek om. Achter haar werden zes lange bomen uit de grond gerukt en, in rijen van drie, over de gracht heen gelegd. Zo vormden ze een soort bruggetje, waarna de mannen eruit konden klimmen. Ivanka en Anakan stonden met hun mond vol tanden. "Dit moesten Meester Ben en Meester Rob zijn geweest. Wie anders zou ons helpen?", zei Ivanka scherp.

"...Dit was...het..." "...We...mogen trots...zijn...op wat... we bereikt... hebben..." "Broer..., pak mijn hand... Laten we... samen gaan..." "...Je hand...is warm..." "...De jouwe ook...Ik ben je er...dankbaar voor...dat jij mijn broer...bent..." "...Ik ben...ook trots op...jou...en..." "...Broer...we moeten...gaan...Het Qissa...Het roept ons..." "...Ja, ik...hoor het roepen...Het duurt niet lang meer..." "Maar ik...ben nergens...bang voor...zelfs niet...voor de dood..." "Ik ook niet...in tegenstelling...tot al...die Maanwachten...Zolang wij...maar bij elkaar zijn..." "...Mee eens...Zullen we... het zeggen?" "Ja..." In koor zeiden de stemmen toen: "...Mama...papa..., we komen...eraan...", waarna een alleszeggende stilte volgde...

"Ze zijn weg.", zei Ivanka scherp. "Wie?" "Meester Ben en Meester Rob. Ze zijn opgenomen in het Qissa." Anakan knikte en keek naar de mannen van Meester Ben. Eén voor één kwamen ze naar Ivanka en Anakan toe. "Mo-Heir! Mannen, we moeten hem hier en nu afmaken!" "Wacht!", riep Ivanka, "Mo-Heir is weg. Dit is mijn broer, Anakan. Onze vijand is nu Mo-Jan, onze kapitein Steven. We moeten nu het kasteel in." Enkele van de mannen vertrouwden niet wat Ivanka nu zei en uitten hun wantrouwen. "Heren, heb ik ooit tegen jullie gelogen?", vroeg Ivanka wijs. Niemand antwoordde met 'ja': Ivanka was altijd eerlijk naar ze geweest. "Ik weet het: gisteren zei ik nog dat Mo-Heir onze vijand was. Maar Mo-Heir is al weg. En ik weet het: het zal niet makkelijk zijn om mijn broer meteen te kunnen vertrouwen, maar ik vertrouw hem. Ik denk dat jullie dat ook zouden moeten doen."

Mo-Jan pakte haar handen vast en zei: "Cassandra, ik... Ik kan niet weg..." "Tuurlijk wel, schat." "...Nee, het is mijn lot... Het is mijn lot om als Maanwacht te sterven..." Cassandra liet wat tranen rollen: "...Zeg dat nou niet...Daarmee breek je m'n hart..." Mo-Jan keek verdrietig naar Cassandra: "...Weet je, Cassandra... We zijn niet voorbestemd om hetzelfde lot te hebben..." "Zeg dat nou alsjeblieft niet, schat. Ik wil je niet kwijt... Laten we dit paleis achter ons laten en ergens anders gelukkig met alleen elkaar leven..." "...Dat kan ik niet, Cassandra..." "Kijk me aan, schat." Cassandra legde een hand op een wang van Mo-Jan. "Ik ga hier niet weg zonder jou. Ik hou van je." Mo-Jan leek voor het eerst geraakt door Cassandra. "Alsjeblieft, wees de man waarop ik verliefd werd. Niet de man die alleen maar uit is op macht en moorden."

"Mo-Jan! Waar ben je?", riep Anakan. "Roepen heeft niet veel zin. Hij zou nooit in z'n eentje op ons aflopen.", redeneerde Ivanka. Ivanka, Anakan en de mannen van Meester Ben liepen nu direct door naar de troonzaal. Ze hadden de wachten op de muur en bij de ophaalbrug vrij makkelijk uitgeschakeld en konden nu zonder problemen doorlopen. "Maar hij moet hier ergens zijn." "Misschien wel, maar hij zou gewoonweg niet op ons af komen lopen. Dat is niet zijn strategie. En dus moeten we naar hem toe komen en hem daar verslaan."

