De vijf elementen the Fall of the feniks

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

De vijf elementen the Fall of the feniks

di aug 29, 2017 6:11 pm

Hoofdstuk 1
De ochtend zon streek met zijn warme stralen over mijn gezicht. Het kraken van de sneeuw onder mijn voeten was oorverdovend, maar de kou deed me niets. Mijn naam is Edana Swam eens Fakkel en ik ben de draagster van het element vuur. Het was vroeg in de ochtend ,, Mamma, kom op!’’ ik keek naar een vijf jarig knulletje met een ongeduldige blik in zijn ogen. ,, Van waar de haast Dash?’’ hij zuchtte ,, George is er altijd vroeg en er ligt nu eindelijk goede sneeuw.’’ Ik wist wel waarom hij er vroeg wilde zijn het was bijna kerstvakantie en de jongens hadden een aanval gepland op de meisjes.

Hij rende voor me uit en ik liep rustig genietend van de koele wind op mijn wangen. Eindelijk kwamen op het schoolplein aan, Dash rende meteen naar George die al een hele lading aan sneeuwballen had gemaakt. Dash dacht geen moment en begon met helpen, ik ging bij George’s moeder staan. ,, goede morgen.’’ De vrouw knikte ,, ben je ook vroeg je bed uit getrommeld?’’ ik schudde mijn hoofd ,, ik was eerder wakker, ik ben gek op de zonsopkomst. ‘’ de vrouw keek me vreemd aan, maar dat was niet iets nieuws. Meeste moeders vonden me maar raar want ik was een erg jonge moeder, met mijn tweeëntwintig jaar en dan had ik ook nog geen partner.

Dit was het moeilijkste want Dash begon nu vragen te stellen, over zijn vader de liefde van mijn leven. Ik moest hem achterlaten toen ik vluchtte voor de jagers die het nu op mijn leven voorzien hadden. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aandacht. Ik en de andere vier meiden die bereid waren om onze element op te geven, maar Korola de draagster van water weigerde. Er waren die avond door de jagers maar twee uiteindes, of we gaven onze elementen op of we zouden sterven. De jongens onder wie mijn broer en de liefde van mijn leven, deden er alles aan om ons te redden. Maar onze elementen namen het over uiteindelijk heeft Barda draagster van het element aarde, me gered. Ze had een tunnel onder me gecreëerd, zodat ik kon ontsnappen. Sinds dien zit ik ondergedoken op nog geen twintig kilometer van mijn geboorte stad. De afgelopen zes jaar heb ik wel eens naar mijn ouders geschreven, via de politie bureau. Mijn moeder was ook gevangen genomen samen met mijn biologische vader Johan Bullit. Toen ik ontsnapte aan een noodlottig lot had ik geen moment aan hun gedacht, maar toen ik in mijn eentje beviel van mijn kleine Dash voelde ik me oprecht eenzaam.

Een sneeuwbal raakte mijn borst en wekte me uit mijn gedachten. Een ondeugende lach steeg op. ,,Dash’’ het gelach werd harder, pretlichtjes stonden in zijn blauwe oogjes. Ik bukte naar de grond en schraapte het sneeuw bij elkaar. Met mijn handen vormde ik er een bal van en gooide die naar mijn zoon. Het raakte hem en ik was verzeild geraakt in het sneeuwballen gevecht van de kleuters. Luid gelach steeg op van de kinderen en de moederlijke trots als haar kind de andere raakte. De leraren kwamen ook even buiten kijken en kwamen tot de conclusie dat ze beter binnen hadden kunnen blijven. Ze werden bekogeld door alle leerlingen jong en oud. ,, Oké, kinderen we gaan naar binnen. Voor warme chocolademelk en dan gaan we aan het werk.’’ De directeur was naar buiten gekomen en riep nu een halt toe. Kinderen gaven een blije kreet bij het woord chocolademelk. Dash rende naar me toe hij was nat en koud. Ik ging door mijn knieën en gaf hem een knuffel ,, tot vanmiddag, mam.’’ Hij had een ketting in zijn hand en gaf dit aan mij ,, een man, zei dat ik je deze moest geven.’’ Hij gaf het aan mij en zodra de hanger mijn huid raakte voelde ik mijn maag draaien. Toch hield ik een glimlach op mijn gezicht, tot hij de school in gerend was.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 2

di aug 29, 2017 6:12 pm

Met een sterke vertoon van een rechtte rug, liep ik het schoolplein af geen van de andere moeders of kinderen die toevallig door het raam heen keken. Mochten me niet zo zwak zien worden, het vuur in me schreeuwde en borrelde naar boven. Iets aan het ketting liet mijn element reageren, terwijl ik het ruim zes jaar al onder controle had. Ik liep een steegje in en ik zakte door mijn knieën. Voor mijn ogen zag ik het sneeuw smelten en het water wat er van overbleef verdampen. Van schrik liet ik de ketting eindelijk los en alles begon af te nemen. Vol afgrijzen bekeek ik de ketting en zag de feniks hanger. Adem stokte in mijn keel, ze hadden me gevonden en ze hadden geprobeerd bij me te komen via mijn zoon.

Mijn longen begonnen te schreeuwen, maar ademhalen kon ik niet. Mijn lichaam was offline geraakt en niets wat ik kon bedenk zou het weer kunnen starten. ,, Adem in, Edana.’’ Die stem, het was veranderd het klonk ouder. ,, Edana!’’ Een paar benen verscheen voor mijn oogbeeld. Ik durfde niet omhoog te kijken bang dat ik me vergist had. De benen bogen voor me en een gezicht werd zichtbaar. Bruine krullen omsierde blanke gezicht met bezorgde blauwe ogen, niet degene waar in ik de afgelopen vijf jaar heb gekeken. Na al die jaren hopen dat ik ze ooit weer zou zien was de dag eindelijk gekomen. Maar niet omdat hij het wilde maar omdat ik wederom weer in gevaar was. ,, Dash?’’ mijn lippen vormde zijn naam maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Ik zag hem kijken naar de ketting en hoorde hem vloeken. ,, Dat ding is vervloekt. Spelen ze het nu zo.’’ Hij pakte me vast en gaf een kus op de mond. Iets in mijn lichaam sloeg weer aan en ik hapte naar adem.

