Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

wo jul 11, 2018 6:04 am

Spannend vervolg en een leuke twist dat Ben zich op de troon mag richten. Ik ben benieuwd of het hen lukt om Mo-Vera te verslaan.
Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

wo jul 11, 2018 3:52 pm

Goed spannend vervolg weer en fijn te lezen
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 6C

vr jul 13, 2018 2:27 pm

"Rob, je kunt hier makkelijk uit ontsnappen. De grote Meester Hyfe-San deed dat ooit ook eens.", sprak de geest van Anakon. "Waar begin ik dan, Meester?" De geest van Meester Hyfe-San verscheen, hij zou Anakon helpen in het geven van deze les. "De Maanwachten weten niet dat de gevangenis geen betrouwbare gevangenis is. Jonge Rob, haal je les uit de vloer. Deze is niet stabiel. Herinner jij je cel 58B?" Rob sloot zijn ogen en focuste zich op wat hij gezien had. "Ja, u heeft gelijk, Meester.", zei Rob na een tijdje, "De vloer in die cel was doorgeslagen. Alsof er een immens monster in die cel gezeten heeft." Meester Hyfe-San knikte en zei: "Dat was ik die daar zat. Ooit waren de Zonwachten de gevangenen van de koning." "Maar niet voor lang." "Zeker niet voor lang, nee. Enkele momenten nadat de wachten mij erin hadden gestopt, was ik alweer ontsnapt." "Maar, Meester, u bent zoveel sterker dan ik. Ik kan dit nooit." "Jawel, Rob.", zei Anakon, "Als jij met je broer kunt communiceren via het Qissa, kun je dit ook. Ga zitten op het bed en concentreer je. Focus je op de vloer die kapot moet en je zult zien:... de vloer zal breken."

Ben kwam langzaam overeind, het was tijd om te genezen. Hij had voor zijn gevoel lang genoeg gelegen. Ben riep een verpleegster naar zich toe en vroeg haar of zij zijn wonden wilde verbinden. "Ja, Meester Ben. Ik pak even wat spullen en dan zal ik u helpen." Ben keek om zich heen, naast hem lag nog steeds Generaal Fenna. Hij probeerde contact met haar te maken: 'Generaal, ben je daar nog?' '...' 'Generaal, ik heb je raad nodig.' '...Wat is er, Meester Ben?' 'Allereerst wil ik weten of het nog goed met je gaat. Een verpleegster gaat straks mijn wonden verbinden, maar het is toch wel fijn als ik mezelf en heel veel anderen gerust kan stellen met het nieuws dat u het goedmaakt.' 'Ik ben in orde. De stress werd me alleen te veel. Met een halfuur tot uur hoop ik weer op te staan.' 'Tot dan zal ik tijdelijk de leiding overnemen. Vind je dat goed?' 'Je hebt mijn goedkeuring.'

De vloer brak! Het was Rob gelukt. "...Dit...Ik..." "Onthoud, Meester Rob.", sprak de geest van Meester Hyfe-San, "Je hoeft niet te denken dat je iets kan. Zolang je het maar probeert. Ben heeft zojuist ook iets geprobeerd waarvan hij dacht dat het onmogelijk was." "Wat dan, Meester?" "Hij heeft contact weten te leggen met de flauwgevallen generaal van de Rebellie." "Ach, zo." "Welnu, Rob. Op naar je vrijheid.", zei Anakon, "Ga gauw naar Xolm, waar de Rebellie zich bevindt."

Ben kwam de computerzaal binnenlopen. Hij werd hartelijk begroet door alle werkende mensen en gewezen op het gevaar: het immense leger van de Duistere Ridders die zich nog steeds bevonden in Cybe. "Waarom vallen ze ons niet aan?", vroeg Ben, "Ze zijn met veel meer dan wij, ze zijn sterker dan wij en bovendien weten ze dat. Waarom blijven ze daar?" Er was niemand die het hem kon vertellen. 'Rob, waar ben je?', vroeg Ben via het Qissa aan Rob. 'Onderweg, broer. Ik kom naar Xolm.' 'Hoe lang denk je erover te gaan doen?' 'Wist ik het maar, broer. Dat zou ons allebei meer rust geven. Ik schat dat ik er nog zeker zo'n drie uur over ga doen.' 'Wees snel, Rob. Ik heb je hier nodig.'

"Prinses, de mannen vervelen zich. Ze willen gaan aanvallen." "Heb ik daartoe al het teken gegeven?" "Nee?", gokte de kapitein van het leger voorzichtig. Prinses Mo-Vera draaide zich om en trok de kapitein naar zich toe, woest zei ze: "Nee, ik heb nog geen toestemming gegeven! En dus blijven jij en je mannen hier wachten totdat ik zeg dat we gaan! Begrijpen wij elkaar?!" "Volledig, prinses. Maar wat ik niet snap, is dat we hier zo lang wachten." Prinses Mo-Vera zette kracht op de keel van de kapitein: "Twijfel je aan mijn gezag?!" "Nee, prinses, ik zou niet durven. Het is alleen dat ik het... me... afvraag..." In een moment van blinde woede drukte de prinses te ver door; de kapitein stierf door haar greep op zijn keel. Geschrokken door haar eigen actie liet ze de kapitein vallen. Haar hart klopte in haar keel, ze had de kapitein nou ook al laten omkomen. Wat zou haar vader nu wel niet denken...?

Ben besloot om een verkenner te sturen, deze zou dan uit moeten zoeken waarom de Duistere Ridders er zolang voor namen om de Rebellie aan te vallen. Daarna gaf hij het bevel aan iemand anders om Rob te volgen. "Meester Rob bevindt zich nu net buiten Basal. Hij vertrekt richting Qyjjy." Ben knikte, Rob zou inderdaad nog wat tijd nodig hebben om in Xolm te komen. Toen vroeg Ben de informatie over het leger Duistere Ridders na. "Ik heb geen idee, Meester Ben.", sprak de verkenner, "Het lijkt wel alsof ze hier zitten om de tijd te doden totdat ze allemaal doodgegaan zijn." "Heb je nog opvallende personen gezien?", vroeg Ben. "Ja, een vrouw. In zwarte kleding. Ze hyperventileert. Ik weet haar naam alleen niet. Het is wel opvallend dat een vrouw bij hen is." "Dat is de prinses. Maar waarom hyperventileert ze? Dat doet ze normaal gesproken nooit. Kun je dat eens voor me uitzoeken?" "Ja, Meester Ben."
Prinses Mo-Vera ademde inderdaad ongecontroleerd. Ze was enorm geschrokken van haar krachten en zei tegen zichzelf: "Wat heb ik gedaan? Wat ben ik aan het doen? Hoe kom ik hier?" Ze keek naar haar kleding en ze merkte dat ze zich in zwarte kleding bevond: "Waarom draag ik zwarte kleding? Waar ben ik mee bezig? Wie ben ik?" "Prinses, de mannen willen inmiddels de aanval op Xolm beginnen. Waar blijft u?" "Xolm? Waar ben ik? Wat gaan 'de mannen' doen?" "Gaat het wel, prinses? U... u klinkt anders dan voorheen." "Wat gaan 'de mannen' doen, beste man?" "De Rebellie voorgoed vernietigen. U zal de Zonwachten aan uw zwaard rijgen en..." "Nee, omdat ik vanbinnen het gevoel begin te krijgen dat ik zelf een Zonwacht ben." "Prinses, u bent Mo-Vera, zoon van keizer Mo-Kajik. De keizer is een Maanwacht, net zoals u! Indien u verklaart een Zonwacht te zijn, bent u een overloper en zal ik u moeten doden."

