Gwendoline Coin en de vermiste huiselven

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin hoofdstuk 12

do okt 26, 2017 7:27 am

Afbeelding
Ik las de brief nog een keer na, ik voelde me zo trots om wat ik gedaan had, ik was de jongste speler van Huffelpuff in eeuwen. Quinton was paar maanden ouder en ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk op een bezem kruipen. Ook al was het niet mijn eigen, ik keek naast me en zag dat ook Quinton druk bezig was met het schrijven van een brief. Ons huiswerk was al een uur geleden gemaakt en morgen begon weer een nieuwe school week. De gehele zondag hebben we gespeeld en in de avond hebben we ons gestort op het huiswerk dat was blijven liggen. De volgende morgen rende we met volle schooltassen en allebei een envelop in de hand naar de uilenvleugel en stuurde onze uilen om de brieven te bezorgen bij onze families.

De dagen van de week gleden voorbij en ieder vrij uur dat we konden vinden oefende we op ons zwerkbal spel. Ook maakte ik tijdens de maaltijden het huiswerk zodat we niet achter zouden raken met het schoolwerk. Met iedere training werden we beter, professor Wilder stond erop dat we ons voor zijn les melden en daarna onze training oppakte. Hij gaf of tips waar nodig, ook al was hij hoofd van Zwaderich. ,, Professor?’’ vroeg ik hem de week voor de wedstrijd. ,, Waarom traint u ons eigenlijk?’’ hij keek me verbaasd aan ,, waarom vraag je dat?’’ ik keek beschamend naar mijn voeten, professor Wilder was niets anders dan aardig voor ons geweest en nu twijfelde ik aan zijn intenties. ,, Omdat u hoofd ben van Zwaderich.’’ Hij gaf me een glimlach ,, Nu snap ik het, geen zorgen Gwen. Mijn huis krijgt ook de volle aandacht. Maar Quinton en jij zijn talenten. Zeer jonge talenten en als leraar heb ik gezworen om ieder talent te trainen waar nodig. Maar volgende week moeten jullie wel meedoen met de rest van de klas. Want ik wil mijn huis niet te onder doen.’’ Quinton stootte me aan met zijn elleboog en ik keek hem verontschuldigend aan. ,, alsof jij het je niet afvroeg.’’ Hij dacht even goed na en knikte daarna.

De dag van de wedstrijd brak aan, een snijdbare spanning hing in de lucht van de grote zaal. Quinton en ik liepen in onze opmaat gemaakte uniformen de grote zaal binnen. Ons huis keek vol trots naar de jonge teamleden maar de ander huizen en dan vooral Zwaderich maakte er grappen over. We gingen zitten en aten een licht ontbijt. Chlo en Ciaran kwamen naar ons toe. Maar ik keek niet naar hun in de deuren van de grote zaal stonden open en twee individuen liepen de zaal binnen. Ik stond op en rende naar hun toe. Mijn vader spreidde zijn armen en ving me op. ,, Mijn muntje.’’ Ik beet op mijn lip, wat had ik hem gemist. Ik liet hem los en vloog toen in de armen van mijn moeder. Die haar tranen niet in bedwang hield en toen ik haar rode ogen zag hield ik ze ook niet meer tegen. Pas later merkte ik dat mijn hele team om me heen stond Chlo en Cas later merkte ik dat mijn hele team om me heen stond Chlo en Ciaran stonden met hun armen over elkaar. Ik gaf ze een waterige glimlach Quinton stapte op mijn moeder af en stak zijn hand uit. ,, het is een eer om u te ontmoeten, Mevrouw Coin.’’ Mijn moeder knikte en keek me met veel betekende ogen aan. Ik schudde snel mijn hoofd en werd heel langzaam rood. Ook gaf hij mijn vader een hand ,, en ook u meneer, ook al hangt uw portret bij de ingang van deze zaal. Nu weet ik tenminste over wie Gwen telkens praat.’’ Mijn vader keek hem verbaasd aan ,, mijn portret?’’ ik begon te lachen en wuifde hem met mij mee. We liepen met een grote groep naar de portretten van succesvolle oud leerlingen. Ik wees naar het portret van mijn vader en hij keek er met een open mond naar. ,, Wist niet dat ik zo succes was.’’

,, Richard!’’ we draaide ons om en Hagrid stond met gespreide armen, een grote warme glimlach op zijn gezicht. ,, Hagrid.’’ Mijn vader liep op hem af en gaf hem de hand. ,, Wat doe jij in Perkamentus naam hier doen?’’ Hagrid was oprecht verbaasd. ,, ik kom kijken naar de eerste wedstrijd van mijn dochter.’’ Hagrids ogen worden groot en hij keek naar mij. Toen glimlachte hij ,, zouden meer ouders moeten doen. Komme kijken bedoel ik.’’ Een andere man die ik nooit eerder gezien had kwam bij het groepje staan ,, dat doen meerdere ouders ook, Professor.’’ Hij knikte beleefd naar mijn vader ,, Meneer Coin.’’ Mijn vader keek strak naar hem ,, meneer Hilarius.’’ Ik slikte ,, mag ik u voorstellen aan mijn vrouw.’’ Mijn vader duwde mijn moeder naar voren ,, en mijn dochter. Ik geloof dat zij tegen uw zoon speelt vandaag.’’ De ogen van Hilarius werden nauw toen hij van mij naar mijn moeder keek en liep weg. ,, Mam, pap!’’ Quintons stem vulde de gangen. Zijn moeder een mollige zwart harige vrouw spreidde haar armen. ,, Mijn jongen.’’ Zijn vader een lange man had iets in zijn handen, een pakje. Hij duwde dit in Quintons handen. Quinton pakte het pakje uit en een bezem kwam te voorschijn. ,, Bedankt Pap.’’ Het was een Dondersteel. Zijn vader liep op mij af ,, jij bent vast Gwen?’’ ik knikte en hij gaf me de hand. Hij richtte zich op mijn ouders ,, Zie dit niet als een belediging maar ik speelde zwerkbal vroeger en ik kan die dingen voor een schijntje krijgen.’’ Hij maakte een kleine beweging met zijn handen en opnieuw had hij een Dondersteel in zijn handen. Deze gaf hij aan mij, verbaasd keek ik naar de bezem ,, dank u wel.’’ Hij wuifde het antwoord weg ,, Mijn oud teamgenoot vertelde me dat jij echt goed was en dat wilde ik wel eens zien, een goede speler heeft een eigen bezem nodig en niet die afgedankte troep die ze op school uitlenen. ‘’

Een hoorn schalde over het terrein, de teken dat de wedstrijd zo zou beginnen. Chlo gaf een teken en zonder aarzelen liep het hele team achter haar aan. In de gang waar we moesten wachten sprongen Quinton en ik een beetje zenuwachtig op en neer ,, In welk team speelde je paps, Quinton? Chlo’s vraag was zacht maar het was als een zalfje op een open wond. ,, Winterpayne Wasps. Drijver.’’ Chlo ging in haar hoofd alle teamleden af van het team, haar lippen vormde langzaam de namen van de diverse spelers. ,, zei hij oude teamgenoot.’’ Verbaasd knikte we. ,, wie bedoelde hij daarmee?’’ Ciaran keek verbaasd naar Chlo ,, Professor Wilder.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Gwendoline Coin

do okt 26, 2017 7:03 pm

Leuk vervolg! Je voelt echt het Harry Potter sfeertje in je verhaal, dus dat vind ik heel erg leuk :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin hoofdstuk 13

di okt 31, 2017 3:00 pm

In de gang klonk een oorverdovend lawaai, het plubliek nam plaats op de tribune. ,, Neem plaats!’’ Chlo’s stem kwam bijna niet boven het lawaai uit. Maar toch klommen degene die haar hadden gehoord op onze bezems. Degene achter ons volgde het voorbeeld, omdat we de jongste waren stonden Quinton en ik naast haar. ,, Adem in.’’ Beide hapte we naar adem ,, en weer uit.’’ we bliezen onze adem uit. Het bonken van mijn hart was voelbaar in mijn keel, de deur van de gang vloog open en ik vloog vol adrenaline naast Quinton de gang uit. Een daverend applaus steeg op van de tribune’s want ook de spelers van Zwaderich betraden het veld. Ik nam mijn plek in net boven het veld, mijn ogen gefocuste op de kist waar de ballen in zaten. Hilarius zat op een bezem tegen over me ,,dit meen je niet, een eerste jaar die mij komt uitdagen.’’ Ik hoorde hem vaag op de achtergrond, samen met de rest van het geluid. Mijn ogen herkende professor Wilder die naar de kist liep. Hij schopte er tegen en de deksel vloog open. De beuker en de gouden snaai vlogen weg. ,, Succes!’’ Hij bukte en pakte de slurk eruit. Hij gooide het op en het spel was begonnen.

Ik ving met grote gemak de slurk op en schoot weg. Hilarius volgde me onder een luid gevloek. Ik gooide de bal naar Ciaran die hem snel opving en naar de ringen van Zwaderich vloog. Ik bleef onder hem vliegen, voor als hij hulp nodig had. Alle jagers van Zwaderich vlogen als een zwermwespen om hem heen. ,, Ciaran, gooi de bal op!’’ Ik schoot omhoog en Ciaran gooide de bal. Ik schopte er tegen en de bal ging door de middelste van de drie ringen heen. Een luid gejuich steeg op, Ciaran vloog naar me toe en klapte voor me ,, Goed gezien Gwen.’’ Met een glimlach van oor tot oor knikte ik naar hem. Ik herpakte mezelf weer en zag dat Wilder de bal onder zijn arm had. Hij gaf deze aan Hilarius die me met een gemene grijns aanstaarde. Ik schudde een duister voorgevoel van me af en vloog samen met Ciaran naar hem. ,, Gwen, Ciaran!’’ De roep van Quinton kwam net op tijd, we konden maar net op tijd wegduiken voor een beuker. Dat was dus het plan, ze wilde ons letterlijk uit het spel werken. Ik liet me niet zomaar klein krijgen en zeker niet door een beuker.

Vol vuur vloog ik op de slurk af die op dit moment in de handen van Hilarius was. Ik vloog nu net naast hem, ik maakte van mijn hand een stomp en sloeg de bal onder zijn oksel vandaan. Een scheldwoord ontsnapte de lippen van Hilarius. Maar ik trok me weinig van aan, ik plukte de bal uit de lucht en schoot de andere kant op. In de tussentijd moest ik niet alleen de jagers van Zwaderich ontwijken maar ook nog eens twee beukers die ik om de haverklap naar e toe geslagen kreeg. Quinton en Josef (de andere drijver) vlogen nu naast me en probeerde de beukers bij me uit de buurt te houden. Ciaran wachtte op me bij de doelpalen. Ik gooide de bal een beetje op en stompte hem zijn richting op. Een kreet van energie en kracht gaf de bal meer kracht. Ciaran ving de bal op en gooide hem nadat hij de wachter had misleidt hem door de doelpalen. We gingen lekker al twee keer gescoord en we lieten de Zwaderaars niet eens in het spel komen. Maar we konden nog zo goed spelen, als de zoeker van Zwaderich de snaai vangt zouden we als nog verliezen. Tijdens het triomf keek ik met een schuin oog naar Chlo die me een duim omhoog gaf, zij dacht waarschijnlijk hetzelfde. Opeens ving haar oog iets op en dook er achterna. Ik vloog naar Quinton ,, wat er ook gebeurt, dek Chlo.´´ Hij knikte en schoot weg , samen et Josef in zijn kiel zogen. Ook de Zwaderaars hadden door dat de snaai was gezien, nu vloog ook de zoeker van hun naar Chlo. Gepaard met de beukers, ik vloog weer met de slurk onder mijn armen.

Opeens vloog Hilarius langs me en ik had moeite om mijn bezem in balans te houden. De slurk viel uit mijn handen, Ciaran had dit al gezien en ving de bal op. Terwijl ik mijn evenwicht probeerde terug te winnen botste een beuker tegen de achterkant van mijn bezem aan. Ik stortte naar beneden in mijn ooghoek zag ik dat Chlo bijna de snaai had gevangen en dat Ciaran de slurk weer door een doel paal heen gooide. ,, Ciaran gooi!´´ Hij gooide de bal maar de wachter stoten de bal weg. Net op het moment dat ik langs de doelpalen viel, ik liet mijn bezem los en schopte de slurk weer terug maar dit keer door de ring heen. Maar omdat ik mijn bezem had los gelaten viel ik des te harder naar de grond. Mijn hart bonkte in mijn oren, hoe dichter ik bij de grond kwam. Ik hoorde in de verte mijn vader roepen. Ik vormde mezelf tot een bal, opeens raakte ik heel zachtjes de grond. Iets wat ik totaal niet verwacht had. Verbaasd kwam ik omhoog, het hele team hing boven me. Chlo had de snaai in haar handen. ,, Wil je dat nooit meer doen.´´ riep ze naar me. Ik toverde een glimlach op mijn gezicht. ,, Ik kan niets beloven.´´ Een oor verdovend gejuich steeg er van de tribune op, Ciaran stapte van zijn bezem en liep op mij af. Hij pakte mijn arm en stak die omhoog, het gejuich en het geklap werd alleen maar harder. De adrenaline van de val gierde nog door mijn aderen, mijn hart ging nog als een razende te keer. Maar de trots van mijn behaalde prestatie was van mijn gezicht af te lezen.

Opeens voelde ik een harde klap tegen mijn achterhoofd. Het gejuich en het geklap veranderde in schreeuwen van verontwaardiging. Ik voelde mijn benen onder me wegzakken, Ciaran die mijn arm nog steeds vast had bleef hem vast houden. Mijn hoofd raakte de grond, die nu harder aankwam dan daarnet. Mijn beeld van de mijn teamgenoten die net nog feest vierde, werd vager ook hun stemmen die mijn naam schreeuwde verdwenen langzaam naar de achtergrond. Ik beet op mijn lip want ik wilde niet mijn ogen sluiten. Maar er kwam geen pijn naar boven, alleen de ijzeren smaak van bloed. Ciaran liet eindelijk mijn arm los en die viel naast me neer. Iedereen zat bij me neer geknield, proberend om me bij bewustzijn te houden. Maar hun stemmen was niets meer dan een geruis, hun gezichten vermengde zich langzaam tot een zwart beeld.

Ik voelde een prik in mijn armen en mijn ogen schoten open. Ik lag op de ziekenzaal, mijn bed omringd door mijn teamgenoten en ouders van Quinton en de mijne. Ik krabbelde langzaam overeind niet wetende waarom ik hier lag ,, de wedstrijd?!’’ ik was nu klaar wakker. Mijn moeder duwde me langzaam terug in de dikke witte kussens. ,, heb ik hem gemist?’’ Chlo deed een stap naar voren ,, nee Gwen je hebt hem niet gemist. Je was de speler van de dag, jij samen met Ciaran.’’ Ik keek van haar naar Ciaran ,, Maar ik kan het me niet herinneren. Als ik zo’n goede wedstrijd heb gespeeld waarom kan ik me dan er niets meer van herinneren.’’ Ik raakte een klein beetje in paniek. Lag dit aan mij, mijn vader zag mijn paniek ,, een van de zwaderaars kon niet tegen zijn verlies. Hij sloeg een beuker naar je toe en deze raakte je vol op je achterhoofd.’’ Ik zuchtte van opluchting, er was dus een reden voor mijn slechtte geheugen. ,, Wie?’’ ,,muntje dat is helemaal niet belangrijk.’’ ,, Wie?’’ Quinton drong langs de teamleden naar voren ,, Hilarius. Hilarius sloeg de beuker naar je toe. Professor Anderling en Wilder waren erg boos.’’ ,, erg boos Wilder was laaiend. Hilarius is meteen geschorst van het zwerkbalteam.’’ De vader van Quinton was te zien volkomen eens met de beslissing van zijn oude teamgenoot. ,, Tot woede natuurlijk van zijn vader.’’ Een luide kuch klonk van achteren de groep. Die draaide zich verschrikt om en meneer Hilarius verscheen in mijn gezichtsveld.

,, Ik hoor dat er flink geroddeld wordt op de ziekenzaal.’’ Mijn vader vouwde zijn armen, maar Chlo nam het woord. ,,het is geen roddelen als we simpel de feiten opnoemen, Meneer?’’ hij kneep zijn ogen fijn ,, ik wilde zien hoe de ster van Huffelpuff zich voelde.’’ Ik keek hem strak aan ,, ik voel me beroerd.’’ Hij wilde iets zeggen aar ik gaf hem de kans niet ,, niet vanwege de beuker tegen mijn hoofd, dat is het risico van het spelen van zwerkbal. Maar simpel het feit dat ik me helemaal niets kan herinneren van de wedstrijd, waarvan iedereen zegt dat ik die zo goed heb gespeeld.’’ De man veranderde langzaam zijn houding. Mijn zicht werd troebel en ik voelde tranen over mijn gezicht lopen. ,, Ik heb zo hard voor deze wedstrijd getraind. Niet alleen met mijn team maar ook zelf, dit was mijn aller eerste wedstrijd en ik hoor van iedereen dat ik er van moest genieten. Maar dat kan ik nu niet.’’ Mijn moeder legde een hand op mijn schouder en richtte zich tot meneer Hilarius. ,, Ik denk dat u maar beter kunt gaan, Meneer.’’ Het gezicht van meneer Hilarius werd rood en veranderde naar spontane verachting. ,, Vieze dreuzel, ze zouden jou hier niet eens mogen toe laten.’’ Mijn vader wilde de man aanvliegen, maar werd tegen gehouden door mijn teamleden. Professor Anderling kwam binnen en ik zag aan haar gezicht dat ze de opmerking had gehoord. ,, Dat is nog steeds aan mij omdat te beslissen, André Hilarius.’’ De man schrok van haar stem ,, en ik geloof dat mevrouw Coin een goed punt heeft. Mag ik verzoeken om de ziekenzaal te verlaten en Gwendoline de rust te geven die ze verdiend.‘’ Meneer Hilarius liep beledigd naar buiten ,, en dan bedoel ik jullie ook Huffelpuffers.’’ Mijn team schoot overeind en na een paar snelle woorden verliet iedereen de zaal. Alleen de ouders en professor Anderling bleven over ,, mijn oprechtte excuses Mevrouw Coin, maakt niet uit wat of wie u bent. U bent ter alle tijden een ouder en dient met respect te worden behandeld.’’ Ik zag aan haar dat ze dit oprecht meende en mijn moeder zag dat gelukkig ook. ,, Meneer en mevrouw Zeller, ik dank u voor uw komst en ik hoop dat u genoten heeft van de wedstrijd?’’ Meneerr Zeller knikte ,, heel erg professor, als scout voor de Winterpayne Wasps zou ik graag wat meer wedstrijden bekijken. Als het van u mag natuurlijk, misschien kan ik sommige jongens en meisjes uit het zevende jaar al een aanbod doen op een professionele carrière.’’ Professor Anderling keek eerst bedenkelijk maar knikte toen wel ,, Felix, laat de andere teams daar maar geen lucht van krijgen.’’ Hij knikte ,, ik snap het helemaal professor.’’ Hij wende zich tot zijn vrouw. ,, Ga je mee lieverd, dan zeggen we onze zoon gedag en gaan dan naar huis.’’ Zijn vrouw knikte en na me sterkte te hebben gewenst, verlieten ze de zaal.

,, wanneer mag ik hier weg professor?’’ Professor Anderling zuchtte ,, dat moet je niet aan mij vragen kind. De verwonding aan je hoofd was aardig groot, je moet al blij wezen dat je hier bent en niet in het St. Holisto's Hospitaal voor Magische Ziektes en Zwaktes.’’ Ik moest even slikken, had echt geen idee hoe erg gewond ik was geraakt. Daarbij kon ik me ook niet herinneren dat het gebeurt was. ,, Sorry professor.’’ Mijn moeder pakte haar hand ,, wanneer kan ze haar lessen hervatten. Mijn man vertrekt zo weer naar huis maar aangezien ik toch maandag aanwezig moet zijn?’’ Professor Anderling knikte ,, Dat zal ik aan Madam Verbanddoos vragen. Maar ik kan jullie niets beloven.’’ Ze liep naar mij toe en legde een hand op mijn schouder ,, onthou alles wat je nodig hebt is rust en tijd.’’ Ik schonk haar een glimlach en ze verdween in het kantoortje van Madam verbanddoos. ,, Madam verbanddoos? Wat is er gebeurd met Madam Pleister?’’ Mijn vader keek verbaasd naar het kantoortje ,, Die is er nog steeds maar die neemt elk jaar een stapje terug.’’ Mijn vader knikte alsof het logische was dat leraren pas op hoge leeftijd met pensioen gingen of in het geval van Professor Kist helemaal niet. Mijn ogen werden zwaar en ik viel zonder een woord in slaap, om te dromen van een fantastische wedstrijd. Waarin ik inderdaad de ster was, als ik mijn moeder weer zou zien zou ik haar ernaar vragen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Gwendoline Coin

wo nov 01, 2017 8:15 pm

Leuk vervolg weer! Ik vind dat je de wedstrijd goed hebt beschreven :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin Hoofdstuk 14

za nov 04, 2017 7:01 am

De volgende dag zat mijn moeder naast mijn bed, aan haar haren kon ik wel zien dat ze geslapen had. Haar rode haren stonden alle kanten op, ik moest er altijd zo om lachen. Mijn koperblonde haren had ik van een mengeling van beide ouders, mijn vader was namelijk vrij blond. Opeens schrok ik waarom was mijn moeder hier, ik was op school en de wedstrijd hoe zat het met de wedstrijd? Hadden we gewonnen of had ik hem totaal gemist en waarom was ik niet in mijn eigen kamer? Mijn ademhaling ging steeds sneller en met meer kortere teugen. Met elke vraag die zich vormde in mijn hoofd, werd het steeds korter. Op een gegeven moment kreeg ik geen lucht meer. Mijn moeder sprong op van haar stoel ,, rustig Gwen, rustig!’’ uit alle macht probeerde ik naar haar te luisteren, maar mijn lichaam reageerde niet. ,, Madam Verbanddoos!’’ een oudere dame kwam het kantoortje uit en rende naar me toe. Ze had haar toverstok in haar handen, ze zwaaide er mee en meteen kalmeerde ik langzaam. ,, Mevrouw Coin zing een slaapliedje voor haar dat helpt.’’ Mijn moeder knikte en begon heel zachtjes te zingen. Mijn ademhaling werd wat rustiger en ik voelde dat mijn longen de lucht beter opnamen.

Ik was weer helemaal gekalmeerd en mijn moeder vertelde me over wat er de vorige dag was gebeurd. Nadat ze klaar was stroomde de tranen over mijn wangen, ze kon altijd zo goed vertellen waarschijnlijk daarom is ze zo’n goede schrijfster. Ik twijfelde er niet aan dat er een notitieblok in haar tas zat gepaard met een pen, klaar om opgepakte te worden en dingen op te schrijven voor haar nieuwe verhalen. Ik keek in haar groene ogen die vol stonden met medelijden en machteloosheid, maar ook een spoor van woede. Woede voor degene die me dit had aangedaan. ,, Hoe is het met haar?’’ Professor Wilder kwam de zaal op lopen. Mijn moeder zuchtte ,, niet goed Professor, ze is alles vergeten.’’ Professor Wilder schrok ,, bedoelt u de wedstrijd of.’’ Mijn moeder zuchtte ,, De gehele dag gisteren. Voor haar gevoel heeft ze hier de hele zaterdag gelegen.’’ Professor Wilder vloekte ,, Ik ga die Hilarius schorsen en niet alleen uit het team, maar ik ga er persoonlijk op toe zien dat hij een hele lange tijd niet meer op het schoolterrein mag komen.’’ Hij ijsbeerde en stopt niet even om naar mij te kijken. ,, Niet doen professor dan speelt u zijn vader alleen maar in de kaart.’’ Hij stopte toen hij mijn stem hoorde ,, Maar Gwen.’’ Ik schudde mijn hoofd dat is precies wat hij wilt of wat hij doet, niet nadenken. Maak hem bewust dat er gevolgen zijn voor zijn daden. Laat hem zoveel mogelijk strafwerk maken en dan bedoel ik natuurlijk geen strafregels.’’ Professor Wilder kreeg een gemene glimlach op zijn gezicht.,,Zoals de afwassen na het avond maal?’’ ik knikte en mijn moeder deed even hard mee. ,, Dat is dan geregeld.’’ Hij liep naar de deur en deed deze open. ,, Denzel , ik heb je straf bedacht. Jij gaat bij ingang van vandaag afwassen na het avondmaal. Geen uitzonderingen van feestdagen, dus je mag je ouders schrijven dat je niet thuis komt voor kerst.’’ Denzel wilde gaan protesteren, maar Wilder hief zijn hand op ,, Zie jij Gwen daar liggen?’’ hij knikte langzaam ,, door jouw stunt kan zij de gehele wedstrijd sterker nog de gehele dag gisteren niet eens herinneren.’’ Denzel keek naar zijn voeten ,, ze ziet er prima uit in mijn ogen.’’ Ahh in jouw ogen. Ze hebben gisteren dus voor niets twee uur staan zwoegen om er voor te zorgen dat Gwen niet naar het St. Holisto's Hospitaal voor Magische Ziektes en Zwaktes hoeft.’’ Ik zag hem lichtjes nee schudden.

,, Mmmaar, m,mijn v,v,vader’’ Wilder kneep zijn ogen klein ,, ga jij je nu verschuilen achter je vader. Denzel ik had je eerder gezegd en ook tegen hem dat ik een gepaste straf zou bedenken en dit heb ik gedaan.’’ Hij zuchtte en ik zag aan zijn hele houding dat hij het niet leuk vond om zo te keer te gaan tegen een studenten. ,,verdwijn uit mijn ogen voordat ik me bedenk en je van school trap.’’ Geschrokken keek Denzel hem aan en rende zo snel hij kon weg. Professor Wilder draaide zich weer naar ons toe ,, ik bereid me nu al voor op een hele stroom uilen en een boze vader Hilarius.’’ Mijn moeder knikte ,, het is nooit leuk om een kind te straffen, zeker als je vaak weet dat het kind er niets aan kan doen.’’ Meneer Wilder knikte ,, In mijn opvoeding heb ik geleerd om Dreuzels te minachten maar mijn mening veranderde toen ik uw boeken begon te lezen, mevrouw Coin. Dit veranderde niet alleen mijn kijk op de dreuzels maar ook op mijn mede tovenaars.’’ Mijn moeder kreeg een blosje op haar wangen. Professor Wilder ,, ik raad daarom altijd iedereen aan om uw boeken te lezen. Ik zal proberen om morgen bij een van uw lezingen te zijn. Mocht dat niet lukken zou ik u willen uitnodigen om vanavond in de bibliotheek een signeersessie te geven.’’ Mijn moeder knikte ,, ik neem die uitnodiging maar wat graag aan Professor.’’ Hij keek naar mij ,, Rust goed uit Gwen, dit soort wonden helen door tijd en rust.’’ Ik knikte ,, dank u wel Professor.’’ Hij gaf me een spijtig glimlachje en verliet de ziekenzaal.

,, Madam Pleister?’’ de vrouw keek me verbaasd aan ze dacht waarschijnlijk dat ik sliep. ,, Zou ik vanavond naar de bibliotheek mogen?’’ de vrouw dacht even diep na ,, Voor een uurtje Gwen en ik ga met je mee.’’ Ik glimlachte en die avond werd ik door Madam Pleister in een rolstoel naar de bibliotheek gereden. Met iedere leerling (die niet Zwaderich was) voorbij reden, kreeg ik veel sterkte toegewenst. Ook werd ik meerdere malen gecomplimenteerd met de prachtige wedstrijd. Ik bedankte iedereen, maar met elke compliment voelde ik me somberder worden. Wat zou ik er voor geven om die wedstrijd te herinneren ,, geef niet op Gwen jouw geheugen komt heus wel terug, met tijd.’’ Madam pleister klonk zo zeker van haar zaak en ik wilde haar geloven, maar mijn gevoel vertelde me dat mijn geheugen nog wel wat meer nodig had dan tijd. Ik moest me weer begeven onder mijn medeleerlingen, ik moest weer terug naar mijn eigen kamer en weer meedoen met de lessen. De hele dag op bed liggen daar werd letterlijk niemand vrolijker van. We bereikte met veel moeite de bibliotheek waar al een lange rij stond. Ik kon me niet bedenken wanneer het zo druk was geweest bij de bibliotheek, waarschijnlijk nooit. We reden langs de rij heen en liepen naar binnen. ,, He achteraan sluiten!’’ werd er geroepen, ik keek de jongen met een glimlach aan. ,, Ik sluit niet aan in een rij om mijn eigen moeder te zien.’’ De jongen een laatste jaars Grifoendor werd langzaam rood ,, Sorry Gwen’’ Madam Pleister moest zichzelf inhouden om niet te gaan lachen.

We liepen de bibliotheek binnen en ik ving meteen een blik op van mijn moeder. Ze straalde, in de dreuzel wereld verkochten haar boeken niet zo goed maar hier was ze een ster en waarom niet. Haar woorden konden je echt meenemen in een wereld vol wonderen en magie. Al was ik een heks een magische wezen toch bleef ik me verwonderen van haar beeld op dit alles. Namelijk haar volledige biografie over duistere tovenaars en de slag om Zweinstein. Waren vooral fascinerend. ,, Hé mam’’ Mijn moeder keek even op ,, oh hoi Gwen, wat doe jij hier? Moet je niet in bed liggen?’’ Ze keek toen ze dat vroeg niet eens naar mij, maar naar Madam Pleister. ,, Mam, ik moest er even uit.’’ Haar ogen ontmoette de mijne en opeens voelde ik me heel klein. ,, Je bent net je vader Gwendoline. Een half uurtje en dan weer terug naar bed.’’ Dit was een trap in mijn hart, dit was iets wat ik niet miste het op mijn plek te worden gezet door mijn moeder. Mijn vader deed dat nooit, hij genoot van het zelfstandige gedrag, hij vertelde me elke keer dat ik veel op hem leek en dat hij trots op me was. ,,Ik wilde gewoon een boek uitzoeken zodat ik me niet verveelde mam en boeken zijn alleen maar hier te vinden.’’ Mijn moeder zuchtte vermoeid en keerde zich weer op degene aan de andere kant van de tafel. ,, wat is je naam?’’ de stem waar mee ze mij daarnet terecht wees was verdwenen en liep nu weer over naar de vriendelijke vrouw die ze is. Ik vertelde aan Madam Pleister welke boeken ik wilde en zij beloofde deze te gaan zoeken. Natuurlijk was ze binnen een paar minuten terug en had ze de verzochte boeken bij haar. Ze legde deze op mijn schoot terwijl ik keek naar de rij studenten die allemaal stonden te dringen voor mijn moeder. Dat waren dezelfde rij studenten die allemaal de wedstrijd konden herinneren of ieder geval de gehele zaterdag. Ik wist niet eens zeker of ik me vandaag wel kon herinneren.

Na een half uurtje nam Madam Pleister me weer mee naar de ziekenzaal ,, het komt wel goed Gwen, Moeders kennen hun kinderen beter dan de kinderen zichzelf.’’ Ik knikte alleen maar. Ik was volledig niet meer bezig met de uitbrander van mijn moeder, ik was bezig om voor mezelf elk dingetje te herhalen wat er vandaag was gebeurt. In mijn hoofd maakte ik een lijstje en deze herhaalde ik steeds weer. Bang voor elk detail die ik me morgen waarschijnlijk niet eens meer kan herinneren. ,, Madam Pleister laat me u helpen!’’ een meisje uit mijn klas kwam naar ons toe gerend. ,, O, dank je wel Bianca.’’ Ik keek naar achteren en Bianca nam de plaats in van Madam Pleister, zij duwde de stoel verder. ,, Ik kom jullie helpen op de zaal Madame tot het bedtijd is.’’ Madam Pleister zuchtte ,, is je huiswerk dan wel klaar meisje.’’ Bianca zuchtte, gespeeld ,, Nee hoor Madam ik zal morgen zakken voor elk vak die ik morgen krijg. ‘’ Ik moest op mijn lip bijten om niet te lachen. ,, Wat moet er van jouw worden?’’ Ik probeerde me om te draaien om de reactie te zien van Bianca. Maar was schijnbaar net te laat ,, wat dacht u van een Madam zoals u en mijn moeder.’’ Vanuit mijn ooghoek zag ik de schouders van Madam Pleister zakken. ,, Je moeder en ik hebben nooit voor dit zak gekozen, Bianca en ik raad je aan om niet naar dit vak te neigen. Volg je eigen hart en passie.’’ ,, Maar dat doe ik ook Tante! Ik wil net zo zijn als jij en mam, ik wil de traditie van onze familie hooghouden.’’ ,, Nee, Bianca het is geen traditie het is een vak waar vrouwen van onze familie in worden geduwd.’’ ,, Maar Tante?’’ Madam Pleister schudde haar hoofd ,, Nee Bianca, je gaat eerst ontdekken wie jij zelf bent voordat jij een beslissing maakt. Tot die tijd wil ik ook niet meer dat je op de ziekenzaal verschijnt.’’ Bianca zuchtte ,, maar als mijn moeder nou iets anders zegt.’’ ,, Dat doet ze niet, jongedame.’’ In de tijd van de ruzie waren we aangekomen bij de ziekenzaal ,, zo nu neem ik Gwen weer van je over Bianca en jij gaat nu naar je slaapzaal. ,, dit is niet eerlijk.’’ ,, Zal best.’’ Madam Pleister duwde mij naar binnen en ik draaide me om ,, Bianca kan jij aan Quinton vragen of hij mijn huiswerk inlevert en wil jij me dan me morgen het nieuwe brengen met aantekeningen?’’ Eerst keek Bianca me vreemd aan maar toen begon bij haar het lampje te branden. ,, Tuurlijk Gwen.’’ Ze rende met een klein hupje uit mijn beeld.

,, Dat was erg lief van je Gwen.’’ Ik keek naar Madam Pleister ,, Als het haar eigen keuze is waarom laat u haar dan niet gaan.’’ Madam Pleister zuchtte ,, jij hebt dezelfde droom als zij, in de voetsporen van een van haar ouders te treden. Maar jij doet nog andere dingen, zoals zwerkbal. Ik wil dat zij niet constant hier blijft hangen terwijl je hier maar zeven onbezorgde jaren hebt.’’ Madam Verbanddoos kwam bij ons staan. ,, Ik hoop dat je gelijk hebt, zuster. Ik wil haar niet verliezen.’’ Ik schudde mijn hoofd terwijl ik terug in mijn bed klom ,, U zult haar nooit verliezen, Madam. Als de tijd daar is zal ze het begrijpen.’’ Ik keek naar de twee zusters ,, hopelijk heb je gelijk Gwen.’’ Ik beet op mijn lip, want ik hoopte hetzelfde.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin hoofdstuk 15

zo nov 05, 2017 5:59 pm

De ochtend zon glipte door de ramen, ik zat al recht overeind in bed. Het lijstje maken in mijn hoofd had gewerkt, de herinneringen aan gisteren waren blijven hangen en ook vlagen van de wedstrijd kwamen langzaam bij me terug. Dit vertelde ik aan Madam Verbanddoos en die verliet me meteen om wat testen te gaan halen. Deze behaalde ik met vlag en wimpel, meteen vroeg ik of ik naar de lezing van mijn moeder kon die in de middag voor mijn klas plaats vond. De zuster knikte en mijn hart sprong op van plezier. Ik las die ochtend twee van de drie boeken weg terwijl ik ongeduldig naar de klok staarde. Eindelijk was het half drie over drie kwartier zou Dreuzelkunde beginnen. Ik sprong uit bed en trok mijn school uniform aan. Die Madam Pleister voor me kwam brengen, ik rende de ziekenzaal uit door de gangen. Ik had een haar borstel in de hand en kamde ondertussen de klitten uit mijn haar. ,, He kan je niet uitkijken!’’ riep iemand mij na ,, Sorry ben laat!’’ riep ik over mijn schouder terug. Eindelijk kwam ik bij het lokaal aan en er stonden nog tien minuten op de klok. De rest van mijn klas kwam langzaam aanlopen. ,, Gwen wat doe jij hier?!’’ Quinton kwam verbaasd naar me toe. ,, mocht een middagje ontsnappen.’’ Hij toverde een grijns op zijn gezicht. ,, Bij Merlijns baard, Gwen weet mijn moeder dat je hier bent?’’ Bianca kwam ook bij me staan en ik knikte.,, Mag met jullie me eten in de grote zaal en dan moet ik me weer in de ziekenzaal melden.’’ Bianca zuchtte en ze straalde ,, neem aan dat je voor deze les geen aantekeningen wilt” ik schudde mijn hoofd ,, maar wel bedankt.’’

De deur van het lokaal ging open en Professor Melis liet ons een voor een naar binnen. Ze wilde ons natuurlijk allemaal een hand geven. Toen we binnenkwamen zagen we dat het lokaal was veranderd, De tafels en stoelen waren verdwenen, daarvoor in de plaats lagen er op de grond kussens en warme dekens. Iedereen nam plaats op een kussen. ,, Welkom studenten, bij deze bijzondere les. We hebben zoals jullie weren een gast spreker. Voordat we beginnen, wil ik jullie verzoeken om je normaal te gedragen.’’ Met vernauwde ogen keek ze naar de Zwaderaars. Ze keek een voor een in het gezicht aan. ,, Oké laten we beginnen.’’ Mijn moeder kwam binnen ,, goede middag iedereen.’’ Ze keek iedereen een voor een aan. Maar haar blik bleef op mij hangen, ik kende de blik en knikte even dat het goed was. Ze ging verder ,, ik zal jullie niet vervelen met succes verhalen en hoeveel aandacht ik wel niet krijg met mijn werk. Ik ga jullie vandaag vertellen hoe ik ben begonnen met schrijven en waarom ik jullie wereld heb gekozen.’’ Iedereen hing meteen aan haar lippen en iedereen schrok dan ook toen de deur van het lokaal opeens met gekraak open ging. Iedereen keek naar de deur en Professor Wilder kwam binnen. ,, Mijn excuses.’’ Hij ging in een hoekje van het lokaal zitten en de aandacht werd weer gevestigd op mijn moeder. ,, Ik begon met schrijven toen ik al heel jong was. Ik was geadopteerd en voelde me nooit echt geliefd in huis. Dat lag absoluut niet aan mijn geadopteerde ouders, wat hele lieve mensen waren. Schrijven was voor mij een manier om aan de realiteit te ontsnappen. Eerst in iets simpels zoals een dagboek maar later op een type machine. In het begin was jullie wereld niet meer dan een hersenspinsel. Maar het werd me al snel duidelijk dat ik dingen kon zien wat andere dreuzels niet konden. Toen ik klein was vroeg ik het aan mijn ouders en zij dachten dat het een fase was. Maar later waren ze bang dat ik gek geworden was. ik werd van therapeut naar therapeut gesleept. Tot ik maar begon te liegen dat ik jullie niet meer zag. Twaalf jaar geleden ontmoette ik een knappe man die bezig was een fabeldier te vangen. Hij was zo rond mijn leeftijd en ik nam het op me om te vragen waar hij mee bezig was. Die man was Gwendolines vader en hij liet me het diertje zien een Delstoffer. Na die ontmoeting bedacht ik mijn verhalen die ik al op mijn slaapkamer had liggen te bundelen en uit te geven. Dat was mijn verhaal zijn er vragen?’’

Meteen schoten er handen omhoog. Mijn moeder wees iedereen om de beurt aan en beantwoorde de vragen allemaal rustig,,, Heeft uw man ooit een gevaarlijke fabeldier mee naar huis genomen?’’ Dat was een vraag, waarom ik moest lachen. Beledigd keek de Ravenklauwer naar mij. ,, Gwendoline wat is er zo grappig.’’ Mijn moeder gaf me een knipoog ,, Er is niets mis met de vraag, dat is het niet. Ik heb alleen van mijn vader geleerd dat er niet zo iets is als een gevaarlijk dier.’’ Mijn moeder knikte ,, Gwendoline heeft gelijk, dat zegt mijn man bijna dagelijks als hij de deur uit gaat. ‘’ De Ravenklauwer stak opnieuw zijn hand op, maar mijn moeder schudde haar hoofd ,, als het over het beroep van mijn man gaat kan je die vragen beter bij Gwendoline kwijt. Zij en haar vader spreken opdat opzicht dezelfde taal. ,, kende u, uw geboorte ouders ook?’’ die vraag kwam van een Zwaderaar. Mijn moeder zuchtte ,, laten we er op houden dat ze een reden hadden om mij af te staan maar ja ik ken mijn geboorte ouders.’’ Quinton stak zijn hand op ,, waar werkt u nu aan?’’ Mijn moeder zette een geheimzinnig glimlachje op. Ze pakte haar tas die bij haar voeten stond, ze riste deze open en pakte haar kladblokje eruit. ,, Vandaag heb ik mijn dochter uitgezwaaid op het perron, Zij gaat een nieuw leven tegemoet, een leven waar ik hoogst waarschijnlijk niet meer in thuis hoor. Ik wacht smachtend op haar brieven naar huis, brieven vol verhalen van de magische omgeving en haar nieuwe thuis dat Zweinstein heet.’’ Iedereen zat met een open mond te luisteren en ik zat ook met grote ogen naar te kijken. Haar nieuwe verhaal ging over mij, haar heksendochter die een nieuw hoofdstuk aan haar leven toevoegde. Iedereen keek naar mij om te zien wat voor reactie ik gaf en vooral de Zwaderaars hadden een lichte minachting in hun ogen. Ze zagen me als een verrader, een smerig halbloedje die haar dreuzelmoeder zonder blikken of blozen vertelde over deze wereld. Het ergste was nog dat ik een glimp van trots kon bespeuren.

De les was afgelopen en iedereen drong naar buiten behalve Quinton, Bianca en ik die bleven dralen in het lokaal. Mijn moeder pakte pas als iedereen weg was haar tas en liep naar de professors die vlakbij de deur met elkaar in gesprek waren. Mijn moeder stak haar hand naar ze uit ,, Bedankt, dat ik hier mocht wezen. De professors staakte hun gesprek en beide staken hun hand naar haar uit. Mijn moeder glimlachte vriendelijk naar hun en gaf een voor een de hand. ,,we moeten u bedanken, dat u wilde komen.’’ mijn moeder schudde haar hoofd ,, het was geen moeite, ik kon verder schrijven aan mijn verhaal zonder te wachten op de brieven van mijn dochter. ‘’ Ik liep naar de sprekende volwassenen ,, Iets waar ik met je over wil praten, trouwens.’’ Mijn moeder draaide haar hoofd naar mij toe en glimlachte. ,, Dat is je goed recht Gwendoline ‘’ ze bedankte de professors nog een keertje en liep naar ons toe . ,, Mag ik bij jullie zitten tijdens het avondeten? Je vader is verlaat en ik zit hier vast.’’ Ik keek haar met een zucht aan. ,, weet Professor Anderling het al? Mijn moeder knikte ,, daarom kwam ik wat laat bij jullie in de les.’’ Ik knikte ,, tuurlijk mam.’’ Ik gaf haar een knuffel ,, ik ben Bianca trouwens, ik zit niet aan dezelfde tafel als die twee.’’ Ze gaf mijn moeder een hand en wees met haar andere naar Quinton en mij. Mijn moeder gaf haar een glimlach. ,, Anderling heeft een apart tafeltje geregeld achter de schermen. Dat vermijdt een kans op verontwaardigde ogen.’’ Ik glimlachte naar haar, natuurlijk had Professor Anderling dat geregeld. Er waren nog steeds ouders die vonden dat een dreuzel geen plaats had in deze wereld en sommige van hun kinderen deelde hun mening. Sommige van de ouders gaven zelfs de dreuzels schuld van de tweede tovenaars oorlog. We liepen met zijn vieren richting de grote zaal maar vlakbij de zaal werden we door Professor Anderling onderschept ,, Ah Mevrouw Coin, Verbanddoos en heer Zeller. Jullie houden vanavond onze gast gezelschap? We knikte alle drie ,,nou dat zal ik dan maar doorgeven aan de huiselven.’’ Ze liep weg en met zijn vieren bleven we verbaasd staan ,, Studenten, mevrouw Coin komen jullie nog?’’ We keken elkaar aan en rende toen achter haar aan. ,, Mevrouw Coin u moet begrijpen dat het me deugt dat u het zo naar u zin heeft gehad op Zweinstein en ik zal uw verzoek om wat informatie over de school naar u toe te sturen. Maar u moet eens weten hoeveel brieven ik heb gehad van bezorgde ouders.’’ mijn moeder ging naast haar lopen ,, ik begrijp het professor, andersom is er net zoveel onwetendheid en onbegrip.’’ Professor Anderling snoof ,, ik snap wat u bedoeld. Maar in mijn kantoor sneeuwt het nu met brieven en ik bedoel letterlijk sneeuwen.’’ Mijn moeder kreeg lichtjes in haar ogen ,, mag ik die zin gebruiken in mijn verhaal Professor?’’ Professor Anderling keek mijn moeder verbaasd aan ,, ik zie het namelijk helemaal voor me, brieven die dwarrelend naar beneden komen en de vloer bedenken, met maagdelijk wit papier. Of perkament die net wat gelig wordt net als sneeuw dat al een tijdje op de grond licht. ‘’ Anderling schudde haar hoofd ,, Waar heeft Richard jou toch op gedoken. Je bent een dreuzel maar je kan toveren met woorden alsof je een toverstok hanteerd.’’ Mijn moeder zuchtte en bleef even staan tot ze bij ons was ,, moet ik dat als een compliment opvatten?’’

We kwamen in een doodlopende gang aan. Professor Anderling stond even stil, we kwamen om haar heen staan. Verbaasd keken we naar de muur, waar opeens een deur verscheen. ,,De kamer van hoge nood.’’ Professor Anderling draaide naar ons toe ,, Na u mevrouw Coin.’’ Ze deed een stap opzij en mijn moeder deed een stap naar de deur, heel voorzichtig bang dat de deur opeens weer zou verdwijnen in de muur. Ook bij mij klopte mijn hart in de keel, de meeste studenten zouden hun hele schooltijd nooit in deze kamer komen. Maar weer andere die nu een legende zijn op school. Verbleven er zowat een heel schooljaar in. Het was aan het kasteel om het te laten zien. Mijn moeder duwde de deur open en de kamer liet zichzelf zien. ,, hier nuttige jullie je avondmaal, de huiselven zullen jullie van alle gemakken voorzien.’’ Quinton, Bianca en ik liepen nu de kamen binnen. Onze monden open van verbazing. Mijn moeder graaide meteen in haar tas en pakte haar kladblokje en pen tevoorschijn. Snel pende ze wat op het papier, de kamer was groot en volledig bedekt met spiegels. Elke keer zagen we ons zelf een miljoen keer, in de muren. We hoorde een zwaar gebonk, snel draaide we ons om alleen maar om te zien dat de deur was gesloten. In plaats van de deur was nu ook een muur bekleed met spiegels. In het midden van de kamer stond een tafel met vier stoelen. Nog steeds zwaar onder de indruk gingen we zitten, een klein plopje kwam uit de hoek van de kamer en vier paar ogen keken gelijk naar waar het geluid vandaan kwam. ,, Dulce?’’ twee grote ogen lichtte op. ,, Jufrouw Coin, u bent het.’’ De elf rende uit de hoek ik stond op en ving haar op. ,, Hoe gaat het met u?’’ de elf klonk oprecht bezorgd. Ik schonk haar een glimlach ,, met mij gaat het steeds beter Dulce, dank je wel.’’ Een waterig glimlachje kwam van het gezichtje af. ,, Dulce heeft u kleding gewassen en naar de ziekenzaal gebracht. Heb zelfs zeep gebruikt met parfum.’’ Ik glimlachte naar haar ,, ik dacht al dat ik viooltjes rook. Dulce mag ik je mijn moeder voorstellen.’’ Ik deed een stap opzij, met grote ogen keek Dulce naar mijn moeder en mijn moeder met even grote ogen naar haar. ,, Mam?” mijn moeder knipperde even met haar ogen ,, het spijt me Dulce, waar zijn mijn manieren. ‘’ de elf barste bijna in tranen uit, zoveel vriendelijkheid was ze niet gewend. Mijn moeder stelde zich voor en Bianca volgde haar voorbeeld. ,, Dulce, kan je volgende keer mijn kleding ook wassen?’’ Quinton schopte Bianca van onder de tafel. ,, Auw. Wat nu doet mijn moeder het en die gebruikt te veel stijfsel op mijn blouse. ‘’ Weer schopte Quinton haar, boos keek ze hem aan die met zijn ogen naar Dulce wees. Dulce was nu letterlijk in tranen ,, jufrouw Verbanddoos vraagt, Dulce heeft nog nooit een keuze gehad om nee te zeggen.’’ Bianca beet snel op haar lip ,, het hoeft niet Dulce, ik snap het best als je het druk hebt.’’ Nu had ze het helemaal gedaan. Een luid gesnik kwam uit het kleine wezentje. Bianca keek me geschrokken aan ,, Sorry Dulce, ik wilde je niet van streek maken.’’ Dulce rende weer terug naar de hoek en verdween. Mijn moeder keek me vragend aan ,, dat was een huiself, voor dat Hermelien Griffel minister van toverkunst was, vocht zij voor de vrijheid van die wezentjes. Het zijn net slaven.’’ Quinton maakte een grommend geluid ,, maar natuurlijk heb je ook nog families die huiselven betalen, voor hun verdiensten. Is dat niet in geld maar in goed voedsel en een degelijke slaapplek.’’ Snel keek ik naar Quinton die nu goedkeurend knikte, maar ook mijn moeder zag dit ,, jij hebt een huiself thuis, Quinton?’’ Quinton knikte ,, we hebben er vier, Distel, Nikkie en hun twee kinderen. Mijn ouders letten op de kleintjes als hun ouders ons huishouden aan het doen zijn. Mijn moeder vindt het belangrijk om een gezin in een gezin te hebben.’’ Mijn moeder knikte ,, die mazzel had Dulce niet.’’ mijn moeder keek op Professor Hagrid was de kamer binnen gekomen. ,, Professor’’ De drie studenten wilde opstaan maar hij gebaarde dat we moesten blijven zitten. ,, sorry dat ik stoor. Ik zag Dulce net en die was in tranen.´´ ,, Ik wilde haar niet van slag maken Professor.´´ Mijn moeder legde een hand op de schouder van Bianca. ,, Professor Hagrid heeft dat ook niet gezegd, meisje. Hij zij alleen dat Dulce niet zoveel liefde heeft gehad en dat ze niet gewend is dat je dingen aan haar vraagt.´´ ze keek naar Hagrid ,, heb ik het bij het juiste eind, Professor?’’ hij knikte. ,, Dulce seveer deze mensen hun eten.’’ Dulce kwam weer tevoorschijn dit keer met grote zilveren schaal met vier borden erop. ,, Mijn excuses.’’ We knikte beleefd naar haar terwijl ze de borden een voor een op tafel zette. Op de borden lag aardappelpurree, bloemkool en een speklapje. ,, Bedankt Dulce je mag gaan.’’ Hargids stem klonk niet streng of berispend, maar de elf ging gebukt weer de kamer uit.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin

di nov 07, 2017 5:43 am

Na het avondeten nam ik afscheid van mijn moeder die achterbleef bij de kamer van hoge nood. Daar haalde mijn vader haar op, ik moest terug naar de ziekenzaal. Waar Madam Pleister en Verbanddoos al op me stonden te wachten, met wat meer testen. De volgende ochtend hervatte ik mijn lessen weer op Zweinstein en ook zwerkbal training stond weer op de agenda. Ik vloog op mijn bezem door de lucht en tijdens de training kwam stukje bij beetje mijn herinneringen van de wedstrijd terug. Tot grote vreugde van mijn teamgenoten, die zich nu niet meer in hielden met het spreken over hoe goed de wedstrijd wel niet was.

Maar langzaam verdomde deze gesprekken naar de achtergrond, want het jaar vorderde zich langzaam en Halloween stond vol op in de steigers. Vooral de oudere studenten konden over niets anders spreken dan het met zoetig overvloed bij het avondmaal. Ook ik stond te stuiteren, bij de laatste les. Maar Professor Carstair maakte een langdradige lezen over welk muziek er nou het beste paste bij het feest en als ik om me heen keek dachten meerdere van mijn klasgenoten hetzelfde als ik, mens hou je kop dicht. Ik zuchtte ,, Gwendoline bij welk nummer denk jij aan het feest?’’ ik schrok en keek een beetje onzeker om me heen. ,, The Phantom of the Opera, het spookt hier in de opera.’’ Professor Carstair knikte tevreden ,, dat is een heel goed nummer, bedankt Gwendoline dat je die met ons wilde delen. Voor straf dat je bijna zat te slapen tijdens mijn les. Mag je het hele nummer opschrijven in bladmuziek.’’ Ze keek de klas rond en zag dat een paar leerlingen schrokken van het strafwerk, ik beet op mijn lip want ik wilde er tegen in gaan. Ik keek naar Quinton en die zag wat ik wilde doen , hij schudde zijn hoofd. ,, bij nader inzien zie ik dat zij niet enige was die zat weg te doezelen tijdens mijn les. Jullie mogen allemaal een nummer uitzoeken wat jullie doet denken aan Halloween en dat uitschrijven op bladmuziek.’’ Nu ging iedereen er tegen in. ,, Professor nu straft u ook degene die wel zaten op te letten.’’ Ik sprong op, ik zag namelijk waar dit heen ging. Quinton sloeg zich voor zijn hoofd, maar ik voelde dat ik wat moest zeggen anders zou ik na de les rot opmerkingen naar mij hoofd krijgen en daar had ik vandaag echt geen zin in. De professor keek me verbaasd aan ,, Wijs een persoon aan die opzat te letten Gwendoline en dan bedoel ik niet de Ravenklauwers dat is te makkelijk.’’ Ik keek om me heen en bedroefd hing iedereen het hoofd, als teken dat ik niet op hun hulp kon rekenen. Behalve een Zwaderaar, die een teken gaf dat ik hem mocht aanwijzen. ,, Josh’’ De professor keek naar hem en hij knikte ,, uw les over hoe sommige noten een bepaalde kippenvel op iemands arm kan geven vond ik best interessant.’’ Opeens zag ik zijn toverstok in zijn hand, snel vlogen mijn handen naar mijn oren. Hij zwaaide ermee en op het bord verschenen nagelkrassen, met het daarbij horende geluid. Iedereen vouwde nu de handen over hun oren, hij zwaaide nog een keer met zijn stok en de viool begon mee te doen met een ondragelijk geluid. Ik kreeg er spijt van dat ik hem had aangewezen om me te helpen, hij had dan wel opgelet maar ik betwijfelde of hij het strafwerk van iedereen met zijn gedrag kon laten verdwijnen. Ik rende met mijn handen voor mijn oren naar het orgel en ging er voor zitten. Ik pakte mijn stok en sprak een spreuk uit dat me zou helpen met spelen. Ik hapte naar adem, betoverd muziekbladen lagen op de houder. Ik liet mijn vingers over de toetsen glijden en begon met een uitstoot van adem te spelen.

The Phantom of the Opera, was geen moeilijk muziekstuk zolang je hem maar niet hoefde te zingen. Ik keek alleen maar naar de toetsen en in mijn ooghoeken hield ik de betoverde gedeeltes in de gaten, maar ik hoorde geen krassen meer op het bord of valse noten van de viool. Ik zuchtte maar speelde door zodat Josh geen kans kreeg om zijn stunt te herhalen. Zodra ik klaar was met het muziekstuk, klonk er meteen applaus. Ik draaide het krukje om zijn as en knikte dankbaar, ik stond op en pakte het bladmuziek. Ik liep naar de professor ,, Was dit waarom u vroeg professor?’’ verbaasd keek de professor naar het ingeleverde stafwerk en knikte. Ik ging zitten op mijn plek en maar de bel ging om aan te geven dat de lessen erop zaten. Alsof het was geoefend stonden we allemaal meteen op en maakte dat we wegkwamen. ,, Gwendoline Coin’’ ik zuchtte en draaide om me as. Professor Carstair stond in het midden van het lokaal, met haar armen over elkaar. Ik liep naar haar toe ,, het spijt me professor, ik wist niet wat Josh in zijn schild voerde.’’ Professor Carstair knikte ,, daar had ik geen twijfels over.’’ Ze wees naar de orgel ,, hoe kon jij die orgel in je eentje bespelen. Ik heb daar nog hulp bijnodig.’’ Ik haalde een boek uit mijn tas. Betoverde instrumenten en hoe je het moet doen. Ik gaf haar het boek ,, Je moet nog steeds zelf spelen maar het helpt.’’ Verbaasd keek ze naar het boek ,, hoe kom je aan dit boek.’’ Ik keek haar recht aan ,, uit de bibliotheek, Professor daar halen we boeken vandaan hier op school.’’ Ik draaide me om en liep het lokaal uit.

Mijn vrienden stonden bij de trap op me te wachten. ,, Dank je wel Gwen nu moeten we die nummers uit schrijven’’ ik schudde mijn hoofd ,, ik moest een student opnoemen die zat op te letten. Dat die kwam zulke streken uithaalt, daar kan ik niets aandoen.’’ Bianca knikte ,, ze heeft inderdaad een student dat geen Ravenklauwer was aangewezen en zelfs die zaten te gapen,net verscholen achter hun boeken. Gewoon walgelijk.’’ Ik keek haar met omhoog getrokken wenkbrauwen aan. ,, en jij niet dan?’’ Bianca plantte haar handen in haar zij ,, dat heb ik niet gezegd, ik doe waar de docent het kan zien.’’ Quinton en ik barstte ik uit in een gezamenlijk gelach. ,, Zag je trouwens Josh zijn gezicht toen jij die orgel bespeelde?’’ ik schudde mijn hoofd. ,, Hij kreeg letterlijk kippenvel van de orgel geluid.’’ Hij hield me tegen ,, wacht eens even, waar heb jij zo leren spelen?’’ ik haalde mijn schouders op ,, geen idee maar ik vond dat ik iets moest doen en het had de gewenste effect.’’ ,, het hielp ook mee dat je de orgel betoverd was.’’ ik keek geschokt naar Bianca ,, Ik moest zelf spelen. Ik kan nog geen dwarsfluit betoveren om voor mij een wijsje te spelen.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, de betovering was alleen maar om de juiste pijpen te open. Zodat ik het niet zelf hoefde te doen.’’ We kwamen binnen in de grote zaal, vliegend pompoen lantaarns hingen in rijen boven de vier grote tafels. Quinton en ik hoorde onze namen en we keken naar onze tafel, het zwerkbal team wenkte hevig dat we moesten komen. We namen afscheid van Bianca en rende er naar toe ,, zo daar zijn ze dan klaar voor de ontgroening.´´ Ciaran stond van oor tot oor te grijzen. Bezorgd keek ik naar hem wat kon hij daarmee bedoelen? Hij gebaarde naar twee borden die vol lagen met smekkies in alle smaken. ,, Alle nieuwe teamleden moeten minstens tien smekkies op eten en benoemen welke smaak ze hebben.’’ Quinton wreef een beetje nerveus over zijn arm en ik grijnsde terug naar Ciaran ,, is dat alles?’’ hij haalde zijn schouders op ,, normaal is het een glas boterbier naar achteren slaan in een keer, maar dat kreeg ik niet geregeld voor jullie leeftijd.’’ Hij keek onzeker naar me ,, hoezo te makkelijk?’’ Ik klopte op zijn arm ,, volgende keer doe je huiswerk. Smekkies in alle smaken is mijn favoriete snoepgoed.’’ Een luid gejoel steeg op van de tafel en ik zag Ciarans gezicht langzaam rood worden ,, bewijs het maar.’’ Ik graaide in mijn zak van mijn sweater en haalde een pakje smekkies uit. ,, Die is vanochtend bezorgd.’’ Ik hield hem omhoog en hij was bijna leeg. Ciaran knikte goedkeurend ,, Meest smerige smaak die je ooit hebt gehad.’’ Ik dacht even goed na ,, Hondenkwijl.’’ Iedereen om me heen vertrok het gezicht naar een walgend aanblik. Ciaran pakte mijn arm vast en trok me naar de dichtbij zijnde muur ,,Straks in de leerlingenkamer krijg jij van mij een glasboter bier oke.’’ Ik knikte en we liepen met zijn tweeën terug naar de tafel, waar Quinton al bezig was met het eten van zijn vierde smekkie. Zijn gezicht vertrok ,, Man deze is smerig, spinazie. Op zeker spinazie.’’ Ik schoot in de lag, ik wist hoe Quinton walgde van spinazie. Hij keek me woedend aan en stopte de volgende smekkie in zijn mond. ,, escarcos.’’ Ik vertrok mijn gezicht ook die smaak was ik nog niet tegengekomen maar ik kon van zijn gezicht aflezen dat het letterlijk smerig was. Zo ging het door hij had de ene gore smaak na de andere. Het leek wel of ze steeds viezer werden tot hij bij de laatste kwam. ,, Drop!’’ hij keek glunderend en om hem heen werd er hard gejuicht. Hij had de ontgroening ondergaan.

Het avond eten werd opgediend en de oudere studenten hadden niet gelogen. Het was een echt een tafel vol lekkernijen en snoepgoed. Voor iedereen was er wel iets wat hij of zij lekker vonden. Ik nam een hap van een cupcake en er kwam een kersen siroop uit het deeg vrij. Blij verrast liet ik het aan Quinton zien die meteen ook een cakeje pakte. Hij nam een hap en ook bij hem kwam een siroop vrij maar bij hem was het geen kersen ,, Bosbessen.’’hij schudde zijn hoofd ,, Ik ga de kok om dit recept vragen, dan geef ik dit aan Nikkie kijken wat zij er mee kan doen.’’ Ik knikte ,,misschien een lekker extraatje voor de kerst.’’ We namen tegelijkertijd nog een hap van de cakejes en een glimlach bleef maar groeien op onze gezichten. Tonnetje rond liepen we naar de leerlingenkamer allebei met nog een cupcakeje in de hand waar we om de beurt een hap van namen. We spraken over het overweldigende overvloed aan eten en smaken. ,,Die gekoolzuurde pompoensap was ook een grappig.’’ Quinton lachte en hij nam nog een hapje van zijn cakeje ,, Bij Perkamentus, wat zijn deze dingen lekker.’’ Ik knikte en nam een hap. ,, Ik ben het met je eens ik moet dit recept aan mijn moeder geven.’’ Ik hoorde een kleine grinnik achter ons, we draaide ons meteen om en daar stond een kleine huiselfje. Hij kwam niet eens tot mijn halve knie terwijl de andere huiselven tot mijn heupen kwamen. ,, Timo, wat doe jij hier ?!’’ Quinton keek verbaasd naar het elfje. Hij keek om zich heen ,, Is je moeder hier ook, of je pa?’’ het elfje schudde ondeugend zijn hoofdje ,, nee meester Quinton, Timo is hier alleen.’’ Het mannetje spreidde zijn armen en rende naar hem toe. ,, Timo, mistte zijn meester. Timo is uit huis geglipt om naar meester toe te komen.’’ ik hoorde Quinton zuchtte ,, Gwen dit kleine hand vol is Timo, een van de kinderen van Nikkie en Distel.’’ Ik glimlachte ,, Leuk om je te ontmoeten Timo.’’ Ik stak mijn hand naar het ventje uit, maar hij dook meteen verder in Quinton. ,, Nou niet verlegen worden Timo, dit is Gwendoline Coin. Zij is een heel aardig meisje speciaal voor kleine mannetjes zoals jij.’’ Het kleine elfje keek me onderzoekend aan ,, ze is een meisje, meester Quinton. Hoe kan zij dan aardig zijn?´´ ik schoot in de lach dit was precies hoe een kind van vier denkt en ik geloofde dat Timo niet veel ouder zou zijn. ,, sommige meisjes zijn heel aardig Timo, vooral als ze wat ouder worden. Net zoals je moeder, is die aardig?’’ hij knikte langzaam ,, dat is toch ook een meisje?’’ weer knikte het kleine ventje. ,, Maar jij bent niet zo oud als mijn mammie.’’ Ik zuchtte speels en gaf het knulletje een glimlach.

,, He wat doet die elf hier?’’ Ciaran kwam meteen naar ons toe. ,, Jongens dit is Timo, hij komt een nachtje logeren. Hij wordt morgen opgehaald door zijn ouders.’’ Ciaran keek heel verbaasd van de elf naar mij ,, je maakt een grapje zeker?’’ ik schudde mijn hoofd snel legde ik aan hem de situatie uit en meteen verscheen er een glimlach op het gezicht van Ciaran. ,, Hallo kleine man welkom op Zweinstein, miste jij je meester zo erg.’’ Timo knikte ,, kijk meester, dat is een jongen en die is veel aardiger dan die meid.’’ Het hoge stemmetje van Timo kaatste tegen de ronde muren. Ik vouwde mijn armen over elkaar ,, en bedankt Timo.’’ Iedereen die was komen kijken waar alle ophef over was, moest lachen. Ciaran schudde zijn hoofd ,, ik ben helemaal niet aardig Timo, maar soms heb ik een goede dag en je treft me op zijn best.’’ Ik rolde met mijn ogen en weer barste iedereen in het lachen uit. ,, Ciaran, waar is die ontgroening.’’ Hij werd langzaam wit, Chlo keek verbaasd van hem naar mij ,, die heeft ze toch al gehad. Met die Smekkies?’’ Ik keek naar de grond ,, die ontgroening ging niet door omdat het mijn favoriete snoepgoed is.’’ Chlo vouwde haar armen over elkaar ,, Ciaran wat ga je haar laten doen.’’ Hij wreef schuld bewust achter zijn hoofd terwijl hij naar de bierflesjes op tafel keek. Chlo volgde zijn blik ,, Ciaran nee, ze is eerstejaars.’’ Hij pakte een flesje en gaf deze aan mij. Ik zetten deze aan mijn mond en liet het zware vloeistof door mijn keel glijden. Ik dronk het in een tuig op, maar toen ik het flesje aan Ciaran gaf voelde ik me een beetje licht in mijn hoofd. ,, Wow’’ Chlo keek Ciaran boos aan ,, Jij gaat haar morgen ziek melden.’’ Hij keek me onzeker aan en knikte. ,, het is een harde.’’ Chlo zuchtte ,, ik ben bang van wel.’’ Ze pakte me bij de arm ,, Gwen ik breng je naar je kamer.‘’ Ik knikte en liet me door haar mee trekken. Ze legde me met kleding en al op bed, ze liep even weg en kwam toen terug met een emmer. De andere meisjes kwamen de kamer binnen en zagen Chlo bij mij op bed zitten. ,, wat is er met haar aan de hand?’’ Chlo keek de meisjes aan, die deinsde allemaal achteruit. Als aanvoerder van het zwerkbalteam bracht je een hoop ontzag mee. ,, Ciaran heeft haar boterbier laten drinken en dat viel blijkbaar niet goed.’’ Alle drie knikte ze ,,Chlo als je wil mag je mijn bed wel, ik slaap vanavond wel op de bank.’’ Chlo knikte ,, bedankt.’’

Ik zag de kamer draaien en ik hing mezelf boven de emmer. Ik gooide alles er meteen uit, er werd me een glas water aangereikt. ,, Zonde van die heerlijke cupcakes.’’ Iedereen begon te lachen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin Hoofdstuk 17

wo nov 08, 2017 9:34 am

De dag erop wilde ik niets doen behalve slapen dan. Chlo bleef de hele nacht bij me zitten ze voelde zich lichtelijk verantwoordelijk voor wat er gebeurd was. Maar ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan, ik had zoveel gegeten en dan nog een boterbiertje naar achteren slaan dat moest gewoon niet goed voor me zijn. Professor King kwam die ochtend bij me kijken en hoorde Chlo en Ciaran uit over wat er was gebeurt. ,, Ciaran jij ben t klassenoudste, gedraag je er dan naar. Chlo ik wil dat jij bij haar blijft, want ik hou jou verantwoordelijk dat je het niet tegen hebt gehouden.’’ Ik kwam langzaam overeind ,, Professor het is niet hun schuld, ik had kunnen weigeren.’’ Ik hoorde haar zuchtte ,, gesproken als een ware Huffelpuffer ik geef je daar 5 punten voor Gwen.’’ Ze keek me niet aan en ik wist dat ze ook teleurgesteld was in mij. Ik moest haar daarin gelijk geven, ik was teleurgesteld in mezelf. Ik had mijn ouders beloofd dat zwerkbal mijn school niet zou beïnvloeden en dat had het toch gedaan. Professor King liep de kamer uit en ik zag de gebogen hoofden van de twee. ,, Ik had nee kunnen zeggen.’’ Ik voelde me nu zo klein. Chlo hief haar hoofd op en schudde haar hoofd ,, dat kon je niet Gwen.’’ Ze kwam bij me zitten op het bed ,,wij zijn gezagsvoerders en jij bent een elfjarig meisje. Wij zijn vijftien. Ciaran had je nooit dat biertje mogen geven en ik.’’ Ciaran kwam ook op het bed zitten ,, en jij kon er niets aan doen. Gwen heeft gelijk zij had kunnen weigeren, ze heeft dat niet gedaan en ik benijd haar voor het. Ze is een harde en een slimme meid. Maar je hebt gelijk ik ben vijftien en ik had haar nooit het biertje mogen geven, zeker haar het niet in een keer op te laten drinken.’’ Ik knikte en Chlo gaf ons om de beurt een glimlach. Een klopje op de deur lieten Ciaran en Chlo opspringen van mijn bed. Quinton, Timo en Bianca stonden in de deuropening. ,, Heb je een Grifeondor binnengelaten?’’ Quinton schudde zijn hoofd ,, professor King.’’ Ciaran hief zijn handen op. Bianca liep naar me toe ,, Quinton vertelde me vanochtend wat er gebeurt was en ik heb aan de professor gevraagd of ik je even mocht zien voor de les.’’ Ik keek op mijn wekker. ,, dan moet je opschieten Spreuken en bezweringen begint over tien minuten.’’ Geschrokken keken ze naar de klok en sprongen op ,, wordt snel beter.’’ riep Bianca ,, ik laat Timo bij jou voor een half uurtje ,, Nikkie komt hem bij jou ophalen.’’ Voor dat ik wat kon zeggen was hij alweer weggerend. Ik keek naar Timo en Chlo. Ciaran was met de andere twee weggerend naar zijn les. ,, Het spijt me.’’ Chlo schudde haar hoofd ,, ik weet het Gwen. Ga maar slapen, ik let wel op Timo.’’ Ik knikte en zakte weg in mijn kussen.
Toen ik mijn ogen weer opendeed keek ik in de twee ronde ogen van Timo. Met een klein gilletje schoot ik overeind. ,, Mammie, meisje is wakker!’’ de deur van de kamer ging open en een vrouwelijke huiself kwam binnen. ,, Timo, heb je haar laten schrikken.’’ Timo knikte trots en ik hoorde haar zuchten. ,, Mijn excuses, mevrouw Coin. Nikkie heeft mevrouw Solid even naar bed gestuurd. Ze was dood op.’’ ik knikte ze had een kop dampende soep in haar handen. ,, Nikkie is zo vrij geweest om soep te halen voor mevrouw.’’ Ze zette het neer op mijn nachtkastje. ,, Er zit niets in behalve soep, je moet wat eten.’’ Ik knikte en pakte de kom ,, bedankt Nikkie.’’ De elf gaf me een glimlach van vleermuis oor tot vleermuis oor. ,, Timo vraag jij Dulce even of ze twee kopjes thee hier naar toe wil brengen.’’ Timo knikte en rende weg. ,, wat moet Nikkie toch met Timo aan?’’ ze schudde haar hoofd. ,, Hij is jong Nikkie gun hem wat tijd.’’ Nikkie keek me aan en knikte. ,, Nikkie zal doen wat mevrouw zegt.’’ Chlo kwam binnen ,, Bedankt Nikkie.’’ Ze zag dat ik wakker was. ,, Wel dat dutje van jou heeft je goed gedaan zie ik. Je hebt weer wat kleur op die lijkbleke wangen.’’ Ik ga haar een glimlach ,, en jij ziet er ook beter uit als jij jezelf niet constant de schuld geeft.’’ Meteen was die gezicht er weer die Chlo altijd trok als ze zichzelf weer de schuld gaf. ,, Sorry dat had ik niet mogen zeggen.´´ Clo´s blonde haren wiegde mee terwijl ze haar hoofd schudde. ,,Je zegt de waarheid.’’ Nikkie keek van haar naar mij ,, Mammie, Timo heet Dulce gehaald, zij heeft thee meegenomen voor die rare meid.’’ ,, Timo.’’ Zijn moeder keek hem berispelijk aan. ,, Mevrouw Coin is een lief meisje. Ze is alleen maar vriendelijk geweest naar Dulce.’’ Dulce’s stem was eerder in de kamer dan zijzelf. ,, Ook mevrouw haar vrienden zijn niet anders geweest dan vriendelijk voor Dulce.’’ Ik keek van de een naar de andere het leken wel broer en zus die met elkaar aan het kibbelen waren. Chlo keek me verbaasd aan en ik haalde mijn schouders op. ,, Dulce, is die kop thee voor mij?’’ Dulce schoot meteen overeind en bracht de thee naar me ,, dank je wel.’’ Dulce knikte ,, Dulce liegt nooit, zeker niet als het over mevrouw Coin gaat.’’ Ik kon alleen maar knikken, nog steeds in mijn achterhoofd houdend dat ik niet te vriendelijk mocht doe tegen haar. Anders zou ze misschien weer in tranen uitbarsten. Dulce gaf ook Chlo haar thee ,, Kan Dulce nog wat doen voor mevrouw Coin.’’ Ik schudde mijn hoofd. ,, Je bent klaar, Dulce je mag weer terug naar je taken in Zweinstein. Chlo keek me verbaasd aan ze had nooit verwacht dat ik zo koud kon zijn. Dulce kon alleen maar springen van blijdschap. Toen Dulce buiten gehoor afstand vertelde ik haar wat ik geleerd had over de geschiedenis van Dulce. ,, Als je te vriendelijk tegen haar doet krijgt ze een emotie aanval.’’ Nikkie knikte toen ik dat vertelde ,, Niet alle elven hebben zo veel geluk als Nikkie en Nikkies gezin. U handelde juist in het geval van Dulce.’’ Ik keek haar aan ,, Had je het ook gezegd als ik het niet had gedaan Nikkie.’’ Nikkie zuchtte ,, u bent slim mevrouw, Nikkie zou het ook gezegd hebben als u dat niet had gedaan had. Maar Nikkie meent wat Nikkie heeft gezegd.’’

Nikkie nam Timo mee naar huis zodra ik mijn soep op had. ,, hoe voel jij je.’’ Ik keek ondeugend naar Chlo ,, het is woensdag vandaag Zwerkbal training.’’ Ze wreef over haar armen en knikte. ,, Ik ga me aan kleden een beetje buitenlucht me goed doen.’’ ze wilde me al tegen houden maar ik keek haar recht aan in de ogen. ,, ik train niet mee, ik wil alleen even naar buiten.’’ Ze knikte toen instemmend ,, Als ik het voor het zeggen had ben jij aanvoerder als ik van school ga.’’ Ik gloeide vanbinnen, ik was trots op mezelf. Ik trok een broek aan en een trui. Ik hing mijn mantel over mijn schouders en liep toen met Chlo naar buiten. Zij had zich omgekleed in haar zwerkbal outfit, toen we het veld opstapte kwam iedereen naar me ,, hoe gaat het? ’’ vroeg iedereen door elkaar heen. ,, het gaat prima, ik kon alleen niet wegblijven van een training. Hoewel ik onze aanvoerder heb moeten beloven dat ik met beide benen op de grond blijf.’’ Iedereen keek naar Chlo en die knikte, niemand ging tegen de beslissing in. Ik vouwde mijn mantel om me heen toen ik op de tribune ging zitten. Iedereen steeg op en begonnen met het oefen van nieuwe strategieën. Compleet gefocust keek ik naar mijn team en probeerde ik op te vangen wat Chlo vertelde aan de jagers. Maar er stond een sterke wind en de meeste van haar woorden vervlogen weer. Dus zat er niet anders op dan te kijken naar wat mijn teamleden deden met haar aanwijzingen. Op een gegeven moment wenkte ik Chlo, ze vloog naar me toe. ,, wat is er Gwen?’’ ik wees haar naar Ciaran en toen naar de andere jager. ,, Voor de combinatie die ze proberen uit te voeren vliegen ze te dicht op elkaar.’’ Ze keel naar de jongens en knikte ,, je hebt gelijk. Pak je bezem en laat ze zien hoe het moet.’’ Ik keek haar verbaasd aan ,, je mag van mij meedoen met deze ene oefening.’’ Om haar woorden te benadrukken hield ze me een vinger voor, ik knikte en rende de tribune af naar de bezemkast. Snel deed ik mijn mantel uit en pakte ik mijn bezem. In de kast klom ik er al op en vloog eruit, zo we niet in was ik sneller op het veld. Voordat ze het wisten vloog ik naast Ciaran. Ik ging wat lager vliegen zodat elkaars vaar water kwamen. Ik gebaarde naar de andere jager om hetzelfde te doen. Eerst keek hij verbaasd , maar toch volgde hij mijn gebaren op. In een driehoek vlogen we over het veld, ik snapte waar Chlo naar toe wilde met deze combo zo schild je degene die de Slurk in handen heeft en mocht degene wegvallen konden de andere twee verder met de bal.

Chlo keek naar ons en knikte tevreden. Ze wenkte dat iedereen naar haar moest toe komen en we vlogen meteen naar haar toe. ,, Ciaran kom eens naast me.’’ Hij kwam naast haar vliegen. Ze fluisterde hem iets in de oor en hij knikte enthousiast. ,, Jullie weten dat Ciaran en ik jullie gaan verlaten over twee jaar dus moet er opdat moment een nieuwe aanvoerder komen. Ciaran en ik zijn het er over eens dat we er een gaan opleiden, diegene is niemand meer dan Gwen.’’ Iedereen keek naar mij en klapte ,, Gwen wil jij onze junior aanvoeder worden.’’ Ik deed even of ik er over nadacht maar ik knikte bijna meteen. Glunderend keek ik naar Quinton die goedkeurend knikte wat me meer deed glunderen. ,, Mevrouw Solid en Mevrouw Coin!’’ geschrokken keken we naar beneden, daar stond Professor King met haar armen over elkaar geslagen. