Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

ma apr 02, 2018 7:16 pm

Oorlogen van Qissadiem

Deel 1; De aanslag op de prinses.


"Nee, fout.", zei hij, "Het Qissa is niet alles wat op deze planeet leeft en ooit zal sterven." "Wat is dat dan, Meester?" Zijn Meester keek hem aan en zei: "Het Qissa is alles. De ster Frege, die ons al jaren van licht en warmte voorziet. De natuur, de bewoners van Qissadiem, de planeet zelf. Het Qissa is ook het heelal waarin we leven. Het Qissa zit in alles. Het is een oeroude kracht." De jonge leerling knikte, hij moest nog veel leren. Zijn Meester was een wijs man. Een oude man met de naam Dota. Hij was een van de leden van de Zonorde, een vennootschap waar maar weinigen deel mochten uitmaken. De Zonorde bewaakte de vrede op Qissadiem. En wanneer zijn leerling, de jonge Nico, zich bewust was van het Qissa zou ook hij tot de Zonorde behoren. "Sluit je ogen, Nico. Voel het Qissa."
"Ze moeten worden uitgeroeid, Geralda. De Zonorde heeft de Maanwachten te lang monddood gemaakt." "Het zal gedaan worden, mijn Meester. Eén voor één zullen we ze afslachten. U zult niet teleurgesteld worden." "Dat hoop ik dan maar. Voor jouw leven. Vergeet niet dat je mijn tweeëndertigste leerling bent en dat alle eenendertig die voor jou gingen nooit zijn teruggekeerd." Geralda knikte, haar opdracht was duidelijk. "En denk erom: geen leerlingen, geen gevangenen, geen genade!"

De koning van Qissadiem bracht een bezoek aan de Zonorde. "U wilt dat wij uw leven beschermen?" "Nee, u begrijpt me verkeerd.", zei de koning, "Ik wil dat u het leven van mijn geliefde dochter beschermt. Kunt u een Zonwacht als persoonlijke lijfwacht regelen?" "Hm,", begon de machtige Hyfe-San, wellicht de sterkste en oudste Zonwacht van de Zonorde, "een lijfwacht zoekt u. Een lijfwacht krijgt u. Meester Dota, hoe staat het met uw leerling?" Meester Dota sprak zijn twijfel over de jonge Nico uit: "De jongen is nog niet klaar voor deze opdracht. Hij is te onervaren." "Dan stel ik voor dat Meester Dota bij leerling Nico blijft en met hem de prinses bewaakt.", stelde een andere Meester voor.
"Begin met de prinses, Geralda. Vermoord haar zodat de Zonorde beschuldigd zal worden van moord." "En zo ligt de weg voor ons open. Ik begrijp het, Meester." Geralda vertrok, haar opdracht was haar nu meer dan duidelijk: vermoord prinses Hannah. Zodra de bij het volk geliefde prinses er niet meer was, zou de Zonorde de schuld krijgen. De Zonorde zou misschien wel vermoord worden, waarna de weg naar de troon nagenoeg open zou komen te liggen. "Maar na de prinses en de Zonorde is er altijd nog de koning van Qissadiem.", zei Geralda tegen zichzelf, "Al durf ik erop te wedden dat Meester Mo-Kajik al een plan heeft hoe we hem moeten opruimen."

"Prinses Hannah, uw persoonlijke lijfwachten." Meester Dota en Nico knielden beleefd voor de prinses. "Komt u staan, Meester Dota. En jij ook, Nico." "Dank u, prinses." Nico zweeg, maar het was geen disrespect. "Wij zullen alles in werking stellen om uw veiligheid te kunnen garanderen." "Dat is mooie belofte, Meester Dota. Ik hoop dat u die waar kunt maken." "Dat hoop ik zelf ook." Nico knikte, maar zei weer niets. "Wat is er aan de hand met jonge Nico?", vroeg de prinses bezorgd. "Oh, Nico. Ik denk dat hij het moeilijk vindt om met u te praten." "Nee, Meester, ik...", viel de jonge Nico stil. De prinses bloosde lichtjes en een zeer klein glimlachje kwam van haar gezicht. Wat had ze gezien?

Geralda arriveerde bij het koninklijk paleis. Ergens, verscholen tussen andere kamers, zat de kamer waarin de prinses zich bevond. Geralda besloot dat ze dit slim moest spelen. Ze nam de beslissing geen audiëntie aan te vragen bij de koning, omdat ze daar niks me op zou schieten. Ze zou de koning spreken, en dat was het dan. Bovendien had ze hem niks te vertellen, dus het zou alleen maar tijdverspilling zijn. Geralda sloop het paleis in via een geheime ingang. De ingang leidde naar de tuinen van het paleis. Geralda sloop ongezien door de tuinen, het paleis in.

Nico zag hoe de prinses haar tijd doorbracht. Voor een prinses was prinses Hannah een zeer sociaal persoon. Ze besteedde haar dagen buiten de paleismuren, onder het volk. Meester Dota kende de prinses al langer en wist dus ook al dat prinses Hannah heel erg sociaal was. "Oh, wat een mooi kleed!" "Ja, prinses. Dat is niet niks. Dit kleed is geweven in de weiden van Heralda." "Ja, dat is te zien. De kleur van dit kleed en de zachtheid verraden dat eigenlijk al." De marktkoopman glimlachte en gaf prinses Hannah gelijk. Nico keek een beetje verdwaasd om zich heen. "Wat denk je, mijn leerling?", vroeg Meester Dota. "Ach, ik weet het niet, Meester. Ik voel iets... iets dat ik niet kan plaatsen." Meester Dota sloot heel even zijn ogen en zei seconden later: "Goed gevoeld, mijn leerling. Er is een Maanwacht in het kasteel. We moeten terug! Vergeef ons, prinses Hannah!"

Geralda was inmiddels in de vertrekken van de prinses. Ze keek rond, maar tot haar verbazing was de prinses er niet. Ineens bevroor ze, ze zette haar gevoel in. Ze sloot haar ogen en deed niks meer dan voelen. Enkele momenten later sprong ze uit het raam, recht de gracht in. Ze had de aanwezigheid van de Zonwachten, die naar het paleis snelden, op tijd gevoeld en ze maakte nu dat ze weg kwam. Geralda zwom weg van het paleis, ze moest naar haar Meester. Enkele momenten later zag ze dat iemand haar achtervolgde. Het was Meester Dota die ook de gracht in sprong. Kort daarna hoorde ze nog een plons: de jonge Nico was zijn Meester gevolgd.

"Daar gaat hij, Meester." "Ja, we moeten haar pakken." "Haar? Maanwachten waren toch alleen maar mannen?" "Nee, mijn leerling. De Maanwachten kunnen mannen of vrouwen zijn. Waar het om gaat, is dat ze altijd met z'n tweeën opereren." "Met z'n tweeën? Maar hoe kunnen ze dan een bedreiging zijn voor ons?" "Dat zul je zo zien." Meester Dota klom uit het water en trok zijn zwaard. In volle vaart liep hij naar de Maanwacht toe. Nico volgde hem algauw. De Maanwacht trok ook haar zwaard en rende op Meester Dota af. "Meester, pas op!", riep Nico. Meester Dota ontweek de aanval en viel toen de Maanwacht aan. Nico viel de Maanwacht van achter aan, maar de Maanwacht ontweek, op haar beurt, zijn aanval en zette direct een tegenaanval in.

Geralda vocht en vocht, maar ze zag algauw in dat dit geen zin; de Zonwachten waartegen ze vocht, waren haar te sterk. Ze stond voor de keuze: sterven of vluchten. En beiden waren niet bepaald eervol. Ze wilde vluchten, maar daarvoor moest ze de Zonwachten afleiden. Ze besloot dat als ze wilde vluchten, dat ze dan één van de twee moest verwonden. Zo zou de ander afgeleid zijn en zou zij weg kunnen komen. Ze koos als doelwit de jonge Nico. Hij was nog jong en onervaren. Het zou makkelijker moeten zijn om hem te verwonden dan om Meester Dota te verwonden. Ze weerde een aanval van Meester Dota mooi af en sneed in een flits het rechterbeen van Nico open. "Nico!" Het plan van Geralda werkte, Meester Dota ontfermde zich over Nico. Geralda ontsnapte.

"Een Maanwacht?" "En niet de eerste, Meester Hyfe-San. Om exact te zijn, zijn er al eenendertig ons eerder gepasseerd." "Maanwachten, dat zijn herrieschoppers. Ze zijn altijd met z'n tweeën en nog kunnen ze heel veel schade aanrichten. Als ze dat zouden willen, zouden ze zelfs het koningshuis kunnen ontwrichten." "Deze was daar zeker op uit. Ik voelde haar aanwezigheid in het koninklijk paleis. Ze was in de vertrekken van prinses Hannah!" Meester Hyfe-San zweeg heel even. "Het is dus waar.", sprak hij enige tijd later, "De angst van de koning is gerechtvaardigd. Iemand is er daadwerkelijk op uit om prinses Hannah te vermoorden. Maar waarom willen de Maanwachten de prinses vermoorden?" De gehele Zonorde zweeg heel even. "Dat weten we nog niet, maar dat zullen we uitzoeken.", besloot Meester Dota.

"Gefaald?" "Het spijt mij, Meester. De prinses was niet in haar vertrekken." Meester Mo-Kajik zweeg heel even. Toen vroeg hij of de Zonwachten haar gezien hadden. "Ze hebben zelfs met mij gevochten." "Dan zat het Qissa met je mee. Mijn eenendertig eerdere leerlingen werden allemaal in een gevecht gedood." Geralda zweeg heel even en knikte. Haar Meester had gelijk; ze had het Qissa voor deze keer met zich gehad. "En wat nu, Meester Mo-Kajik?" "We wachten af. We moeten zien wat de Zonwachten hiermee doen." "Het is maar een wilde gok, maar waarschijnlijk zullen ze de wacht op de prinses verdubbelen. Ze weten nu dat ik daar was." Meester Mo-Kajik zweeg en zei uiteindelijk: "Dat kun je niet weten, mijn leerling. De toekomst is niet te voorspellen."

"Een aanslag op mijn leven?!", vroeg prinses Hannah vol ongeloof. "Ik ben bang van wel, prinses Hannah. Ze willen je vermoorden." "Wie?" "De Maanwachten.", antwoordde Nico. Prinses Hannah zweeg heel even en vroeg toen wie dat waren. "De Maanwachten gebruiken de duistere kant van het Qissa. Ze gebruiken om te moorden en af te dwingen." "Maar waar gebruiken jullie het dan voor?" "Leerling Nico, mag ik je vragen om een demonstratie?" "Nou, Meester, ik..." "Ik weet dat je gewond bent, maar het is al aan het herstellen." "Gewond?" Nico knikte en vertelde dat de Maanwachten dus zo gevaarlijk kunnen zijn: "Als ze het maar graag genoeg willen..." "Toon ons dan nu een demonstratie." Nico concentreerde zich, hij wist dat prinses Hannah van kleurrijke dingen hield. Hij liet het Qissa het werk doen en uit het niets kwam er een mooie appel naar de prinses zweven. Meester Dota glimlachte, hij vond het mooi om te zien dat de jonge Nico inspeelde op de interesses van de prinses. De prinses was met stomheid geslagen; dit had ze nog nooit gezien. "...Dank je wel... Nico."

Geralda neuriede verveeld een deuntje dat in haar hoofd bleef tollen. "Geralda, kun je misschien ophouden met dat neuriën? Ik word er gek van." "Excuses, Meester Mo-Kajik. Ik verveel me echter stierlijk." "Dat snap ik. Helaas kan ik het nu niet veranderen. We moeten de zet van de Zonorde afwachten." "Kan ik anders niet gaan spioneren? Om alvast te bekijken wat het plan wordt?" "Als jij je leven daarvoor wilt riskeren... Mij hoor je niet klagen." Geralda knikte en besloot toch te gaan spioneren. Het zou haar Meester ook helpen.

"Dat is een onderdeel van het Qissa, prinses. Maar in werkelijkheid is het Qissa onbeschrijfelijk groot. Het zit in elk ding. De sterren, de planeten, de planten, de dieren. Alles." "Zou ik het dan ook kunnen gebruiken?" "U mag het proberen, maar zolang als dat ik u al ken, weet ik dat het Qissa niet sterk aanwezig is bij u. Focus u op die appel die Nico u net bracht. Kunt u deze optillen met alleen maar het Qissa?" Prinses Hannah concentreerde zich diep, maar ze kon de appel niet optillen met behulp van het Qissa. Nico demonstreerde vervolgens weer hoe sterk het Qissa met hem was en tilde zonder moeite de appel op. "Niet te geloven.", zei prinses Hannah verbaasd.

