De vijf elementen

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 10

zo aug 20, 2017 8:00 pm

Eerst hoorde ik hun stemmen, daardoor was het geen schok voor me toen ik mijn ogen open deed dat de hele kamer vol stond. Korola en de meiden, Dash en de rest van de jongens en ook mijn ouders. Ik hoorde een zuster tegen mijn vader mopperen dat de kamer te vol was en hij vertelde haar hoe geliefd ik was, zowel als dochter als vriendin. Hij moest haar beloven dat zodra ik wakker was iedereen gedag mocht zeggen en dat alle jongelui weg moest. Onder luid verweer van de rest ging mijn vader met haar akkoord. ,, mag ik blijven?’’ ik hoorde een lichtte wanhoop in Dash zijn stem hij stond of zat naast het bed. De zuster moest denk ik even nadenken, maar stemde mee in dat hij alleen hij van de vriendengroep mocht blijven.

Langzaam deed ik mijn ogen open en ik hoorde iedereen opgelucht ademhalen. ,, o lieverd.’’ Mijn moeder was in tranen. Ik trok mezelf op zodat ik rechtop ging zitten ,, wat is er gebeurd?’’ Mijn vader vertelde me dat ik was gevallen met de fiets en dat ik mijn hoofd had gestoten. ,, Je hebt een zware hersenschudding en je moet een week in het ziekenhuis blijven.’’ Ik deed mijn ogen gepijnigd dicht, ik kon me alleen vage beelden herinneren. Maar de beelden wilde geen vaste vorm aannemen. Mijn hand werd vastgepakt en ik deed mijn ogen weer open ik keek in de bezorgde donkerblauwe ogen van Dash. De pijn verdween meteen en de angst die ik ooit mocht voelen ook. Hij was er om mij te beschermen en naast mijn ouders zou ik niemand anders vertrouwen. Het deed pijn om zo naar hem te verlangen en niet weten of de verlangen gedeeld was. ,, Oké dames en de bij behorende heren. Het is tijd om naar huis te gaan. Jullie hebben allemaal huiswerk en ik vind het aardig dat jullie het hare zijn komen brengen. Jullie zijn morgen allemaal welkom, behalve jullie heren morgen meteen na school bij mij thuis, bijles.’’ Ik hoorde ze lichtelijk protesteren, van een medeleerling bijles krijgen was best oké je was even oud en je sprak zo ongeveer dezelfde taal, min of meer. Maar van een volwassen iemand, dat ging echt niet. Maar ze konden niet in verweer gaan want de zuster kwam even kijken. Ze zag dat ik wakker was en keek met plat geknepen ogen naar mijn vader. ,, ik stuurde ze net weg!’’ hij klonk oprecht bang voor de vrouw, de vrouw knikte alleen maar en keek toen naar de vertrekkende groep tieners.

,, Edana, ik ben zuster Narsha. Als er iets is vraag het gerust.’’ Ik kwam niet zo snel op vragen en mijn ouders waren blijkbaar voldoende ingelicht door de dienstdoende arts, want ook zij hadden geen vragen. Narsha vertrok en ik was alleen met mijn ouders en Dash die nog steeds mijn hand vasthield. Mijn ouders bespraken de dag, tot mijn vaders maag begon te knorren. ,, Het wordt voor ons tijd om naar huis te gaan. Dash moeten we je naar huis brengen?’’ Dash schudde het hoofd ,, dit is mijn schuld en ik verdien uw vriendelijk niet. Het was mijn gast gezins zoon die haar heeft doen vallen en ik keek alleen maar. ‘’ Hij kneep in mijn hand en ik wist dat hij zich oprecht schuldig voelde. ,, Mijn vader ging achter hem staan en legde een hand op de schouder. ,, je hebt naar het ziekenhuis gebracht en bent bij haar gebleven, toen ze je het hardste nodig had. Maar nu moet je voor jezelf zorgen jongen.’’ De zuster kwam weer binnen toen mijn vader het toespraak gaf en knikte instemmend. ,, we kunnen alleen voor vannacht een bed erbij zetten zodat je op zijn minst kan slapen. Maar morgen schop ik je eruit voor school, mijn zoon zit in dezelfde klas als jullie dus probeer me geen roosterwijzigingen op de mouw te spelden. ‘’ Dash knikte naar haar ,, als de ouders en de dame, sorry bok het goed vinden.’’ we schoten in de lach en mijn ouders stemde verwonderlijk toe dat hij kon blijven. Na het gore ziekenhuis eten, Dash beloofde om elke dag beter mee te nemen, gingen we slapen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 11

zo aug 20, 2017 8:01 pm

De week vorderde met elke dag een bezoek van Dash en mijn ouders. Om de dag kwam Korola met mijn huiswerk die we samen maakte onder soms luid gelach. Ik lag nu niet meer op een privé kamer maar op een groepszaal, samen met wat oudere mensen. Op een avond merkte mijn buurvrouw een vrouw van in de zestig op dat ik maar van geluk mocht spreken met zulke zorgzame ouders, goede vrienden en een trouw vriendje. Ik moest lachen toen ze dat zei ,, Dash is niet mijn vriendje.’’ De vrouw keek me verbaasd aan ,, Meid wat je dan ook doet laat hem niet lopen. Zelfs een vrouw op mijn leeftijd zou vallen voor zo’n zorgzame jongen en hij is nog knap ook.’’ Ik schonk haar een vriendelijke glimlach en beloofde haar dat ik er werk van zou maken. Ook al was dat niet echt nodig, hoopte ik.