De verkenner die Ben gestuurd had, rapporteerde alles. "De prinses 'weer' een Zonwacht? Hoe bedoel je? Verklaar je nader!" "Dat kan ik niet, Meester Ben. Dit snap ik ook niet." Ben zweeg en vertelde de verkenner te blijven, pas terug te keren als er iets niet goed ging en zei verder nog dat hij moest blijven verkennen. Ben begaf zich naar een lege zaal, waar hij Meester Nico om hulp vroeg. "Wat is er, mijn zoon?" "Vader, ik heb een verkenner naar Cybe gestuurd en die heeft iets ontdekt wat ik niet kan plaatsen." "Vertel het, zoon. Ik kan je helpen."

De prinses zweeg even, ze dacht na. Achter haar stond de Duistere Ridder die haar had geroepen. "Prinses, we wachten op u. Schiet op. Wat bent u nou?" Na een stiltemomentje sprak de prinses: "Ik ben geen Maanwacht, ik ben een Zonwacht. En als u me aanvalt, zal ik genoodzaakt zijn u te doden in het duel." De Duistere Ridder riep: "De prinses heeft ons verraden! Grijp haar! We brengen haar per direct naar de keizer! Dat zal haar leren!" De prinses trok haar zwaard en begon zich te verdedigen.

"Dus wat u zegt, vader, is dat prinses Mo-Vera ooit een Zonwacht was met de naam 'Julia'?" "Correct, Ben. Ik heb haar gekend en ze was wellicht één van de sterkste Zonwachten." "Maar vader, is het dan ook waar dat haar vader echt keizer Mo-Kajik is?" "Wat vertelt het Qissa je?" Ben voelde wat het Qissa hem wilde vertellen en zei uiteindelijk: "Het is de waarheid. De keizer is haar vader." Meester Nico knikte en zei toen dat de lichte kant van het Qissa teruggekeerd was in de prinses nadat ze de kapitein van haar Duistere leger gewurgd had." "Maar hoe kan dat?" "Dat gebeurt maar zelden. De kans is het grootst als de persoon erg twijfelt aan de duistere kant van het Qissa." "En de prinses twijfelde erg eraan?" "Juist. Als het aan haar had gelegen, was ze al lang en breed weer een Zonwacht geworden."

De prinses zag in dat ze meer kracht had dan ze durfde te geloven, want na enkele wilde slagen had ze al zo'n twintig Duistere Ridders gedood. "Wauw.", zei ze verbaasd tegen zichzelf, "Ik ben van nu af aan altijd een Zonwacht. De duistere kant van het Qissa is alleen maar... vechten, lijden, pijn, verdriet! De lichte kant is... vrede, eerlijkheid, loyaliteit! Ik moet mijn gelijken vinden! Op naar Xolm!" De prinses zette onmiddellijk koers naar Xolm, het mag gerust een wonder heten dat niemand, behalve de verkenner, haar opmerkte.

Rob had inmiddels Xolm bereikt en bereidde zich voor op het gevecht dat weldra zou gaan komen. Hij zocht meteen zijn broer op en Ben vertelde hem dat de prinses weer teruggegaan was naar de lichte kant van het Qissa. "Ik voel zelfs dat ze onze kant op komt.", sprak Ben. "Ja, ik ook. Moeten we haar vertrouwen?" "Vader zei dat ze weer een Zonwacht geworden was, ene Meester Julia. Ze leefde ooit als groot Zonwacht, maar liep over toen ze merkte dat ze onder de lichte kant leed." Rob knikte en vroeg hoe ze kon lijden: "Ik bedoel, er is toch geen lijdensweg binnen de lichte kant van het Qissa?" "Mensen hebben hun redenen, Rob. Mensen hebben hun redenen."

De prinses arriveerde toen in Xolm, meteen riepen de soldaten van de Rebellie dat zij zich over moest geven. De prinses leverde haar wapen in en vroeg of de soldaten van de Rebellie waren. "Dat gaan we u toch niet aan uw neus hangen?!" Nogal grof werd de prinses naar Ben en Rob gebracht. "Meesters Ben en Rob, mag ik aannemen?" "Dat zijn wij, Meester Julia." De prinses keek verbaasd: "Hoe weten jullie mijn naam?" "Meester Anakon heeft mij verteld over je. Hij vertelde me dat jij ooit een sterke Zonwacht was, maar dat je de Zonorde verraden hebt toen je erachter kwam dat de Maanwacht Mo-Kajik je vader was." "Ja, ik weet het.", zei de prinses enigszins geïrriteerd, "Ik wil hem doden en daarna Qissadiem verlaten. Ik hou me vanaf dan politiek neutraal." "Wat je wil. Hier hangt wat simpele kleding. Trek dat aan en kom dan weer hierheen."

"Meester Rob, over een uur valt het leger van de Duistere Ridders aan." "Ja, ik zie het. En ik voel dat de keizer dit keer meekomt." "Ik voel het ook.", zeiden Ben en de prinses in koor. "Zijn wij wel opgewassen tegen zijn kracht?", vroeg Rob. "Jij kon hem weerstaan, Rob.", reageerde de prinses, "Geloof me, het zal je weer lukken." "Stel de mannen op in positie. Zeg dat ze mogen schieten op de Duistere Ridders zolang ze denken er een te zien.", beviel Ben, "Ik ga bij Generaal Fenna kijken om te zien hoe ze het maakt." "Generaal Fenna?", vroeg de prinses. "Generaal Fenna is de eigenlijke leider van de Rebellie. Zij heeft het in wezen voor het zeggen. Ze is recent nog bezweken aan de stress. Ben gaat nu even kijken of ze al bijgekomen is."