Mo-Jan zei uiteindelijk: "...Weet je, Cassandra. We hebben allemaal andere lotsbestemmingen. We zijn allemaal op een andere manier bestemd om ergens gelukkig te worden en gelukkig te sterven. En voor mij zal dat voor de troon zijn." "Maar, schat, als je toch weet dat ze je komen doden, vlucht dan. Dan kun je nog lang gelukkig zijn met mij en heb je geen omkijken meer naar macht, haat, moordlust of wat dan ook. Dan leef je een gelukkig leven met mij, alleen maar gevuld door liefde. En jij weet net zo goed als ik dat we dat allebei willen."

Ineens vloog de deur open, Mo-Jan schrok. Daar stonden Ivanka en Anakan. "Mo-Jan, verzet je niet. Geef je over.", zei Ivanka, "Het bespaart ons een oneindig en wispelturig duel." Mo-Jan keek weg van Ivanka en Anakan. Hij liet een traan rollen, maar wilde niet dat Ivanka of Anakan het zag. "Schat, ga nou met me mee. Nu kan je nog.", smeekte Cassandra. "Wie bent u?", vroeg Anakan, "En weet u wel dat u tegen een Maanwacht staat te praten?" "Sorry, hoor. Maar geef me heel even de tijd om mijn lieverd over te halen met me mee te gaan en niet te gaan vechten." "Maar zelfs al gaat hij mee, dan nog blijft hij een gevaar." "Ik wil hem meenemen naar Qyjjy. Die plek is voor ons allebei bijzonder. En ik beloof u dat hij geen gevaar meer zal zijn voor u." "Mo-Jan...", begon Ivanka, "Het is nog niet te laat. Luister naar je lieve vrouw of vriendin, maar net even wat ze is. Ga, en we besparen hier veel gedoe."

Mo-Jan keek naar Ivanka en Anakan, en vervolgens weer naar Cassandra. Er rolde weer een traan uit zijn ogen. "Waar is mijn lieverd?", vroeg Cassandra nog één keer, "De man die me van kinds af aan al bijzonder in het hart lag? De man die ik door en door ken, met zijn ups en downs? En de man waarop ik al een hele tijd verliefd op ben?" Mo-Jan keek weer naar de grond, hij wist het niet meer. Ivanka keek naar Anakan, Anakan beantwoordde haar blik met een twijfelende blik.

Nadat Mo-Jan flink had nagedacht, pakte hij, met riem en al, zijn zwaard en gooide het met een harde knal op de grond. Kort daarna gooide hij zijn zwarte cape op de grond. "Schat, ga je met me mee?" De man die voor Cassandra stond, keek haar in haar ogen en begon haar te zoenen. "Ik ga met je mee, Cassandra. Ik ben weer Steven en zal nooit meer iets doen met het Qissa." Cassandra keek met tranen in haar ogen naar Steven. Het leek of ze ieder moment in huilen kon uitbarsten, maar ze was zielsgelukkig. "Ik zal nooit meer haten.", zei Steven. Ivanka trok het zwaard van Steven naar zich toe, voor het geval dat Steven zich toch bedacht. "Oh, neem haar maar.", zei Steven tegen Ivanka, "Ik zal mijn zwaard nooit meer gebruiken." "Maar hoe moet Qissadiem nu verder?", vroeg Ivanka, "Moet er nog wel een koning komen?" "Wat mij betreft niet. Wie de macht heeft, wekt jaloezie. Er zal altijd iemand uit zijn op de macht, Maanwacht of niet. De troon zal dus een symbolische troon moeten worden en er zal geen koning meer zijn." "Maar we kunnen wel het volk meer inspraak geven. Het volk moet nu hard werken onder het motto: 'Werk, of anders...'. Dat moet anders kunnen.", besloot Ivanka, "Ik wil dat er een senaat komt in plaats van een koning. Deze senaat moet dan door het volk gekozen worden en neemt dan de beslissingen na goed overleg met het volk. Zo vind ik dat het moet zijn." "En wij dan? De Zonwachten?" "Wij zullen de vrede blijven bewaken. In samenwerking met de senaat en het volk moet dat lukken."