De volgende morgen kwam Dash voor school bij me langs, om mijn huiswerk voor de dag op te halen. Zodat hij het voor me kon inleveren. Ik had gisteren samen met Korola het werkstuk over een mythe afgemaakt en heb hem door de zuster laten printen. ,, Kan je dit geven aan de geschiedenisleraar?’’ Hij pakte het boekje vast en bekeek de titel ,, De vijf elementen.’’ Zijn mondhoeken gingen omhoog ,, Rare mythe om een werkstuk over te schrijven. Alle bronnen die er over bestaan zijn nog al vaag vind je niet?’’ ik knikte en hij begon rond te bladeren. Zijn gezicht ging van luchtig naar bloedserieus. Alles wat ik er over kon vinden, stond erin ook het persoonlijke verhaal van de professor. ,, Dash?’’ hij keek naar me, met een stuk ongeloof op zijn gezicht. ,, Ik zal het voor je inleveren. Ik denk dat je met dit verslag wel twee punten omhoog gaat.’’ Hij mompelde er iets achteraan, maar dat kon ik niet verstaan. Hij stond op en pakte zijn tas, voor het wist pakte ik zijn arm. Verbaasd keek hij ernaar ,, wacht nog even.’’ Ik voelde me elke keer als hij vertrok me zo eenzaam, hij knikte en ging weer zitten. Als hij met de auto was kon hij over vijf minuten weg, zo niet zou hij te laat komen. Normaal had ik me dat niet kunnen vergeven, maar toen kon het me niets schelen.

We zaten naar elkaar te staren, zonder een woord gesproken te hebben en de vijf minuten kropen weg op de klok. Voor een keer werkte de tijd mee en niet tegen. Maar uit eindelijk was mijn tijd op en moest hij toch echt naar school. ,, ik zie je vanmiddag weer.’’ tranen vormde in mijn ogen zoals de afgelopen twee dagen, toen hij weg zou gaan. Hij liep de zaal af en ik gooide mezelf in mijn kussen. ,, dom kind.’’ Mompelde mijn buurvrouw en toen ik naar haar keek had ze glimlach van oor tot oor op haar gezicht. ,, Hij is gek op je.’’ Ik hoopte met al mijn hart dat de vrouw gelijk had en niet uit haar nek zat te kleppen.
De zuster kwam een uur later binnen ,, Edana, je mag naar huis.’’ Ik lag op mijn bed met een boek voor me neus. Ik klapte hem langzaam dicht en keek haar ongelovig aan, de week was nog niet eens voorbij. Maar ik was schijnbaar gezond verklaard, dat of ze hadden het bed nodig voor nog een bijna demente oudere. Mijn moeder kwam de kamer binnenlopen en hielp me om mijn schooltas in te pakken, met mijn kleding en spullen. Na het tekenen van wat papieren mochten we gaan. Nog nooit was ik zo blij om in de gammele bak van mijn moeder te zitten en om naar de achterbuurt te rijden waar mijn huis bevond. Toen mijn moeder me had geparkeerd in mijn eigen slaapkamer, stuurde ik Dash en Korola een bericht dat ik thuis was en dat ze niet naar het ziekenhuis hoefde te komen.

Die middag was ons kleine appartement begeven met tieners. Korola had Nalani, Barda en Theresa meegenomen en zij hadden de rest van de jongens op sleep touw genomen, dat of ze hadden weer een studie sessie met een van mijn ouders. We paste natuurlijk geen van alle in mijn slaapkamer dus verhuisde we naar de huiskamer. Waar ik onder een wakend oog van Dash op de bank moest gaan liggen. Zodat de rest een plekje op de grond moest bemachtigen. We maakte ons huiswerk en roddelde over school, op dat punt was Nalani echt veel aan het woord. Als regerend koningin van de school wist zij de laatste en sappigste roddels. Niet dat ik die wilde weten maar het deed me normaal voelen, iets wat ik me mijn hele leven nog nooit had gevoeld.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 12

ma aug 21, 2017 4:45 pm

Mijn vader kwam het huis binnen en schrok van de drukte in de huiskamer. Zijn kleine meisje ging van een anoniem iemand. Een gezicht dat verdween in de massa, naar iemand met veel vrienden en onmisbaar voor zo velen. Hij had dit niet durven dromen, laat staan dat het gebeurde. Hij kon het nog steeds niet geloven. ,, Ik ga chinees bestellen!’’ riep hij naar mijn moeder en zij keek op van de keukentafel en knikte. Het eten werd aan de deur bezorgt door Kennie een jongen uit onze klas en hij fluisterde mijn vader in de oor dat hij extra veel kroepoek in de bestelling had gesmokkeld. Mijn vader knikte goedkeurend en gaf de jongen een tip. ,, Zie jullie morgen op school, Edana jouw ook?’’ voordat ik het wist gaf ik hem een knikje. Dash keek me boos aan ,, een half dagje.’’ Hij knikte maar hij was niet helemaal tevreden. Maar op dat punt had hij niets te vinden, hij had het maar te pikken. Hij was nog steeds niets van mij en zodra geen van ons de eerste stap zou zetten (niet wetend wat de eerste stap was) zou het ook niet snel gebeuren.

We aten en praatten veel, maar niemand zei iets inhoudelijks. ,, Edana, had ik je het al verteld, meneer Brask vond ons verslag zo goed dat hij ons een punt hoger geeft.’’ Ik knikte Therasa klonk zo verbaasd, maar Korola haalde haar schouders op ,, had niet anders verwacht eigenlijk. Als Edana wat doet, doet ze het goed.’’ Mijn ouders knikte instemmend. ,, mooi dan ben ik dus van een acht naar een negen gegaan. Dat is acceptabel.’’ Nalani en de andere twee (Barda en Theresa) keken me verbaasd aan ,,Wat? Ik ben nooit snel tevreden, zeker niet als het om cijfers gaat.’’ Nalani zette grote ogen op ,,dat heb ik eigenlijk nooit geweten. Ik wist dat je slim was, maar er zit nog wat achter is het niet.’’ ik knikte ,, ze voelt zich al jaren schuldig, voor het verpesten van onze levens.’’ De stem van mijn vader klonk door de kamer, zo opeens dat iedereen er van schrok. ,, Ze blijft zich daarom voor ons , maar ook voor zichzelf bewijzen dat dit niet zo is.’’ Nalani keek naar mij en ik zag een glimp van een schuld gevoel opborrelen. Ook bij de andere twee was het wat duidelijker, al die jaren dat ze me kende en nog nooit hebben ze mijn drive achter mijn daden gevonden.