Toen ik weer op adem was kwam ik omhoog en keek ik naar de man die eens de jongen mijn dromen was. ,, Dash.’’ Ik viel hem in de armen en gaf hem een oprecht blije knuffel. Ik voelde dat hij schrok maar hij herstelde zich snel en omhelsde me terug. ,, Heb je gemist, Edana. Ik wist niet hoe erg tot nu.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, waarom moet je altijd verschijnen als ik in gevaar ben.’’ Tranen vulde mijn ogen. Jaren lang had ik me groot gehouden voor alles en iedereen. Nu, bij hem kon ik het allemaal laten gaan. Hij zuchtte ,, ik was nooit ver weg. Twee jaar geleden had ik je al gevonden. Maar ik was niet de enige jagers probeerde om de zoveel tijd een aanslag te plegen op je leven. Ik heb zo vaak je leven gered in deze twee jaren. Dat ik wist dat het risico zou vergroten als ik bij je was.’’ Hij wist hoe mijn hart naar hem verlangde, want andersom deed het vast even zeer.

,, Edana, je kunt hier niet langer blijven. Ze hebben het ook op de andere element voorzien er is geen plek waar jij je meer kan verschuilen. De jongens brengen de andere naar een centrale plek en wij moeten ook nu die kant op.’’ De boodschap kwam heel langzaam bij me binnen en ik schudde mijn hoofd. ,, Dash.’’ Hij keek me niet begrijpend aan. ,, Wat is er?’’ ik schudde mijn hoofd ,, Dash, ik kan niet weg zonder Dash.’’ Hij deed een stap achteruit en keek alsof ik gek geworden was, hoe kon hij weten dat ik onze zoon zijn bijnaam had gegeven. ,, Ik kan hem niet achter laten, Luke.’’ Opeens begon erbij hem een lampje te branden. ,, Heet hij Dash?’’ Ik knikte ,,kon geen andere naam bedenken dan Dash.’’ ,, Ik ga hem halen en jij gaat naar je appartement. Ze zijn daar nooit in de buurt geweest.’’ Ik knikte en rende weg. Normaal zou ik naar mijn werk rennen in de bieb maar dit is het oude liedje waar in ik ben beland, op de vlucht. Maar dit keer had ik een vijf jarig jongetje die ik koste wat kost moest beschermen. Eindelijk was ik in mijn appartement en pakte ik een rugtas die ik al vijf jaar in de kast had liggen, voor deze dag. Het bevatten Dash zijn babyfoto’s, wat kleding en toiletproducten. Ik ritste het open en bekeek of alles er nog inzat. Maar ik kwam tot de ontdekking dat de kleding van Dash veel te klein geworden was. Snel rende ik naar zijn kamer en greep kleding eruit. Draaide me om en pakte de knuffel die hij uit het ziekenhuis had meegekregen van zijn spiderman bed.

Ik propte alles in de tas en ritste hem met veel moeite dicht. Snel pakte ik een briefje voor de oppas met instructies voor de rest van de spullen. Alles moest naar mijn ouders gestuurd worden. Ook het speelgoed van Dash. ,,Mam?!’’ het jonge stemmetje bereikte mijn oren en ik draaide me naar hem om. Ging door mijn knieën en ving hem op. ,, Wat is er aan de hand mammie?’’ ik gaf hem een zoen op zijn wang. ,, We moeten hier weg, vuursteentje van me. Het is hier niet meer veilig voor ons.’’ Hij knikte en duwde zich van me af. ,,Waarom kwam die vreemde man me van school halen? ’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 3

ma sep 04, 2017 1:55 pm

We liepen als een normaal gezin naar de auto, alle drie met een rugzak op onze rug. Het leek net alsof we op vakantie gingen. Maar niets was minder waar als dat, we stapten in de auto. Luke (ik noemde hem nu Luke in plaats van Dash) ging achter het stuur zitten. Hij keek in de achteruit kijkspiegel, naar Dash die zichzelf in de gordels hees. Ik draaide me om en gaf hem een glimlach ,, Ben je klaar, vuursteentje van me?’’ hij knikte en ik keek naar Luke ,, we kunnen gaan.’’ Hij liet er geen gras over groeien en trapte op het gaspedaal, we reden weg. Ik klapte de make-up spiegel naar beneden zo kon ik de weg achter ons en Dash in de gaten houden. ,, Luke, ga eens naar links.’’ Hij keek ook in de spiegel en knikte. ,, Dat is een parkeerplaats. Daar kunnen we een andere auto pakken.’’ Ik knikte en hij ging de richting op die ik had aangegeven.

Hij parkeerde de auto en stapte uit. Ik volgde hem en deed de deur van Dash open. Ik bracht mijn vinger naar de lippen, hij knikte en stapte uit. Ik pakte de rugtassen uit de achterbak en pakte het handje van Dash vast. Luke wenkte ons en we liepen heel rustig naar hem toe. Hij pulkte ondertussen aan een slot van een andere auto. Hij had hem zo open en we stapte in terwijl hij met kabels begon te prutsen. De motor begon te ronken en we reden weg. We werden niet meer gevolgd en we konden rustig ademhalen. Dash was zelfs in slaap gevallen, met een zichtbare trots op zijn gezicht keek Luke in de spiegel. ,, je hebt goed werk geleverd .’’ ik keek naar Dash door de make-up spiegel ,, Dankjewel Luke, het was niet makkelijk.’’ Hij knikte en hij keek even naar mij ,, Ik geloof je meteen.’’