Steven en Cassandra verlieten het kasteel. Steven kon niet dankbaar genoeg zijn voor het sparen van zijn leven. "Laten we wel wezen: we hebben je gespaard, omdat we zagen dat je aan de duistere kant van het Qissa twijfelde. Als je niet twijfelde, hadden we dit waarschijnlijk niet gedaan.", zei Anakan, "Zie het als een waarschuwing om nooit, en dan ook echt nooit, de duistere kant van het Qissa te kiezen als bondgenoot. Liefde en passie zijn veel betere bondgenoten." "Dat heb ik nu wel geleerd.", besloot Steven, "Dank jullie wel." "Nog een tip: bedank je vrouw of vriendin. Zij heeft ervoor gezorgd dat je de duistere kant hebt laten zitten, niet wij.", zei Ivanka. Steven knikte, hij wist dat Ivanka gelijk had.

Anakan en Ivanka zaten op twee van de zeven stoelen helemaal bovenin in de Zontempel. "We hebben het echt gedaan.", zei Anakan verbaasd, "Wij hebben vrede gebracht." Ivanka legde haar hand op die van Anakan: "Zonder jou was het mij nooit gelukt." "Je moet jezelf niet wegcijferen, Ivanka. Jij hebt mij ook..." Ivanka wist wat haar broer wilde gaan zeggen en deed het af met een glimlach. Ivanka en Anakan keken elkaar heel even aan alsof ze verliefd waren. Het momentje werd ruw onderbroken toen een wacht binnenkwam: "Ik heb een jongen bij me waarvan zijn ouders al sinds jaar en dag claimen dat hij dingen kan die niet mogelijk zijn." "Laat maar binnen.", zei Ivanka. Ze voelde de goede moed door haar lijf stromen en wist dat de Zonorde herboren zou worden. Het jongetje kwam binnen, Anakan keek verbaasd naar het jochie. Het jongetje oogde zenuwachtig, het was in ieder geval bang om verder de zaal in te lopen. "Kom maar verder. We doen je niks.", zei Ivanka kalmerend. Het jongetje liep zenuwachtig verder, Anakan vroeg rustig naar zijn naam. "Mijn naam is Jack.", zei het jongetje verlegen. "Wees welkom, Jack. Ik ben Ivanka en dit is Anakan." Jack knikte alleen maar. "Zo, zullen we eens kijken wat je allemaal kan?", bood Ivanka aan, "Dan gaan we naar buiten, zodat we goed kunnen zien wat je kan. Ga je mee?"

(Einde van de derde trilogie.)
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Dankwoordje en bekendmaking titel voor nieuw verhaal

vr aug 17, 2018 1:53 pm

Dit verhaal is voorlopig klaar. Als er de wens is dat ik nog verder aan dit verhaal schrijf, dan hoor ik die graag. Ik wil graag alle lezers/lezeressen bedanken voor hun tijd aan dit verhaal en ik wil ook iedereen bedanken die feedback heeft gegeven (hartstikke nuttig :D ). Ik zal vandaag (17 aug. '18) of morgen een nieuw verhaal starten. Dit verhaal zal 'Het Zuiderkruis' heten. Dit is voorlopig alles over het nieuwe verhaal. Vandaag of morgen zal het eerste stuk online staan. Nogmaals bedankt en ik hoop dat jullie hebben genoten van 'Oorlogen van Qissadiem'.

Terug naar “Fantasie”