"Keizer Mo-Kajik, u vereert ons met uw bezoek." "Jaja, dat zal allemaal wel.", sprak de keizer, "Wanneer beginnen jullie het slotakkoord op de Rebellie nou eens?" "Zodra de prinses klaar is..." "Sergeant, de prinses is verdwenen! Alleen de kapitein ligt verderop!", rapporteerde een soldaat. Keizer Mo-Kajik besloot om even te gaan kijken en zag daar zijn pas aangenomen kapitein dood op de moerassige grond liggen. "Ze is overgelopen!", gromde hij, "Ze heeft onze kant verlaten en steunt nu de Rebellie!" "Mogen we de Rebellie nu aan gaan vallen, uwe keizerlijkheid?" "Ja, en ik ga mee. Ik moet nog iets rechtzetten."
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

ma jul 16, 2018 6:05 pm

Leuk vervolg weer.
Ben benieuwd wat voor gevolgen het heeft nu de prinses is overgelopen.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 6D

di jul 17, 2018 6:15 pm

"Meester Ben? Waar is Meester Ben, Meester Rob?" "Hij is aan het kijken bij Generaal Fenna. Hij hoopt dat ze gauw weer bijkomt. Wat is er aan de hand?" "De keizerlijke troepen zijn onderweg. Het duurt nog een halfuur eer ze hier zijn." "Dan moeten de mannen hun wapens maar gaan pakken.", zei de prinses suggestief. Rob knikte, een andere optie was er niet. Hij gaf de mannen het bevel en de mannen begaven zich daarna naar de bunkers. Vervolgens zei hij de prinses dat hij Ben even ging bezoeken. "Ik wil even weten of het goed gaat met de Generaal."

Generaal Fenna was inmiddels bijgekomen. Ze zei tegen Ben en Rob: "Goed dat jullie er zijn. Ik moet jullie namelijk iets vertellen." "Doe het nu.", zei Rob, "De keizerlijke armada is hier over een klein halfuur." "Meester Ben, ik moet bekennen dat...", zei Generaal Fenna blozend. Generaal Fenna zweeg verder, ze durfde niet verder te praten. "Wat is er, Generaal?", vroeg Rob. Ben voelde het Qissa weer eens aan en zei ineens: "Generaal, ben je verliefd op mij?" Generaal Fenna knikte lichtjes, maar genoeg om het verschil tussen wel en niet knikken te zien: "Ja, dat ben ik."

"Mensen, ik weet niet wat jullie daarbinnen doen, maar het is nog een kwartier voordat de keizerlijke zooi hier is.", zei de prinses ineens. "We moeten gaan vechten, broer.", zei Ben, "Generaal, rust nog wat uit. Zodra jij je weer fit genoeg voelt, probeer je mee te doen." Ben en Rob verlieten de kamer waarin de generaal lag en gingen met de prinses naar buiten. Het gevecht was daar al begonnen! "Mijn vader, mijn vader is met hen mee. Ik moet hem alleen confronteren. Focussen jullie je op de Duistere Ridders." "Nee, prinses. Wij gaan met je mee.", zei Rob vastbesloten, "Ik voel je angst voor je vader en daarom zullen wij je steunen."

"Jij bent een kreng, Mo-Vera! Je bent ongehoorzaam en lui!" De keizer trok zijn zwaard en sprong van zijn draver af. "Nu zul je boeten voor je ongehoorzaamheid!" Ben, Rob en de prinses trokken ieder ook hun zwaard, de prinses waarschuwde haar vader: "Vader, ik heb je lang genoeg geholpen en ik heb alleen maar mensen pijn gedaan. Ik verklaar dat ik niet langer meer een prinses wens te zijn. Ik geef de eer aan de nakomelingen van prinses Hannah, Ben en Rob!" Het gevecht begon. Al was het drie tegen een, de keizer leek meer ervaren dan dat noch Ben, noch Rob, noch Meester Julia gedacht hadden. Het zou spannend gaan worden!

De Duistere Ridders gingen het winnen van de Rebellie. Steeds meer en meer soldaten van de Rebellie vielen in deze genadeloze slag van Xolm. De Duistere Ridders wisten zelfs de bunkers binnen te dringen, maar veel verder dan dat kwamen ze tot dusver nog niet. Rob zag het gebeuren en greep in; hij sprong ook de bunkers in en begon alle Duistere Ridders te doden. "Je broer neemt veel risico.", zei de keizer, "Deze actie kan hem weleens de kop kosten. Ben, zou je hem niet eens gaan helpen?" Ben had door dat de keizer in probeerde te spelen op zijn angsten en verzette zich. "Nooit zal ik zwichten voor deze 'keizer'!"

Het risico dat Rob had genomen, wierp zijn vruchten af; de Duistere Ridders verloren veel mannen. De soldaten van de Rebellie kregen weer hoop. Het zou gaan lukken en met deze gedachte stormden de soldaten de bunkers weer in. Rob ging terug naar het gevecht tussen de keizer enerzijds en Meester Julia en Ben anderzijds. Rob zag dat Meester Julia en Ben verliezend waren en hij stormde af op de keizer, maar deze weerde goed af. Zijn aanval was nutteloos en hij mengde zich weer in gevecht.

Na zeker een halfuur achtereen gevochten te hebben, begon Meester Julia moe te worden. Ze had geen kracht meer, en dat was ook niet zo gek; ze was immers de jongste niet meer. Ze haakte tijdelijk af in het gevecht en kwam even op adem. Ze keek naar haar vader en bedacht zich dat als zij nu helemaal zou afhaken dat dan alles verloren was. Ben en Rob waren nooit sterk genoeg om de keizer te verslaan. Meester Julia realiseerde zich tegelijkertijd ook dat als ze nu door zou zetten, dat ze dan zelf ook het loodje zou gaan leggen. Ze dacht nog heel even na en mengde zich weer in het gevecht.

Uiteindelijk kon Meester Julia niet meer en ze liet zich neersteken door haar eigen vader. "Nee!", riep Ben. Ben en Rob dachten meteen dat alles verloren was. 'Voel het Qissa, jongens.', hoorden ze Anakon zeggen, en hij had gelijk. Ben en Rob kalmeerden en vochten nu met het Qissa aan hun zijde. De keizer merkte het ook en het verbaasde hem. Met een simpele steek werd de keizer verslagen; de oorlog zou weldra snel zijn afgelopen. Ben en Rob ontfermden zich over Meester Julia: "Meester Julia, sterf niet!" "Ik moet wel, jongens. Maar ik... zeg erbij dat... jullie ongelooflijk sterk zijn... Jullie kunnen... meer dan jullie denken..." Toen stierf ze, waarna ze een werd met het Qissa. Ben en Rob bleven wat verdwaasd achter, maar dat veranderde toen ze de geesten van Anakon, Nico, prinses Hannah en Geraldine zagen verschijnen. "Goed gevochten, jongens. Ik ben trots op jullie.", zei Nico. Anakon stak zijn duim op als blijk van goedkeuring. Enige tijd later verscheen er nog een geest, het was de geest van Meester Julia. "Jullie zijn sterk, Ben en Rob.", gaf ze als compliment, "Jullie kunnen meer dan jullie denken." Anakon knikte en nam het woord: "Jongens, nu het keizerrijk gevallen is, is het tijd dat jullie de troon overnemen en de Zonorde weer op gaan bouwen. Bouw het tweede koninkrijk." "Dat zullen we gaan doen.", zei Ben vastberaden, "Die belofte heb je van ons."