Na het eten deden Korola samen met Di de afwas, tegen luid protest van mijn moeder in. ,, We hebben hier gegeten en nu betalen we de gastvrijheid door af te wassen. Dat is geen hogere wiskunde.’’ Mijn mond viel open nog nooit had ik haar zo horen praten, zelfs niet tegen haar ouders. Maar Di maakte iets in haar los een bepaald gevoel van zelfvertrouwen. Mijn ogen gingen over de andere meiden en ook bij hun waren veranderingen in de persoonlijkheid kenbaar. Nalani deed wat gevoeliger en de andere waren opener naar andere toe. Ze volgde Nalani niet meer op haar woord en durfde haar zelfs terug te fluiten als ze te verging . Mijn vermoedde kwamen de veranderingen door de jongens en net als bij onze laatste uiterlijke verandering was ik bang dat ook dit slecht nieuws bracht.

Maar met een simpele blik op Dash en de donkere voorgevoel verdween, als sneeuw voor de zon. Hij gaf me een oprechte glimlach. De andere vertrokken toen de afwas was gedaan, maar Dash was aan dralen voor de deur. Zo doorzichtig was hij, een warm gevoel leidde in me op. Ik hoopte dat het niet te veel zou worden, ik wilde niet voor mijn ouders een brandende haardos hebben. Ik liep naar hem toe, hij stond net buiten mijn voordeur ,, zie ik je morgen?’’ hij zuchtte en knikte ,, schijnbaar’’ ik schonk hem een kleine glimlach. Hij pakte mijn gezicht vast en bracht de zijne dichterbij de mijne. ,, Hé Dash jij moet rijden man!’’ De stem van Chaze klonk door het trappenhuis en schrok ons beide op. Hij vloekte binnensmonds en trok zich terug. Ik zuchtte en bleef kijken naar zijn rug die in het trappen huis verdween.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 13

di aug 22, 2017 5:17 pm

De volgende ochtend stond ik voor het raam en liet de opkomende zon over mijn gezicht glijden. De warmte was erg welkom en troostend. Nadat hij thuis was had Dash een berichtje gestuurd dat het hem speet dat hij zo onbeleefd was geweest. Ik had van verbazing niet geweten hoe ik had moeten reageren. Ik had een berichtje gestuurd dat ik het niet erg vond, maar toen leek het wel of ik het berichtje nooit gestuurd had. Want hij reageerde niet meer. Vannacht had ik liggen woelen voordat ik in slaap kon vallen. Vandaag zou ik maar een halve dag naar school gaan, iets waar mijn ouders en Dash het niet mee eens waren. Maar ik was bijna een week er niet geweest en ik wilde niet meer missen.

Ik liep naar de keuken en daar stond mijn ontbijt al klaar. Een glas vers geperste Jus du orange en een boterham met chocolade pasta. Sinds het incident met mijn haar en de kop koffie, vermeed ik alle vormen van warme drank. Ik at en dronk snel mijn ontbijt op, mijn moeder kwam de keuken binnen ,, ben je er klaar voor?’’ ik knikte en liep met haar mee de trappen af naar de auto. Onder weg naar school bleef mijn moeder maar herhalen, dat ik altijd mocht bellen als het niet ging. Na het een paar keer gehoord te hebben rolde ik met mijn ogen en praatte ik met haar mee. ,, dit is niet grappig Edana’’ ik knikte ,, eigenlijk wel, mam’’ mijn moeders wenkbrauwen fronste, maar even later schoot ze in de lach ,, dus die Dash van jou.’’ Mijn glimlach was opslag verdwenen, ik wilde er eigenlijk niet over na denken. ,, ik weet het niet mam. Gisteren probeerde hij me te zoenen en later stuurde hij een berichtje dat hem het speet. Jongens ik zal ze nooit begrijpen.’’ Mijn moeder knikte ,, hij lijkt op zijn vader.’’ Ik keek haar verbaasd ,, zijn vader?’’ mijn moeder schrok en in haar ogen zag ik dat ze naar een uitweg zocht ,, ik bedoel jouw vader, die verontschuldigde zich ook voor alles toen we net samen waren.’’

Dat klonk niet als de man die ik mijn vader noemde, maar ik kon er niet verder op ingaan. Want we waren aangekomen op school. Korola en de rest stond al op me te wachten. Ik gaf me moeder een blik van dat we thuis er verder over door zouden gaan. Maar ik stapte uit en werd omhelsd door Korola ,, je bent er!’’ ik schoot in de lach ,, je hebt me gisteravond nog gezien.’’ Korola knikte. Ze liet me los en wenkte Di. Hij was zichtbaar opgelaten ,, je kent Di, maar ik moet je wat vertellen.’’ Ze hoefde me niet te vertellen wat ik gisteren al had gezien. ,, Weet het al, Korola’’ Di blies opgelucht zijn adem uit, hij wilde dit echt niet doen. Ook de andere kwamen hand in hand aanlopen. Nalani en Hern, Theresa en Chaze, Barda en Theron. Ik was er blij voor hun maar ook was ik teleurgesteld dat ik nog niet zover was. Dash kwam oplopen, maar bleef verstijfd staan toen hij de stelletjes zag. Ik gaf hem een glimlach en zwaaide verlegen naar hem. Zijn ogen gleden over de stelletje en toen rustte ze op mij. Ik zag een vorm van bezorgdheid over zijn gezicht gaan , een teken dat hij wel wilde maar het ergens van zichzelf niet. Ik zou zo graag willen weten wat het was, ik wilde het ook bij hem wegnemen. ,, Dash, kom erbij jongen.’’ Chaze had duidelijk er zin in om, Dash had het ook door en kwam met een grote glimlach bij ons staan. Hij kwam naast mij staan, niet wetende hoe. Dus begroef hij zijn handen in zijn kontzakken. Ik keek naar Korola die zich moest inhouden om niet in de lach te schieten. Ik schudde mijn hoofd, ook hij zag Korola’s gezicht. Hij hief zijn hoofd in de nek en zuchtte luid. Nu kon ik mijn lach niet meer inhouden en liet ik het op een vrije loop.