We reden de stad uit de aangrenzende bossen in. Opeens sloeg Luke af en reden we over een hobbelig bospad. We vonden uit dat de vering van de gestolen wagen niet al te goed waren. Dash schrok wakker ,, Mammie,wat gebeurt er?’’ mijn arm schoot naar hem toe en pakte zijn handje vast. ,, Niets aan de hand vuursteentje. De weg is een beetje hobbelig.’’ Hij gaf me een waterig glimlachje en ik kon in zijn ogen zien dat hij me niet helemaal geloofde. Luke bleef strak voor zich uit, hij stuurde de weg af. Een open plek spreidde zich voor ons uit en een vier mannen stonden op ons te wachten. Mijn ogen gleden over hun gezichten en ja hoor het waren Hern, Theron, Chaze en Di. De laatste deed mijn adem stokken, zijn gezicht zat onder de littekens. Ik sprong zonder na te denken de auto uit en rende naar Di toe. ,, Broeder van mijn hart, wat is er met jouw gebeurd?’’ Hij spreiden zijn armen en omhelsde me ,, zuster van mijn ziel, niets wat ik niet kan overleven.’’ Ik duwde me langzaam van hem af ,, Di ik meen het.’’ Hij zuchtte ,, toen Korola ons verraden, gingen de jagers achter haar aan. Net als de andere was ik er op uit om haar veilig van het veld af te krijgen. Maar ze had mijn hulp helemaal niet. Ze verdween in een stortregen, maar toen hoorde ik geschreeuw komen van jouw moeder en onze vader. Zij was vrij en veranderde zichzelf in een feniks. Maar vader hij zat nog vast en jagers vielen hem van alle kanten aan.’’ ik hoorde zijn stem zwaarder woorden. ,, Is hij?’’ Di schudde zijn hoofd ,, hij heeft het overleefd en woont bij je moeder en adoptie vader.’’

Ik keek om me heen en zag in de bos rand de rest van de meiden, langzaam te voorschijn komen. Toen ze zagen dat ik het was samen met Luke rende ze uit hun schuilplaats. Barda en Nalani vlogen me meteen om de hals. Ik kreeg bijna geen lucht en helemaal niet meer toen Theresa mee deed. ,,Meiden.’’ Kreeg ik net uit mijn mond met het laatste beetje lucht dat ik nog in mijn longen had. geschrokken lieten ze me los ,, sorry’’ zeiden ze in koor. Opeens zag ik nog een schim verschijnen uit het bos, het was Korola. Woede steeg op in me, met grote stappen liep ik op haar af. Vuur omgaf mijn vuisten, ik zag haar angstig slikken en bij haar gaf ik een stomp in haar gezicht. Ze viel op de grond.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 4

ma sep 04, 2017 1:57 pm

Ze krabbelde langzaam omhoog ,, het spijt me, Edana.’’ Ik was nog steeds wit heet van woede. ,, wat spijt je, dat je onze levens in gevaar hebt gebracht.’’ Korola keek naar de grond ,, of dat je mijn vertrouwen hebt beschaamd, door te verkondigen dat je mijn vriendin niet was!’’ Korola keek me geschrokken aan ,, je wist het echt niet?’’ ik keek haar niet begrijpend aan, wat had ik moeten weten wat had ze voor mij en de andere verborgen gehouden. Ik keek van haar op en zag een jong meisje uit de bos komen. ,, Doe mijn mammie, geen pijn?’’ Ik liet mijn woede varen en ik ging op mijn knieën ,, maak je maar geen zorgen kind.’’ Ik wenkte meisjes en het meisje kwam naar me toe ,, wat is je naam, liefje?’’ Het meisje begon met haar blauwe haar te spelen. De blauwgroene ogen stond dezelfde verlegenheid als ik die bij haar moeder gewend was. ,, Halcyon, mevrouw’’ ik gaf haar een vriendelijke glimlach ,, wat een prachtige naam, wie is jou vader?’’ Het meisje wees naar Di, Luke stond naast hem met Dash. ,, Dat maakt jou dan mijn nichtje Halcyon. Zie je de jongen daar?’’ Ze knikte ,, dat is mijn zoon, ga maar met hem kennis maken.’’ Het meisje liep langzaam naar Dash toe. Ik kwam overeind ,, hoe oud?’’ Korola keek me verbaasd aan, ook de andere kwamen dichterbij.

,, Hoe oud is ze Korola, dat is geen rare vraag.’’ Korola zuchtte ,, ze is zes, Edana. Ik leerde van haar vlak nadat jij bekend maakte dat je zwanger was. Ik heb alleen er nooit wat van gezegd, want ik wilde dat de beslissing compleet voor mezelf was.’’ Ik sloot mijn ogen en ik begon het langzaam te begrijpen. Ook de andere knikte begrijpelijk ,, je had het ons moeten vertellen. Die laatste keer dat we samen waren.’’ Korola schudde mijn hoofd ,, alleen Di wist dit op het laatste moment. Ik moet erbij vermelden dat hij er niet mee eens was.’’ Ik keek naar Dash en Halcyon die elkaars hand schudde. Ik liep naar de kinderen toe en klopte onderweg op de schouder van Di, hij knikte en schuld stond in zijn ogen. ,, Luke, is er iemand die de kinderen naar mijn ouders kan brengen?’’ Hij knikte verstandig ,, ik zal professor Karl Dend bellen.’’ Korola kwam op me af ,, dit gebeurd niet, je neemt niet mijn dochter van me af.’’ ik keek haar strak en zonder emotie ,, het is niet veilig waar wij naar toe gaan. Mocht er iets met ons gebeuren hebben zij nog een onbezorgde toekomst.’’ Di knikte ,, Korola, het is de beste keuze voor Halcyon.’’ Korola schudde haar hoofd ,,waarom dan naar haar ouders?’’ ,,omdat de grootouders van beide kinderen bij elkaar zijn.’’ Korola vouwde haar armen over elkaar. ,, Mamma, ik wil niet weg.’’ Ik ging door mijn knieën ,,kom eens hier vuursteentje.’’ Hij kwam naar me toe ,, Ik moet weten dat jij veilig bent.’’ Hij wilde er tegen in gaan ,,Zou jij je nicht willen beschermen?’’ hij keek naar haar en knikte ,,Ik doe alles voor jou mammie.’’ Ik gaf hem een kus op de wang en keek toen naar Luke ,, doe het.’’