Geralda was inmiddels bij het gebouw van de Zonorde gearriveerd. Ze deed alsof ze een ommetje ging maken, maar in werkelijkheid sloop ze naar de achterkant van het gebouw. Vanuit daar kon ze horen en zien wat er in de raadkamer allemaal besproken werd. Ze zag Meester Hyfe-San praten met Meester Bernard, ze bespraken hun zorgen over de prinses en de Maanwachten. "Ze zijn er, Meester. En we mogen ze nooit onderschatten." "Gelijk heb je, Meester Bernard. Vergeet alleen niet dat..." "...Wat niet, Meester Hyfe-San?" "...Ze luistert ons af." Geralda wist dat het foute boel was en rende terug naar haar voertuig. "Er achteraan, Meester Bernard. We kunnen het niet hebben dat ze ontkomt."

"Meester Dota.", zei Nico ineens. Meester Dota kwam naast hem staan en vroeg wat er was. "Kijk daar, onze Maanwacht. Moeten we daar niet achteraan?" "Meester Hyfe-San en Meester Bernard doen dat al. Ze hebben onze hulp niet nodig, mijn leerling." Nico knikte en liep toch naar buiten. "Nico, hier blijven!" "Je hebt zelf gezegd hoe moeilijk het is om een Maanwacht te verslaan, Meester. Ik durf te wedden dat zelfs uw Meester er moeite mee zal hebben." Nico sprintte naar buiten, Meester Dota bleef hoofdschuddend achter. "Hij reageert heel impulsief, Meester Dota.", zei prinses Hannah, "Neem het hem niet kwalijk. Hij moet zelf uitvinden of dat handig is." "Het is in elk geval niet slim."

Geralda ontkwam maar net. Ze had jonge Nico zien rennen en wist dat Meester Hyfe-San en Meester Bernard er ook nog aankwamen. Ze kon nog net Meester Hyfe-San horen zeggen: "Nico, ik heb je duidelijke bevelen gegeven: bewaak de prinses." "Het spijt mij, Meester. Ik..." "Jij dacht dat je hulp kon bieden. Was het tot een gevecht gekomen, dan zou jij niet het verschil maken. Daar ben je nog te jong voor! Terug naar de prinses en bied je excuses aan bij Meester Dota." Geralda glimlachte, jonge Nico werd hier hard op zijn nummer gezet.

"Het spijt me, Meester Dota. Ik ben tegen een opdracht van de Zonorde ingegaan. Het is mijn fout." Meester Dota knikte en zei: "Nico, je moet het nog leren. Maar je moet weten dat als de Zonorde je een bevel geeft, dat je dat moet uitvoeren. De prinses was in elk geval nog veilig, omdat ik haar bewaakte." "Meester, ik... Meester Hyfe-San zei dat ik niet het verschil zou maken als het tot gevecht was gekomen. Is dat waar?" "Wat zegt het Qissa tegen je?" Nico zweeg even en voelde wat het Qissa zei. "Het zegt dat het niet had uitgemaakt als ik erbij was geweest." "Zie je, Nico? Had naar jezelf geluisterd. Dan wist je het al."

"En de jonge knaap kreeg straf van ene Hyfe-San. Kent u die man?" "Hyfe-San. Ja, Hyfe-San is de sterkste onder de Zonwachten. Geralda, als je ooit de kans krijgt om die man te doden, doe dat dan. Je mag er niet aan twijfelen. Die man is een gevaar voor ons." "En dan me bedenken dat ik voor de tweede keer ontkwam aan de Zonwachten." "En niet zomaar een Zonwacht. De sterkste van allen. Geralda, je moet je beseffen dat je dit soort mazzel niet nogmaals krijgt. Blijf hier totdat ik aangeef dat je weg mag. Dat is een bevel." "Ja, Meester Mo-Kajik." "Je hebt nog eens mazzel, Geralda. Ik was net klaar met het maken van deze soep. Zal ik een kommetje voor je inschenken?" "Graag, Meester."

"Heren,", vroeg een lakei aan Meester Dota en Nico, "u eet met de koning en de prinses mee?" "Dat lijkt mij wel. Wij moeten de prinses bewaken, dus eten we mee.", antwoordde Meester Dota. De lakei boog stijfjes en liep weg. "Prinses Hannah, excuseer ons. Ik moet mijn leerling ook alles leren over het Qissa." Prinses Hannah knikte en gaf toestemming. Ze verliet haar kamer en ging naar haar vader. "Goed, Nico. Ik ga een krachtige truc leren. Het is in feite zo'n sterke truc dat ik je eigenlijk al moet waarschuwen. Gebruik nooit, maar dan ook nooit, de duistere kant van deze truc." "Ik begrijp het, Meester." "Dan begin ik nu met het echte werk. Lakei, kom eens hier." "Ja, meneer." "Let goed op, Nico. Jij gaat de koning vertellen dat wij graag mee-eten." "Ik ga de koning vertellen jullie graag mee-eten.", zei de lakei gehoorzaam en hij verliet de kamer. "Wat...? Maar, hoe...? Hoe deed u dat, Meester?" "Dat ga ik je nu uitleggen."

"Geralda, ik ga je iets belangrijks leren, dus let goed op." Geralda keek naar Meester Mo-Kajik, terwijl hij zich diep concentreerde. Hij focuste zich ergens op en ineens... viel er een spion dood neer voor de opening van de grot! "Wat was dat, Meester?" "Een spion, gestuurd door de koning." Geralda liep naar de spion toe en bekeek alles, echt alles. En inderdaad, alles wees erop dat deze spion gestuurd was door de koning. "Meester, hoe deed u dat?" "Welnu, kom weer in de grot zitten. Dan leg ik het je uit." Geralda nam nieuwsgierig plaats en haar Meester begon te vertellen.

"Ik had nooit gedacht dat ik op een dag met Uwe Majesteit en de geliefde prinses Hannah zou dineren. Het is voor mij een grote eer.", zei Nico. "Graag gedaan, jonge Zonwacht.", reageerde de koning beheerst, "Het is voor ons ook een eer." Meester Dota en Nico genoten van het heerlijke eten dat maar bleef komen. Prinses Hannah genoot ook zichtbaar. Ze at een zeer aparte salade, dat alleen in een bepaald deel van Qissadiem gemaakt werd. Nico at zoals een arme zoon zou eten, alleen zou het eten niet gauw opraken. Ook Meester Dota hield het simpel. Meester Dota en Nico wisten van elkaar dat thuis het armoe troef was en zo leefden ze ook, al was er genoeg geld voor een reuzenmaal als dit. De koning van Qissadiem hield van aparte gerechten, vaak afkomstig uit de verste streken van Qissadiem. Zo had hij een poot van een dier dat alleen maar op de toendra's in het noorden leefde. Naast die poot lagen er pogago's, groenten die ondergronds groeiden en grijs van kleur waren. "Het was heerlijk,", zei prinses Hannah op een gegeven moment, "Maar nu ben ik echt verzadigd."

Het lichaam van de spion brandde in het kampvuur van de Maanwachten. "Waarom verbranden we deze spion eigenlijk volgens de regels van de Maanwachten? Hij is toch geen Maanwacht?" Meester Mo-Kajik zweeg en zei uiteindelijk: "Wat moeten we er anders mee doen? We kunnen hem moeilijk opeten." Geralda glimlachte en gaf haar Meester gelijk. Ze legde nog een takje op het vuur en ging naar buiten. Ze keek naar de nachtelijke hemel, er rolde een traan over haar wang. "Denk je nog steeds aan je man?" Geralda knikte, daar dacht ze inderdaad aan. Meester Mo-Kajik knikte. "Hij hield zo van de nachtelijke hemel. Er ging geen heldere avond of hij vertelde me wat daar allemaal was. Waarom is hij vermoord door de Zonwachten?" "Het antwoord wil je niet weten, Geralda.", zei haar Meester na enige tijd, "Dat doet nog teveel pijn."

De prinses besteedde haar avonden nog alsof ze nog een kind was; ze speelde veel simpele spelletjes en puzzeltjes, voor zover die aanwezig waren in het paleis. Meester Dota glimlachte, maar zei er verder niks van. Kennelijk was de prinses dol op spelletjes en puzzeltjes. Nico vroeg aan Meester Dota: "Meester, waar zullen wij de nacht doorbrengen?" "Wij zullen de nacht doorbrengen in de kamer hiernaast. Om de drie uur zullen wij elkaar afwisselen. Je moet goed in de gaten houden wat in deze kamer gebeurd. Alle andere kamers doen er even niet toe, want daar gaan alle ramen op slot en daar kan dus niemand binnendringen." "Begrepen, Meester."

Geralda had zojuist een plan met Meester Mo-Kajik besproken. Ze zouden samen het paleis binnendringen, wachten totdat die jonge Nico de wacht moest gaan houden en terwijl hij werd afgeleid, zou de andere Maanwacht prinses Hannah vermoorden. Met dit gemene plan gingen Meester Mo-Kajik en Geralda op pad. Het paleis zag er duister uit zodra het zonlicht weg was. Het leek haast wel op een spookhuis. "Daar gaan we, Meester." Meester Mo-Kajik knikte en zei: "We gaan via de voordeur. We moeten wel onze manieren tonen."

Prinses Hannah gebaarde naar Nico dat hij moest komen. Nico sprintte de kamer in en vroeg of er iets was dat de prinses wakker hield. "Ik ben toch wel een beetje bang dat er echt iets met me gebeurt." "Maar prinses, Meester Dota en ik zijn in de buurt. Er kan u niets gebeuren." "En toch kom ik maar moeilijk in slaap." "U maakt zich teveel zorgen. Vertrouw op mij en mijn Meester." De prinses knikte en ging weer in bed liggen. Nico verliet de kamer en sloot de deur netjes achter zich. Hij had echter de deurklink nog niet losgelaten of hij merkte de aanwezigheid van de Maanwachten. "Meester Dota, wakker worden. Ze zijn hier. De Maanwachten!"

Geralda en haar Meester slopen door de immense gangen. Meester Mo-Kajik had als extra aan het plan toegevoegd om alleen maar lijken achter te laten bij de kamer van de prinses. Zo zou het net lijken alsof de Zonwachten een soort wraakactie hadden begaan, wat impact zou hebben op de bevolking. Steeds dichter- en dichterbij kwamen ze bij de kamer van de prinses. Nog even en dan zou de prinses er niet meer moeten zijn...

"Je hebt gelijk! Die gluiperds zijn het paleis ingeglipt en ze hebben maar één missie: vermoord de prinses.", zei Meester Dota. "Wat doen we? We kunnen moeilijk in gevecht gaan met ze. Dan maken we iedereen wakker." Meester Dota dacht na en zei na een tijdje: "Dat moeten we juist doen. Dat gaat werken als een soort alarm." Nu dacht Nico na en hij gaf zijn Meester gelijk; dit plan was slim bedacht.

Het gevecht begon. Meester Mo-Kajik en Geralda vochten tegen Meester Dota en Nico. En inderdaad, het 'alarm' ging af. Overal kwamen wachten vandaan en ook zij begonnen Meester Mo-Kajik en Geralda aan te vallen. Meester Mo-Kajik had echter nog een truc: hij zette het Qissa in om de wachten op afstand te houden. Met een meesterlijke beweging verwondde hij Meester Dota. Nico vocht verbeten door.
Meester Dota was weliswaar gewond, maar dat hield hem niet tegen. Hij wist Geralda ernstig te verwonden en viel toen Meester Mo-Kajik aan. Nico moest steeds verder terug. Hij wist dat hij zich niet mocht omdraaien en dat hij vroeg of laat klem zou komen te staan. Meester Dota viel de Maanwacht nog een keer aan, maar het had geen effect. Meester Mo-Kajik weerde bot af en wist Nico bijna te verwonden. Nico sprong nog maar net op tijd weg.

Geralda krabbelde overeind, maar ze zakte meteen weer in elkaar. Haar pijn was ondraaglijk, maar ze wilde doorzetten. Ze probeerde het nogmaals en bleef dit staan, al was dat niet erg stevig. Geralda merkte dat ze waarschijnlijk niet zo heel lang meer had en gooide, voordat ze stierf, haar zwaard in de rug van Meester Dota. Meester Dota stierf enkele momenten later ook. Meester Mo-Kajik hoorde het gebeuren en zei: "Je kracht is indrukwekkend, jonge Nico. Jij zou mijn nieuwe leerling kunnen worden." "Nooit van mijn hele leven! Ik sterf nog liever!" "Wat jij wilt, Nico.", en Meester Mo-Kajik zette in nieuwe aanval in.

Nico en Meester Mo-Kajik vochten precies lang genoeg, want enkele momenten na de nieuwe aanval van Meester Mo-Kajik stapte Meester Hyfe-San de gang in: "Mo-Kajik, we zien elkaar weer." Meester Mo-Kajik en Nico staakten hun gevecht, Meester Hyfe-San gaf Nico het bevel om de prinses mee te nemen: "Ze moet hier weg. Breng haar zo ver mogelijk hier vandaan." "Ja, Meester." Nico rende naar de vertrekken van de prinses en wekte haar: "Pak uw spullen, prinses Hannah. U moet hier weg om dit soort aanslagen te kunnen voorkomen." "Maar wat is er dan gebeurd?" "Dat vertel ik nog wel. Pak nu uw spullen. We moeten zo ver mogelijk hier vandaan gaan." "Ik weet wel waar we naartoe kunnen.", zei de prinses en ze pakte meteen haar spullen bijeen.

