Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 5B

wo jun 20, 2018 5:47 pm

"Wij regelen dit.", zei Ben beheerst. "Die Duistere Ridders zijn van geen partij tegen onze vechtkunsten en kennis van het Qissa.", voegde Rob toe. Generaal Fenna gaf hen gelijk en gaf hen een roeptoeter mee: "Voor het geval dat jullie toch versterking nodig hebben." "Bedankt, Generaal.", zei Ben en de jongens gingen naar buiten. De Duistere Ridders kwamen in de verte al aanzetten met duur uitziend apparatuur.

Het gevecht was inderdaad een makkie voor de jongens; er waren nog geen tien minuten voorbijgegaan of het gevecht was alweer klaar. Ben en Rob bewezen hiermee hun vaardigheid, kracht en kennis. In de bunker van de Rebellie werden ze dan ook met een applaus ontvangen. "Bravo, Zonwachten.", sprak Generaal Fenna. Ben en Rob toonden hun dank en Ben zei humoristisch: "Zo, op naar de volgende ronde." Een lachsalvo ontstond, maar een paar mensen waren daar serieus over. "De volgende 'ronde', zoals Meester Ben dat noemt, is al onderweg, Generaal Fenna.", zei één van de ICT personen, "Ze zijn al in de moerassen van Cybe. Hert is slechts een kwestie van tijd voordat ze hier zijn." "Hoe groot is hun omvang?" "Massaal, Generaal. Het is niet volledig zeker, maar de schatting is tussen de 20.000 en 30.000 man." "Dat is veel, zelfs voor keizerlijke proporties. Hou het in de gaten. Zodra ze Jotta betreden, meld je dat onmiddellijk."

De Rebellie wist niet dat het Prinses Mo-Vera was die door de moerassen van Cybe trok. En zij had inderdaad een groot leger met zich mee, maar dat was niet om de Rebellie neer te slaan. Haar plan was om een eigen koninkrijkje te stichten in Cybe, zodat ze de keizer makkelijker eraf kon stoten, indien dit nodig was. Prinses Mo-Vera had zelfs geen weet van de Rebellie; ze was erg gefocust op haar eigen plan. En dat was ook niet gek, want zij en haar vader hadden er allebei geen weet van. Qissadiem overnemen was allemaal precies volgens het plan van Mo-Kajik gegaan, maar daarbij was geen rekening gehouden met enige vorm van rebellie. "Sla hier jullie kamp op. Zorg voor voedsel voor de avond en laat jullie nooit zien aan de keizer of aan zijn troepen."

"Dat is gek.", merkte iemand op, "Dat grote leger is gestopt in Cybe." "Hm.", sprak Ben, "Waarom zou iemand dat doen?" "Ik snap het ook niet.", zei Rob, "In Cybe is het nog dag. Waarom trekken ze niet door?" "Misschien moeten jullie even gaan kijken wat er daar aan de hand is.", zei Generaal Fenna. "Dat zou te riskant zijn, Generaal. Het zijn er zo'n 25.000 en dan zijn zelfs wij, met maar twee man, zwaar in de minderheid." Rob knikte en zei dat verkennen geen slim idee was: "Het is, zoals mijn broer al zegt, te riskant. We kunnen het er niet op wagen." Generaal Fenna besloot toen om iets links, maar wel iets effectiefs te gaan doen: "Plaats bommen in de omgeving. Hierdoor zal hun kamp, mocht dat opgezet zijn, afbranden en zijn ze gedwongen om zich terug te trekken." "Hier voeg ik nog iets aan toe.", sprak Ben, "Ze moeten door het moeras. Leg uw mannen klaar om toe te slaan, want de mannen zullen er een grote moeite mee hebben om door het moeras te komen. Uw mannen kunnen een aardig deel van hen afschieten en daarmee de keizerlijke troepen verzwakken."

Het bommen plaatsen bleek succesvol: het kamp brandde en de mannen keerden inderdaad naar het moeras. Daar, tussen het verdorde riet, lagen de troepen van de Rebellie al klaar om toe te slaan. "Vuur!", riep een sergeant en alle mannen vuurden vol op de keizerlijke troepen, die inderdaad moeite hadden om door het moeras heen te komen. "Dit was een goed plan, Meester Ben. In het beste geval doden we ze allemaal." "Dat is ook mijn hoop.", zei Ben, "Het zal een dreun zijn voor het keizerrijk." Generaal Fenna knikte en zag hoe het aantal manschappen van de keizerlijke garde afnam. Ineens viel haar iets op; tussen de vallende mannen stond een vrouw die de kogels van de Rebellie succesvol afweerde. "Wij hebben het ook gezien.", zei Rob, "Wij regelen dit."

"Prinses Mo-Vera.", zei Ben. "Jullie hier? Eindelijk, ik heb jullie gevonden." "Denk maar niet dat je ons zomaar kunt meenemen naar de keizer! Je zult ervoor moeten vechten.", zei Rob en hij trok zijn zwaard. Ben trok ook zijn zwaard en prinses Mo-Vera kwam op hen af, al ging dat moeilijk door het moeras. "Ben je daar dan eindelijk?", zei Ben verveeld toen prinses Mo-Vera eindelijk op de wal stond. "Mooi, dan kunnen we beginnen.", zei Rob en het duel begon.

"Jullie zijn sterk, jongens. Jullie kunnen mijn leerlingen worden." "En waarom zouden we?", zei Ben. "Waarom zouden jullie niet? Jullie weten dat jullie van adellijk geslacht zijn. In feite zijn jullie familie van de laatste koning." "Maar als wij jou volgen, zal jij Qissadiem regeren en niet wij.", zei Rob. Het duel verliep fel, maar alweer verloor de prinses. "Verdomme!", vloekte ze, "Waarom verlies ik de laatste tijd alleen maar?!" "Je bent niet sterk genoeg.", zei Rob. "Nee, Rob. Het is iets anders.", zei Ben. Prinses Mo-Vera was het kennelijk helemaal zat, want ze sloeg elke steen met haar neparm aan gort. "Dit... verdien... ik... niet!", riep ze terwijl ze steeds een steen vernietigde. "Ik voel een conflict in je, Mo-Vera. Je bent verraden... door je vader!" "Ach, hou toch je mond!" "Wat deed je hier?" "Ja, dat ga ik jou toch niet aan je neus hangen?!", riep Mo-Vera kwaad, "Wat denk je nou zelf?!" "Dan niet.", zei Ben en hij hakte haar linkerarm eraf. "Medelijden!" "Oh, nu wil je ineens medelijden? En zonet nog bedreigde je mij en mijn broer met de dood?!" "Akkoord, akkoord. Ik zal het vertellen!"