(Einde van de tweede trilogie.)
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 7A

za jul 21, 2018 2:10 pm

Oorlogen van Qissadiem

Deel 7; Haat ontwaakt...

"Vertel op, waar is Meester Ben?", vroeg de Maanwacht Mo-Heir. Hij wurgde de wachter haast, maar die zweeg. "Of Meester Rob? Waar zijn ze?" "Niet... hier...", kwam er uit de wachter. Mo-Heir zette door en doodde de wachter. Hij stond in het koninklijk paleis, dat leeg was. Hij vroeg zich af hoe het kwam dat hier niemand was. "Je zou toch verwachten dat er iemand Qissadiem regeert... Hoe kan het dat dit paleis al jarenlang leeg is?"

"Oh, dat maakt mij niet uit. Ik maak graag mijn handen smerig.", zei Ivanka tegen zichzelf. Ze verzamelde brokstukken van wat ooit een leger van het keizerrijk was geweest. Zwaarden, poten van zwarte dravers, helmen, alles nam ze mee. Iets stootte haar aan. Ivanka keek meteen op, daar stond een geest. Tenminste, dat dacht ze. Deze geest keek naar haar, maar zei niks. Ivanka versteende even, ze wist niet wat ze moest doen. "Wie bent u?", vroeg ze. "Iemand die je nog vaak gaat tegenkomen...", sprak de geest en deze verdween weer. Ivanka haalde, na een kort stiltemoment, haar schouders op en ging verder waarmee ze bezig was.

Mo-Heir stond voor de troon, 'Koning' stond er gegraveerd in het goud. Maar er was al jaren geen koning meer geweest. De nakomelingen van wijlen prinses Hannah, Ben en Rob, waren al jaren verdwenen en niemand wist waar ze heengegaan waren. Er gingen zelfs geruchten over dat ze al dood zouden zijn, Mo-Heir kende deze geruchten. Hij geloofde ze niet. Hij wist dat ze nog leefden, omdat hij ze kon voelen. Hun locatie was simpelweg onbekend, en hij wilde ze vinden. Mo-Heir keek nog even naar de troon en besloot dat hij weg moest als hij iets wilde bereiken.

Ivanka arriveerde in Fagomda, het zoveelste woestijndorpje van het land Jotta. Fagomda was het thuis van Ivanka. Hier woonde ze, at ze, sliep ze. Ze leverde eerst haar wrakstukken af aan de handelaren. Ze betaalden haar er niet echt gul voor, maar ze betaalden genoeg zodat Ivanka eten kon kopen. Ze ging naar huis, ze had honger. Nadat het goedkope spul dat ze haar eten noemde opgegeten had, ging ze weer op pad. Ergens in Jotta zou wel weer iets liggen voor de handelaren.

Mo-Heir was nog nergens. Hij was inmiddels afgereisd naar Qyjjy, maar ook hier waren de nakomelingen van prinses Hannah niet. Hij wist dat ze nog leefden, maar waar ze waren kon zelfs hij, een afgestudeerde Maanwacht, niet bepalen. Het frustreerde hem. Het frustreerde hem dat hij het niet kon. Hij wilde die macht ook hebben. Had zijn Meester hem dat niet even kunnen leren? Hij liep maar de bar in, die grappig genoeg 'Kind van de koning' heette. "Barman, één bier graag." "Zo, alstublieft. Wat brengt u hier, vreemdeling?" "Ik ben op zoek naar twee mensen, Meester Ben en Rob." "U bedoelt de kinderen van de legendarische prinses Hannah?" Mo-Heir knikte. "Hier in Qyjjy geloven we dat ze verdwenen zijn. Ikzelf ben ervan overtuigd dat ze overleden zijn, maar hoe kan ik gelijk hebben? De kinderen van prinses Hannah zijn al jarenlang niet meer gezien..."

Ivanka zocht de woestijn weer af naar brokstukken van het keizerlijke leger. "Ivanka..." "Wie is dat?", vroeg ze verbaasd. Dit was al de tweede keer dat ze geroepen werd door iets of iemand... "Zoek mij... Dan zul je weten wie ik ben..." "Ik heb geen tijd om u te zoeken. Ik..." "Heel Qissadiem staat op het spel... Zoek mij en je zult mij vinden..." Ivanka stond op, ze keek naar de geest die weer langzaam verdween. Ze meende lang, grijs haar en een grijze baard te zien, maar wist dit niet zeker. Hoofdschuddend negeerde ze de geest en ze ging verder met haar werk: "Ik moet me niet laten afleiden."

Mo-Heir vroeg in de bar naar alle mogelijke geruchten over de nakomelingen van prinses Hannah. Deze liepen uiteen: vermoord, gestorven aan een ernstige ziekte, verdwenen, verdronken in de moerassen van Cybe, gestorven aan ouderdom. Een iemand beweerde zelfs dat ze zelfmoord gepleegd hadden, maar zowaar dat Mo-Heir een Maanwacht was, wist hij dat dit allemaal niet klopte. Er was een andere reden dat de broers al jarenlang niet meer gezien waren. "Ze kunnen toch niet in een handomdraai, zomaar, ineens, zonder enige reden verdwenen zijn?!", vroeg hij gefrustreerd. "Kennelijk wel, vreemdeling. Niemand heeft ze gezien... In geen jaren..."

"Ivanka... Sta op en reis naar Basal..." Ivanka liet zich niet meer afleiden, ze was al twee keer afgeleid van haar werk geweest en dat zou haar niet nog eens gebeuren. "Ivanka!", riep de geest ineens fel, "Sta op... Het is in je eigen belang!" "Wie bent u?", vroeg Ivanka, duidelijk geschrokken door de kreet van de geest. "Namen zijn voor nu nog van ondergeschikt belang... Als de tijd verstrijkt, zul je mij steeds beter leren kennen... Reis voor nu af naar Basal... Ik wil dat je het verlaten paleis binnengaat, want daar ga ik je iets leren..." "Waarom niet hier, in Jotta?" "Blijf weg van Jotta! Die zandbak gaat je echt niet meer helpen! Je verdoet je tijd daar... En hetgeen je zoekt, zal nooit meer komen..." "Mijn man? Hij is...?" De geest knikte: "Dood... Dat heb je goed gevoeld... Je hebt het misschien nog niet door..., maar een eeuwenoude kracht is heel sterk in je:... Het Qissa."