Meester Hyfe-San en Meester Mo-Kajik vochten als ware Meesters: ze hadden hun vak volledig onder controle en wisten precies wat ze wanneer moesten doen. "Ik heb een waardige opponent nu. Die jonge Nico is te zwak. Die zou ik zo kunnen doden." "Oh, echt waar, Mo-Kajik? Jij stelt anders ook niet veel voor. Je moet nog heel veel leren over het Qissa." "Jij hoeft mij de les niet te laten lezen! Ik weet genoeg om jou te verslaan!" "Echt waar? Waarom stel je me dan toch teleur?" Meester Mo-Kajik gromde en viel Meester Hyfe-San weer aan.

Nico en prinses Hannah stonden in de haven. Ze zouden een boot pakken, die hen naar het verre Qyjjy zou brengen. "Qyjjy ligt aan de andere kant van de planeet. Het zal moeilijk worden voor de Maanwacht om ons daar te vinden." Nico knikte en bracht de koffers van de prinses aan boord. "Voor de zekerheid: welke kamer hadden we nou?" "Kamer QAB 2.", las de prinses van de tickets. "Akkoord, dan moeten uw koffers daarheen."

Een uur later was het immense gevecht tussen Meester Mo-Kajik en Meester Hyfe-San nog steeds niet ten einde. Uiteindelijk greep de koning in: "En nou is het genoeg! U bevecht elkaar al zeker een uur! Stopt u dan ook eens keer?!" Meester Mo-Kajik greep deze kans om te ontsnappen. Hij trok zijn cape over zich heen en... verdween. Het enige dat achterbleef, was zijn cape. Het volgende moment dat Meester Hyfe-San zich weer richtte op Meester Mo-Kajik zag hij alleen nog maar de cape en hij zei: "Het houdt hier niet op, Mo-Kajik. Wij zien elkaar spoedig weer."

"Ik heb hier vlakbij op school gezeten.", vertelde de prinses, "Met mijn vriendinnen ging ik dan zwemmen en zonnebaden. We raceten naar dat kleine eiland daar en zwommen daarna weer terug." "Dus u heeft hier een deel van uw jeugd doorgebracht?" "Ja.", zei de prinses knikkend. Nico knikte en keek eens rond. Hij zag hoge heuvels, dorpjes die op die heuvels lagen. Hij zag ook stranden met wit zand en in de verte zag hij de bergen van een nabij gelegen gebergte boven de heuvels uitsteken. "Daar is Qyjjy-stad. Maar wij worden afgezet bij de koninklijke vertrekken in een voordorpje van Qyjjy-stad."

Meester Mo-Kajik was verdwenen. Hij was teruggekeerd naar de grot. Hij zuchtte, ook Geralda was gedood. Hij moest, eens te meer op zoek naar een nieuwe leerling. Een waarvan de kracht en moed minstens gelijk was aan de Meester zelf. "Sorry, Geralda, dat ik je niet volgens de regels van de Maanwachten afscheid kan geven. Ik hoop dat je me daarvoor kunt vergeven. Ook hoop ik dat je weer bij je man zult zijn. Het ga je goed, Geralda. Je was een waardige en nieuwsgierige Maanwacht. Heel hartelijk bedankt."

"Prinses, ik vrees dat dit slechts het begin is." "Hoe bedoel je, Nico?" "Meester Mo-Kajik zal nu absoluut niet gaan niksen. Hij zal een nieuwe leerling aannemen en trainen. En het zou mij niet verbazen als die leerling deze kant op komt." "Nico, overleg met de Zonorde. Ik kan je niet helpen." Nico knikte, de prinses had gelijk. Nico zocht in zijn kamer contact met de Zonorde en zei: "Zonorde, ik..." "Wacht even, Nico. We zijn hier bezig met het afscheid nemen van Meester Dota. Misschien dat jij hem ook een laatste eer wilt bewijzen." Nico knikte en bedankte zijn Meester voor alle wijze raad en lessen die zijn Meester hem had gegeven: "Ik dank u vanuit de grond van mijn hart, Meester Dota." Nadat Meester Dota volledig gecremeerd was volgens de regels van de Zonorde kon Nico zich niet meer inhouden: "Meester Hyfe-San, ik vrees dat dit slechts het begin is. Meester Mo-Kajik zal zich niet stilhouden. Hij zal een nieuwe leerling zoeken en trainen." "Gelijk heb je, Meester Nico. Meester Mo-Kajik is geen type dat zich stilhoudt. Houd alle mogelijkheden open. Totdat er een Maanwacht bij jou of bij ons arriveert, mogen we niks uitsluiten." "Dat zal ik doen, Meester." "Succes met je missie, Meester Nico." Nico zweeg even en vroeg toen of hij dat goed had gehoord: "Meester Nico? Dus ik... ben..." "Nog niet, je moet nog veel leren. Maar je bent nog jong en het talent is er. Daarom heeft de Zonorde unaniem geoordeeld dat we jouw de titel 'Meester' mogen meegeven. Als de tijd het wil, zullen we je training afmaken." "Dank u wel, Meester Hyfe-San en de Zonorde." Nico vertelde dit heugelijke nieuws aan de prinses, zij reageerde enthousiast: "Goed gedaan, Nico! Je bent een Zonwacht!"
Laatst gewijzigd door Supersonic scorer op vr aug 17, 2018 6:42 pm, 3 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 1

wo apr 04, 2018 5:24 pm

Ik vond dit eerste hoofdstuk leuk om te lezen. Het lijkt een eeuwenoude strijd die gaande is tussen zonorde en de maanwacht en het is spannend of de goede of juiste de kwaden zullen overwinnen. Nico is een leuk, onhandig en nieuwsgierig personage. Uitermate geschikt om de lezer te leren over de twee kampen en de wereld die hij op het punt staat te ontdekken.

Tijdens het lezen kwam een verschillende dingen tegen. Schrik niet van de lengte! Het is opbouwend bedoeld. Er zit veel potentie in je verhaal, dus ik heb er kritisch naar gekeken. Kijk maar of je er iets mee kunt, het is en blijft natuurlijk jouw verhaal.

Allereerst is het een vrij lang stuk wat online lezers kan afschrikken. Meestal plaasten we anderhalf tot twee pagina's per keer en laten tussen het plaatsen een paar dagen rust. Op die manier heeft de lezer tijd om met jou mee te lezen. De stukjes die plaatst kan je proberen te laten eindigen met een zogenoemde cliffhanger, een spannend moment. Dat nodigt uit om verder te lezen.

Het begin van het verhaal is een beetje verwarrend. Als lezer stap je geheel blanco in het verhaal en valt direct in een dialoog. Dat is niet slecht, maar na zes regels wisselen de eerste twee personages direct door twee andere onbekende. Ik zou daar een witregel tussenzetten, zoals je verderop in je verhaal ook hebt gedaan.

Omdat in het begin alles nog onbekend is voor de lezer zou ik beide partijen wat meer inkleden. Wie zijn ze, waar zijn ze en vooral wat willen ze? Laat de lezer eerst kennis met hen maken met de ene partij voordat je hen de andere groep voorschotelt. Op die manier is het verhaal beter te volgen en kun je hun standpunten alvast aankaarten.

Het valt me op dat er in het verhaal eigenlijk alleen dialogen en handelingen zijn. Een goede toevoeging zou wat meer 'show' zijn. Hoe ziet de wereld eruit, wat denken en voelen je hoofdpersonages, wat draagt iedereen, hoe ruikt de wereld? Probeer per scene twee dingen uit te lichten.

Ik vind het woord Maanwachten mooi gevonden. Het is jammer dat zij juist net de tegenpartij zijn, maar misschien schrijf je je verhaal wel zo dat ik hen nog leuk ga vinden, haha :D
Geralda arriveerde bij het koninklijk paleis.
Geralda komt bij het koninklijk paleis, maar hoe ziet dit eruit? Hoe weet ze van de geheime ingang en hoe ziet deze eruit?
"Oh, wat een mooi kleed!" "Ja, prinses. Dat is niet niks. Dit kleed is geweven in de weiden van Heralda." "Ja, dat is te zien. De kleur van dit kleed en de zachtheid verraden dat eigenlijk al." De marktkoopman glimlachte en gaf prinses Hannah gelijk.
Leuk detail.
"Goed gevoeld, mijn leerling. Er is een Maanwacht in het kasteel. We moeten terug! Vergeef ons, prinses Hannah!"
Echt goede levensbeschermers zijn het niet. Ze hebben als taak gehad om de prinses te beschermen en laten haar zomaar achter buiten kasteelmuren. Alsof daar geen gevaar dreigt :O ziet al sluipmoordenaars met scherpe messen in alle schaduwen. :P
Geralda was inmiddels in de vertrekken van de prinses.
Is ze hier zonder problemen gekomen? Waar zijn de wachten? Hoe wist ze de weg in het kasteel? En als ze die wist, waarom heeft niemand haar de informatie gegeven dat de prinses buiten is?

Hoe ziet de Maanwacht er eigenlijk uit? Nico lijkt de Maanwacht voor het eerst te zien, omdat hij ook niet weet dat ze een vrouw kan zijn. Dus ik neem aan dat haar gezicht verborgen is en haar kleding niet uitdraagt dat ze een vrouw is. Maar dat staat nergens in het verhaal.
Geralda ontsnapte.
Hoe doet ze dat? Rent ze de gang door, schiet ze een kamer in of springt ze door een raam? Waarom gaan ze niet achter haar aan? Loste ze op in het niks?
De gehele Zonorde zweeg heel even.
Bestaat de hele orde slechts uit de meester en de leerling? Als dat niet zo is, kan je iets toevoegen waarin naar voren komt dat de zonorde zich op een plek heeft verzameld om het probleem te bespreken.
Ik verveel me echter stierlijk
Hoe kan dat? Haha, moet ze niet trainen, plannen maken, slechte dingen doen omdat het kan? :P
Als jij je leven daarvoor wilt riskeren... Mij hoor je niet klagen
Hoezo inwisselbaar, lol. En het doet Geralda helemaal niks. Hoeveel mensen zitten er eigenlijk bij de Maanwachten?
Vanuit daar kon ze horen en zien wat er in de raadkamer allemaal besproken werd.
Of de zonorde is super dom of ze zijn super hooghartig dat ze denken niet afgeluisterd te worden...
Het is mijn fout." Meester Dota knikte en zei: "Nico, je moet het nog leren. Maar je moet weten dat als de Zonorde je een bevel geeft, dat je dat moet uitvoeren.
Krijgt 'ie geen straf?
Wat moeten we er anders mee doen? We kunnen hem moeilijk opeten.
Lol, die laat je toch naar de poort van de zonorde brengen als dreigement niet in de buurt te komen?
Nico en prinses Hannah stonden in de haven. Ze zouden een boot pakken, die hen naar het verre Qyjjy zou brengen.
Waarom persé Qyjjy?

We zijn bij het einde van m'n lijst gekomen. Ik hoop dat je niet afgeschrikt bent, want je verhaal is leuk om te lezen en het maakt nieuwsgierig hoe het verder zal gaan. Mocht je vragen hebben over wat ik aangestipt heb, stel die vooral!

Spannend begin van je verhaal en het einde vraagt naar meer. Ga vooral door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 2A

vr mei 18, 2018 1:16 pm

"U weet zeker dat ik niet naast u moet slapen om u te bewaken?" "Nee, dank je, Nico. Ik red me wel voor de nacht. Slaap jij maar in je eigen kamer." Nico knikte en gaf toe dat hij toch alles kon voelen in haar kamer:
Als haar persoonlijke lijfwacht, zou ik verwachten dat hij voor haar deur blijft staan. Desnoods tegen de deur aan slaapt, zodat eenieder die daarnaar binnen wil, altijd langs hem moet.
"Maar als u dat bent, waarom wilt u de prinses dan dood hebben?"
Ja, dat wil ik ook weten! :D

Leuk vervolg :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 2A

za mei 19, 2018 6:20 pm

Oorlogen van Qissadiem

Deel 2; De aanval van de Duistere Ridders

"Blijf bij de prinses. Bewaak haar. Dat is mijn opdracht, prinses Hannah." De prinses knikte en zei: "Dit is misschien wel een van je makkelijkste opdrachten. Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn om mij te bewaken? Alleen jij en ik weten waar we zijn. Voor de rest weet niemand het." "Ja, maar zeg dat nou niet te hard. De muren hebben oren en..." Nico bleef staan en trok zijn zwaard. Hij had een spion gevoeld en vermoordde deze razendsnel. De prinses gaf een kort gilletje en vroeg waarom hij die had vermoord. "Het is een spion. Een spion gestuurd door... Meester Mo-Kajik, de laatste Maanwacht, voor zover ik weet..."