Hij liep even weg ,,mammie, is dat mijn vader?’’ Ik keek naar hem ,, en wat al hij dat is?’’ Dash keek naar Luke ,, Dan ben ik blij om te weten dat het een echte held is. Niet zomaar iemand die ik had verzonnen.’’ Ik gaf hem een knuffel ,, ik ben zo trots op je, zo ontzettend trots.’’ ,, Mam, krijg geen lucht.’’ De mannen om ons heen begonnen te lachen. Di ging door zijn knieën ,, Jager bloed vloeit door deze jonge held heen. Edana jij maakt onze bloed lijn trots aan.’’ hij wreef door zijn haar. Dash sloeg de hand weg. Di was hier door niet uit het veld geslagen. ,, Mammie, heb honger.’’ Halcyon legde haar hand op haar maag, die inderdaad luid begon te knorren. Theron liep naar Barda en besprak iets met haar, ze was er zichtbaar niet blij mee. ,, Kinderen, dames volg mij.’’ Zei ze in een hoorbare zucht. Ik pakte de hand van Dash en trok hem lichtelijk mee. Zijn aandacht was nog steeds gevestigd op zijn vader. We gingen op een kluitje staan en Barda maakte een lichte beweging met haar hand. De grond begon te bewegen en het begon te zakken.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 5

za sep 09, 2017 2:37 pm

Als een lift zakte we de grond in, boven ons sloot de aardkorst zich weer. We kwamen uit in een ruimte dat veel weg had van een luxe appartement, maar dan volledig gemaakt met aarde en steen. Verbaasd liepen we rond ,,Barda, woon jij hier?’’ Ze knikte ,,Nadat ik jou had gered zocht ik naar een veilige onderkomen.’’ Ze keek naar de zwarte vloer ,, Maar de jagers, zaten me sneller op hielen dan gedacht. Na drie maanden gerend te hebben, kwam ik hier terecht en maakte ik een huis onder de grond.’’ Ze liep naar de open keuken en opende de koelkast, het stond vol met opwarm maaltijden. ,,Theron doet de boodschappen.’’ Ze keek naar de kinderen ,, Vecht even uit wat jullie willen dan warm ik het op.’’ Dash en Halcyon liepen naar de koelkast en maakte even ruzie. Terwijl de dames met zijn alle om de grote eettafel gingen zitten en bespraken de afgelopen vijf jaar.

Theresa heeft de hele tijd met Chaze in New York gewoond, totdat de jagers voor hun deur stonden. ,, Mammie, Dash wil alleen maar vissticks eten!’’ ik keek naar Korola die haar lach zichtbaar probeerde in te houden. Ik stond op en liep naar de kinderen, ik bekeek de inhoud en zuchtte. Het zat vol met junkfood. ,, Wat wil jij dan eten, Halcyon?’’ Het meisje wees naar een maaltijdsalade met pasta. Ik knikte en pakte het uit de koelkast. ,, Barda heb je borden voor mij?’’ Barda wees naar een kast vlakbij. Ik deed de kast open en zag een stapel porseleinen borden en stenen bekers staan. Ik pakte van elk twee. Met mijn handen warmde ik de vissticks op terwijl ik uit de kraan water haalde. ,, water moet je eerst koken.’’ Ik pakte de beker vast en verwarmde deze.

Ik gaf de kinderen hun eten en ging weer bij de rest zitten. Nalani had haar vijf jaar versleten als tourist begeleider in de Grand Canyon Arazona. Terwijl Korola naar Canada was gevlucht en vlakbij de Niagarawatervallen. Prachtig hoe ze het omschreef. Luke en de andere kwamen binnen, Luke keek me spijtig aan. ,, De professor heeft het geprobeerd maar hij werd al meteen gevolgd. Er is dus geen mogelijkheid voor hem om hier te komen, zonder ons te verraden.’’ Ik zuchtte hoe moesten we de kinderen nu in veiligheid brengen. Korola keek van mij naar de kinderen die stilletjes van hun voedsel te smikkelen. ,, ik denk dat ik wel wat weet.’’ Verbaasd keken we haar aan ,, maar je wilde toch niet dat Halcyon naar Edana’s ouders zou gaan?’’ Korola knikte ,, nog steeds niet, maar ze heeft in een ding wel gelijk.’’ Ze liep naar de bank en hurkte voor haar dochter ,, ze is niet langer veilig bij mij.’’ Ik zag tranen verschijnen in haar ogen en ik voelde zelf een gapend gat vormen in mijn hart. Ook ik liep naar de bank en ging naast haar zitten ,, het is niet makkelijk voor een moeders hart, maar het is wat we kunnen doen.’’ Ze knikte en keek me aan. Ze pakte nu ook de hand van Dash vast en hapte toen naar adem.

De kinderen veranderde voor mijn ogen in water. Ik voelde mijn ogen groot worden, mijn mond viel open. Ze zakte opeens in elkaar en waren toen verdwenen. ,, Korola, waar is mijn zoon?’’ Korola haalde haar schouders op ,, Bij je ouders, waar anders.’’ Nog steeds verbaasd, schrok Luke van zijn telefoon. Zo snel als hij kon nam hij op ,, met Dashkoff.’’ Een bekende stem van mijn biologische vader klonk door de speaker. ,, Ja meneer, dat zijn uw kleinkinderen. Halcyon is de dochter van Di en Dash is mijn zoon.’’ Weer klonken de stem van John ,, ik snap u volkome. Blij dat ze veilig zijn.’’ en hij hing weer op. Mijn hart klopte al wat rustiger in mijn borstkast, sinds ik Luke weer zag was dat voor het eerst. ,, bedankt Korola.’’ De wuifde mijn dankbaarheid weg. ,, daar zijn vriendinnen voor.’’ Mijn glimlach smolt meteen nadat ze het had gezegd, hoewel ik haar volkomen begreep had ik haar het nog niet vergeven. De meeste van ons hadden na die avond in betoverden plaatsen gewoond. Ik was daar een van, maar mijn sprookjes leven was eenzaam zonder mijn held. Ook Barda had het door haar heel zwaar gehad, hoe konden we het Korola ooit vergeven dat ze onze levens en toekomst in gevaar had gebracht.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 6

ma sep 11, 2017 8:18 am

Onzeker van mijn gedachte ging ik maar stil zwijgend bij de andere zitten. Luke voelde de onzeker houding en kwam bij me staan, hij legde zijn hand op mijn schouder en ik voelde mijn huid warm worden op die ene plek. Toch trok Luke zijn hand niet terug ,, het is goed om niet te weten wat je moet doen of zeggen, dat maakt je menselijk.’’ Ik pakte zijn hand vast en draaide mijn gezicht zodat ik zijn ogen kon zien. Ze lichtte op toen de mijne de zijne ontmoette, jarenlang elkaar moeten missen had de vuur der liefde tussen ons niet doen doven. De andere voelde ook de warmte die ik afstoten, maar zeiden niets. De andere jongens hadden samen met hun vriendinnen samen geleefd. Maar ik had mijn man moeten missen vanwege het gevaar waar ik en onze zoon hadden geleefd. Hij had geprobeerd om ons in onwetendheid te laten leven, maar de jagers hadden een weg gevonden door zijn bescherming via onze zoon.

Nu waren we weer gedwongen bij elkaar onze zoon bij mijn ouders, zodat hij tenminste veilig zou zijn. Hij maakte een klein beweginkje met zijn hoofd en ik volgde hem naar buiten. Door een verborgen gangen stelsel, het had veel weg van een vergrote prairiehondjes dorp. Boven de grond ademde ik weer de frisse lucht op. De donkerblauwe lucht boven het bos werd opgebroken door duizenden fonkelende sterren . Mijn hand was in de zijne vervlochten, hij trok me mee naar een klein meertje dat zich vlakbij de ingang van de tunnel bevond. We staarde naar de perfecte weerspiegeling van de hemelen er boven. We stonden daar maar tot de ochtend zon boven de boomtoppen kwam gluren. Ik sloot mijn ogen en liet hem zijn stralen over mijn gezicht kietelen. ,, Prachtig, elke keer als ik je in het ochtend licht zie. Het is net als treu loves kiss.’’ Ik keek hem verbaasd aan ,, Het is net als magie. Elke keer raak ik opnieuw verliefd op je.’’ Ik gaf hem een glimlach ,, Bedankt voor het compliment.’’ Hij pakte mijn hand en bracht het naar zijn lippen, met zijn zachte lippen streek hij erlangs. Het kietelde maar ik schaterde het niet uit. ,, Luke?’’ ,, Wat is er?’’ ik keek hem recht in zijn ogen aan. ,,Heb je wel iets mee gekregen, van ons?’’ Ik hoorde hem zuchtten. ,, Elk moment van iedere dag. Ik baalde elke keer weer dat ik er niet voor je kon zijn.’’ Ik rukte mijn hand los ,, wat bedoel je?’’ Hij greep weer naar mijn hand ,, tijdens de bevalling, ik stond buiten de kamer en hoorde jou kreten van pijn. Zijn eerste kreten. Maar toen je weer ging verhuizen was ik je weer een tijdje kwijt.’’

Ik sloot mijn ogen en tranen vormde, maar ik wilde ze niet laten zien. ,, ik voelde me zo alleen die dag.’’ Hij pakte me vast ,, ik weet het, ik wilde naar je toe.’’ Ik liet mijn tranen op de vrije loop en hij liet me gaan. Opeens hoorde ik stemmen in het bos, een in het bijzonder de stem. De stem die me achtervolgde in mijn donkerste nachtmerries, de stem van Luke’s vader Dash zijn grootvader. Ook Luke hoorde het en hij trok aan mijn hand. We doken samen een bosje in, het geritsel maakte de groep jager alert. Met een vinger op zijn mond gebaarde dat ik stil moest zijn, een onnodig gebaar want ik durfde nog geen piep te geven. Lichten werden in de bosjes geschenen ook in die van ons, toch waren de jagers te ver weg om ons te zien. Ik deed mijn ogen dicht een bosje verder weg vloog in brand. ,, Daar, Dashkoff.’’ Ik hoorde voetstappen van ons vandaan rennen. Langzaam kwam Luke omhoog en keek snel om zich heen. ,,Edana, snel naar binnen.’’ siste hij naar me. Ik liet dit me geen tweede keer zeggen en rende naar binnen, snel keek ik om en zag dat Luke me volgde. Zijn ogen gericht op het naderende gevaar, in de tunnels kwam hij weer naast me rennen en hij leidde me door de gangen terug maar Barda’s huis. ,, Jagers in de tunnels!’’ schreeuwde Luke toen hij er binnen kwam. Iedereen die in slaap was gevallen (de meiden) schrokken meteen wakker en de jongens sprongen meteen op. Iedereen pakte hun rugzakken bij elkaar en rende een andere tunnel in die Barda ons liet zien. Ik draaide nog een keer om en zag Barda met een simpele gebaar, haar hele huis te laten in storten.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 7

ma sep 11, 2017 8:27 am

Achter me hoorde ik het instorten van de tunnels. Iets wat ons nog meer reden gaf om harder te rennen. We keken niet meer om naar de ingestorte gangen we rende gewoon naar een busje dat al klaar stond voor ons. Stapte een voor een in, Luke kroop achter het stuur en startte de motor, zodra iedereen zat reed hij weg.

Terug naar de stad die ik al vijf jaar mijn thuis noemde. Maar niet naar mijn drie kamer appartement maar naar een huisje er heel vlakbij. ,, doe alsof je thuis bent.’’ Aan de meubels kon ik zien dat het een echtte mannen huis was, schreeuwend om een vrouwenhand. Ook zag ik foto’s van mij en Dash, een van Dash op de schoot van de Kerstman. Ik keek met een glimlach naar die foto. Dash wenste dat jaar voor een vader. ,, Luke, hoe kom je hier aan?’’ Hij liep naar me toe ,, ik was de Kerstman.’’ Ik schoot in de lach en geloofde hem onmiddellijk. ,, je kan alleen maar de blik van de fotograaf bedenken, toen ik hem om die ene foto vroeg.’’ Ik dacht na en knikte toen. ,, hij begon toen net met vragen stellen. Hij ging nog maar een half jaar naar school en hij zag zijn vriendjes gehaald of gebracht worden zowel moeder, maar ook door een vader.’’ Luke pakte mijn schouders en keek naar nog een paar foto’s die hij had genomen of had gestolen van de school archieven, elk van de foto’s een verhaal op zichzelf. Ik zag dat hij er van hield om de verhalen te horen die ik hem vertelde over zijn eigen zoon.