Mo-Heir was boos geworden door zijn frustratie en liep dan ook boos de stad uit. Buiten Qyjjy-stad besloot hij tot rust te komen. Op één van de stranden nam hij plaats en hij voelde iets vreemds: "...Hier...precies op deze plek...zat ooit...de grote...Nico..." Mo-Heir keek op: "Nico was de vader van de jongens, dus de prinses moet vlak naast hem hebben gezeten. Ik ga proberen te voelen waar ze heen zijn gegaan. Misschien leidt dat me tot hun kinderen."

"Wat is het Qissa?" "Het Qissa... Je zal vanzelf ontdekken wat het Qissa is... Terwijl je reist naar het paleis zul je het vanzelf gaan merken... Vertrek nu! Je hebt geen tijd te verliezen!" "En mijn... kinderen dan?" "...Sorry als ik je pijn doe..." "Zijn zij ook dood?!", vroeg Ivanka met tranen in haar ogen. "...Dat heb je correct gevoeld... En weet je hoe dat komt?" "Nee?", vroeg Ivanka. "Het Qissa heeft het je net verteld... Daarom zeg ik ook dat je het goed gevoeld hebt..." "Dus met het Qissa kan ik dingen aanvoelen?" "Dat is één van de dingen die je ermee kunt... De mogelijkheden zijn onbegrensd... Ik nodig je uit om op reis te gaan naar het paleis... Daar zal ik je alles leren dat je kunt... met het Qissa."

Mo-Heir kwam aan bij een hotel buiten Qyjjy-stad. "Hier... hier voel ik Nico's aanwezigheid... Tenminste, hij is hier geweest... Ik voel... Hier heeft hij... het bed gedeeld..." Mo-Heir dacht snel na en kwam tot de conclusie dat hier prinses Hannah zwanger moest zijn geworden. Hij wilde nu het spoor van de kinderen volgen, maar hij had pech. "Hun voetsporen zijn niet meer te lezen... Althans, het Qissa is nog niet sterk genoeg in hen... De tijd zal leren waar de kinderen heen zijn gegaan, maar ik zal blijven zoeken..."

Ivanka vertrok uit Fagomda. De vreemde stem had haar overtuigd af te reizen naar Basal. Sinds ze doorgekregen had dat iedereen waar ze om gaf gestorven was, was ze vastbesloten om de stem te volgen, waar deze haar ook heen zou leiden. "We vertrekken. Reis naar het westen, waar twee eilanden liggen in een grote zee: Fardala en Gewer. Daar zal je tweede les over het Qissa plaatsvinden." Ivanka knikte en vroeg welke kant ze op moest. "Reis af richting Xolm. Ga deze richting op totdat je een havendorpje tegenkomt dat Weru heet. Vanuit daar kun je naar Murco varen en ben je uit Jotta."

Mo-Heir volgde het spoor en kwam uit bij een grot. "Deze grot... deze grot heeft een sterke connectie met het Qissa... Dat heeft het altijd al gehad... Maar nu ik weet dat prinses Hannah hierin heeft gezeten, kan... ik ze voelen... De kinderen... Maar het spoor loopt door... Het lijkt terug te gaan naar Qyjjy... Waarom?" Mo-Heir keek en dacht na. Hij kende de geschiedenis van prinses Hannah te slecht en daarom besloot hij dat hij het spoor moest volgen en terug moest gaan naar Qyjjy. "Terug naar Qyjjy dan maar..."

Ivanka zat inmiddels op een boot, ze voer naar Murco. Ze keek uit over Jotta, het woestijnland verdween langzaam achter de horizon. "...Ik kan niet zeggen... of je ooit... weer naar Jotta... zult gaan...", sprak de stem. "Daar zit ik ook niet mee. Het zijn de herinneringen die ik heb aan dit land... Mijn man, mijn kinderen, mijn jeugd, mijn ouders... Mijn hele leven heeft zich tot nu toe afgespeeld in Jotta..." "Ik snap dat... de herinneringen... zo nu en dan... naar boven komen... Echter, niemand ontneemt je... meer de herinneringen... die aan je tijd in Jotta... gehad hebt... Onthoud dat altijd..." Ivanka gaf in haar gedachten de stem gelijk, de stem sprak: "...En dat is zo fijn... aan het hebben... van herinneringen..." Ivanka liet een traantje rollen, maar glimlachte nog één keer naar Jotta. "Richt je... op de toekomst... Ivanka, de toekomst... doet er nu toe... Heel Qissadiem... staat op het spel..." "Moet ik mijn leven gaan riskeren voor de planeet?", vroeg ze. "Ja... je zult veel risico's... moeten durven nemen... Maar dat maakt... het leven het waard... om te leven..."
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 7B

di jul 24, 2018 7:05 pm

"Ach, natuurlijk! Ze moest bevallen van haar kinderen! Stom! Dat had ik kunnen weten.", zei Mo-Heir toen hij zag dat het spoor naar een hospitaal in Qyjjy leidde. "Maar waar zijn ze sindsdien heen gegaan?" Mo-Heir merkte op dat het spoor richting het noorden ging. "Apart. Richting Jotta. Maar wat zouden die jongens in Jotta te zoeken hebben gehad in Jotta?" Mo-Heir liep de richting op, maar kwam niet uit in Jotta. "Deze ruïne? Wat hebben de jongens hier gedaan?" Ineens bleef Mo-Heir staan, hij had gevoeld dat die jongens hier niet alleen naartoe gegaan waren. "Ze hadden een leraar mee. Anakon. Maar Anakon is al jaren geleden overleden. Hij is jaren geleden opgeruimd door Generaal Belinda, die een bevel had van de keizer. Heeft Anakon ze opgeleid? Waarom is dit dan niet hun eigen hun eigen vader geweest, de grote Nico?"

Ivanka was inmiddels gearriveerd in Gewer. "...Goed gedaan, Ivanka... Hier zal je les over het Qissa verdergaan." "U lijkt minder weg te vallen.", merkte Ivanka op, "Eerder liet u nog wel eens een stilte vallen." "Deze plaats is veel sterker met het Qissa dan Jotta. Onze communicatie verloopt hierdoor veel makkelijker. Welnu, Ivanka. Ga zitten op de grond en luister goed." Ivanka sloot haar ogen, zodat al het visuele haar niet zou afleiden. "Binnen het Qissa zijn er twee kanten: de lichte en de duistere kant. De lichte kant wordt gebruikt door Zonwachten en de duistere kant wordt gebruikt door de Maanwachten." "Welke kant gebruikt u, wie u ook mag wezen?" "Dat is voor nu even van ondergeschikt belang. Waar het meer om gaat, is dat jij je krachten straks te baas kunt zijn. Welke kant van het Qissa je dan verkiest te gebruiken, is aan jou. Welnu, de echte les gaat beginnen."