Meester Mo-Kajik had een nieuwe leerling, zijn naam was Anakon. Anakon was een sluwe jongeman en daarom was hij vernoemd naar de Anaconda; zijn sluwheid werd vergeleken met deze gevaarlijke slang. "Anakon, je bent dan wel sluw. Je moet echter wel kennis bezitten over het Qissa. En het zou handig zijn als je wist hoe je een zwaard hanteert." "Maar daar ben ik ook voor. U kunt het me allemaal leren, of niet, Meester Mo-Kajik?" "Uiteraard. Maar weet dat je leerweg nog lang is, Anakon."

"Het maakt mij niet uit om met jou te moeten zijn, Nico." Nico glimlachte en zei dat hij het ook wel gezellig vond bij haar. Prinses Hannah keek een tikkeltje verbaasd en toch ook enthousiast op: "Je vindt me leuk. Geef maar toe!" "Prinses, ik..." "Ach, hou toch op met mij 'prinses' te noemen. Je mag nou wel 'Hannah' zeggen. Maar zeg het maar: je vindt me leuk." "Prinses, ik..." "Ah, je durft het niet!", plaagde de prinses hem. Nico schoot in de lach en zei: "Nou, goed dan. U uw zin: ik vind u leuk." "Ha! Ik wist het! Vrouwelijk instinct, Nico. Daar ontkom je niet aan." Nico glimlachte, hij wist dat de prinses gelijk had.

"Voel het Qissa, Anakon. Reageer erop. Gebruik het als een vriend." Anakon oefende zijn zwaardkunsten en leerde tegelijkertijd over het Qissa. Hij moest zichzelf verdedigen en mocht (nog) niet in de aanval gaan. Ineens voelde hij een harde tik op z'n been. "Au!" Anakon keek vurig naar het zwaard dat door zijn Meester in beweging werd gehouden. "Ik voel je haat en furie. Focus je, later gaan we het daar over hebben. Eerst moet je de Meester van je eigen zwaard worden."

De nacht viel in Qyjjy. Het werd tijd voor prinses Hannah en Nico om te gaan slapen. "U weet zeker dat ik niet naast u moet slapen om u te bewaken?" "Nee, dank je, Nico. Ik red me wel voor de nacht. Slaap jij maar in je eigen kamer." Nico knikte en gaf toe dat hij toch alles kon voelen in haar kamer: "Het Qissa is een machtig wapen, prinses." "Dat weet ik, Nico. Dat heb ik gezien." "Nou ja, gezien. 'Gezien' is misschien niet het juiste woord. Maar weet dat ik de kamer kan voelen, prinses." "Zeg nou maar gewoon 'Hannah', Nico. Hoe vaak moet ik je dat nog zeggen?" "Tenminste nog één keer, prinses."

Anakon trainde hard en hij werd inderdaad beter. Na enige tijd was hij de baas over zijn eigen zwaard; precies zoals zijn Meester dat van hem verlangde. "Goed, Anakon. Heel goed. Nu kunnen we het hebben over het Qissa." "Akkoord, Meester. Ik volg u." Meester Mo-Kajik begon hem te vertellen over het Qissa. Hij hield geen enkel detail weg in zijn verhaal en Anakon luisterde geboeid. Na zijn verhaal zei Meester Mo-Kajik dat het zijn beurt was. "Om te zien of het Qissa wel sterk genoeg in je is, moet een test doen. Til die steen eens op met alleen het Qissa."

Die nacht sliep Nico onrustig. Hij werd meerdere malen wakker, en elke weer was het een nachtmerrie die hem deed ontwaken. Tijdens het ontbijt met de prinses oogde hij vermoeid. "Wat is er, Nico? Heb je slecht geslapen?" "Ja, ik ben meermalen wakker geworden door nachtmerries." "Ach, joh. Waar droomde je dan over?" "Ach, faalangst. Bang dat ik deze opdracht niet goed doe of dat u vermoord wordt." "Nico,", sprak de prinses rustgevend, "je doet het goed. Ik durf te wedden dat Meester Dota trots op je zou zijn. Je bent verstandig, lief en toch ongelooflijk waakzaam." "Nee, prinses. Daar zit het niet in. Ik ben gewoon bang dat..." Nico zweeg heel even. "Wat is er, Nico?" "Hoe moet ik dit brengen...? Ik vrees, prinses..., dat ik u iets meer dan leuk vindt..." "Je bent verliefd op me?" Nico knikte, de prinses keek hem met grote ogen aan.

"Heel goed, Anakon. Met vlag en wimpel geslaagd. Welnu, je zult nu heel veel lessen krijgen over het Qissa, dus het is aan te raden om hier te blijven voor een langere tijd." "Daar was ik op voorbereid, Meester." "Mooi, heel mooi zelfs. Ga zitten, dan beginnen we nu." Anakon nam plaats naast zijn Meester en Meester Mo-Kajik vertelde eerst de gebruiken van de Maanwachten: "Wij, de Maanwachten, hebben maar één doel: vernietig de Zonwachten. Zodra zij vernietigd zijn, zullen wij heersen over Qissadiem. En dat is precies hoe het moet zijn: de Maanwachten moet de macht hebben, omdat ik de rechtmatige erfgenaam van de troon ben." "Maar als u dat bent, waarom wilt u de prinses dan dood hebben?"
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 2B

za mei 19, 2018 6:21 pm

Oorlogen van Qissadiem; De aanval van de Duistere Ridders

Die nacht sliep Nico onrustig. Hij werd meerdere malen wakker, en elke weer was het een nachtmerrie die hem deed ontwaken. Tijdens het ontbijt met de prinses oogde hij vermoeid. "Wat is er, Nico? Heb je slecht geslapen?" "Ja, ik ben meermalen wakker geworden door nachtmerries." "Ach, joh. Waar droomde je dan over?" "Ach, faalangst. Bang dat ik deze opdracht niet goed doe of dat u vermoord wordt." "Nico,", sprak de prinses rustgevend, "je doet het goed. Ik durf te wedden dat Meester Dota trots op je zou zijn. Je bent verstandig, lief en toch ongelooflijk waakzaam." "Nee, prinses. Daar zit het niet in. Ik ben gewoon bang dat..." Nico zweeg heel even. "Wat is er, Nico?" "Hoe moet ik dit brengen...? Ik vrees, prinses..., dat ik u iets meer dan leuk vindt..." "Je bent verliefd op me?" Nico knikte, de prinses keek hem met grote ogen aan.

"Heel goed, Anakon. Met vlag en wimpel geslaagd. Welnu, je zult nu heel veel lessen krijgen over het Qissa, dus het is aan te raden om hier te blijven voor een langere tijd." "Daar was ik op voorbereid, Meester." "Mooi, heel mooi zelfs. Ga zitten, dan beginnen we nu." Anakon nam plaats naast zijn Meester en Meester Mo-Kajik vertelde eerst de gebruiken van de Maanwachten: "Wij, de Maanwachten, hebben maar één doel: vernietig de Zonwachten. Zodra zij vernietigd zijn, zullen wij heersen over Qissadiem. En dat is precies hoe het moet zijn: de Maanwachten moet de macht hebben, omdat ik de rechtmatige erfgenaam van de troon ben." "Maar als u dat bent, waarom wilt u de prinses dan dood hebben?"

"Ik geloof mijn oren niet. Je hebt dus nachtmerries van dat ik gedood wordt of dat je faalt? En om het nog leuker te maken, ben je ook nog verliefd op me." Nico knikte, in zijn ogen kon de prinses zien dat hij zich schaamde. "Prinses, ik..." "Nico...", onderbrak ze hem, "waarom vertelde je me dit niet eerder?" "Ik durfde het niet. Bang dat u boos zou worden." "Hou nou eens op met mij continu maar 'u' noemen. Zeg 'je' tegen me. Dat is een bevel!" "Zoals u, eh..., je wilt." Prinses Hannah glimlachte en zei uiteindelijk: "Maar dat je verliefd bent op mij, daar verander ik weinig aan. Dat zul je naar alle waarschijnlijkheid wel blijven." Nico knikte en zei: "Dat is wat de liefde met mij doet. En je zult het nog langer met mij moeten uithouden." "Ja, maar ik kan niet zomaar iets met je aangaan. Ik ben en blijf een prinses. Ik ben een vrouw van adel. Ik kan niet iets met een man beginnen die dat niet is."

"En daarom moet de prinses sterven." Anakon knikte en zei toen: "Meester, ik weet slechts één middel waarmee we de disbalans kunnen creëren op Qissadiem die u vraagt: de Duistere Ridders." Meester Mo-Kajik zweeg heel even, zijn leerling was veel sluwer dan hij had gedacht. Het plan dat Anakon bedacht had, was om chaos te creëren op Qissadiem waardoor Anakon en Meester Mo-Kajik het paleis in konden glippen en de prinses en misschien ook wel de koning om konden leggen. Meester Mo-Kajik zei na een poosje: "Goed plan, Anakon. Vermoord de prinses en daarna de koning en dan is het een kwestie om de Zonwachten op te ruimen." "Waarna de weg naar de troon voor ons open ligt.", vulde de sluwe leerling aan.

"Alsjeblieft, prinses. Je vader is voorlopig toch niet in de buurt." "...Ik weet het niet, Nico..." "Ik smeek het. Laten we iets beginnen." Prinses Hannah zweeg en dacht na. Op haar gezicht kon Nico lezen dat ze het moeilijk had met deze beslissing. Ze wikte en woog enorm af, maar zei uiteindelijk: "Ik weet dat als ik 'ja' zeg, dat ik er waarschijnlijk spijt van ga krijgen. Tegelijkertijd weet ik dat ik dat ook krijg als ik 'nee' zeg." "Ik smeek het je, prinses.", zei Nico. De prinses dacht nog steeds na en gaf uiteindelijk haar besluit: "Akkoord, maar het blijft ons geheim." Nico sprong, figuurlijk, een gat in de lucht en meteen daarna sloeg hij zichzelf voor het hoofd: "Ik moet niet zo luidruchtig reageren. Dadelijk hoort iemand ons." Prinses Hannah glimlachte en zei: "Niemand hoort ons nu. Het is goed zo."

"Wij gaan samen, Anakon.", besloot Meester Mo-Kajik, "Wij gaan samen naar de Duistere Ridders, omdat het geen fijne personen zijn als je in je eentje komt. Zelfs ik ben daar niet veilig als ik alleen daar naartoe ga." Anakon knikte en vroeg of hij twee dravers moest gaan halen. "Goed idee, mijn leerling. Die hebben we inderdaad nodig om bij de Duistere Ridders te komen." Anakon ging dravers halen, terwijl zijn Meester het kampvuur doofde. Nadat Meester Mo-Kajik het vuur gedoofd had, wachtte hij buiten de grot op zijn leerling. In de verte zag hij een stofwolk naderen; Anakon had heel snel dravers gevonden. Een valse glimlach verscheen op het gezicht van Meester Mo-Kajik...

Nog diezelfde dag gingen prinses Hannah en Nico naar de nabij gelegen weiden van Heralda. Ze zagen de dieren die de heerlijk zachte wol leverden voor mooie tapijten. Er waren ook vrije graslanden. Daar kon men lekker door wandelen, terwijl het zachte gras hen kietelde aan hun benen. "De weiden van Heralda. Ik had niet gedacht dat ik hier ooit zou staan.", zei Nico. "En nu sta je er toch." "Ja, nou sta ik er toch." Nico keek even om zich heen en... schrok ineens. Hij had weer wat gevoeld. "Wat is er, Nico? Je kijkt ineens bang." "Het zijn de Maanwachten. Ze zijn iets slechts van plan. Ze willen..." "Vertel het me, Nico. Wat willen ze?" Nico zweeg en voelde nog een schok: "Ze willen Qissadiem in een oorlog gooien en... de Zonwachten elimineren. Ik voel het gewoon! Ik moet Meester Hyfe-San waarschuwen!"

"Goedendag. Wij komen de leider van de Duistere Ridders bezoeken.", zei Meester Mo-Kajik tegen één van de Duistere Ridders. De Ridder knikte en gebood dat ze hem moesten volgen. Hij bracht de Maanwachten naar de leider van de Duistere Ridders. "Anakon, laat mij het woord het doen." "Begrepen, Meester. Ik zal zwijgen, zodat u kunt spreken." "Mo-Kajik, treedt binnen." "Hallo, beste Frederick. Ik wil u en uw Ridders om een gunst vragen." "Vertel op, Mo-Kajik. Jij komt hier niet zonder plan. Wat ben je van plan?" "Dat zal ik je vertellen, Frederick. Ik denk dat het je dag zal opfleuren."

"Meester, ik heb het gevoeld! De Maanwachten zijn slechte plannen aan het voorbereiden." "Meester Nico, neem niet alles zomaar aan. Je bent misschien misleid door negatieve gedachten." "Nee, Meester Hyfe-San. Dit is echt. Ik voel nu ook dat de Maanwachten dichtbij zijn." "En jij bent nog steeds in Qyjjy met de prinses?" "Ja, Meester. Ik heb mijn post nimmer verlaten." "Goed zo. Gehoorzaamheid is de eerste stap naar een betere wereld." "Maar ik meen het, Meester. Het wordt erg. Ik zeg nog net niet dat we moeten vluchten, maar daar zit ik niet ver vanaf." De Zonorde keek bedenkelijk. Meester Bernard werd uiteindelijk gestuurd om Nico te kalmeren. "Dank u, Meester."