Andere gingen op de bank zitten en de mannen namen een hazenslaapje. De vrouwen luisterde naar de verhalen over mijn kleine jongen. Na een uur te hebben gepraat, was het nu tijd om met een plan te komen tegen het naderde gevaar. De mannen werden wakker gemaakt en Luke ging snel de keuken binnen om voor tien mensen koffie te zetten. Snel keek ik in de koelkast en zag croissantjes liggen. Met mijn beide handen warmde ik ze op en legde tien paar op een bord. Luke keek ernaar en grapte ,, je bent net je moeder.’’ Ik knikte ,, we moeten toch eten en het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag.’’ Met die woorden liep ik naar de rest die dankbaar twee croissantjes ieder van het bord afpakte. Samen met de koffie was het een welkome maaltijd aangezien de meeste van ons niet meer had gegeten sinds de vorige dag. ,, wat kunnen we doen om de jagers van onze rug af te halen?’’ Dat was de vraag van het jaar. ,, Kunnen we onze element afstaan, zoals gepland?’’ De mannen keken bedenkelijk, Nalani had een punt daar waren de jagers op uit. ,, Het is misschien een idee, ik weet niet of het genoeg is. De jagers zullen misschien terug deinzen maar’’ Luke keek onzeker ,, Maar je vader is gebrand op onze levens.’’ Hij knikte.

Ik keek naar de andere en baalde mijn vuisten ,, wat hebben we nodig, behalve de volle maan?’’ Mijn beslissing stond vast nu was geen van ons zwanger of had een reden om terug te deinzen. ,, Ieder van jullie heeft een ring nodig, de ring bevat een edelsteen van je element.’’ Di keek naar onze gezichten ,, ook een ketting met een steen van een tegen element. Bijvoorbeeld van aarde is lucht de tegenhanger.’’ We knikte. Theresa pakte haar laptop erbij, het was een oude maar het deed zijn werk. ,, Oké laten we dan beginnen met Nalani. Even kijken Citrien heeft het element vuur en saffier is de tegenhanger.’’ Nalani knikte. ,, Dat zijn mooie edelstenen.’’ Theresa keek weer op haar laptop ,, Berda, jou stenen zijn Ajoiet en Aquamarijn.’’ Barda keek haar vreemd aan ,, Aquamarijn? Is dat lucht?’’ Theresa knikte ,, Echt waar. Korola jij hebt Maansteen en Amber.’’ Korola vouwde handen in elkaar. ,, Edana, jij hebt de Soladiet en Opaal.’’ Ik knikte ,, en jij?’’ Theresa keek weer op haar scherm ,, Kristal en Onyx.’’ Ik dacht even na en stond op. ,, Luke waar liggen memopapiertjes?’’ hij snapte meteen wilde doen en stond ook op. Hij trok een lade open en pakte de blaadjes, ook pennen. Snel schreef ik voor iedereen een de sieraad op die ze moesten bemachtigen. De mannen moesten de kettingen halen en de vrouwen hun ringen. ,, Iedereen de volle maan is over twee dagen. Tot dan hebben we de tijd.’’ Iedereen knikte en in paren verlieten we het huis, iedereen met een missie en we waren dit keer er op gebrand om te slagen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 8

ma sep 11, 2017 8:58 am

Luke en ik liepen over de straat op weg naar een winkeltje waarvan ik zeker wist dat ze hadden wat ik zocht. Ook was het niet al te duur, het was een wereld winkel. We liepen een voor een binnen. ,, Hallo Edana.’’ De vrouw achter de toonbank zwaaide ,, hoi, Lucy kan je me iets helpen?’’ De oudere vrouw knikte ,, alles voor mijn favoriete klant.’’ Ik vroeg haar naar de ring die ik nog geen week geleden in mijn handen had. Lucy begon te lachen ,, luister je eindelijk naar je mannetje. Die ring is voor jouw gemaakt, liefje. Ik heb hem achter neergelegd mocht je hem komen halen.’’ ze liep naar achteren en kwam twee seconde terug met de ring. ,, deze was het toch?’’ Ik keek ernaar en knikte. De zilveren ombouw hield een blauwe steen vast. ,, Dat is een Soladiet toch?’’ Lucy knikte. ,, Moet ik hem inpakken?’’ ik keek bedenkelijk, het was bijna kerst en ik knikte. ,, een keer eentje voor mezelf. Kan geen kwaad toch?’’ Lucy schudde haar hoofd ,, het is juist goed om je eens te verwennen. Waar is Dash eigenlijk?’’ ik dacht even na het was zaterdag en normaal gingen hij en ik boodschappen doen. ,, Hij is thuis, hij voelde zich niet lekker en ik doe heel snel kerst inkopen.’’ Lucy keek bedenkelijk ,, hij is vijf.’’ Ik knikte ,, hij sliep toen ik weg ging en ik ben nog niet zo heel lang weg.’’ Ik keek op mijn horloge ,, maar ik moet maken dat terug ga.’’ Ik rekende de ring af en liep de winkel uit.

Ik deed een stap opzij en Luke kwam de winkel binnen ,, O Edana, weet je nog dat ik je wilde koppelen?’’ Mijn wangen gloeide en knikte. ,, Luke dit is Edana, moeder van de meest schattige vijf jarige en single.’’ Mijn ogen werden groot, Lucy wilde me al die tijd aan Luke koppelen. ,, Over die vijf jarige gesproken, ik moet gaan Lucy.’’ Ik zwaaide naar haar ,, het was leuk je te ontmoeten Luke, was het toch?’’ Met een gespeelde glimlach knikte hij en ik liep de straat op. Mijn lach proberen in te houden. Ik liep langzaam weg van de winkel en bleef hangen bij de boekwinkel. Die had wat stripboeken buiten laggen in een rek. Onverantwoordelijk als je het mij vraagt met al de sneeuw en kou, maar ik was niet de eigenaar van de winkel. Ik bekeek een paar boeken die Dash geweldig zou vinden, wat wenste ik hem nu bij me te hebben en hem te horen smeken om de prentenboek. Ik zou weigeren natuurlijk en zijn verbaasde gezicht zien als hij het uit een pakje haalt op kerstavond. Mijn hart begon te gloeien van liefde maar ook van verdriet. Zou ik hem nog terug zien, zullen we deze kerst samen zijn of welke kerst dan ook.

Luke kwam naast me staan en pakte de prentenboek vast. ,, Dit verhaal was mijn favoriet toen ik klein was.’’ Een traan ontsnapte ,, de mijne ook. Ik had hem aan Dash willen geven voor kerst.’’ Dash knikte ,, ik legde elk jaar een zak met cadeautjes voor je deur.’’ Ik had me altijd al afgevraagd van wie die zouden komen, nu ik het wist was ik hem er dankbaar voor. ,, mijn persoonlijke Kerstman.’’ Ik raakte zijn arm even aan ,, laten we terug gaan, kijken of de andere al terug zijn.’’ ik knikte maar eigenlijk wilde ik nog niet terug. ,, is het raar als ik wens om je nog even voor mezelf te houden?’’ het was eigenlijk geen vraag en zo zag hij het ook niet. ,, als je veilig bent heb jij mij voor jezelf.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, dat kan je me niet beloven, Luke. We hebben Dash nu, hij komt altijd eerst.’’ Luke keek me aan ,, was even vergeten hoe wijs je bent.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, dat ben je nooit vergeten, soms wil je het niet zien.’’ Hij knikte en trok me weg bij de boekwinkel een steegje in en gaf me een kus. Ik gaf hem een glimlach ,, zullen we boodschappen doen voor vanavond, dan hebben we nog even tijd.’’ Hij zuchtte maar knikte op gelucht. Hij wilde ook bij mij zijn voor zolang dat het ook duurde. In de supermarkt haalde vlees en pasta, voor tien man maar ook genoeg koffie en broodjes. Ik haalde ook koeltassen en sloeg fruit en groente in. Zo konden we het meenemen in het busje als we weer moesten rennen. Terug in het huisje zagen we dat de andere ook wat boodschappen hadden gedaan. Barda zag onze tassen ,, vele zielen een gedachten.’’ We schoten met zijn alle in de lach. Iets wat we vaak zouden doen de komende twee dagen, hoopte we.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 9

ma sep 11, 2017 8:59 am

We begonnen met het plannen van de ceremonie. De mannen moesten eerst de ringen aan ons geven en exact twee minuten later de kettingen omdoen. Anders werden onze element te sterk voor ons en konden we er onder bezwijken, of de edelstenen konden breken. De mannen wisten niet welke van de twee dus moesten we maar van het ergste uitgaan. We moesten weer terug keren naar de plek in het bos waar we vijf jaar geleden vandaan waren gevlucht. ,, De maan staat dichterbij de aarde dan ooit te voren. Dat geeft ontzettend veel energie.’’ Di keek op van een boek terwijl ik had over de maan. ,, Dat zijn volgens de legendes precies dezelfde omstandigheden als toen de elementen zich hechtte aan de eerste draagsters.’’ Ik keek hem aan. ,,Broeder Di hoe hebben de elementen zich nou eigenlijk gehecht aan deze draagsters?’’ Hij keek me onzeker aan ,, dat is iets wat ik niet zeker weet. Maar het is waarschijnlijk dat de elementen zich voor deden als fabeldieren.’’ Alle vrouwen waren nu alert ,, Welke dan?’’ vroeg Nalani. ,, Nou voor vuur heb je’’ ,, de Feniks’’ maakte ik zijn zin af. Hij knikte en gaf me gelijk. ,, Klopt, voor de lucht heb je de Pegasus, Water de Nimf of zeemeermin. Essens neemt de vorm aan van een eenhoorn en aarde van een klein schattig beestje genaamd de Delfstoffer.’’ Met een klein lachje liet Barda horen dat ze het al wist,wij eigenlijk allemaal wel.

Ik ging de koken, ik kruiden de gehakt en maakte een basis voor een bouillon. Luke kwam in de opening van de keukendeur staan. ,, wat doe je?’’ ik glimlachte naar hem ,, mijn vader en dan bedoel ik niet John, heeft me geleerd hoe ik lekker pasta kon maken.’’ Hij begon te glimlachen en stroopte zijn mouwen op, hij pakte een rode ui en begon die fijn te snijden. Terwijl hij daar mee bezig was sloeg de lucht van de ui op zijn ogen en tranen begonnen zich te creëren. Ik keek naar hem en begon te lachen, mijn sterke en knappe jager kon niet tegen een uien. Ik gooide het gehakt in de pan en liet het bakken tot het net bruin werd. Toen gooide ik de ui erbij en bakte het aan, gooide de saus erbij en deed de pasta bij de bouillon. Luke keek hoe ik aan het roeren was in de saus en proefde of het op smaak was. Na een zeven minuten controleerde ik de pasta en deze was al dente. Met een glimlach stak ik mijn duim op en Luke hielp me met opscheppen van het voedsel.

Goedkeurende geluiden kwamen uit de eters, terwijl ze een hap namen van mijn pasta. Een trots gloeide op mijn gezicht, ook Luke gloeide niet omdat hij had meegeholpen met dit heerlijke maal maar omdat zijn grote liefde zo slim was en ook nog eens lekker koken. Na het eten deden Nalani en Theresa de afwas, Korola kon niet meer tegen het sombere stemming deed ze de cd speler aan. Een van mijn favoriete nummer kwam uit de speakers zetten , I still believe. Mijn ogen ontmoette die van Luke en hij kwam naar me toe. Hij pakte mijn hand en trok me naar het midden van de woonkamer, die hadden de vrouwen die middag nog opgeruimd. Hij zette een wals in en ik deed hem mee. Al draaien kwamen we met elke stap weer dichter bij elkaar, zeker na de vijf jaar op een meter van elkaar te hebben geleefd. Hij pakte me opeens mijn middel en tilde me op. Ik gaf een kreetje van schrik, dat snel oversloeg in een lachje. De andere lachte met me mee, Nalani en Theresa kwamen op het geluid af, ook zij schoten in lach toen ze ons zagen dansen. Het moest een raar gezicht zijn om ons zo te zien dansen in de kleine woonkamer. Het was amper groot genoeg om de tien mensen te kunnen laten zitten, maar toch walsten we door de mensen heen. Soms moesten de andere uitwijken maar toch konden we onze dans afmaken.

Toen we uit elkaar stapte werd er hard geklapt en we bogen theatraal. Wat weer een hoop gelach te weeg bracht. Een gaap ontsnapte mijn lippen ,, Edana, je hebt natuurlijk vierentwintig uur niet geslapen. Ga naar bed, we houden de wacht wel.’’ Ik knikte ,, niet langer dan vier uur hoor jongens’’ die knikte. Ik liep naar de slaapkamer en bekeek deze. Er had ooit een tweepersoons bed gestaan, maar die was nu vervangen met een eenpersoons bed en twee stapel bedden. Ik liep naar de eenpersoons bed en ging onder de lakens liggen. Hoewel ik tegen de slaap vocht, won deze toch van me en mijn dromen namen vurige vleugels.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen the Fall of the feniks hoofdstuk 10

di sep 12, 2017 3:20 pm

Ik weet niet hoelang ik had geslapen maar een harde knal ontwaakte me. Ik was niet de enige die het gehoord had, alle vrouwen keken verschrikt om zich heen. Ik sloeg de dekens van me af en rende naar de woonkamer. Jagers jonge en oud stonden daar, in de deuropening stond meneer Dashkoff met zijn armen over elkaar geslagen ,, Wel mijn jongen. Daar zijn we dan eindelijk weer. Hoe lang is dat geleden?’’ ,, Vijf jaar vader.’’ Meneer Dashkoff knikte ,, slimme zet om die tunnels te laten instorten, maar niet zo slim om terug te komen naar je krot.’’ Hij keek naar mij ,, Aah, Zuster Edana. Hoe is het er mee.’’ Ik knikte naar hem ,, Goed hoor broeder Dashkoff. Ik leef nog en ben berijdt om mijn krachten overmorgen op te geven. O mag ik trouwens wat zeggen, volgende keer blijf met je poten van mijn zoon af.’’ De man keek onthutst ,, Hoe bedoel je?’’ Luke kwam naast me staan ,, Herold, heeft via onze zoon haar proberen te vervloeken, vader.’’ De man Herold deed een stap naar voren. ,, En wat dan nog.’’ Meneer Dashkoff vatte die opmerking niet zo licht op. Hij sloeg Herold in de maag ,, dat was mijn kleinzoon, idioot. Ik had nog zo gezegd dat die er buiten gehouden moest worden.’’ Hij keek omzich heen ,, waar is de kleine man eigenlijk?’’ ,, veilig.’’ Ik liet een lage grom horen toen ik het zei.

Alec liep kwam het huisje binnen, de andere vrouwen waren nu onzeker bij hun mannen gaan staan. ,, Heb ik het goed begrepen, jullie geven de elementen op. Dit keer voor het echt?’’ Ik knikte ,, zeker oom van mijn hart. Dit keer staat er geen zwangerschappen meer in de weg.’’ De andere knikte ,, zwangerschappen?’’ Alec keek verbaasd naar de andere vrouwen , Korola stak onzeker haar hand op. Iedereen keek naar haar ,, zij is ook veilig. Als je dat wilt vragen.’’ Hij sloeg zijn armen over elkaar. ,, Als nieuwe leider van de jagers, ben ik echt blij omdat te horen.’’ Hij keek naar de deur ,, Maar ze zijn niet zo veilig als je moet denken.’’ Een man sleurde Dash en Halcyon naar binnen. Ik rende naar de man toe en sloeg hem op zijn gezicht. Dash viel me meteen in de armen zodra hij vrij was. ,, Mammie.’’ Zijn tranen stroomde ongeremd over zijn gezicht. Halcyon deed hetzelfde bij Korola en ook die zette haar sluizen open. Een paar seconde later werden mijn ouders naar binnen gesleurd. Ik draaide mijn hoofd naar Alec ,, oom van mijn hart, waarom?’’ Hij kreeg een gemeen lachje op zijn mond. ,, Ik wil helemaal niet dat jullie je element opgeven. Waarom zou ik de jacht is veel te leuk.’’

Geschrokken keken we naar hem ,, hij wilde ons dood hebben.’’ Mijn ouders werden los gelaten. Ook meneer Dashkoff was geschokt door de onthulling van Alec’s plannen. Di was de enige die niet bevroren was en hij liep naar onze oom. Met een gebalde vuist sloeg hij hem in het gezicht. ,, Rennen!’’ Meteen kwamen we in actie. Ik liet vuur op mijn handen spelen en maakte zo de weg vrij naar de deur. Luke had Dash opgetilde en renden achter me aan. We sprongen weer het nu veel te kleine busje in en reden in een rechtte lijn naar het bos waar overmorgen de ceremonie zou plaats vinden.

Dash was in mijn armen in slaap gevallen ,, Sorry mam.’’ Mijn moeder keek me verbaasd aan ,, het is niet jij die sorry moet zeggen, liefje.’’ Mijn adoptie vader knikte ,, wij hadden hem en het meisje beter moeten beschermen.’’ Johan achter in het bus bleef angstig stil. Geweer schoten klonken achter ons. Di probeerde de wagen recht op de weg te houden. Maar opeens klonk een harde knal van onder het busje en we begonnen te slippen op de weg. ,, Klapband!’’ Ik dook helemaal over Dash heen die weer begon te huilen. Met een knal kwamen we tot stilstand, mijn hoofd stoten ergens tegen aan en opeens was alles zwart.
Zet je dromen op papier.

Terug naar “Fantasie”