"...Hier merk ik iets... onnatuurlijks op..." Mo-Heir keek rond nadat hij deze zin had uitgesproken. "Hier zijn meerdere mensen geweest die sterk zijn in het Qissa... Ik voel de aanwezigheid van Anakon..., maar ook die van... een Maanwacht..." Mo-Heir dacht na, maar hij begreep het niet. "Hoe kan het dat ik hier sporen van een Maanwacht tegenkom?" Hij besloot na verloop van tijd dat hij hier meer van te weten moest komen: "Ik moet terug naar Qyjjy en daar de bibliotheek doorspeuren. Ik moet elk detail weten over de geschiedenis, want op deze manier zal alles dat ooit gebeurd is één groot zwart gat voor mij zijn. Erger nog, zo vind ik de kinderen van de grote Nico nooit..."

"Welnu, de les zit erop." "Waar wilt u dat ik naartoe ga?" "Reis af naar Qyjjy. Qyjjy is een grote stad in het gelijknamige land. Net buiten Qyjjy zal de volgende les plaatsvinden, in een dorpje dat Jolina heet." "Dan zal ik daarnaar gaan zoeken. Graag tot een volgende keer." "En nog één ding: wijk niet af van de route, wat er ook gebeurt. In Qyjjy zul je iemand tegenkomen waarmee het gigantisch botst, maar laat je niet verleiden tot enige vorm van afwijking van deze weg." "Dat zal ik niet doen, dank u voor het advies."

"Argh!", kreunde Mo-Heir, "Waarom heeft deze bibliotheek niks dat ook maar iets vermeld over wat er zo'n 20 jaar geleden hier gebeurd is?! Dat is wel erg slecht!" "Meneer, kan het wat zachter?", vroeg de receptioniste droog, "Andere mensen proberen hier dingen te lezen." Mo-Heir trok de receptioniste naar zich toe en sprak dreigend: "Luister, juffie. Ik MOET wat weten. Waarom hebben jullie niks over het keizerrijk Qissadiem? Waar is dat gebleven?!" "De wonden zijn nog te diep om er een boek over te kunnen schrijven. Iedereen is nog steeds bang dat er een nieuw keizerrijk gaat ontstaan en daarom bestaan er... nog geen records over." Gefrustreerd liet Mo-Heir de receptioniste los, zij begon te happen naar lucht. "Ik moet het weten! Wie weet er meer van het keizerrijk Qissadiem?"

Ivanka was al vrij snel in Qyjjy. Ook al vermoedde ze niet dat er iets ging gebeuren, ze was toch op haar hoede. Immers, de stem had haar niet voor niks gewaarschuwd. "Sorry, mevrouw. Welke kant moet ik op voor Jolina?", vroeg Ivanka aan een voorbijganger. "Westwaarts, richting de bibliotheek. Uiteindelijk langs de klokkentoren en vanaf daar zijn er wegwijzers naar Jolina." "Mooi, dank u wel.", bedankte Ivanka en ze ging richting de bibliotheek.

Mo-Heir kwam boos de bibliotheek uitlopen, verderop merkte hij een vrouw op die naar hem keek. "Heb ik iets van u aan?!", vroeg Mo-Heir lomp. De vrouw schudde haar hoofd, maar ze bleef hem indringend aankijken. "Verdomme! Staar me niet zo aan!", en Mo-Heir trok de vrouw naar zich toe met het Qissa. De vrouw bleef hem indringend aankijken, Mo-Heir werd alleen maar kwader. "Wat probeert u zien?! Er valt niets te zien!" "Zet me dan neer!", riep de vrouw boos.

Ivanka werd neergezet door de man. "Wie bent u?", vroeg ze. "U kent mij niet?! Ik ben de allersterkste Maanwacht van mijn tijd! Ik ben Mo-Heir! En wie bent u?" "Slechts een verzamelaar uit Jotta. Mijn naam is Ivanka." "En u had het lef om mij zo aan te staren! U moet wel gestoord zijn! Ik had u kunnen doden!" Ivanka knikte en zei grof: "Maar u heeft dat niet gedaan!", waarna ze wegliep. Mo-Heir, niet gediend van deze brutaliteit, trok haar weer naar zich toe: "Nee, maar ik zou het zo kunnen doen!" Ivanka leek woest, maar ze wist haar woede te controleren. Uiteindelijk wist ze zelfs uit zijn greep te ontsnappen. Van Mo-Heir kreeg ze het nakijken terwijl ze westwaarts sprintte, onder weg naar het dorpje Jolina.

"Wie is zij?", vroeg Mo-Heir, "Ja, ze is Ivanka. Maar ik heb iets opgemerkt. Iets dat al een heel lange tijd verdwenen leek te zijn. Ik voelde het gewoon! Ze is... sterk met het Qissa. En het is al heel lang geleden dat er iemand is geweest die sterk is met het Qissa. Om precies te zijn, weet ik dat er een voorspelling is gedaan." Mo-Heir zag Ivanka in de verte rennen, ze rende westwaarts. "De voorspelling luidt: 'Wanneer de laatste Zonwacht sterft, zal de laatste Maanwacht ook sterven. Voor 1000 jaar zal er geen persoon sterk in het Qissa geboren worden. Echter, wanneer de laatste Maanwacht als eerste sterft, zal de Zonorde weer herboren worden.' Hier moet ik mijzelf voor behoeden. Erger nog, zij heeft de leeftijd en de potentie om een Zonwacht te worden. Ik moet haar volgen en haar proberen over te halen naar de duistere kant van het Qissa!"

"Ivanka... Ivanka... Ivanka, kalmeer!", riep de stem, "Het gevaar is... geweken." Ivanka hield ineens halt en ze kalmeerde. "Goed zo... Je bent... zojuist een Maanwacht... tegengekomen... Zijn naam is... Mo-Heir..." "Hebben alle Maanwachten het voorvoegsel 'Mo'? Waarom is dat eigenlijk?" "Alle Maanwachten hebben... één ding gemeen: ze zijn altijd... uit op macht. Zolang ze... nog geen macht hebben..., zoals het geval is... bij Mo-Heir, verzwijgen ze... hun echte naam." "Maar waarom dan?" "Schaamte... Er is geen andere verklaring... dan schaamte... Welnu..., hij zal je volgen... want hij... is op zoek... naar mij..." "Moet ik niet bang zijn voor hem? Hij is gevaarlijk!" "Hij is... weliswaar... gevaarlijk..., maar hij zal... je niets doen... Jij bent... zijn speurhond... die naar mij gaat..." "En u dan? Waarom is Mo-Heir, een Maanwacht nota bene, op zoek naar u?" "Dat zal... de tijd... je leren... Vroeg genoeg... zul je alles... gaan begrijpen..."