"Wat zeg je ervan, Frederick?" "Ik mag mezelf dan zien als de generaal van jouw troepen, mocht jouw plan slagen." "Absoluut. Jij en je Duistere Ridders zullen het leger van de planeet zijn." "En jou... leerling?" "Ik had in gedachten om goeie Anakon ook generaal te maken, maar daar zie ik vanaf. Anakon, wat vind je ervan om te mogen trouwen met prinses Hannah, mocht ze overleven?" Anakon schudde zijn hoofd: "Het spijt mij, Meester, maar ik ben al bezet. Ik wil echter wel uw raadsman worden, Meester." "Dat vind ik ook een goed idee. Ik kan jouw sluwheid goed gebruiken om Qissadiem onder controle te houden." "Dat is dan afgesproken. Vanaf morgen kun je de eerste aanvallen op de hoofdstad Basal verwachten. En we zullen niet rusten voordat de koning en de prinses gevangen genomen zijn!"
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 2C

za mei 19, 2018 6:22 pm

Oorlogen van Qissadiem; Deel 2C

"Meester, ik heb het gevoeld! De Maanwachten zijn slechte plannen aan het voorbereiden." "Meester Nico, neem niet alles zomaar aan. Je bent misschien misleid door negatieve gedachten." "Nee, Meester Hyfe-San. Dit is echt. Ik voel nu ook dat de Maanwachten dichtbij zijn." "En jij bent nog steeds in Qyjjy met de prinses?" "Ja, Meester. Ik heb mijn post nimmer verlaten." "Goed zo. Gehoorzaamheid is de eerste stap naar een betere wereld." "Maar ik meen het, Meester. Het wordt erg. Ik zeg nog net niet dat we moeten vluchten, maar daar zit ik niet ver vanaf." De Zonorde keek bedenkelijk. Meester Bernard werd uiteindelijk gestuurd om Nico te kalmeren. "Dank u, Meester."

"Wat zeg je ervan, Frederick?" "Ik mag mezelf dan zien als de generaal van jouw troepen, mocht jouw plan slagen." "Absoluut. Jij en je Duistere Ridders zullen het leger van de planeet zijn." "En jou... leerling?" "Ik had in gedachten om goeie Anakon ook generaal te maken, maar daar zie ik vanaf. Anakon, wat vind je ervan om te mogen trouwen met prinses Hannah, mocht ze overleven?" Anakon schudde zijn hoofd: "Het spijt mij, Meester, maar ik ben al bezet. Ik wil echter wel uw raadsman worden, Meester." "Dat vind ik ook een goed idee. Ik kan jouw sluwheid goed gebruiken om Qissadiem onder controle te houden." "Dat is dan afgesproken. Vanaf morgen kun je de eerste aanvallen op de hoofdstad Basal verwachten. En we zullen niet rusten voordat de koning en de prinses gevangen genomen zijn!"

"..." "Voelt u wat ik voel, Meester Bernard?" "Wees stil! Ik kan me zo niet concentreren!", kapte hij Nico af. Nico en de prinses zwegen, terwijl Meester Bernard de omgeving scande door middel van het Qissa. Na enige tijd zei hij: "Je hebt gelijk, Meester Nico. De Maanwachten zijn in de buurt, en ze hebben inderdaad kwade bedoelingen. Het is zaak dat de prinses hier zo gauw mogelijk weggaat. Meester Nico, ze moet ergens onderduiken. Leer haar te overleven in de natuur en laat haar achter. Zo kunnen de Maanwachten haar in ieder geval niet vinden." "Ja, Meester."

De stad Basal werd aangevallen door de Duistere Ridders. De Zonorde zag in dat Nico gelijk had gehad; de Maanwachten waren onderweg. "Ze willen de koning en prinses hebben.", zei Meester Hyfe-San. "Maar waarom?", vroeg een andere Meester van de Zonorde. "Macht. Het gaat de Maanwachten alleen maar om macht. Ze doen daar alles voor." "Pak jullie wapens.", gooide Meester Julia erin, "We kunnen ze niet zomaar het paleis in laten marcheren." "Meester Julia heeft gelijk. We moeten vechten." Meester Hyfe-San stemde ermee in en zei: "We moeten laten zien hoe vaardig wij zijn met het Qissa en onze zwaarden. Tijd om de vrede te waarborgen!"

"Ik ga je missen, mijn prinses." Prinses Hannah zei toen: "Dat weet ik, maar ik zal je nooit vergeten." Ze legde de hand van Nico op haar buik. "Nee...? Dat..." "Het is waar, Nico. Je wordt vader." Nico geloofde zijn oren niet en zei: "Ik... Ik weet even niet wat ik moet zeggen..." "Het is goed, Nico." "Nee,", zei Nico naar een tijdje, "het kindje zal belastend werken op jou." "Nee, Nico. Ik kan het aan. Ik zal het vertellen dat je ooit zult terugkomen en dat we dan gelukkig zullen zijn." Nico zweeg en zei toen: "Geef het kindje geen valse hoop. Als ik niet na twee jaar terug ben, ga er dan maar vanuit dat ik niet meer terug zal keren..." Prinses Hannah omhelsde hem en zei: "Je komt terug. Ik weet het zeker. Het Qissa vertelt het me."

Meester Mo-Kajik, Anakon en Frederick stonden inmiddels in het paleis van de koning. "Ik weet niet waar deze respectloze houding vandaan komt, maar dit bevalt me geenszins!", riep de koning boos uit. "Hoogheid, wij zullen u niks doen. Wij willen u alleen maar beschermen. Heeft u al vernomen wat de Zonwachten van plan waren?" De koning keek ineens een stuk geïnteresseerder naar Meester Mo-Kajik: "Vertel op. Wat waren de Zonwachten van plan?" "Snapt u het nog niet? Waarom wilden ze met u de vrede bewaken? Ze zijn uit op uw troon, Hoogheid. Ik ben hier om u te verdedigen tegen de Zonwachten. Dit is mijn trouwe leerling, Anakon." Anakon en de koning maakten kennis en daarna vroeg de koning naar Frederick. "Om deze goede man aan u te kunnen voorstellen, moet ik u eerst wat vertellen."

Meester Bernard en Nico haastten zich terug naar Basal. Ze moesten gaan vechten tegen de vijand. "Schiet op, Meester Nico. Ze zijn er allang. We moeten de Zonorde helpen." "Ik ren zo snel als ik kan, Meester. Sneller dan dit kan ik niet." Basal kwam in zicht. Het rennen was uiterst vermoeiend, zeker voor de nog jonge Meester Nico. Op een kleine afstand van de stad gaf Nico aan dat hij even op adem moest komen: "Ga maar, Meester Bernard. Ik moet even op adem komen." "Ik heb je nodig, Meester Nico! De gehele Zonorde heeft je nodig!" Nico ademde wild en hoestte, er kwam wat bloed uit zijn mond. "Kom op, Meester Nico!"

"Begrijpt u? Dat is dus waarom wij hier staan: de Zonwachten willen een aanslag plegen waardoor zij Qissadiem zullen regeren. Welnu is het zaak dat u de locatie van prinses Hannah geeft, zodat we haar ook in veiligheid kunnen stellen. Ik zal dan mijn leerling erop uit sturen om haar te halen." De koning knikte en zei: "Het was op advies van de Zonorde dat mijn dochter hier wegging." "Dat hebben ze gedaan, zodat ze de gevechten die nu in Basal plaatsvinden niet hoefde te zien. En dat is logisch. Ik bedoel: wie wil er nou zo'n mooi persoon traumatiseren met zoiets als oorlog?" De koning gaf Meester Mo-Kajik gelijk en vroeg toen of Anakon zijn dochter zou willen gaan halen: "Ze is op dit moment in Qyjjy. In een klein dorpje vlakbij Qyjjy-stad."






Nico en Meester Bernard vochten tegen de Duistere Ridders en andere stadswachten. "Waarom vechten die stadswachten mee met die Duistere Ridders?", vroeg Nico. "Geen idee, Meester Nico." "Ik denk dat ze ervan overtuigd dat niet de Maanwachten, maar wij de vijanden zijn." "En daar kon je weleens gelijk in hebben, Meester Nico.", zei Meester Hyfe-San, "Het is goed mogelijk dat de Maanwachten de Duistere Ridders overgehaald hebben voor hun te vechten en dat de Duistere Ridders de stadswachten weer overgehaald hebben." "Als we dit gevecht overleven, wil ik graag voorstellen om dit zaakje tot op de bodem uit te gaan zoeken." "Bij voorbaat al geaccepteerd door Meester Hyfe-San, leider van de Zonorde."

Anakon reisde af naar Qyjjy-stad en vroeg daar naar prinses Hannah. De stedelingen konden hem niet verder helpen, daar ze niks wisten over dat prinses Hannah hier was geweest. Anakon probeerde het in het dorpje waar de prinses in werkelijkheid geweest was, maar de dorpelingen wisten opnieuw van niks. Gefrustreerd door alle onwetendheid liet hij zijn Meester weten dat de prinses hier niet was. "De Zonwachten hebben het voorzien, mijn leerling. Keer terug naar de stad en arresteer ze. Ik wil ze voor de koning hebben, zodat de verantwoordelijke voor deze verdwijning van de prinses zijn daad kan opbiechten." "Ja, Meester."

Nico, Meester Hyfe-San en Meester Bernard waren nog steeds in gevechten verwikkeld. "Ze blijven maar komen, Meester. Het heeft haast geen zin." "We moeten doorgaan, we hebben het koningshuis te verdedigen. En daarmee ook heel Qissadiem." Precies op dat moment werd Nico aangevallen door de zoveelste Duistere Ridder. Hij vocht opnieuw genadeloos en doodde zijn tegenstander dan ook snel. Ineens zag hij een man rennen, die een compleet andere richting opging dan de Duistere Ridders. "Meester, die man daar. Die rent een andere kant op. Wat is hij van plan?" Meester Hyfe-San had het echter te druk om te kijken en vocht verbeten door.

Anakon was die man die Nico gespot had. Anakon sprintte namelijk naar de roeptoeters, waar al het grote nieuws werd omgeroepen. Hij had als nieuwe opdracht gekregen om de Zonwachten tot orde te roepen en ze zo bij de koning te krijgen. Anakon bereikte de roeptoeters en ging meteen naar het besturingsgedeelte. Daar werd bepaald wat er omgeroepen moest worden als de nood hoog was of als er iets omtrent het koningshuis was. "Heren, ik heb een bevel van de koning.", begon Anakon, "Zijne Majesteit wenst dat alle Zonwachten zich direct melden in zijn paleis, ongewapend. Roep dit onmiddellijk om."

"Alle Zonwachten dienen zich onmiddellijk te melden bij de koning. Zijne Majesteit wil wat dingen rechtzetten." "Staak het vechten.", riep Meester Hyfe-San boven de drukte uit, "We moeten het bevel van de koning volgen." "Dat u dat doet.", zei Nico wantrouwend, "Wat als dit een val is om achter de locatie van de prinses te komen?" "Bevel is bevel, Meester Nico. Leg je wapen neer.", beviel Meester Bernard terwijl hij zijn eigen zwaard neerlegde en zijn handen omhoog deed. "Ik geloof m'n eigen ogen niet! Jullie geven je over aan een val van de Maanwachten!" "Zwijg!", riep Meester Hyfe-San naar Nico, "Volg het bevel van onze koning op! Nu meteen!" Nico legde toen zwijgend zijn wapen neer, maar bleef erbij dat dit een valstrik was om de prinses sneller te vinden.
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 2D

za mei 19, 2018 6:24 pm

Oorlogen van Qissadiem; Deel 2D

Anakon was die man die Nico gespot had. Anakon sprintte namelijk naar de roeptoeters, waar al het grote nieuws werd omgeroepen. Hij had als nieuwe opdracht gekregen om de Zonwachten tot orde te roepen en ze zo bij de koning te krijgen. Anakon bereikte de roeptoeters en ging meteen naar het besturingsgedeelte. Daar werd bepaald wat er omgeroepen moest worden als de nood hoog was of als er iets omtrent het koningshuis was. "Heren, ik heb een bevel van de koning.", begon Anakon, "Zijne Majesteit wenst dat alle Zonwachten zich direct melden in zijn paleis, ongewapend. Roep dit onmiddellijk om."