"Een eigen koninkrijkje?! Mo-Vera, je lijkt wel gek! Dacht je serieus dat je vader het niet zou merken? Hij voelt je!", zei Rob. "Het is dit of doodgaan. Of dat doodgaan nou door jullie of door de keizer gedaan wordt..." "Nee,", onderbrak Ben haar, "Zonwachten mogen geen ongewapende personen doden." "Maar je mocht wel mijn andere goede arm eraf hakken om deze informatie uit me te krijgen?!" "Misschien niet, maar het is ook voor je eigen belang dat je dit vertelt." "In welk opzicht dan?!", vroeg prinses Mo-Vera vurig. "Misschien voor je eigen veiligheid. Welnu, als je ons wilt excuseren, 'prinses'. Wij moeten ervandoor. Doe de groeten aan de keizer!" Ben en Rob liepen weg, prinses Mo-Vera vloekte naar hen: "Stelletje eikels! Ik zal doodbloeden! Help me dan!"
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

ma jun 25, 2018 9:40 am

Ha... die koning weet ook niet wat hij wil, zeg. Btw, ik heb momenteel enkel de eerste "pagina" van deze thread gelezen, alles ineens is een beetje veel xD .
Het verhaal - de inhoud ervan - zit zeker goed, ik heb het met plezier gelezen en had echt een aantal momenten van "wat, wacht - WAT", dus echt super. Ook je zinnen zijn goed, ik heb een paar typo's gezien, maar geen foute zinsbouw ofzo xD . Wat ik wel vindt, is dat dit verhaal uit te veel dialoog in verhouding tot actie/situatie bestaat. Ik heb verderop ergens gezien dat je bewust hebt gekozen om geen beschrijvingen te gebruiken, wat geheel jouw keuze is. Weet echter wel dat dit sommige dingen lastig maakt voor (toch mij) als lezer. Ik heb bijvoorbeeld geen flauw idee hoeveel tijd er telkens voorbij is gegaan tussen de stukjes, ik heb slechts een vaag gevoel van "vrij veel", aangezien een training en zwangerschap niet van de ene op de andere dag begonnen en afgerond worden. Als de Maan- en Zonwachten vechten in een gang, maar je weet niet of er veel spullen staan, hoe lang die is, hoe smal of hoe breed... dan stel ik mij bv automatisch een hal voor, ook al weet ik dat het een gewone gang is. Een beetje houvast zou op sommige plaatsen toch wel helpen. Ik zeg hier echter niet dat het beter is om bijvoorbeeld plots supergedetailleerde beschrijvingen van plaatsen en personages toe te voegen! Ik snap dat je de lezer zelf zijn omgeving wilt laten inkleuren, maar om verder te bouwen op dat beeld: je moet wel de lijntjes geven om ons iets te laten inkleuren.
Anyway, dat is puur mijn visie: ik weet van mezelf dat ik graag beschrijvingen lees en zelf schrijf, dus dat is sowieso zo ongeveer het tegenovergestelde van wat jij hier met jouw verhaal wil bereiken :lol: . Iets meer kleine handelingen, zoals bv eens aangeven dat een Meester een brief aan het schrijven is terwijl hij met zijn leerling praat (ik verzin maar iets), zou wel de lange stukken dialoog iets meer verhalend kunnen maken.. tenzij jij natuurlijk net veel en lange dialogen wilt ;). Zoals ik al zei, ik spiegel dit gewoon aan wat ikzelf graag lees en schrijf.

In het kort: echt SUPERverhaal met interessante personages en setting, maar voor mij zou er wat meer tekst in mogen voor dezelfde hoeveelheid aan inhoud.. uh... als je begrijpt wat ik bedoel :lol:.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 5C

do jun 28, 2018 6:25 am

Ben en Rob hadden de prinses daar achtergelaten. "Het duurt niet heel lang meer voor haar. Nog een paar minuten en ze zal zijn doodgebloed." "Broer, ik vind toch dat we hier wel heel harteloos waren. Hadden we niet... hulp moeten verlenen?" Ben was er zeker van: "Ze verdient het om op deze manier te sterven. We moeten in acht nemen wat ze allemaal aangericht heeft in de afgelopen jaren. Ze heeft in feite nog mazzel dat ze haar benen nog heeft. Geloof me, Rob. Als we echt harteloos waren geweest, hadden we haar benen er ook afgehakt." Rob gaf Ben gelijk en keek naar Generaal Fenna. "Nog een handjevol en het keizerrijk heeft een enorm verlies hier geleden.", zei ze trots. "Dat is iets waar we trots op mogen zijn.", zei Ben. Rob knikte en zei dat het keizerrijk de tijd en ruimte niet zal kunnen vinden om weer zo'n groot leger op de been te helpen: "Dat kost teveel tijd, ruimte en geld."

Prinses Mo-Vera hielp zichzelf op de benen en rende naar Basal. Ze was net op tijd, want in de kliniek viel ze flauw. Enkele uren later kwam ze bij en alweer had ze een neparm gekregen. "Het is niet eerlijk.", gromde ze met tranen in haar ogen, "Ik verlies mezelf aan deze gevechten. Als ik op een manier maar hieruit kon komen." Haar tranen liepen als watervallen over haar wangen. Ze huilde veel en de verpleegsters maakten zich dan ook zorgen over haar. "Voelt u zich wel goed, mevrouw? U huilt nogal veel. Is er iets aan de hand?" "...Ach, het is de manier waarop ik mijn armen kwijtgeraakt ben. Het is gewoon niet eerlijk... En ik kan niet eens wraak ervoor nemen... Ik ben te zwak..." De verpleegster knikte en zei dat ze inderdaad niet meer de jongste was: "Misschien is een pensioen wel interessant voor u, maar dat is slechts een voorstel en daar hoeft u verder natuurlijk niks mee te doen." "Misschien is dat wel een uitweg...", mompelde prinses Mo-Vera verdrietig.