Met een grote glimlach liepen we met zijn tienen, het schoolgebouw binnen. Iedereen keek naar ons om, we maakte een korte stop bij de kluisjes om onze boeken te pakken. We liepen twee aan twee naar het lokaal toe en gingen het binnen, daar verspreidde we ons. De leraar was blij dat iedereen er weer was en begon zijn les met een grote glimlach op zijn gezicht.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 14

di aug 22, 2017 5:18 pm

De drie lessen die ik vandaag zou volgen waren zo voorbij gevlogen. Zo snel dat ik met iedereen mee liep naar de volgende les. Voor het eerst zag ik school niet als iets waar ik moest presteren, maar ook een manier om contact te houden met mijn hervonden/ nieuwe vrienden. De leraar was net met de les begonnen, toen er op de deur geklopt werd. De deur ging open en mijn moeder kwam het lokaal binnen lopen ,, Sorry, meneer Shermann’’ deze leraar had haar ook nog les gegeven toen zij op school zat, alleen was hij toen net begonnen. ,, Geen probleem Vanessa.’’ Mijn moeder keek me aan en ik keek beschaamd naar de rest van de klas. Dash zat bij de deur en keek naar me om, ook hij had er geen erg in gehad dat mijn tijd op school er al op zat. Ik stond op en liep naar me moeder. ,, Tot morgen Edana!’’ Nalani riep dat door de klas heen. Dash draaide naar haar om en ik kon zijn uitdrukking niet zien, maar aan het gezicht van Nalani te zien was het niet vriendelijk. Ik stond bij zijn tafeltje en legde een hand op zijn schouder. Hij draaide zich naar me om en ik knikte dat het goed was. ,, Zie je morgen, Nalani.’’ Ik liep langs mijn moeder het lokaal uit en zij keek naar de jongens. ,, er is geen studie sessie vanmiddag jongens.’’ Ik hoorde blije kreten uit het lokaal komen en ik kon niets anders dan lachen.

Mijn moeder en ik liepen met zijn tweeën door de gangen van de school. ,,Sorry mam.’’ Maar die schudde haar hoofd. ,, ik ken je toch.’’ We stopte even bij mijn kluisje om mijn spullen op te bergen en mijn huiswerk mee te nemen. Samen reden we naar huis en daar werd ik meteen mijn kamer ingestuurd. ,, Ga een uurtje op bed liggen.’’ Dit deed ik en ik viel meteen inslaap, mijn dromen leidde me naar een andere wereld. Ik zag Dash verlaten op een weg staan, ik riep hem maar hij reageerde niet. Ik begon naar hem toe te rennen, maar net toen ik bij hem was versperde iets mij de weg. Een gigantische vogel, volledig in vlammen. Ik had gehoord van deze vogel bestaan, maar deze kwam enkel en alleen voor in mythes. Maar nu ik erover nadacht ik eigenlijk ook. ,, Dash!’’ maar weer reageerde hij niet. Hij liep juist van me weg en niet naar me toe, ik bleef hem roepen en maar hij raakte steeds verder van me verwijderd. Ik probeerde om de vogel heen te rennen maar hij bleef me maar volgen. ,, Edana?!’’ ik schrok wakker, een hand lag op mijn schouder om me tegen te houden. Mijn ogen moesten even wennen aan het veranderde beeld van mijn droom naar de echte wereld. Maar de feniks, zoals de vogel ook wel genoemd werd bleef op mijn netvlies gebrand. Ik knipperde een paar keer, maar het beeld ging niet weg. ,, Edana, gaat alles goed?’’ zijn stem hij klonk zo zacht en zo bezorgd. Ik smolt onder zijn aanraking, maar dit keer kon ik hem niet eens zien. Ik schudde mijn hoofd, voordat ik het wist had ik hem vast gegrepen.

Mijn mond ontmoette de zijne en we smolten samen. Ik kon hem nog steeds niet zien, maar iets in me nam mijn lichaam over. Ik ademde zijn lucht in en raakte de controle helemaal kwijt, door een paar brandende veren heen zag ik hem. Hij wist niet wat hij met me aan moest, toch hield hij me niet tegen en liet ook hij zich meeslepen in het dierlijke instinct. Ik voelde mijn handen trekken aan zijn kleding en weer stopte hij me niet. Ik trok zijn T-shirt over zijn hoofd, de kus voor een moment onderbrekend. Dat brak voor hem de trans ,, weet je dit zeker?’’ ik had van me leven nog nooit zo’n vraag gehoord, wanneer wist ik het nou niet zeker. Op dit moment verlangde ik alleen maar naar hem en mijn hele wezen schreeuwde om hem, zijn lichaam tegen de mijne. Ik liet het hem wetend door hem weer te kussen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 15

di aug 22, 2017 5:18 pm

Hij zat op een stoel bij mijn bed en nu pas kwam het tot me door wat ik had gedaan. Ik kon hem nu duidelijk zien, niet meer door een schim van vuur. Hij had zich weer aangekleed en was toen daar gaan zitten. Waar hij ingenomen glimlach op zijn gezicht was weggedoezeld. Ik schudde mijn hoofd, toen ik er mee begon was ik er zo zeker van, maar nu kon ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Dit soort acties konden mij, mijn toekomst kosten. Tenminste als er een toekomst was, volgens de mythe zou ik niet ouder worden dan ik nu al ben.