"Alle Zonwachten dienen zich onmiddellijk te melden bij de koning. Zijne Majesteit wil wat dingen rechtzetten." "Staak het vechten.", riep Meester Hyfe-San boven de drukte uit, "We moeten het bevel van de koning volgen." "Dat u dat doet.", zei Nico wantrouwend, "Wat als dit een val is om achter de locatie van de prinses te komen?" "Bevel is bevel, Meester Nico. Leg je wapen neer.", beviel Meester Bernard terwijl hij zijn eigen zwaard neerlegde en zijn handen omhoog deed. "Ik geloof m'n eigen ogen niet! Jullie geven je over aan een val van de Maanwachten!" "Zwijg!", riep Meester Hyfe-San naar Nico, "Volg het bevel van onze koning op! Nu meteen!" Nico legde toen zwijgend zijn wapen neer, maar bleef erbij dat dit een valstrik was om de prinses sneller te vinden.

"Goed gedaan, Anakon.", zei Meester Mo-Kajik terwijl alle Zonwachten het paleis in kwamen lopen. "Mo-Kajik, ik had moeten weten dat jij hierachter zat." "Dat zei ik toch, Meester.", zei Nico een tikje arrogant, "Maar u wilde niet luisteren en..." "Hou je klep, Meester Nico!", reageerde Meester Hyfe-San boos. "Uwe Majesteit, mag ik u vragen om degene die de prinses moest bewaken, aan te wijzen? Dat vergemakkelijkt het voor ons om uw dochter te vinden?" De koning liep langs alle Zonwachten en zag Nico ineens staan: "Dat is hem. Hij kreeg van mij persoonlijk de opdracht om mijn dochter te bewaken."

Nico werd met Anakon en drie Duistere Ridders op pad gestuurd om de prinses terug te vinden. "Je hebt haar ergens achtgelaten. Waar?" Nico moest dit sluw spelen, maar hij wist dat Anakon niet voor niets vernoemd was naar een gevaarlijke slang; ook Anakon was sluw. "Wel, ik weet zeker dat ze ergens in Qyjjy moet zijn.", begon Nico, "Dus lijkt het mij handig als we daar beginnen." "Lieg niet! Je weet waar je haar achtergelaten hebt! Waar is ze?", zei Anakon boos. "Nee, dat weet ik niet! Hoe moet ik dat nou weten?" Anakon bekeek Nico aandachtig en zei toen: "Je bent verliefd op haar. Je hebt haar met pijn moeten verlaten." Nico dacht eerst dat dit niet waar kon zijn; had Anakon zijn gedachten gelezen?! Tactisch zei hij toen: "En hoe weet jij dat zeker? Jij kent me niet eens! Had je me gekend, dan wist je dat ik me aan de voorschriften van de Zonwachten houd en met niemand een relatie heb."

"Uwe Majesteit, mocht het nou zo zijn dat uw dochter niet gevonden wordt, weet u dan aan wie de macht gaat doorgeven?" De koning zweeg heel even en zei toen: "Ik zou in het verleden hebben gedacht dat u een vijand bent. Nu is mijn gedachten veranderd en wil ik, als mijn dochter niet gevonden wordt, dat u het stokje voor mij overneemt." Meester Mo-Kajik voelde zich vereerd en zei dat ook hij hoopte dat de prinses terug zou worden gevonden: "Het zou vervelend zijn als het zuivere bloed van Uwe Majesteit niet wordt doorgegeven aan de volgende generatie." De koning knikte en zei dat hij dat als zijn ergste nachtmerrie beschouwde: "De troon is mij gegeven in het volste vertrouwen dat ik het koninklijk bloed doorgeef aan mijn opvolger en ik wil niet de laatste schakel in deze dynastie zijn."

Anakon en de drie Duistere Ridders doorzochten heel Qyjjy-stad, maar ze vonden niks. "Jij zei dat ze hier moest zijn." "Ja, ik snap het ook niet. Ik heb haar achtergelaten in Qyjjy-stad. Het spijt me, beste Anakon. Dit snap ik ook niet.", antwoordde Nico. Anakon knikte en zei: "Dit gaat de koning niet leuk vinden." "Ik voel me dan ook schuldig tegenover de koning en uw Meester." "En zo zou jij je inderdaad moeten voelen! Jij bent haar kwijtgeraakt, stom stuk vreten!" "Niemand hier gevonden, baas.", rapporteerde één van de Duistere Ridders. "We laten het.", besloot Anakon, "Verder zoeken heeft geen zin. We gaan terug naar Basal."

Meester Mo-Kajik vroeg aan de koning waarom de koning hem als opvolger zou benoemen. "Waarom wil je dat weten, Meester Mo-Kajik?" "Nieuwsgierigheid, uwe Majesteit. Nieuwsgierigheid is nooit verzadigd en duikt overal op. Bij elke beslissing die u neemt, zal er iemand zijn die nieuwsgierig is." De koning knikte en begon: "Ik heb u gekozen, omdat ik inmiddels weet dat de Zonwachten op mij troon uit waren. En als mijn dochter daadwerkelijk niet terugkeert, zal iemand mij moeten opvolgen als koning. Maar nu weet ik één ding zeker: dat zal nooit en te nimmer één van de Zonwachten zijn." Meester Mo-Kajik bedankte de koning weer en vroeg toen: "Wat wilt u met de Zonwachten doen?"

Anakon, Nico en de drie Duistere Ridders kwamen inmiddels weer dichtbij Basal. De hele heen- en terugreis hadden ze nergens over gesproken, totdat Anakon de stilte doorbrak: "Nico, jij bent een sterke Zonwacht. Nou weet ik dat op het moment dat jij terug bent in het paleis dat alle Zonwachten vermoord zullen worden. Wil je niet aan de dood ontkomen?" Nico keek Anakon met een vernietigende blik aan, hij wist al waar Anakon heen wilde. "Dan zul je sterven. Ik wil je een ontsnappingskans bieden. Ik weet dat het Qissa sterk in je is. Echter moet ik vroeg of laat ook op zoek naar een leerling en een sterke leerling als jij zou ik goed kunnen gebruiken. Wat zeg je daarvan?"




"Zonwachten, het doet mij goed om u allen hier te hebben. Ik heb jullie geroepen, omdat ik iets moet vragen. Meester Mo-Kajik vertelde mij dat u uit bent op mijn troon. Is dat waar?" De Zonwachten zwegen, ze keken allemaal naar Meester Hyfe-San." "Wel, Meester Hyfe-San?" Meester Hyfe-San nam enkele seconden later het woord: "Het maakt niet uit wat ik zeg. U gelooft Meester Mo-Kajik nu als enigste. Ik kan dus de waarheid wel zeggen, maar dat verbetert het niet voor ons." "Wat is de waarheid dan?" "De waarheid, uwe Hoogheid, is dat niet wij, maar Meester Mo-Kajik uit is op uw troon. Hij wil uw dochter hier hebben, zodat hij u beiden kan vermoorden en de troon stilletjes kan overnemen."

"En waarom zou ik jou leerling worden? De manier waarop jij het Qissa gebruikt, is zwaar in strijd met al het goede van het Qissa." "Je moet mijn leerling worden, omdat je al veel kent, maar nog niet alles. Ik kan jou laten zien wat het Qissa in werkelijkheid is. Het Qissa is zoveel meer dan waar jij het tot nu toe voor hebt gebruikt. Nico, snap je nog niet dat ik je wil helpen?" Nico zweeg en keek weer vijandig naar Anakon. "Ik kan je niet vertrouwen. Dan verraad ik de Zonorde en mezelf. Ik kan niet eens je leerling worden. Dat zou al verraad zijn." Anakon werd nu boos en bracht hem door het Qissa bij hem, hij greep Nico bij zijn keel: "Jij wordt mijn leerling! Anders dood ik je hier ter plekke!" Nico zweette en voelde de duistere kracht die voortkwam uit het Qissa. "Zeg op! Word je mijn leerling?!"
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 2E

za mei 19, 2018 6:26 pm

Oorlogen van Qissadiem; Deel 2E

"Zonwachten, het doet mij goed om u allen hier te hebben. Ik heb jullie geroepen, omdat ik iets moet vragen. Meester Mo-Kajik vertelde mij dat u uit bent op mijn troon. Is dat waar?" De Zonwachten zwegen, ze keken allemaal naar Meester Hyfe-San." "Wel, Meester Hyfe-San?" Meester Hyfe-San nam enkele seconden later het woord: "Het maakt niet uit wat ik zeg. U gelooft Meester Mo-Kajik nu als enigste. Ik kan dus de waarheid wel zeggen, maar dat verbetert het niet voor ons." "Wat is de waarheid dan?" "De waarheid, uwe Hoogheid, is dat niet wij, maar Meester Mo-Kajik uit is op uw troon. Hij wil uw dochter hier hebben, zodat hij u beiden kan vermoorden en de troon stilletjes kan overnemen."

"En waarom zou ik jou leerling worden? De manier waarop jij het Qissa gebruikt, is zwaar in strijd met al het goede van het Qissa." "Je moet mijn leerling worden, omdat je al veel kent, maar nog niet alles. Ik kan jou laten zien wat het Qissa in werkelijkheid is. Het Qissa is zoveel meer dan waar jij het tot nu toe voor hebt gebruikt. Nico, snap je nog niet dat ik je wil helpen?" Nico zweeg en keek weer vijandig naar Anakon. "Ik kan je niet vertrouwen. Dan verraad ik de Zonorde en mezelf. Ik kan niet eens je leerling worden. Dat zou al verraad zijn." Anakon werd nu boos en bracht hem door het Qissa bij hem, hij greep Nico bij zijn keel: "Jij wordt mijn leerling! Anders dood ik je hier ter plekke!" Nico zweette en voelde de duistere kracht die voortkwam uit het Qissa. "Zeg op! Word je mijn leerling?!"

"Ik moet hier goed over gaan nadenken.", besloot de koning en hij verliet de troonzaal. Hij liep direct zijn vertrekken in. "Mo-Kajik, je gaat op geen enkele manier je gelijk winnen. Jij zal sterven." "Je meent het. Uiteindelijk sterft iedereen. Je kan niemand van de dood redden, omdat de dood een onderdeel van het leven is. Maar ik weet zeker dat jij eerder zult sterven dan ik." Mo-Kajik liep weg en zocht contact met zijn leerling. "Anakon, waar blijf je? Ik heb je hier nodig."

Anakon liet Nico los en zei tegen zijn Meester: "Ik kom eraan, Meester. Ik heb alleen een verhitte discussie met deze incompetente..." "Bespaar me je scheldwoorden over deze jonge Zonwacht!", onderbrak Meester Mo-Kajik hem, "Breng hem hier! We gaan dit afmaken!" "Ja, Meester." Anakon gaf de drie Duistere Ridders het bevel om Nico bij zijn armen te pakken en hem de stad in te sleuren. "Wie niet horen wil, moet maar voelen." Nico verzette zich, maar hij zag algauw in dat het geen zin had. De Duistere Ridders hadden hem goed te pakken.

Meester Mo-Kajik zag eindelijk zijn leerling met Nico binnen komen lopen, maar hij zag nergens prinses Hannah. "Waar is de prinses?", vroeg hij direct aan Anakon. "Ze was onvindbaar. Deze incompetente knul heeft haar te goed verstopt!" Meester Mo-Kajik keek Nico doordringend aan en zei: "Waar is ze?" "Wie?" "De prinses natuurlijk, stommeling!" "Dat weet ik niet. Ze is zelf weggegaan. Ik had haar nog zo gezegd dat ze niet zonder mij het gebouw had moeten verlaten, maar ze wilde niet naar me luisteren!" Meester Hyfe-San schudde zijn hoofd, hij wist dat Nico loog. "Je liegt!", zei Meester Mo-Kajik fel. "Ik zou niet durven! Het is de waarheid! Ze heeft haar lijfwacht verlaten!" "Nee, jij hebt haar verlaten!", riep Anakon, "Uwe Majesteit, ik doe een verzoek tot marteling! We moeten de locatie van de prinses uit hem persen!"

In de martelkamer begon Nico om genade te smeken: "Heb medelijden! Ik zal alles bekennen!" "Alles?!", vroeg Anakon fel. Hij had van zijn Meester de leiding over het martelen gekregen en mocht dus ten alle tijde de martelingen onderbreken. "Alles wat ik weet.", gaf Nico toe. "Vertel op dan." "Dan wil ik eerst de zekerheid dat ik zal blijven leven én niet gemarteld zal worden." "Op het woord van Anakon, de Maanwacht; jij zult na het geven deze informatie niet meer gemarteld noch gedood worden." Nico vertrouwde het niet en zei: "Haal me dan eerst uit deze uiterst benarde positie! Anders zeg ik ook niks!" Anakon liet Nico eruit halen en vroeg naar de prinses: "Waar is ze?" "Dat heb ik al verteld; ze is in Qyjjy." "Je liegt! Daar is ze niet, anders hadden we haar gevonden!" "Nee, ik zweer het op mijn graf; ze is daar."