Mo-Heir volgde Ivanka, hij wist inmiddels dat zij, als één van de weinigen op heel Qissadiem, sterk was in het Qissa. "Zij moet me leiden naar die twee kinderen van prinses Hannah. Ze lijkt immers zo zeker van haar zaak, want ze rent overduidelijk... westwaarts! Maar natuurlijk! Daar heeft de prinses met de grote Nico verbleven! Waarom bedacht ik me dat niet eerder?!" Mo-Heir volgde Ivanka, en zij deed precies zoals hij had verwacht: ze rende naar de verblijfplaats waar Nico op die avond lang geleden zijn liefde voor de prinses verklaard had.
"Mo-Heir... is je... gevolgd..." "Maar hij zou toch geen belemmering vormen?" "Hij kan... mij toch niet... horen..." "Maar wel voelen... of niet, dan?" "Nee... Mo-Heir is... weliswaar... op zoek naar mij..., maar... hij zal me niet... vinden... Althans... niet op... Qissadiem..." "Maar waar bent u dan?" "Dat zal... de tijd... je leren... Welnu, als... je het niet... erg vindt..., zou ik graag willen... beginnen... met de les..." "Zal ik hier gaan zitten?"

Mo-Heir zag dat Ivanka haast met zichzelf zat te praten. "Met wie communiceert ze?" Mo-Heir ging zelf ook zitten en zocht in het Qissa naar een antwoord, maar deze vond hij niet. "Waarom mag ik het niet weten? Wie is het waarmee ze communiceert? Kom op, machtige Mo-Kajik. Vertel het mij." Maar weer kreeg hij geen antwoord. Mo-Heir werd boos en vroeg het nog eens en nog eens, zonder succes.

"Vertrek nu... naar Basal..., maar ga... nog niet... het koninklijk paleis in." "Waarom niet?" "Ik wil... dat je eerst... naar de Zontempel gaat..., waar ooit... de Zonorde zat." "Maar wat heb ik daar te zoeken? Ik zou toch alleen maar leren hoe ik mijn krachten te baas kan zijn?" "Dat is... waar, maar dit... maakt je automatisch... een Zonwacht..." Ivanka schrok heel even: "En Mo-Heir dan? Zodra hij dat te weten komt, maakt hij me af." "Dat... zal hij... niet doen... Vergeet niet..., jij bent zijn... speurhond... Als hij jou doodt..., zal hij... mij nooit vinden..."

Mo-Heir zag Ivanka de kamer verlaten en hij volgde haar braaf. Mo-Heir deed dat dusdanig dat Ivanka hem niet opmerkte. Hij begon te denken dat Ivanka hem al die tijd niet eens in de gaten had gehad. "Ze gaat richting Basal... maar waarom? Er valt niks te zoeken in Basal. Althans, ik heb alles daar al uitgekamd." Desalniettemin bleef hij haar volgen. Hij had immers geen beter spoor dat hem kon leiden...
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 7C

vr jul 27, 2018 6:49 pm

Ivanka keek uit over Basal. Basal was nog steeds de drukste en grootste stad van heel Qissadiem. "Kom... binnen, Ivanka...", sprak de stem, "Ga naar... de Zontempel..." Ivanka knikte en ze liep de stad in. Om haar heen werd gehandeld, gezoefd met vervoersmiddelen en streng gecontroleerd. "Ik vraag me af wie hier nu de macht heeft.", zei Ivanka. "Dat... is voor nu... van ondergeschikt... belang... Ga eerst... de Zontempel... in..." Ivanka knikte weer en ze liep richting het koninklijk paleis, waar de Zontempel vlakbij stond.

"Richting de Zontempel?! Die vrouw is gek!" Mo-Heir wist dat het te laat was: "Zij zal een Zonwacht worden. Ik kan het niet meer verhelpen. Ik ben te laat. Ik zal hier wachten en haar dan afmaken." Mo-Heir ging op een bankje zitten dat om de hoek van de ingang stond. Daar wachtte hij. "Het gaat lang duren, denk ik. Ideaal voor mij om even een uiltje te knappen."

"Goed dat je in de Zontempel bent. Ga helemaal naar boven, daar waar je een ongebruikelijke kracht voelt.", zei de stem haar. Ivanka beklom de trappen helemaal naar boven. Op de tussenverdiepingen kwam ze schilderijen tegen van eerdere Zonwachters. Ze zag Meester Hyfe-San, Meester Benard, Meester Nico en nog vele andere Zonwachters. "Wauw.", zei Ivanka verbaasd, "Toen ik dacht aan Zonwachten, dacht ik aan mensen die uit elke vorm van verering wilden blijven." "De Zonwachten worden echter wel vereeuwigd. Er zijn nog steeds mensen die de Zonwachten eren voor het vechten voor het koningshuis en voor het verzet tijdens het keizerrijk Qissadiem. Echter ontbreekt er één schilderij. Daar staat de grootste Zonwacht op; hij is nog groter dan Meester Hyfe-San. Zoek zijn schilderij en hang dat op naast het schilderij van Meester Nico."

Mo-Heir werd wakker gemaakt door een agente: "Meneer? Meneer, word wakker. U mag hier helemaal niet slapen!" Mo-Heir opende zijn ogen voorzichtig zodat het licht niet te fel in zijn ogen zou schijnen. "Dat wordt een boete." "Wat zei je, juffie? Een boete omdat ik heel even wacht op iemand?!" "Nou, nou. Kalmeer een beetje of ik moet u meenemen naar het bureau." "Als je maar niet denkt dat ik zal betalen!" De agent vroeg wat Mo-Heir zei, Mo-Heir herhaalde vastbesloten wat hij net had gezegd. "U moet betalen of u gaat voor een paar dagen de cel in." Mo-Heir stond op, pakte de agente vast bij haar keel en zei schijnbaar kalm: "Wat zei u?" "U gaat de cel in als u... niet... betaalt..." Mo-Heir zette door en doodde alweer iemand.

"Hier is het.", zei Ivanka na lang zoeken. Ze keek naar het schilderij dat ze had gevonden, onderaan stond in vergulde, haast handgeschreven letters: Anakon. "Goed gedaan, Ivanka. Anakon was de grootste Zonwacht die ooit heeft geleefd. Het was hij die de Maanwachten hoe dan ook wilde uitroeien, zelfs al ging dat tegen de regels van de Zonorde in." "Hij moet wel erg eigenwijs geweest zijn.", merkte Ivanka humoristisch op. "Ja,", gaf de stem toe, "dat was hij." Ivanka zweeg heel even en zei uiteindelijk scherp: "U heeft hem gekend." Opnieuw gaf de stem toe: "Ja, ik kende hem." "Wat is uw relatie tot hem?" "Dat zal je gaan ontdekken. De zaal van de Zonorde is open. Ga in deze zaal. Daar zal je training gecompleteerd worden. En ik zal je vertellen waar je mij kunt vinden."

Mo-Heir ruimde het levenloze lichaam van de agente op en verscheurde de boete. "Ik een boete betalen voor even pitten? Het idee alleen al..." Mo-Heir keek wat rond, maar er gebeurde niks dat hem niet aanstond. "En toch, nu die Ivanka een Zonwacht zal worden, moet ik gaan vrezen voor mijn leven en voor het voortbestaan van de Maanwachten. Als zij mij weet te doden, dan zullen de Maanwachten voorgoed uitgestorven zijn en zal de Zonorde herboren worden. Dan kan en mag ik niet laten gebeuren!"

"Goed, hier sta je dan.", zei de stem. "Wat een aparte zaal.", merkte Ivanka op. "Kijk inderdaad maar even goed rond, want de kans is vrij klein dat je hier ooit nog terug zal keren." Ivanka keek even rond, ze zag een enorme zon op de vloer. De zonnestralen van die zon gingen elk hun eigen weg naar 7 stoelen die om de zon stonden, de achtste straal wees naar de deur. "Apart, nietwaar?" "Heel apart. Ik merk hier een sterke aanwezigheid van het Qissa en ik merk dat hier mensen hebben gezeten die sterk waren in het Qissa." "Welnu, ik wil graag je training gaan completeren. Mag ik je vragen om te knielen en mij na te zeggen?"

"Het duurt maar en het duurt maar! Ik word er gek van. Hoe lang is ze nu al binnen?! Ik ga zelf naar binnen en ik ga kijken waar ze uithangt!" Mo-Heir liep naar binnen en begon de Zontempel te doorzoeken. Onderweg kwam ook hij de schilderijen van de Zonwachten tegen. Hij bekeek ze niet, omdat het hem niet interesseerde. "Waar is die Ivanka?! Als ik haar niet vind, wordt het oorlog!"

"Goed gedaan, Ivanka. Je training is gecompleteerd. Je bent nu een Zonwacht." Ivanka bloosde heel even en zei: "Maar waar bent u?" "Dat zal ik je vertellen. Maar voordat ik dat doe, is het zaak dat je heel goed moet luisteren. En dan niet op auditief niveau." "Hoe bedoelt u?", vroeg Ivanka na een korte stilte. "Je moet je ogen sluiten en focussen op het onbewuste. Binnenin zit iets dat alles veel sterker kan waarnemen dan je zintuigen. Datgene moet je ontwikkelen en dan kun je er personen en situaties mee aanvoelen." "En laat me raden: dat zal ik later heel vaak nodig hebben." "Correct. Dus sluit je ogen en focus je op wat er in je onbewuste gebeurt."

Mo-Heir doorzocht nog steeds de Zontempel, maar hij had nog steeds niet Ivanka gevonden. Hij werd met de minuut wanhopiger en bozer. "Ik moet haar vinden! Machtige Mo-Kajik, help mij! Waar is ze?" Alweer kreeg hij geen hulp. Mo-Heir rende nu door het gebouw, maar hij kon haar niet vinden. Hij besloot zijn kansen te beproeven op de eerste etage en hij rende de trap op.

"Goed zo, Ivanka. Je 'gevoel', zoals ik het maar zal noemen, is actief. Het werkt met het Qissa samen en zal vroeg genoeg alles om je heen 'scannen'." "Maar waar bent u?" "Zonder verder uitstel zal ik het nu bekendmaken. Ivanka, ik waarschuw je alvast. Schrik hier niet van. Mijn locatie is misschien heel onverwachts." "Zegt u het maar. Ik ben klaar voor elke locatie. Ik zal erheen reizen, dat beloof ik." "Mijn locatie is op de dichtstbijzijnde maan van Qissadiem, de maan Quanvy. Daar ben ik." Ivanka keek heel even verbaasd voor zich uit: "Dat had ik nooit gedacht. Maar nu ik het weet, zal ik komen om u te bezoeken."
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

zo jul 29, 2018 10:31 am

Leuk vervolg :) en wat goed van je dat je al je tweede deel hebt afgeschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 7D

di jul 31, 2018 5:19 pm

Mo-Heir was door het dolle heen en rende de Zontempel woest uit. Meteen sprintte hij naar het koninklijk paleis en hij zei in de troonzaal: "Ik eis hierbij de troon op! Ik zal de koning van Qissadiem zijn en iedereen die aan mijn macht twijfelt, zal ik zonder twijfel vermoorden!" De senatoren die in de troonzaal net aanwezig waren, schrokken van zijn woorden en riepen de wachten. Maar Mo-Heir versloeg alle wachten genadeloos en eiste opnieuw de troon op: "Anders zijn er lessen in het sterven voor iedereen!" De senatoren knikten braaf, ze stemden ermee in. Mo-Heir zou de nieuwe koning van Qissadiem worden. Meteen beviel Mo-Heir om een leger te bouwen en alles en iedereen aan het werk te zetten: "Er zal een nieuw soort 'Rebellie' oprijzen. Zorg dat we hen aankunnen!"

Ivanka vertrok ondertussen naar Quanvy. In een vrij klein raketje was ze naar Quanvy gestuurd en ze wilde nu de stem, die haar continu had bijgestaan en geholpen, zien. Quanvy was niet ver van Qissadiem af en na ongeveer drie uur in het raketje te hebben gezeten, werd de landing ingezet. Quanvy was een oceaanmaan met enkele eilanden en de raket landde op één van de eilanden. Ivanka voelde nog één keer met het Qissa, ze wist dat de stem dichtbij was.

"Ivanka, goed om je eindelijk in het echt te zien.", sprak een stem ineens terwijl Ivanka aan het zoeken was naar de stem. Voor een enorm diepe kloof stond een man, zijn haar was grijs. Zodra hij zich omdraaide, kon Ivanka een grijze baard zien en ze wist dat dit de stem was die haar geholpen had. "Wie bent u, Meester? En waarom bent u hier?"

Terug naar “Fantasie”