Zo gingen de radertjes in mijn hoofd, mijn slaapkamer ging open en mijn vader verscheen in de opening. Ik bracht mijn wijsvinger naar mijn mond om hem duidelijk te maken dat hij zachtjes moest zijn. Zijn ogen vielen op Dash en hij keek oprecht verbaasd, mijn moeder had hem dus niet verteld dat hij hier was. Ik stond op van mijn bed zo zachtjes mogelijk en liep op mijn tenen mijn slaapkamer uit. ,, wat doet hij hier?’’ ik haalde mijn schouders op, ik keek om me heen en mijn moeder was nergens te zien. ,, waar is mamma?’’ mijn vader kneep zijn ogen tot spleetjes ,,Ze werd opgeroepen, een probleem op haar werk en ze moest bij springen.’’ Het was vreemd ,, waarschijnlijk kwam hij me mijn huiswerk brengen en heeft mamma hem binnengelaten. Je weet hoe ze is als haar werk belt, dan vergeet ze alles om haar heen.’’ mijn vader knikte ,, het eten staat op tafel en ik denk dat we de jongen maar even moeten laten voor wat hij is.’’ We gingen aan tafel en aten mijn vaders pasta.

Mijn slaapkamer ging langzaam open en Dash kwam naar buiten. Toen hij mijn vader zag werd hij langzaam rood, mijn vader keek hem aan ,, kom zitten en eet mee, Dash. Het is te laat om je te laten rijden. Dus vanavond lig je hier op de bank.’’ Hij kneep zijn ogen tot spleetjes ,, of je moet een andere plek hebben gevonden om te slapen?’’ Ik hoopte voor Dash dat hij de stoel bedoelde en niet mijn bed. Dash schudde langzaam zijn hoofd en ging zitten. In stilzwijgen aten we verder en ik had niet eerder op de klok gekeken maar mijn vader had gelijk, het was al tien uur. Dash en ik waste samen af, terwijl mijn vader de bank klaar maakte voor Dash. ,, Sorry’’ zei Dash heel zachtjes. ,, Ik keek hem verbaasd aan ,, waarvoor?’’ hij steunde met zijn armen op het aanrecht ,, dat weet je best. Ik ben de jongen, ik had het tot een halt moeten roepen.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, heb geen spijt voor iets waar ik geen spijt van heb. Dash ik denk dat ik verliefd op je ben en ik neem geen overhaaste beslissingen.’’ Toen ik het mezelf hoorde zeggen, dacht ik terug aan die zoetsappige soapseries waar ik altijd om lachte. Maar nu voelde ik wat het betekende om je hart te verliezen aan iemand, daar bestaan geen woorden voor. Ik liet de vaat even voor wat het was en omhelsde hem. Ik voelde hem twijfelen, maar niet voor lang. Zijn armen werden om mij heen gevouwen en ik voelde hem opgelucht ademhalen. ,, Ik weet niet wat ik nu voel. Maar het kan niets slechts zijn, want het voelt zo goed als ik bij je in de buurt ben.’’

Een kuch liet ons de omhelzing verbreken. Mijn moeder was thuisgekomen en keek ons verbaasd aan. ,, Dash, Edana naar bed met jullie twee. Morgen weer naar school, Dash volgende keer breng je haar huiswerk en daarna vertrek je weer. Ben ik duidelijk.’’ Dash knikte ,, als glas mevrouw.’’ Mijn moeder knikte goedkeurend en liep naar mijn vader die ons had gade geslagen vanaf de keukentafel. We liepen de keuken uit en snel gaf Dash me een kusje voordat ik mijn kamer in verdween. Toen ik de deur achter me had gesloten, wilde ik hem weer open trekken en hem naar binnen trekken. Ik legde mijn hand op de deur knop, maar iets hield me tegen. Ik liet de knop weer los en liep van de deur weg, terug kerend naar mijn bed.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 16

di aug 22, 2017 5:19 pm

Na het ontbijt kon ik met Dash meerijden naar school. In de auto stalen we een paar hartbrekende kussen. Op het schoolplein werden we opgewacht door de rest van de stelletjes. Dash deed mijn deur open en pakte mijn hand vast. Iedereen had een glimlach op hun gezicht en een uitdrukking van eindelijk. We liepen het gebouw binnen maar toen we vlakbij de kluisjes waren, verstrakte de jongens. Een oudere man, gespierd en zijn gezicht getekend met littekens stond tegen mijn kluisje aan. ,, Edana, als ik zeg ren, ren dan hard weg.’’ Ik wist niet waarom hij zo bang was, maar het had vast een goede reden. Ik knikte, de man kreeg ons in het oog en kwam met een glimlach op ons af. Bij elke stap die hij dichterbij kwam kroop ik dichter tegen Dash aan. Ik zag de andere het ook bij hun vriendjes doen, het lag dus niet alleen aan mij. Hij was nu recht voor onze neus ,, vader´´ de stem van Dash klonk ijselijk formeel, zo had ik hem nog nooit horen praten.

,, Luke, mijn zoon ik zie dat jullie succes vol zijn en dan is het bijna volle maan.´´ ik hapte naar adem en keek snel naar Dash. Hij reageerde niet maar ik wist dat hij me gehoord had. Ook wist ik nu wat hij was en dat we straks een pittig gesprek zouden hebben. Hij knikte naar zijn vader ,, sorry vader ik heb u niet voorgesteld aan mijn vriendin, Edana´´ zijn vader stak zijn hand naar me uit, maar ik keek er angstig naar. ,, Sorry meneer Dashkoff, heb last van smetvrees. Maar het is een eer om u te ontmoeten. U heeft een geweldige en zorgzame zoon.´´ zijn vader liet zijn hand zakken en bekeek me aandachtig ,,je doet me aan iemand denken, wat is je achternaam?’’ ,, Fakkel, meneer.’’ Hij keek verbaasd ,, toch niet familie van Samuel Fakkel?’’ ik knikte ,, dat is mijn vader.’’ De man schudde zijn hoofd ,, welke vrouw spreidde haar benen voor hem?’’ ik werd rood van woede hij had het wel over mijn ouders. ,, Vanessa, meneer.’’ Nu kwam de frons maar hij liet mij voor wat ik was en richtte zich op de jongens ,, Ik zie jullie na school heren.’’ Hij liep ons voorbij en keurde ons geen blik meer waardig.