"Gezworen op zijn graf, zeg je?" "Maar hij bleef erbij: ze moet in Qyjjy zijn.", vertelde Anakon aan zijn Meester. Meester Mo-Kajik dacht even na en besloot toen: "Ga opnieuw op pad. Keer pas terug op het moment dat je haar gevonden hebt." "En Nico?" "Neem hem mee. Hij zal je gids zijn. Hij zal je leiden naar de prinses." Anakon knikte en zei toen dat Nico maar bar weinig losliet over de prinses: "Te weinig haast. Hij moet wel iets verbergen. Waarom vertelt hij zo weinig over haar?" "Er zijn dingen die wij niet mogen weten. Die heel Qissadiem in wezen niet mogen weten. Zoek dat tot op de bodem uit, Anakon. Zodra je meer weet, vertel je het me." "Ja, Meester. Ik denk dat ik al een manier heb bedacht om het uit hem te krijgen."

"Mijn leerling zal niet opgeven totdat het nutteloos blijkt te zijn, uwe Majesteit." "Goed. Heel goed zelfs.", antwoordde de koning. "Intussen kunnen wij de Zonwachten al gaan doden, Hoogheid. Het volk zal het spectaculair vinden om dat te zien." "Nog niet. We wachten af op mijn dochter. Ik stel haar veel meer in het belang dan die Zonwachten." "Onderschat ze niet, uwe Majesteit. Ze kunnen u nu nog steeds doden." "Meester Mo-Kajik, ze hebben mijn orders om hier te blijven staan. Ze kunnen en mogen nergens heen." Meester Mo-Kajik gaf de koning gelijk, maar zei erbij dat opgeruimd netjes staat: "Wetend wat de Zonwachten in gedachten hadden." "Alles op z'n tijd, Meester Mo-Kajik, alles op z'n tijd."

Anakon, Nico en drie Duistere Ridders liepen weer over de straten van Qyjjy-stad. "Waar heb je haar achtergelaten?", vroeg Anakon, "Het kan niet zo zijn dat je dat niet meer weet." "Ik heb haar verteld dat Basal onder vuur is genomen in het hotel van de stad." "Die daar?", wees Anakon naar het eerste beste hotel dat in de stad stond. "Ja, in kamer 43." "Doorzoek dit hotel. Vraag naar prinses Hannah.", beviel Anakon de Duistere Ridders. Nico glimlachte vals, de Duistere Ridders waren nu weg. Nico wachtte af op het juiste moment...

Meester Mo-Kajik en de koning waren stil. Ze overlegden niet meer. Meester Hyfe-San deelde via het Qissa zijn gedachten met Meester Bernard: 'We moeten hier weg komen. Zodra Nico terugkomt, gaan we er allemaal aan.' 'U heeft gelijk, Meester. Heeft u toevallig een plan?' 'Ik weet wel iets. Ik zorg ervoor dat we worden opgesloten in de gevangenis van het paleis. Ik ken een geheime uitgang en daar gaan we dan door.' 'Akkoord, Meester, maar hoe gaat u dat dan doen?' 'Doe wat ik doe. Ik ga in discussie met jou. Speel het spelletje mee. Probeer meerdere Zonwachten mee te krijgen.' 'Waarover, Meester?' 'Hoe we hier beland zijn en dat ik een fout gemaakt heb. Ben je er klaar voor?'

Nico stal een dolk van Anakon en stak hem in zijn buik. "Au! Kom hier, kleine...!" Nico trok vervolgens zijn zwaard, om hem heen klonk gegil. Mensen renden weg van Nico en Anakon. "Duistere Ridders, keer per direct terug. Ik heb een groot probleem hier met deze incompetente knul!" "En net wilde je me nog als jouw leerling! Jij bent een leugenaar, Anakon. En zo zul je sterven!" Nico viel Anakon aan, Anakon kon niet anders dan zijn zwaard trekken. De Duistere Ridders kwamen alweer uit het hotel. Nico, sterker dan ooit, hield hen tegen met het Qissa: "Jullie gaan terug het hotel in en blijven zoeken naar de prinses." "Wij gaan terug het hotel in en blijven zoeken naar de prinses.", antwoordden ze in koor. "Heel goed, Nico. Heel goed. Misschien heb ik je onderschat." "Maar ik zal jou niet onderschatten, slang!" Anakon gromde, zijn haat kwam naar boven. Hij genas zichzelf van de wond in zijn buik en het duel tussen hem en Nico begon.




"Ik zei nog zo dat we niet naar binnen hadden moeten gaan!", riep Meester Bernard naar Meester Hyfe-San. "Bevel is bevel! Ga jij nou ook al twijfelen aan mij?" "Dat ga ik, ja!" "En ik ook!", riep Meester Julia ineens. Het plannetje van Meester Hyfe-San werkte. Binnen de kortste keren waren alle Zonwachten in de discussie met elkaar over Meester Hyfe-San. "Wat is dat voor een herrie daar?", riep de koning. Niemand lette op de koning, iedereen had het veel te druk met deze discussie. "Stilte! Orde!", schreeuwde Meester Mo-Kajik, maar ook dat hielp niks. "Ik kan me zo niet concentreren! Breng ze naar de gevangenis!"

Nico en Anakon waren nog steeds aan het vechten. "Jij weet nog niks van het Qissa. Je weet half niet wat de daadwerkelijke kracht ervan is!", riep Anakon, "Ik kan het je allemaal laten zien!" "Je moet inmiddels beter weten, Anakon! Ik ben een Zonwacht! En dat zal ik blijven!" Het duel werd steeds feller. Ineens sneed Nico de linkerarm van Anakon eraf. Anakon schreeuwde het uit en deinsde bang achteruit. Een traan rolde over zijn wang. "Waar ben je mee bezig? Broer?!", riep Anakon woest. "Broer?" Nico liet zijn armen zakken en vroeg het opnieuw: "Broer? Jij kan niet mijn broer zijn!" Anakon keek naar Nico en zei: "Het is de waarheid! Ik ben je broer!" Nico liet zijn zwaard vallen en zei: "Nee, dat kan niet! Dat stuk vreten dat voor me staat, kan nooit mijn broer zijn!" "Dan geloof je het niet! Op een dag zul je weten... dat het... waar is..., broer...", en Anakon viel vermoeid op de grond. Enkele seconden later werd hij weggevoerd door omstanders en gebracht naar het dichtstbijzijnde hospitaal. Nico bleef verdwaasd achter, was dit dan echt de waarheid?
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 3A

za mei 19, 2018 6:27 pm

Deel 3; Opkomst van het Keizerrijk Qissadiem

Nico was na de onthulling van Anakon gevlucht naar de prinses. Hij moest zijn gedachtes delen met de prinses. In de grot zag hij prinses Hannah zitten, ze dook net bang weg. "Prinses, ik ben het. Nico." Nico liep de grot in, achter prinses Hannah aan. "Prinses, wacht nou. Ik moet met je praten." Prinses Hannah leek niet in voor een gesprek met Nico, ze bleef maar verder wegduiken in de grot. "Prinses Hannah, alsjeblieft." Prinses Hannah verdween in de duisternis en riep alleen maar: "Ga weg, Nico! Ga weg!"

Het volgende moment dat Anakon ontwaakte, merkte hij dat hij een neparm had; het hospitaal had een prothese geplaatst. "Als ik die Nico te pakken krijg...", gromde hij. "We hebben de prinses niet gevonden in het hotel, baas." "Sukkel!", viel Anakon uit, "Ze was daar niet! Ze is daar nooit geweest! Blijf zoeken! Zoek naar de prinses en naar die Nico! Breng ze hier! Nu!" De Duistere Ridders hadden Anakon nog nooit zo boos gezien en ze maakten dan ook dat ze wegkwamen. "Meneer, kunt u overeind komen?", vroeg een verpleegster. Anakon probeerde dat en hij zag in dat zijn nieuwe linkerarm het haast net zo goed deed als zijn oude. De verpleegster vertelde hem dat ze even zou gaan knijpen in zijn arm om te zien of het gevoel aanwezig was. "Au.", zei Anakon droog, "Dat voel ik wel, hoor." De verpleegster glimlachte en zei dat Anakon beter naar huis kon gaan: "Als u nu nog gaat vechten, bent u erg gevaarlijk bezig."

Nico begreep het niet: "Prinses, ik kom je niet halen. Ik..." "Nico, je hebt me gehoord! Ga weg!" "Nee, prinses! Mijn hart ligt bij jou en ik zal bij je blijven!" "Dat is te gevaarlijk!" "Nee, prinses." "Ja, dat is het wel. Ze zullen je volgen." "Wie?" "Dat weet ik niet, maar ga hier weg! Doe het voor mij, voor jezelf en voor ons kindje!" "Kindje?!", klonk er ineens bij de uitgang van de grot, "Slet! Daar heb je me nooit iets over verteld!" Nico trok zijn zwaard en riep: "Wie is daar?" "Het is je broer, Anakon. En de prinses had gelijk; ik zou je inderdaad wel vinden!" Anakon liep de grot in en zei: "Zo, dus mijn lief heeft nog een relatie met een man aangeknoopt? En ze is zwanger van een kindje van hem?!" "Nee, Anakon, ik...", huilde de prinses. "Je blijft van haar af, Anakon!", sprak Nico dreigend. "Dat is goed, maar jou moet ik nu even hebben! Je hebt een goedwerkend linkerarm er grotendeels afgehakt en daar kom ik voor. Maak je niet druk, Nico. De prinses is veilig bij mij." "Maar zal mijn kind dat ook zijn?"

"Anakon, waar blijf je?!", riep Meester Mo-Kajik ongeduldig, "Ik wacht nu al uren op je." "Ik heb de prinses nog steeds niet gevonden, Meester. Ik doe mijn best." "Vind haar! Waar ze ook is." "Ja, Meester." Meester Mo-Kajik liep naar de koning toe en zei: "Sire, mijn leerling heeft haar nog steeds niet gevonden." "Ik begin zo langzamerhand te twijfelen aan jouw leerling." "Dat snap ik, uwe Hoogheid. Echter doet Anakon wat hij kan. Hij zal terugkeren met de prinses. Op mijn woord." "Dat is dan afgesproken.", reageerde de koning.
"Je liegt iedereen voor.", zei Nico verbaasd, "Waarom?" "Je gaat me nog vragen waarom?! Ik wil haar beschermen." "Word dan een Zonwacht. In dienst van het koninklijk huis." "Je begrijpt het niet. Ik wil de laatste Maanwacht inderdaad opruimen, maar op MIJN manier. Zoals de Zonorde dat wil, gaat mij te langzaam." Nico zuchtte en zei: "Geduld is een schone zaak." "Liefde overduidelijk niet!", zei Anakon ineens weer met haat, "Liefde is verraderlijk!" Anakon keek naar prinses Hannah, zij zat inmiddels te huilen en smeken om genade. "Maak je geen zorgen, prinses. Ik zal jou sparen.", zei hij.

De koning begon inmiddels ongeduldig te worden: "Als ik niet beter wist, zou ik haast zelf op pad gaan om mijn dochter te vinden." "Uwe Majesteit, heb nog heel even geduld. Ik kan voelen dat Anakon dichtbij is... Het zal niet lang meer duren." Het gezicht van de koning klaarde op, hij kreeg weer een beetje hoop. "Sire! De Zonwachten! Ze zijn ontsnapt!", klonk er ineens op de gang. "Wat?!", riep de koning vol ongeloof, "Ontsnapt?! Ga ze achterna! Keer niet terug voordat je ze allemaal hebt!"

"En mij dan?", vroeg Nico. "Vanbinnen heb ik nog steeds een wraakgevoel." "Je wilt mij dus doden?" Anakon zei dat hij niet uit was op moord, maar wraak: "En moord is geen wraak. Moord gaat wel erg ver. Jou verslaan in een duel op de meest achterbakse wijze telt; dat is voor mij wraak met de hoofdletter 'W'." Nico knikte en dacht even na. Prinses Hannah keek bang toe. Nico raapte zijn zwaard op en zei: "Als jij mij zo graag wilt verslaan, probeer het dan maar."

Ondertussen was de jacht op de Zonwachten alweer geopend. De koning wilde ze allemaal hebben en dus had hij zijn wachten orders gegeven om ze te arresteren. Meester Hyfe-San had echter een slim plan. Alle Zonwachten stonden nog in het paleis, omdat Meester Hyfe-San wist dat de wachten van de koning buiten het paleis zouden gaan zoeken. "Goed gedaan, Zonwachten. Nu gaan we de laatste Maanwacht doden, zodat Qissadiem weer vrede zal kennen." Dit gaf de Zonwachten de hoop die ze nodig hadden en gingen op zoek naar Meester Mo-Kajik.

Het duel tussen Nico en Anakon begon. Prinses Hannah durfde amper nog toe te kijken; ze wilde dit helemaal niet. Nico vocht weer dapper en Anakon vocht op zijn manier: sluw. Hij was eropuit om Nico te verwonden. Nico wist dit en dus probeerde hij elke aanval te verdedigen. Anakon maakte ineens een enorme fout waardoor hij op de grond viel. Nico, zonder schuld- of wraakgevoelens, zei: "Sta dan op. Jij wilde jouw manier van wraak. Dan moet je 'm nemen." Anakon, verrast door deze actie van Nico, zei: "Waarom... waarom doe je niks?" "Regels van de Zonorde: geen ongewapende personen aanvallen." Anakon keek naast zich, daar lag zijn zwaard. Hij pakte zijn zwaard op en probeerde het nogmaals.

Meester Hyfe-San, Meester Bernard en Meester Julia zouden Meester Mo-Kajik bevechten terwijl de rest de wacht zou houden. In een duistere, lege kamer vonden de drie Meester Mo-Kajik. "De Zonwachten. Interessant..." "Mo-Kajik, geef het op. Je moet vechten tegen ons drieën; een reddeloze zaak." Meester Bernard en Meester Julia hadden hun zwaarden al getrokken en waren klaar voor de strijd. Nu deed Meester Hyfe-San hetzelfde en hij rende op Meester Mo-Kajik af.

"Mij versla jij niet.", zei Nico nadat hij het zwaard van Anakon voor de derde keer weg had geslagen, "Niet met al je haat." Nico liep naar de prinses, zijn zwaard stak in zijn riem. Prinses Hannah beefde van angst, ze was bang dat Nico haar pijn zou gaan doen. "Met liefde win je veel meer.", sprak Nico terwijl hij de prinses door haar mooie haar streelde. Anakon klauterde overeind en zei: "Ik weet dat je gelijk hebt. Maar ik kan het je niet geven." Anakon liep ook naar de prinses en zei: "Want zij is mijn lief. Maar tot nu toe heeft liefde mij alleen maar pijn gegeven." "Nee, dat klopt niet! Liefde heeft geen donkere kant.", en Nico hielp prinses Hannah op de been.

Er werd stevig gevochten en de drie Zonwachten wisselden elkaar af met succes. Meester Julia vocht wellicht het fanatiekste, zij toonde geen genade naar Meester Mo-Kajik. "Julia,", sprak Meester Mo-Kajik, "jij toont veel haat. Iemand heeft je vroeger verlaten..." "Ach, hou je klep! Mijn verleden is van geen enkel belang meer!" Ze verzette zich fel tegen de duistere kant van het Qissa. Ineens sprong Meester Bernard erin, hij riep: "Meester Julia, pauzeer!" Meester Julia stapte uit het gevecht, ze kreeg een compliment van Meester Hyfe-San: "Je hebt meer dan goed weerstand geboden tegen de duistere kant van het Qissa. Ik ben trots op je." "Dank u, Meester.", zei ze een tikkeltje vermoeid. "Put jezelf niet uit, we hebben je kracht en fanatisme hard nodig straks."

De discussie over liefde was nog steeds gaande. Nico en Anakon hadden een duidelijk meningsverschil en beiden wilden ze hun gelijk. Plotseling, in het midden van een zin, zweeg Nico. "Duistere Ridders.", zei hij, hij had hun aanwezigheid gevoeld. Nico trok zijn zwaard en ging het gevecht aan met ze. Anakon pakte ook zijn zwaard en voor het eerst vochten Nico en Anakon aan dezelfde kant. Het duurde dan ook niet lang voordat de drie Duistere Ridders verslagen waren. "Maar wat ik wilde zeggen,", zei Nico vervolgens, "is dat de prinses in veiligheid gebracht moet worden." "Ja, dat ben ik met je eens. Als ze hier bevalt, dan gaat ze waarschijnlijk dood. We brengen haar naar dat hospitaal dat mij een neparm gegeven heeft." "En daarna maken we Mo-Kajik af. Voorgoed.", vulde Nico aan.
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Oorlogen van Qissadiem; Deel 3B

za mei 19, 2018 6:35 pm

Oorlogen van Qissadiem; Deel 3B

Er werd stevig gevochten en de drie Zonwachten wisselden elkaar af met succes. Meester Julia vocht wellicht het fanatiekste, zij toonde geen genade naar Meester Mo-Kajik. "Julia,", sprak Meester Mo-Kajik, "jij toont veel haat. Iemand heeft je vroeger verlaten..." "Ach, hou je klep! Mijn verleden is van geen enkel belang meer!" Ze verzette zich fel tegen de duistere kant van het Qissa. Ineens sprong Meester Bernard erin, hij riep: "Meester Julia, pauzeer!" Meester Julia stapte uit het gevecht, ze kreeg een compliment van Meester Hyfe-San: "Je hebt meer dan goed weerstand geboden tegen de duistere kant van het Qissa. Ik ben trots op je." "Dank u, Meester.", zei ze een tikkeltje vermoeid. "Put jezelf niet uit, we hebben je kracht en fanatisme hard nodig straks."

De discussie over liefde was nog steeds gaande. Nico en Anakon hadden een duidelijk meningsverschil en beiden wilden ze hun gelijk. Plotseling, in het midden van een zin, zweeg Nico. "Duistere Ridders.", zei hij, hij had hun aanwezigheid gevoeld. Nico trok zijn zwaard en ging het gevecht aan met ze. Anakon pakte ook zijn zwaard en voor het eerst vochten Nico en Anakon aan dezelfde kant. Het duurde dan ook niet lang voordat de drie Duistere Ridders verslagen waren. "Maar wat ik wilde zeggen,", zei Nico vervolgens, "is dat de prinses in veiligheid gebracht moet worden." "Ja, dat ben ik met je eens. Als ze hier bevalt, dan gaat ze waarschijnlijk dood. We brengen haar naar dat hospitaal dat mij een neparm gegeven heeft." "En daarna maken we Mo-Kajik af. Voorgoed.", vulde Nico aan.

Het gevecht was op het hoogtepunt: nu vochten alle drie de Zonwachten tegen Meester Mo-Kajik. Meester Mo-Kajik was echter heel goed in het afweren van de aanvallen: veel beter dan de Zonwachten gedacht hadden. "Het heeft geen zin, Hyfe-San. Je zult me niet verslaan." Meester Hyfe-San gaf hem ongelijk en vocht door. Meester Julia haakte als eerste af; het werd voor haar te vermoeiend. Ze stapte uit het gevecht en kwam even op adem.

"Wij zullen goed voor haar zorgen.", zei een verpleegster. Nico knikte en zei: "Laat niemand weten dat hier prinses Hannah ligt. Doe alsof ze gewoon de zoveelste zwangere vrouw is." "Wij proberen er weer te zijn rond de bevalling.", vulde Anakon aan. Nico boog zich toen over prinses Hannah en betuigde zijn spijt: "Het spijt me, prinses. Het spijt me dat ik verliefd ben geworden en..." "Ach, dat zit wel goed, Nico.", onderbrak ze hem en ze gaf hem een zoen op zijn mond, Anakon keek gekwetst. Desondanks kwam ook Anakon zijn spijt betuigen: "Sorry, prinses, dat ik er te lang niet ben geweest voor je. Ik wilde de man zijn die je nu in Nico gevonden hebt." "Anakon, jij hebt ook maar gekozen om het kwaad uit te roeien. Ik had je nooit kunnen tegenhouden.", waarna ook Anakon een zoen op zijn mond kreeg. "Ga, allebei. Het zal goed met me komen. Dat beloof ik jullie allebei."

"Meester Julia, kom op! Niet opgeven! We hebben hem bijna!", riep Meester Bernard. Toen, precies op dat moment, speelde Meester Mo-Kajik zijn hoogste troef: "Meester Julia, jij weet nooit wat er met je vader is gebeurd, of wel soms?" "Begin er niet over! Het gaat jou niks aan!" "Oh, heeft Meester Hyfe-San je dat nooit verteld?" "Mo-Kajik, stop daar! Meer kan ze niet aan!" "En waarom zou ik?! Zij moet toch de waarheid kennen?!" "Ja, maar ze weet dat jij liegt.", zei Meester Bernard terwijl hij Meester Mo-Kajik aanviel.

"Maar op wie van ons is ze nou?", vroeg Anakon verward. "Wist ik het maar. Ze laat zelf merken dat ze van ons allebei houdt." Anakon knikte en zei: "Ja, en dat is het verwarrende eraan." Nico knikte en zei nog iets dat een verklaring behoefde: "En zijn wij nou broers of niet?" "Mo-Kajik heeft mij verteld van wel." "Wat als dat een leugen is?" Anakon gaf Nico gelijk en zei: "Inderdaad. Wat als het een leugen is?" "Sorry als ik je kwets, maar ik geloof het niet zomaar." Anakon zei daarop dat het wel goed zat: "De enige die me nu nog kan kwetsen, is de prinses zelf." "En volgens mij heeft ze dat al gedaan."

"Meester Julia, ik ben je vader!", riep Meester Mo-Kajik. "Nee... dat kan niet! Je liegt!" Meester Julia keek vol ongeloof naar Meester Hyfe-San, hij knikte. Ook Meester Bernard liet weten dat Meester Mo-Kajik gelijk had. Meester Julia viel even helemaal stil, haar zwaard viel op de grond. "Meester Julia, ik weet dat je het kan. Vermoord deze leugenaars! Wij kunnen samen als keizer en prinses een nieuwe dynastie stichten." Meester Julia stortte op de grond, Meester Bernard zag het en besloot haar te helpen. Meester Hyfe-San redde zich wel tegen Meester Mo-Kajik, voorlopig...

"Hoe ver moeten we nog?", mopperde Anakon. "Anakon, ik word zo langzamerhand gek van je gemopper! Hou nou eens op!" "Sorry hoor, maar ik begin echt vermoeide voeten te krijgen. Kan dit niet een beetje sneller? Ik voel dat mijn Meester in gevaar is, dus het gevecht is al begonnen." "Dan gaan we sprinten, maar dan moet je mij beloven niet meer te klagen en bij het moment suprême je Meester te verraden." "Op mijn woord van eer, dat zal ik doen." "Goed, ik tel af en bij nul sprinten we door tot aan Basal. Klaar? Drie, twee, één, nul!"

"Meester Julia, je kan het evenwicht in het Qissa voor altijd herstellen. Dood Meester Mo-Kajik en..." "Ik weet het.", kapte Meester Julia Meester Bernard af, "Maar hoe kan ik mijn eigen vader doden?" Meester Bernard begreep dat Meester Julia dat natuurlijk nooit ging doen. Precies toen, om het leuker te maken, kwamen Nico en Anakon binnenlopen. "Anakon!", zei Meester Julia verbaasd," Wat doe jij hier?" "Ah, Anakon!", zei Meester Mo-Kajik opgelucht, "Precies op tijd." Anakon trok zijn zwaard en mengde zich in het gevecht. "Meester Bernard, vecht mee! Ik let wel op Meester Julia."

De koning liep verveeld op de gangen van zijn paleis. Ineens hoorde hij iets... iets dat leek op... een gevecht! Het geluid kwam uit de kamer waarin Meester Mo-Kajik gegaan was. De koning liep naar de deur toe en trok deze open. In de kamer zag hij Meester Hyfe-San en Anakon tegen Meester Mo-Kajik vechten. Meester Bernard en Nico ontfermden zich over Meester Julia. "Genoeg!", riep de koning, maar zijn bevel werd door echt iedereen genegeerd. "Stop! Ophouden!", zei hij met een dringende toon. Weer werd er niet op ingegaan. "Stilte! Stilte, zeg ik! Zijn jullie doof of zo?!", schreeuwde hij, en het werd stil.

Meester Mo-Kajik keek naar de koning en zei: "Ziet u, Sire. Zelfs mijn leerling keert zich tegen mij. U kunt niemand meer vertrouwen, behalve ik." Nico stond op en sprak: "Met alle respect, uwe Hoogheid. Luister niet naar hem. Als er één uit is op de troon, dan is Meester Mo-Kajik dat." Anakon gaf Nico gelijk en zei erbij dat Meester Mo-Kajik geweldig goed is in het verspreiden van leugens: "Hij is nog meer doortrapt dan ik." Tot slot nam Meester Hyfe-San het woord: "Sire, al jaren staan de Zonwachten u en uw voorouders bij in het besturen en vrede houden op Qissadiem. Wij zorgen voor gerechtigheid, eerlijkheid, respect en vrede, en dat doen we al jarenlang zo. Het is onmogelijk dat wij uit zijn op uw troon, want wij zijn zelf geen sterke leiders. Ja, ik ben de leider van de Zonwachten, maar dat komt omdat ik de meeste kennis heb over het Qissa en de gebruiken van de Zonwachten; niet omdat ik het slimste ben."

De koning besloot dat Meester Mo-Kajik gedood mocht worden. Meester Hyfe-San en Anakon richtten zich weer op Meester Mo-Kajik, maar het was al te laat; hij was, eens te meer, verdwenen. "Geweldig,", mopperde Anakon, "hij is weg." "Hij zal niet lang wegblijven.", spraken Nico en Meester Hyfe-San in koor. Beiden keken elkaar verbaasd aan. "Hij zal inderdaad nog een aanval op het paleis uitvoeren.", sprak Nico, "En daar moeten we klaar voor zijn." "Meester Nico heeft gelijk.", zei Meester Hyfe-San, "We moeten ons gaan voorbereiden. Welnu, jonge Anakon. Jij bent overgelopen naar de zonnige kant van het Qissa. Wil je niet bij ons in de leer gaan? Meester Nico zal je alles leren."

Terug naar “Fantasie”