De ruim 25.000 man van het keizerlijk leger waren afgeslacht; de Rebellie had een dreun uitgedeeld aan het keizerrijk. Iedereen vierde feest. Zelfs Rob was in de feeststemming. Helaas, en vervelend genoeg, had er iemand alweer een humeur: "Generaal, de keizer zal niet stil blijven zitten van dit verlies. In het ergste geval verzamelt hij alle mannen en krijgen we een enorme slag om Cybe en misschien zelf Jotta." "Ach, hou nou toch eens op!", riep Ben, "Ik weet niet of je het door hebt, maar we hebben net zo'n 25.000 man verslagen! Dat is meer dan de helft van de keizerlijke troepen! We moeten dit vieren in plaats van dat we er serieus over doen. We zijn weer een stap dichter bij het laten vallen van het keizerrijk!" Ben werd gesteund door Generaal Fenna; ook zij vond het reden voor een feestje: "We feesten in Xolm."

"Vader!", riep prinses Mo-Vera verbaasd. De keizer was op bezoek bij zijn dochter. "Ik heb alweer gefaald! Dood me! Dan is het voorbij en zal ik nooit meer falen!" "Nee.", zei haar vader resoluut, "Jij gaat opnieuw. En dit keer neem je wraak zoals je dat nog nooit gedaan hebt. Vermoord iedereen op je pad! Mo-Vera, je moet laten zien dat je voor geen reden vatbaar bent! Dat is de reden dat je nu meerdere malen gefaald hebt!" De prinses snikte en zei: "Vader, ik wil niet meer. Ik wil niet meer falen. Ik wil niet meer vechten. Ik heb eigenlijk maar één wil." "En dat is?" "Ik wil dat het me meezit in het leven überhaupt of ik maak er echt een eind aan!" "Mo-Vera, ik zal je onschadelijk maken. Je zal niks meer verliezen. Geen duel, geen arm, geen been! Je verdediging zal niet meer tot jouw zorgen behoren! Voortaan val je alleen nog maar aan!"

In Xolm werd de victorie op de keizerlijke troepen groots gevierd. Niemand dacht aan een terugslag van het keizerrijk, want dat zou morgen wel komen. Dan was het tijd om weer serieus aan het werk te gaan, maar voor vanavond liet iedereen zich gaan. Een klein bandje speelde muziek, iedereen danste erop. "Meester Ben, mag ik deze dans?", vroeg Generaal Fenna. Ben had nog nooit gedanst, maar hij was niet onbeleefd, gaf zijn zwaard af aan zijn broer en ging in op de uitnodiging. Ben en Fenna dansten erop los, Rob keek ernaar met een glimlach. "Uitslovers.", fluisterde hij tegen zichzelf en hij glimlachte om zijn eigen grapje.

Prinses Mo-Vera was er nog steeds niet zeker van: "Vader, ik hoop dat u dit kunt begrijpen. Ik ben klaar met vechten. Ik wil niet meer op pad, op zoek naar die jongens. Ik wil eigenlijk maar één ding: uitrusten." Keizer Mo-Kajik keek woest naar zijn dochter en zei: "Jij volgt op wat ik je opdraag. Doe je het niet, ga je eraan." De prinses zei toen dapper: "Doe maar, dan ben ik af van deze neparmen en van mijn kommer en kwel." "Hoe durf je?! Ondankbaar stuk vreten! Ik geef je kracht zodat je jezelf niet meer hoeft te verdedigen en daarna wil je niks meer! Wat moet ik met jou aan?!" Prinses Mo-Vera huilde, trok in haar verdriet haar vaders zwaard en zette dat op haar keel: "Ik wil niet meer, vader. Geef me wat ik wil of ik maak mezelf af."
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

do jun 28, 2018 8:52 am

Goed geschreven vervolg.

Zo als ik lees is het een strijd op zich tussen Prinses Mo-Vera en haar vader, toch ook goed te volgen waarom.
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 5D

zo jul 01, 2018 8:52 am

De avond in Xolm was voorbij. Iedereen had een goeie avond gehad. Iedereen had genoten. Ben en Rob liepen naar hun vertrekken in de basis van de Rebellie. "Jij kon echt niet dansen!", plaagde Rob zijn broer. "Jaja, hou je mond maar. Ik weet het." Rob lachte om de reactie van Ben. "Je was er zelf ook niet veel beter in.", zei Ben. "Ja, weet ik.", zeurde Rob humoristisch. Ben en Rob lachten nog wat na en gingen toen ver naar de serieuzere onderwerpen: "Prinses Mo-Vera. Wat denk je dat ze gaat doen?" Rob voelde het Qissa weer en zei uiteindelijk: "Ze heeft op dit moment haar vaders zwaard op haar keel. Ze wil zelfmoord plegen." "Laat haar maar. Als ze doodgaat, is dat weer een vijand minder." "Zo is dat.", gaapte Rob, "Ik ga maar eens slapen." "Ja. Slaap lekker, broer." "Goeie nacht, Ben."

Prinses Mo-Vera keek voor het eerst haar vader kil aan. Ze wilde dat haar vader koos. Maar hij koos niet. Hij zei alleen: "Je moet zelf weten wat het beste voor je is. Maar ik kan zo meegeven dat opgeven wel het zwakste is wat je kan doen. Vlucht uit deze wereld en je problemen zullen alleen maar groter worden. Denk erover na: jij zal een Maangeest worden. Denk je dat je ergens veilig zult zijn voor al die Zongeesten, waar bijvoorbeeld Nico en Anakon er nu slechts twee van zijn?" Prinses Mo-Vera begon weer te snikken; ze zag in dat haar vader weer eens gelijk had. Ze smeet haar vaders zwaard met een harde knal op de grond: "Het is niet eerlijk! Vader, is er manier waarop ik toch weer gelukkig kan worden?! Sinds ik een Maanwacht ben, heb ik alleen maar geleden!"

De volgende dag in Xolm was inderdaad meteen serieus: alle apparaten waren de omgeving al aan het scannen om te zien of er legers aan kwamen van de keizer. Alle radars waren stil; er was niks aan de hand. Ben en Rob overlegden met Generaal Fenna over een aanval op het paleis. "Er is een geheime ingang, heb ik Meester Anakon ooit weleens horen vertellen.", vertelde Ben, "Via daar kunnen Rob en ik dan naar binnen glippen en het duel met de keizer aangaan." "De keizer is sterk. Weten jullie zeker dat jullie hem aankunnen?"

Prinses Mo-Vera dreigde met het overstappen naar de lichte kant van het Qissa. Dit was de op één na hoogste troef die ze nu had: de hoogste was zelfmoord. "Als de duistere kant me niet kan helpen, dan zal ik mijn geluk zoeken in de lichte kant van het Qissa." "Dan moet ik je doden." "Wat u niet kan. Ik ben uw dochter en vanbinnen weet u net als ik dat u mij niet kunt doden. Dat doet teveel zeer." Keizer Mo-Kajik was niet gediend van deze rebellie en zei: "En nou is het afgelopen! Luisteren zul je, ondankbare!" Prinses Mo-Vera stond op vanuit haar bed, smeet haar kroontje op de grond en zei: "Bekijk het even! Ik word weer een Zonwacht!" Keizer Mo-Kajik keek verbaasd naar zijn dochter en pakte met het Qissa zijn zwaard op; hij moest haar nu gaan doden!

"Generaal! Alarm! We hebben een leger van zo'n 15.000 man dat nu Jotta betreedt!" Generaal Fenna keek geschokt en zei: "Ze zijn al voorbij Cybe. Waarom zijn ze niet eerder gedetecteerd?" "Het zijn Duistere Ridders!", merkte Ben op, "Ze kunnen niet gedetecteerd worden totdat ze dichtbij zijn! Mobiliseer de mannen! Ze gaan Xolm aanvallen!" De mannen pakten meteen hun wapens en gingen naar hun positie. Ben en Rob gingen de bunkers ook in en keken of de Duistere Ridders al naderden. Het afwachten op de gigantische slag was begonnen!

"Mo-Vera, je bent nog steeds een Maanwacht en..." "Ach, donder toch op!", riep de prinses boos, "Dood me gewoon of laat me gaan! Maar probeer me niet meer te verleiden tot de duistere kant van het Qissa. Dat is verkeerd!" "Dus je begint het in te zien?", zei de geest van Meester Hyfe-San. "Het spijt mij, Meester, dat ik dit te laat heb ingezien. Ik ben een dwaas!" "Nee,", zei de geest, "je bent geen dwaas. Je hebt het licht gezien en dat is geen dwaasheid. Geloof me, Julia, alle tijd dat jij op pad was, heb ik je duistere kant zien breken. Ik zag het, maar Anakon, Ben en Rob niet. Hoewel, Ben meende heel even dat te zien, maar hij ontkende uiteindelijk het bestaan ervan." De prinses begon weer te huilen: "Meester, verlos me van deze ellende! Ik wil dit niet meer! Maak me een Zonwacht! Haal me weg! Ik wil dit leven niet meer!"

De Duistere Ridders kwamen langzaam dichterbij. "Ze zijn niet erg snel voor Duistere Ridders!", zei Ben. "Nee, klopt. Zelfs Meester Anakon zou dat zijn opgevallen. Misschien zijn het wel geen Duistere Ridders, maar bedriegers." Ben gaf zijn broer gelijk en dat ze die mogelijkheid niet uit mochten sluiten. "Het zou zomaar kunnen..." De broers zwegen en wachtten weer af. De Duistere Ridders namen er erg hun tijd voor...

"Hyfe-San, blijf hierbuiten!" "En waarom zou ik, Mo-Kajik?! Je dochter is zielsongelukkig en jij doet er niks aan! Ik neem haar nog net niet op in het Qissa!" Mo-Kajik besloot dat het mooi geweest was en hij sprak een mysterieuze spreuk uit over zijn dochter. Ineens leek zijn dochter vastbesloten om duister te blijven. "Mo-Kajik, je kunt haar voor nu dwingen. Maar eens zal duidelijk worden voor welke kant ze echt wilt kiezen. En dat kun jij niet bepalen!", sprak de geest van Meester Hyfe-San en deze verdween. "Welnu, mijn kind. Er is een groot leger onderweg naar Xolm. Dat is de thuisbasis van een groepering die uitgeroeid moet worden! Ga daarheen, toon geen genade en maak alles en iedereen af, behalve de Duistere Ridders en hun leider!" "Ja, Meester.", zei de prinses alsof ze onder hypnose was. Ze zou vanaf nu alleen nog maar haar vader gehoorzamen!

Het leger nam er erg de tijd voor. Ben gaapte en Rob sleep zijn zwaard aan wat ijzer. Zelfs de mannen van de Rebellie moesten moeite doen om niet in slaap te vallen. "Generaal Fenna,", rapporteerde een kapitein na enige tijd, "Ze blijven maar ver weg. Komen ze überhaupt wel onze kant op?" De Generaal zag op een apparaat het leger langzaamaan dichterbij komen. "Ze komen eraan, maar verwacht hun eerste aanval maar over ongeveer een uur." "Niet te geloven!", mopperde Ben, "Waarom doen ze er zo lang over?"

Prinses Mo-Vera voegde zich algauw bij het leger Duistere Ridders. De tocht werd voortgezet; er werd in volle galop gereden. De aanval van de keizerlijke troepen was ingezet. "Ze komen snel dichterbij. Wees klaar om aan te vallen!", beviel Generaal Fenna. De mannen van de Rebellie laadden hun wapens en wachtten op het startsein. Ben en Rob trokken hun zwaarden; het gevecht was in aantocht! "Vuur!", riep de Generaal ineens. De mannen van de Rebellie vuurden meteen, enkele Duistere Ridders sneuvelden. Maar velen bleven overeind. "Uit de bunkers! Vuur op de hoofden!", beviel Generaal Fenna. Ben en Rob wensten elkaar succes en ze sprongen ook uit de bunker. Het gevecht was nu echt aan de gang!
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

zo jul 01, 2018 2:13 pm

Verder zag ik dat je het uiterlijk van de personages een beetje mist. Ik laat dit expres achterwege, ... zodat dit voor de lezer een stukje eigen invulling is.
Ik ben het met je eens dat iedere lezer een ander beeld van een personage heeft. Maar er is - naar mijn mening - een tussenweg tussen helemaal geen kenmerken beschrijven tot elk detail benoemen. Ik weet niet hoe anderen erover denken, maar het doet je verhaal geen kwaad om te vertellen dat de prinses bruine haren heeft, die ze het liefst opgestoken draagt omdat ze er anders last van heeft, maar wanneer er een bal is, laat ze die voor haar vader loshangen. Om maar een voorbeeld te geven. Naast dat de lezer hierdoor een beeld van haar uiterlijk heeft, geef je ook direct een stukje van haar persoonlijkheid mee. En die persoonlijkheid is in zekere zin nodig, om een band tussen het personage en de lezer te ontwikkelen (en door die band kan een verhaal zo goed worden, dat we het niet meer willen loslaten ;) )

Als je af en toe subtiel een kernmerk benoemt, krijgt de lezer langzaamaan een beeld. Het kan natuurlijk ook een omstander zijn die iets opmerkt. En omdat je niet elk detail beschrijft, blijft er voor de lezer nog genoeg over om de wereld zelf in te kleuren.

Een andere reden om wel uiterlijkheden te benoemen is omdat dit jouw wereld is. En als lezer weten we niet hoe jouw wereld eruitziet, tenzij je het ons vertelt. Dus wellicht zien wij een prinses in een blauwe jurk en bruine haren, maar is het juist in deze wereld gewoon dat ze kaal zijn en grijze jurken dragen.

Mocht je echt geen uiterlijkheden willen benoemen, want dat is natuurlijk ook een keuze, probeer dan wat meer de karaktertrekjes van de personages uit te werken zodat ze op die manier tot leven komen. Uit de dialoog haal je wel enigszins hoe de personages zijn, maar als ze speciale trekjes en eigenaardigheden hebben kunnen we (de lezer) ons op die manier met hen identificeren.

Nogmaals, dit is mijn mening. Kijk anders eens in de boeken die je graag leest, hoe personages daarin tot stand komen. En doe er mee wat je wilt, het is en blijft jouw verhaal. ;)


Ik vind de termen die je in je verhaal gebruikt - zandwoestijn, duistere ridders, zonwachten, maanwachten - erg leuk!

Verder goed geschreven en ik kijk uit naar het vervolg.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 5E

wo jul 04, 2018 5:15 pm

Naarmate het gevecht duurde, werd duidelijk dat de Duistere Ridders, mede door hun aantal, aan de winnende hand waren. "Het gaat niet goed, Ben.", zei Rob, "De Rebellie is aan de verliezende hand!" Ben zag het in en zei: "Er is maar één manier, Rob: Dood hun leider!" "Dat is een riskante zet, maar het moet! Anders zal niemand het overleven!" Ben en Rob zetten hun aanval op de leider in. Zijn draver was algauw neergehaald, maar de leider zelf doden, viel niet mee. Hij was best kundig met het zwaard en dat leverde soms problemen op. Ben besloot dat het moest neerkomen op het kennis van het Qissa en hij deed iets wat geen enkele Zonwacht ooit had gedaan: hij pakte één Duistere Ridder en mepte daarmee heel wat Duistere Ridders neer. Het werkte, veel Duistere Ridders vielen. Zo viel hij ook de leider aan en hij wist hem ook te doden. Tot slot smeet hij de Duistere Ridder neer en ook die stierf. Maar daarmee waren ze er nog niet. Het leger was door deze zet misschien maximaal 50 man kwijtgeraakt, en op schaal van ongeveer 15.000 was dat natuurlijk helemaal niks. Ben en Rob hakten er maar op los, in de hoop dat het leger genoeg zou verliezen.

Ineens verscheen de prinses uit de drukte. "Prinses Mo-Vera. Wat doe jij hier?" "Mijn vader heeft me gestuurd en ik zal jullie doden!", riep ze woest. Ze viel meteen aan. Ben en Rob konden haar aanval nog maar net afweren. De prinses vocht fanatieker dan ooit en hoe hard Ben en Rob haar aanvielen, het leek niks uit te halen. Ze verloor niks. Geen arm, geen been, niks. Ineens sloeg Rob maar raak op haar lichaam en ze kromp ineen. Ben wilde haar neersteken, maar ze verdween. "Tot een volgende keer dan maar.", zei Ben en de jongens richtten zich op het afmaken van de Duistere Ridders. Het haalde weer bar weinig uit en Ben riep Meester Nico: "Vader, help ons, alsjeblieft." Meester Nico kwam en liet een bliksemschicht inslaan op een groot deel van het leger. Ineens waren het er nog maar zo'n 5000 man, wat te overzien was. Dit gingen ze winnen! De hoop keerde terug, Ben nam even van de gelegenheid om zijn vader te bedanken. "Graag gedaan, zoon. Succes met de laatste mannen!" Ben en Rob maakten, samen met de mannen van de Rebellie de laatste mannen af. De slag om Jotta was teneinde. De Rebellie had gewonnen!
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

wo jul 04, 2018 5:21 pm

(Deel 5E is wat kort. Daarom bij deze Deel 6A alvast, zodat er genoeg leesstof is.) :D

Oorlogen van Qissadiem

Deel 6; Een strijd op leven en dood.

Ben en Rob waren blij met de klinkende overwinning op het keizerrijk. Ook Generaal Fenna was er tevreden mee. "We moeten echter uitsluiten dat dit het was. Er komt nog een aanval." Ben was optimistisch: "Misschien wel van onze zijde." "Ja, wie weet.", sprak de Generaal. "Generaal, het paleis is stil. Er komen nog steeds geen nieuwe troepen." "Zou het kunnen dat we hun generaal gedood hebben in de strijd?", vroeg Rob. "Goed mogelijk. Dat zou ook de verklaring kunnen zijn dat het paleis stil blijft." "Hm,", zei Ben, "ik denk dat het eerder is dat het keizerrijk nu een leger weer helemaal moet opbouwen. We hebben natuurlijk zo'n 40.000 man verslagen tijdens de slag van Cybe en de slag van Jotta."

"Die Rebellie mag doodvallen!", vloekte de keizer. "Het is waar, vader. Onze generaal is gedood in de strijd." "Keizer Mo-Kajik gromde en zei: "Goed dan. Dan ben jij bij deze mijn nieuwe generaal. Zorg voor een nieuw leger en maai die Rebellie neer!" "Dat zal ik gaan doen, vader!", en prinses Mo-Vera liep weg. Ze ging een nieuw leger samenstellen. Keizer Mo-Kajik bleef alleen achter, hij mopperde nog wat na: "Als ik die verdomde Rebellie in m'n handen krijg, zullen ze meteen afgemaakt worden. Ik moet ze tegenhouden!"

Ben en Generaal Fenna brachten wat tijd door in het dorpje Xolm. Rob zou Ben wel waarschuwen via het Qissa als er iets aan de hand was. "Kijk, Meester Ben. We hebben de burgers ook gered van onderdrukking, haat en wat al niet meer." "Ja, en ze zijn ons onmetelijk dankbaar. Zo'n beetje iedereen knikt beleefd naar ons." "Maar we moeten niet vergeten dat de eer ook toebehoort aan onze soldaten, wel of niet gesneuveld, aan onze ICT mensen en aan uw broer Rob." Ben knikte en gaf Generaal Fenna gelijk. "Generaal Fenna,", sprak hij na een tijdje, "ik vraag me toch iets af. Ik bedoel, volgens mij is het keizerrijk dusdanig verzwakt dat we het nu wel klein kunnen krijgen. Waarom mobiliseren we onze troepen niet?" "Ze zijn moe. Ze moeten minstens een dag of drie rust hebben voordat wij aan kunnen vallen." Ben knikte en zei dat het jammer was: "In het beste geval konden we nu al het keizerrijk neerhalen."

Prinses Mo-Vera was zo druk bezig met het samenstellen van een leger dat ze niet mee had gekregen dat haar vader haar riep. "Prinses, ik..." "Stoor me niet, bediende! Ik heb een opdracht van de keizer persoonlijk." "Uwe keizerlijkheid wilt dat..." "Ik zei toch 'nee'?" "De keizer wenst dat u zich bij hem meldt." "Zeg maar dat ik het te druk heb." "Prinses, het is een bevel. U moet van de keizer bij hem komen." De prinses gaf toe en liep naar de keizer. "Mijn dochter, het is tijd om je sterker te maken. Ga zitten en luister goed.", sprak de keizer.

Ben en Rob werden ook even bijgeschoold door hun Meester: Anakon. Of tenminste, zijn geest die uit het Qissa voortkwam. "Denk goed na over je gevoelens, Rob. Je gevoel kan je misleiden." "Ja, Meester." Ben was diep in trance, hij zocht goed in het Qissa. "...De prinses wordt ook getraind op dit moment..." "Goed gezien, Ben. Ook ik heb het ervaren. Maar wees er niet ongerust over: er is weinig meer dat de keizer haar kan leren." "...Ik zie...nog iets, Meester..." "Wat dan, mijn leerling?" "Een verboden liefde...tussen u...en...mijn moeder..." De geest knikte: "Ja, dat klopt. Zij en ik zijn een tijdje verloofd geweest. En om eerlijk te zijn, ben ik het nog steeds een beetje." Rob glimlachte en zei: "Maar weet Geraldine daarvan?" "Wat zegt het Qissa je?" Rob voelde het Qissa en zei: "Ja, en dat maakt haar niet veel uit. Ze is toch dol op u, Meester."

De prinses kreeg de opdracht om even ertussenuit te gaan: "Vertrek naar Qyjjy om daar tot rust te komen. Leer daar je krachten kennen, want je bent veel sterker dan jij en ik denken." "Hoe weet u dat, vader?" De keizer zweeg even en zei: "Ik heb het gevoeld. Sterk nu aan en het keizerrijk Qissadiem zal blijven bestaan." "Dan zal ik dat gaan doen, mijn Meester.", en de prinses verliet het paleis.

"Ik voel...iets...dat ik niet...kan plaatsen...", zei Ben. "Wat heb je, mijn leerling?" "...Er is...iemand verliefd op...mij." Anakon knikte: "Je hebt gelijk. Een vrouw is inderdaad verliefd op je." "Wie is het?" "Dat weet ik niet, Ben. Maar het zal niet lang meer duren eer je dat gaat zien." "Ik merk het...ook. Ben..., er... is iemand...verliefd op je.", zei Rob in trance. "Nou zou ik wel willen weten wie dat dan is." "Het Qissa weet het, maar het wil ook dat je er zelf achterkomt." "Dan ga ik dat...uitzoeken.", besloot Ben.

Prinses Mo-Vera was inmiddels in Qyjjy gearriveerd. Buiten Qyjjy-stad, middenin de natuur, besloot ze om haar krachten opnieuw te leren kennen. Ze ging zitten en begon te mediteren. Haar meditatie bracht haar diep in het Qissa. Ze leerde dat ze een kracht bezat die voor haar vader vreemd was; hij kende deze niet. Ze begon ook in te zien dat Ben en Rob zwakke kanten hadden. Ze waren nog jong en onervaren met het Qissa. Maar de prinses zag ook dat de jongens onderwezen werden door Anakon, die inmiddels een geest van het Qissa was geworden. "Anakon maakt ze sterk. Dit wordt een pittig duel."

"We verwachten een aanval van het keizerrijk over een uur." "Waar zijn ze nu?", vroeg Generaal Fenna. "Ze arriveren zo in Cybe." "En hoe groot is het leger?" "Niet bijzonder groot. Maximaal 2000 man." "Dan zou ik zeggen: laat de mannen hun wapens pakken. 2000 man is geen probleem voor de Rebellie, toch?", vroeg Rob. "Was dat maar waar, Meester Rob. Deze mannen blijken Duistere Ridders te zijn. En niet zomaar Duistere Ridders! Deze groep is een elite. Ze hebben veel meer ervaring, zijn beter getraind en zijn ook nog eens sterker." "Dan gaan wij maar.", besloot Ben.

De meditatie van prinses Mo-Vera werd verstoord. Ze voelde dat er achter zich een kudde btoa's had verzameld. Btoa's waren in Qyjjy gevreesd, want ze aten de dieren in de landerijen op en soms namen ze ook een kindje mee... om op te eten! "Blijf weg.", sprak de prinses neutraal, "Zorg er niet voor dat ik jullie moet vermoorden." Maar zoals bij de meeste dieren het geval was, begrepen ze niet wat de prinses zei. Grommend kwamen de btoa's dichterbij, totdat... de prinses zich razendsnel omdraaide en de dichtstbijzijnde btoa onthoofdde. De andere btoa's vluchtten jankend het bos in. "Slappelingen.", mopperde de prinses, "Nou ja, in ieder geval heb ik te eten."
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

wo jul 04, 2018 6:59 pm

"Prinses Mo-Vera. Wat doe jij hier?" "Mijn vader heeft me gestuurd en ik zal jullie doden!", riep ze woest.
Tijdens een strijd heb je niet echt de tijd en ruimte om een dialoog te voeren lijkt me. Om hen heen wervelen vele vijandige soldaten (ze hadden er zojuist nog maar 50 van 15.000 neergehakt). In plaats van de vraag te stellen kun je hen even laten stilvallen in het gevecht en ongelovig naar Mo-Vera laten kijken, die hen vijandig aankijkt. En voor ze beseffen wat er gebeurt, snelt ze met het zwaard geheven (of welk ander wapen) op hen af. Het maakt niet echt veel uit wie haar heeft gestuurd, het is immers duidelijk waarom ze daar is. ;)
Ineens waren het er nog maar zo'n 5000 man, wat te overzien.
Haha, heel optimistisch. Alsof dat aantal niets is :D
aan onze ICT mensen
Huh? ICT mensen?
Correct me if I'm wrong, maar ik dacht dat dit verhaal in een soort langgeleden wereld plaatsvond, zonder technologische snufjes. Als dat niet zo is, komt deze alsnog heel erg uit de lucht vallen :P
Ben en Rob werden ook even bijgeschoold door hun Meester:
Door gebruik te maken van "ook even" klinkt het alsof hun bijscholing niets voorstelt, en dat lijkt me niet de bedoeling. Ik zou iets gebruiken als "Op datzelfde moment werden Beb en Rob door hun Meester bijgeschoold". Waarbij je bijscholen zou kunnen vervangen door iets speciaals, zoals een nieuw inzicht om het Qissa te gebruiken.
De prinses kreeg de opdracht om even ertussenuit te gaan:
Ook hier zou ik "om even ertussenuit te gaan" anders verwoorden, zodat het meer kracht krijgt. Ze gaat er natuurlijk niet "even tussenuit", ze gaat daar haar krachten leren kennen. Dus is het denk ik meer een soort speciale training? Ze is een gevaarlijke vijand van je hoofdpersonen die heel sterk is, die gaat niet even uitrusten. Ik denk dat ze dat woord niet eens kent. ;)
"Ik voel...iets...dat ik niet...kan plaatsen...", zei Ben. "Wat heb je, mijn leerling?" "...Er is...iemand verliefd op...mij." Anakon knikte: "Je hebt gelijk. Een vrouw is inderdaad verliefd op je." "Wie is het?" "Dat weet ik niet, Ben. Maar het zal niet lang meer duren eer je dat gaat zien." "Ik merk het...ook. Ben..., er... is iemand...verliefd op je.", zei Rob in trance. "Nou zou ik wel willen weten wie dat dan is." "Het Qissa weet het, maar het wil ook dat je er zelf achterkomt." "Dan ga ik dat...uitzoeken.", besloot Ben.
Hahaha, toch wel handig die trance. Wie weet wat ze nog meer ontdekken. :P
"Anakon maakt ze sterk. Dit wordt een pittig duel."
Ze onderschat hen in elk geval niet, goed zo.

Verder goed geschreven en ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 6B

di jul 10, 2018 5:55 pm

Ben en Rob vertrokken naar Cybe. De tweede slag om Cybe zou weldra beginnen. Ze kregen de fitste mannen mee, zodat die hen konden helpen indien dit nodig zou zijn. Bij het dorpje Xanan hielden ze halt, zodat iedereen even op krachten kon komen. Ben en Rob gingen echter al vooruit. "Hoe eerder we ze verslagen hebben, des te beter.", redeneerde Rob. Voordat Ben en Rob het wisten, waren ze al ver weg van Xanan. "Niet goed.", zei Ben, "We hadden bij de troepen moeten blijven." "Misschien wel, maar daar is het nu te laat voor.", zei Rob al wijzend naar een horde Duistere Ridders die onderweg waren, "Ze komen er al aan." Ben pakte snel de roeptoeter en blies er stevig op. De Rebellie was gewaarschuwd.

Prinses Mo-Vera at haar net gedode btoa. Het was niet bepaald lekker, maar het kon ermee door. Nadat ze het beest opgegeten had, gooide ze de restjes maar ergens neer en ging ze weer terug naar haar mediteerplek. Ze ging weer zitten en begon weer te mediteren. Ze speurde het hele Qissa weer af naar leerpunten voor haar. Tot haar woede vond ze niks, maar toen zag ze dat er Duistere Ridders onderweg naar Cybe waren. Ze stopte haar meditatie onmiddellijk en vertrok naar Cybe.

De mannen van de Rebellie kwamen op tijd aan; er was nog niks gebeurd. Ben en Rob keken nog steeds naar de stofwolk die dichterbij kwam. De troepen namen hun positie in en laadden hun wapens. Ben en Rob besloten om zich bij de troepen te voegen, omdat dit veiliger was. "Generaal Ben, weet u zeker dat ze dichterbij komen?", vroeg een soldaat. "Ze komen eraan. En de prinses ook."

Prinses Mo-Vera had zich inmiddels aangesloten bij de Duistere Ridders en zij nam de leiding op zich. "Voorwaarts, voor de wraak!" De groep arriveerde in Cybe, maar nu kende de prinses het land. Ze wist dat ze de vorige keer hier een smadelijke nederlaag had geleden en ze wilde dat niet nog eens. Daarom gaf ze duidelijke bevelen: "We gaan om deze modderpoel heen en wij zien elkaar daar, bij dat bosje. Dat is de ontmoetingsplaats. Ik ga een andere kant op om even iets te regelen. Wacht bij de ontmoetingsplaats op mij."

Ben draaide zich om en zei: "Mo-Vera. We zien elkaar weer." Ben en Rob trokken hun zwaard, de prinses besloot om eerst het Qissa in te zetten. Ze tilde ermee een dode boom op en wilde die op hen laten vallen. Ben reageerde snel en duwde de boom terug. Rob viel Mo-Vera aan met het Qissa, maar het haalde niks uit. Ze was daarvoor te sterk. De prinses liet de boom voor wat die was, waardoor Ben ineens heel veel kracht erop had en de boom wegschoot alsof het maar een houtje was. Ze trok haar zwaard: "Laat mij maar weer eens zien hoe vaardig jullie zijn met het zwaard!"

Ondertussen waren de mannen van de Rebellie al druk bezig om de Duistere Ridders af te schieten. De Duistere Ridders lieten dat natuurlijk niet zomaar over zich heen komen en vochten hard terug. De mannen van de Rebellie waren aan de verliezende hand; de Duistere Ridders waren simpelweg met teveel. Eén van de mannen sloeg alarm waarna de troepen zich terug begonnen te trekken. Ben zag het gebeuren en wist dat dit menens werd. Hij en zijn broer begaven zich op glad ijs.

De prinses vocht sterker dan voorheen. Ben en Rob hadden haar nog niet één keer geraakt. De prinses bedacht ineens iets sluws. Ze wilde één van haar twee tegenstanders verwonden, zodat ze de andere broer makkelijker kon pakken. En dus ging de prinses met meer offensief vechten. Haar plan haalde nog niks uit, ze werd er ongeduldig van. In haar ongeduld kwam een portie woede naar boven zoals ze die nog nooit had gezien en ze verwondde Ben ernstig. Ze pauzeerde even en keek naar wat Rob zou gaan doen.

"Ben?" "Het gaat..., Rob... Maak haar af..." "Nee, Ben. Ik voel de onmacht in je. Je kan deze pijn niet hebben." Ben keek zijn broer verbaasd aan, maar hij wist dat Rob gelijk had. "Jij gaat met mij mee, Rob. Laat je broer hier achter en dood hem." "Nooit!", riep Rob woest. Rob tilde Ben op met het Qissa en stuurde hem naar Xolm. Daar zou Ben geholpen kunnen worden. De prinses beviel Rob zich over te geven: "Of ik wurg Ben." Rob ademde wild, maar hoorde de stem van zijn Meester in zijn hoofd: "Kalmeer. Denk helder na. Voel. Doe op intuïtie." Rob knikte onderdanig, hij zou meegaan met de prinses.

Ben werd snel verzorgd in Xolm. De hele Rebellie had nu enorme kopzorgen. Hun fitste mannen waren nog steeds niet terug, Ben was gewond en Rob was nergens te bekennen. Generaal Fenna beviel dat Ben de best mogelijke verzorging moest krijgen. Nadat Ben op alle apparatuur was aangesloten, zag iedereen dat Ben het wel ging redden, maar dat het herstellingsproces een lang proces zou gaan worden. Generaal Fenna vroeg daarna een onderonsje met Ben aan, waarna iedereen de zaal verliet. "Meester Ben, bent u in orde?" "Ik hoop... het, Generaal. Waarom wilt... u alleen... mij spreken?"

De prinses arriveerde met Rob op de ontmoetingsplaats. "Kapitein, zijn we mannen kwijt?" "Geen één, prinses.", rapporteerde de kapitein van het leger. "Mooi. Voorwaarts, mars! We vertrekken naar Basal. Nu!" Rob vroeg zich af waarom de prinses de aanval niet doorzette. Xolm was nagenoeg binnen handbereik. Rob werd geboeid en zei of dacht verder niks meer, ook niet toen de terugtocht naar Basal erop zat.

Ben keek verbaasd naar de generaal: "U denkt dat ik... de troon... moet krijgen? Waarom... denkt u... niet eerst... hoe we ... de keizer... en zijn meerdere... kunnen verslaan?" "U bent één van de twee zonen van prinses Hannah." "Hoe weet... u dat?" "Ik heb het gevoeld. Het Qissa zit in me. Misschien niet zo sterk zoals bij u, maar net genoeg om te voelen wat anderen bezighoudt." Ben knikte, voor zover hij dat kon. "Ik kan geen dingen verplaatsen, maar ik kan wel dingen voelen. En ik voel nu dat u zit met een vraag. Er is iemand verliefd op u, maar u kunt er niet achter komen wie dat dan is." Ben knikte weer: "U heeft... gelijk, Generaal... Fenna."

De prinses bracht Rob naar keizer Mo-Kajik. "Goed gedaan, mijn kind. Welnu, jonge Zonwacht." "Ik weet niet wat dit te betekenen heeft, keizer, maar..." "Stilte!", riep de keizer, "Jij mag alleen praten als er wat tegen je gezegd wordt." Rob zweeg, de keizer gebood hem om bij het raam te komen staan. "Kijk, Zonwacht. Kijk toe terwijl je laatste beetje hoop weggeveegd wordt. Een voor een zullen je vrienden sterven. En jij zal toekijken! Mo-Vera." "Ja, vader." "Stop hem in de gevangenis. Zorg ervoor dat hij niet kan ontsnappen."

"Generaal, Rob zit in... moeilijkheden... Red hem...", sprak Ben. Generaal Fenna knikte, zij had het ook gemerkt. "Mijn mannen worden zo snel mogelijk gemobiliseerd." "Dat is... te laat! De Duistere Ridders... komen dichterbij..." Generaal Fenna wist dat Ben gelijk had; het keizerrijk zou weldra zijn slotaanval op haar basis uit gaan voeren. "Ik ga alle mannen verzamelen. Sterk aan en zodra u fit genoeg bent, staat u op." Ben bedankte Generaal Fenna, waarna de generaal hem verliet. Ben zuchtte en begon een communicatie met Rob via het Qissa: 'Rob, ben je daar? Hebben ze je pijn gedaan?'

"Generaal, we moeten vluchten. De Duistere Ridders zijn met veel te veel. We zullen ze niet kunnen verslaan." "Dan mag jij Meester Ben meenemen. Hij is nog steeds niet fit genoeg om te kunnen lopen. En bepaal dan ook maar waar ons nieuwe hoofdkwartier zal gaan komen." De kapitein zweeg; hij had geen flauw idee hoe hij dit zou moeten oplossen. "Het leger is hier over een uur.", rapporteerde iemand, "Wat doen we, Generaal?" Generaal Fenna ademde wild, ze wist het niet. "Generaal, bent u in orde? U hyperventileert!", vroeg de kapitein. Generaal Fenna wilde knikken, maar precies op dat moment viel ze flauw. De stress was haar te veel geworden. De kapitein ving haar op en riep dat er onmiddellijk een brancard moest komen: "Schiet op! Ze mag geen zuurstoftekort krijgen!"

'Ze hebben me niks gedaan, Ben. Ik ben in orde. Ik zit in de gevangenis onder het paleis. Hoe gaat met jou? Je was toch gewond?' 'Ja, maar het gaat langzaamaan beter. Ik ben aan het herstellen en binnenkort komen we je redden.' 'Stink er in niet, broer. De keizer verwacht juist dat jullie hier naartoe komen. Blijf in Xolm, alleen daar is het veilig voor jullie.' 'Nee, broer. Er komt een horde Duistere Ridders deze kant op. Ik kan nog niet vechten en jij kan ook niks doen. Hoe moeten we dit oplossen?', vroeg Ben aan Rob. 'Laat het de generaal weten. Zij weet wat ze moet doen.' Precies toen kwam het bed met Generaal Fenna erop naar binnen gereden. 'Dat werkt dus ook niet. Zij is bezweken aan de stress. Heb jij nu een oplossing?' 'Ik zal Meester Anakon wel om raad vragen. Hij weet vast wel iets.'

Prinses Mo-Vera had zich inmiddels aangesloten bij de groep Duistere Ridders in Cybe. Ze bereidden zich voor op de aanval op Xolm. Het zou de laatste keer worden dat de Rebellie nog enig teken van leven zou vertonen. "De mannen zijn klaar zodra u klaar...", zei de kapitein van het leger, maar de prinses onderbrak hem. "Hou je mond! Ik probeer me te concentreren." De prinses bereidde zich op haar manier voor op het gevecht dat zou komen: mediteren. Ze leek daar tot dusver nog niet klaar mee...

Terug naar “Fantasie”