Iedereen liep naar de klas maar ik bleef met Dash staan ,, ga je nog iets zeggen jager Dashkoff, of laat je me raden?’’ Hij zuchtte ,, moet het nu?’’ Ik knikte en vouwde mijn armen over elkaar. ,, wat wil je weten?’’ ik rolde mijn ogen ,,wat dacht je van de basis. Wanneer wilde je het me vertellen, voor of na de seks?’’ Vluchtig keek hij om zich heen maar de schoolgang was verlaten. ,, geloof me het was niet de bedoeling.’’ ,, wat was niet de bedoeling, dat ik me liet bespelen door jou. Dat ik blindelings verliefd op je zou worden. Dat deel is je gelukt, maar nu komt de vraag. Was het ook echt van jouw kant uit?’’ hij knikte ,, ja het is verboden maar ik heb je mijn hart gegeven. je draagt hem al bij je vanaf de eerste dag dat we elkaar kennen. Ik wist toen nog niet dat jij was, wat je was.’’ ,, een element?’’ Hij knikte ,, vertel dat niet aan de andere maar vuur was altijd mijn favoriet.’’ De bel voor de les begon, maar ik kon mezelf er niet toe bewegen om naar de les te gaan. Zo te zien hij ook niet ,, volle maan is over drie weken.’’ Een ijzeren vuist ontklemde mijn hart en ik pakte zijn hand. ,, vertel me alles over de ceremonie, Dash. Ik wil alles weten, ook wat de risico’s zijn’’ hij keek naar mijn hand ,, om man, wat ben ik toch gek op je.’’ Prevelde hij en schoot naar voren. Hij plantte zijn lippen op de mijne, zo snel als de kus begon zo snel was hij ook verbroken. ,, laten we gaan.’’ Ik bewoog mijn hoofd, niet naar de klas maar naar buiten. ,, ik wil hier niet blijven, als mijn tijd op deze aarde mogelijk geteld is.’’

Hij knikte en pakte mijn hand, samen rende we door de gangen naar buiten. Hopend dat de directeur ons niet zou ontdekken. Maar we kwamen er zonder kleerscheuren vandaan. We stapte de auto in en reden snel weg. We kwamen aan in het park aan de rand van de stad. Hij parkeerde er en hij begon te praten. Hij vertelde me dat de ceremonie om middernacht plaats vond, wanneer de maan op zijn hoogst stond. Hij vertelde de risico op niet alleen het verlies van de krachten maar ook op als we zwanger waren op dat van onze kind. Hij hield niets achter en dat vond ik dapper. ,, er is ooit een iemand ontsnapt aan de rampzalige gevolg van de ceremonie. Zestien jaar geleden ontsnapte het element vuur, ze hebben haar nooit gevonden. Mijn vader sprak van een absolute schande. Ze was nooit gevallen voor de charme van haar jager. Haar hart behoorde al aan iemand anders toe. Ik snap nu ook waarom ze vluchtte, ze was bang om iets te verliezen.’’ Ik voelde een bekend gevoel te krijgen. ,, Ze was bang om mij te verliezen.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 17

do aug 24, 2017 9:04 am

Die middag werd ik door hem naar huis gebracht, na een hele tijd gepraat te hebben. Kende we elkaar nu beter, of tenminste dat hoopte we. Boven aan het trappenhuis stond mijn moeder op me te wachten, ze zou me komen ophalen van school en had daar waarschijnlijk te horen gekregen dat ik niet aanwezig was. ,,Edana, is Dash nog beneden in de auto?’’ Ik knikte ,,Hij wacht op een berichtje dat ik veilig boven ben.’’ Nu knikte zij ,, laat hem naar boven komen. Alle andere zijn al hier.’’ Ik keek haar vreemd aan ,, de andere?’’ Ze zei voor de rest niets en liep naar binnen. Ik pakte mijn telefoon en stuurde Dash een berichtje, voordat ik mijn telefoon kon opbergen, stond hij al naast me. ,, wat is er aan de hand?’’ ik haalde mijn schouders op en we liepen samen mijn huis binnen.

Mijn moeder had geen leugen verteld dat de rest van de meiden en de jongens al binnen waren. Ook professor Karl Dend zat op een stoel de enige niet aanwezige was mijn vader. ,,Edana, jonge heer Dashkoff ga bij de rest zitten alsjeblieft.’’ Zijn stem klonk zo vermoeid en te neergeslagen. Dit alles bracht waarschijnlijk alles weer naar boven, de pijn en verdriet die hij had gevoeld toen hij haar verloor. Met haar nog drie andere jonge vrouwen, want ik had vandaag geleerd dat mijn moeder wist te ontkomen van het slagpartij. We gingen bij de rest op de grond zitten ,,dank jullie wel voor het komen. Voor de heren mijn naam is Karl Dend en ik ben professor Mythologie. Mijn specialisatie zijn mythes die waar zijn. Vanesa heeft me hier gevraagd om dat jullie tien voor een moeilijke beslissing staan. De dames voor het opgeven van de elementen, waarvan ik zeker weet dat jullie hebben ontdekt en uitgeprobeerd.’’ Hij stopte even en keek naar de andere meiden de knikte. Ik boog mijn hoofd ook ik heb me er aan schuldig gemaakt met het aansteken van een kaars met mijn gedachten.

,, voor de jongens wordt het pas echt lastig, laten jullie je hart spreken en mochten deze meisjes beslissen hun krachten te houden. Laten jullie ze dan leven.’’ De jongens bogen nu het hoofd, blijkbaar hadden ze niet over nagedacht op de andere uitkomst van dit verhaal. Het niet lang en gelukkig leven waar we allemaal op hoopte. Dash was de eerste die de man aankeek ,, wat kunt u aanbevelen.’’ De man schudde zijn hoofd ,, Sorry jongen dat is een keuze die jezelf moet maken. Ik ben hier alleen maar om je met de neus op een feit te drukken. Ik ken de jagers uit de eerste hand en op een na, heb ik bij jullie hoop dat jullie de juiste beslissing maken.’’ Di sprong op ,, maar ze zijn vervloekt!’’ De professor keek hem strak aan ,, is dat wat je ziet als je naar Korola kijkt? Een vervloekt meisje ?’’Di schudde zijn hoofd ,, alles behalve.’’ De professor lachte ,, je bent net je vader jonge heer Bullit. Hij was de eerste jager die het begreep waarom een meisje er niet voor koos om haar krachten op te geven. Of iets anders te verliezen in het proces ervan.’’ Ik keek naar mijn moeder ,, Mam, waren jij en Di’s vader close?’’ mijn moeder knikte met schuld op haar gezicht. ,, Ik was compleet voor hem gevallen en hij had me zover dat ik mijn krachten wilde opgeven. Tot ik leerde dat ik zwanger was.’’ Nalani keek op ,, wat heeft dat er mee te maken?’’ ,, je kan een kind verliezen in het proces.’’ Ik antwoordde voor mijn moeder en zij knikte. ,, Johan snapte dat ik mijn kind niet wilde verliezen, hij trachtte de rest over te halen om te wachten tot het kind geboren was. Maar ze wilde niet luisteren, ze vermoorden mijn vriendinnen terwijl Johan me wegduwde . Ik rende zo hard ik kon naar de enige man die ik kende die mij en mijn ongeboren kind zou beschermen.’’ Ik deed mijn ogen dicht ,, Mijn vader, is mijn vader niet.’’ mijn moeders ogen vulde met tranen. Di was weer gaan zitten en ik keek hem aan ,, Johan, is mijn vader. Ik ben geen Fakkel maar een Bullit.’’ Hij sloot zijn ogen en draaide zijn hoofd.

,, weet pappa het ook?’’ ,, dat je niet mijn dochter bent?’’ ik draaide me naar de voordeur en mijn vader stond in de opening, niet wetende hoe lang hij daar stond toch knikte ik. ,, Ja, ik heb het altijd geweten.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 18

do aug 24, 2017 9:05 am

Ik was met stomheid geslagen ,, waarom?’’ hij haalde zijn schouders op ,, je moeder en ik waren al hele goede vrienden sinds onze kindertijd. Maar toen ik van haar hoorde dat ze zwanger was van Johan Bullit, beste kerel als je het mijn vraagt, was ik oprecht blij voor haar. Maar toen kwam de maan en werden de andere vier meisjes vermoord. Je moeder klopte op mijn deur aan en vertelde me letterlijk alles, ook dat Johan haar en jou had gered. Ik had een keuze of haar met het kind te laten zitten of al mijn moed oprapen en iedereen wijs maken dat je van mij was.’’ Hij liep naar me toe en ging op zijn knieën zitten ,, tot de dag van vandaag heb ik er nog geen spijt van gehad.’’ Hij legde een hand op mijn schouder ,,maar nu ga jij en je vriendinnen dezelfde kant op als je moeder. Ik kan niet toekijken dat iemand je pijn doet, je moeder vertelde me al bij je geboorte dat de kans groot was. Ik had mezelf beloofd om je te beschermen als dat zou gebeuren. Wat ik er ook gaat gebeuren welke beslissing je ook maakt, hij zal vast en zeker wel overwogen zijn. Maar ik wijk die dag geen moment van je zijde.’’ Hij keek naar Dash ,, geen moment, hoorde je me.’’ Dash knikte ,, ik zou het niet anders willen.’’

Iedereen stond op en maakte zich klaar om naar huis te gaan. Toen iedereen het huis had verlaten, ging ik naar mijn kamer. Ik had misschien drie weken om over mijn beslissing na te denken, maar toch spookte het al door mijn hoofd. Door al dat gepieker werd mijn maag onrustig, het draaide en kromp in elkaar. Ik stond op en rende naar het toilet, daar gooide ik mijn lunch eruit. Mijn moeder had me overduidelijk gehoord en kwam kijken of alles goed was. ,, O liefje toch.’’ Ze pakte mijn haren vast, zodat het niet in mijn gezicht hing. Ik was eindelijk klaar en kwam weer overeind. Me nog steeds ellendig voelend ,, gaat het?’’ ik schudde langzaam mijn hoofd. ,, nee mam, ik zou liegen als ik ja had gezegd. Ik moet een keuze maken dat misschien het einde van mijn leven kan betekenen.’’ Tranen verschenen in mijn ogen en ze ontsnapte over mijn wangen. Ze spreidde haar armen en ik viel erin. ,, Mijn meisje, je bent zo dapper. Ik wenste dat ik het was toen ik jou leeftijd had.‘’ ik duwde haar van me af ,, maar je was zwanger?’’ mijn moeder knikte ,, ik was bang om je kwijt te raken, maar ik was banger om het vuur te verliezen. Het maakte me speciaal.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, dat deed het element niet, dat was je al.’’ Mijn moeder knikte ,, dat zijn wijze woorden. Maar zeg eens eerlijk voelde jij je speciaal toen je er achterkwam wat je bij je droeg?’’ Ik schudde mijn hoofd ,, om eerlijk te zijn, maakte Dash dat toen hij me aansprak op school.’’ Mijn moeder boog haar hoofd en dacht na. ,, hebben jullie al seks gehad?’’ mijn mond viel open, dat was voor haar antwoord genoeg. ,, Morgen gaan we langs een dokter, Dash ook.’’ Ik kon alleen maar knikken, mijn moeder liep weg.

Tijdens het eten, leek het wel of er iemand was overleden. In een zekere zin was dat ook zo, het leven dat ik hier voor kende was verloren gegaan. Het was omgekomen in de strijd tussen de jagers en de elementen. Mijn moeder had geen tijd om te koken en had ze maar soep uit een pakje gemaakt, iets wat ze nooit deed vanwege de verzwegen zouten die erin zaten. Mijn gedachten waren overal maar niet bij het kunstmatige soep voor mijn neus. Ik lepelde het naar binnen, zonder erbij na te denken. Zelfs toen het al op was schepte ik nog steeds met mijn lepel in het niets. Tot de metaalachtige smaak mijn smaakpupillen binnen drong en ik gedwongen werd om me te focussen op mijn bord. Ik zuchtte mijn ouders keken me bezorgd aan, maar ze zeiden niets. Ze wisten waar mijn gedachten waren, bij wat de belangrijkste beslissing zou zijn van mijn leven. Zou ik mijn element opgeven en zo niet zou Dash zich dan geroepen voelen om me te doden, of zou zijn vader die eer nemen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De vijf elementen hoofdstuk 19

vr aug 25, 2017 3:18 pm

De dokter onderzocht mij en mijn urine op sporen van een mogelijke zwangerschap. Hij ging achter zijn bureau zitten ,, je bent wel erg vroeg erbij, mevrouw Fakkel. Het eitje heeft zich nog niet eens ontwikkeld, maar u bent inderdaad zwanger.’’ Ik hapte naar adem en keek angstig naar Dash. Hij zag mijn angst en in zijn ogen las ik dezelfde gedacht, wat zou ik gaan beslissen het was niet alleen mijn leven waar ik over zou beslissen. Buiten keken we elkaar aan ,, we moeten het de andere zeggen.’’ Dash schrok ,, heb je dan besloten om het niet te doen?’’ ik haalde mijn schouders op ,, Ik weet het eerlijk gezegd niet. Als ik dit niet geweten had, had ik het zonder twijfel gedaan. Maar Dash’’ ,, dit is ons kindje.’’ Hij maakte mijn zin af een teken dat hij precies wist waar ik aandacht. ,, zou jij het doen als je mij was?’’ hij dacht even hard na en schudde toen zijn hoofd ,, niet met wat er nu gebeurd. Maar het is niet mijn beslissing.’’ Ik knikte, hij wilde dit kind schijnbaar en ik wist niet hoe ik me nu moest gedragen. Ik vloog hem in de armen ,, waarom zijn dingen nou nooit makkelijk.’’ Hij zuchtte ,, dat is het leven.’’

We kwamen aan op school, we waren voor vandaag afgemeld. Maar ik wilde met de rest de huidige situatie bespreken. Ik klopte op het lokaal waar ze les hadden en deed de deur open. ,, Meneer, mag ik Korola, Barda, Theresa, Nalani en de bij behorende jongens vijf minuten van u lenen.’’ De man keek bedenkelijk maar knikte uit eindelijk. De groep stond op en drong naar buiten. Ik liep hun voor naar de aula waar nu niemand zat. ,, Oké wat is er aan de hand?’’ Di hield het niet meer en ik kon zien de rest ook niet. ,, Ga eerst maar zitten.’’ Dat deden ze en ik keek naar Dash, we hadden afgesproken dat hij het woord mocht doen. ,, We waren net bij de dokter en we hebben te horen gekregen dat, Edana mijn kind bij zich draagt.’’ Het laatste was er zo snel uit dat het leek alsof hij een pleister van zijn huid aftrok. Monden vielen open ,, wat betekend dit?’’ Korola keek ongerust naar mij ,, dat betekend dat ik heel hard moet nadenken over de ceremonie. Als ik het doe verlies ik mijn kind, maar doe ik het niet besluit ik ook over jullie lot.’’ Korola knikte even en leek zich later te beseffen wat ik net gezegd had ,, O’’ Nalani sloeg haar vlakke hand op tafel ,, je doet het niet. We doen het allemaal niet tot het kind geboren is.’’ Dash schudde zijn hoofd ,, ik ben bang dat, dat geen optie meer is. Mijn vader is in de stad en hij weet dat we jullie hebben, in een zekere zin. De ceremonie vind over drie weken plaats, niet over negen maanden.’’ Iedereen keek te neer geslagen.

,, wat doen we nu, vluchten heeft vast ook geen zin?’’ Dash en de andere jongens schudde bedroefd de hoofd. ,, Overal zijn jagers, we komen niet eens bij de stadsgrens.’’ Mijn hoofd schoot omhoog ,, Di, vader’’ Hij keek me verbaasd aan, het kwam later bij hem binnen wat ik bedoelde. ,, Ik denk dat pap hier ergens rond loopt, maar ik weet niet waar. Hij zou na zijn optreden met je moeder onder toeziend oog staan. De rest van de orde vertrouwd hem niet echt.’’ Mijn hart werd weer gevangen door een ijzeren greep. ,, Ik zou hem toch graag ontmoeten, voor dit alles.’’ Di keek me aan ,, Misschien heeft hij antwoorden op vragen.’’ Ik knikte en hij knikte naar me. ,, het is wennen, om een halfzus te hebben. Maar ik ben blij dat jij het bent Edana Fakkel Bullit.’’ Het klonk goed in de oren en ik gaf hem een glimlach. Nu keek ik naar de rest ,, je doet het niet Edana, we doen het geen van alle. Maar we moeten nog ontdekken hoe we kunnen ontkomen aan de orde.’’ ,, in ieder geval jullie vijf.’’ Zijn stem was als een klap in mijn gezicht. ,, Ga je dan niet met me mee?’’ Ik werd nu pas echt bang voor het antwoord van Dash en hij haalde zijn schouders op. ,, Ik wil wel, maar de vraag is kan ik het ook.’’
Zet je dromen op papier.

Terug naar “Fantasie”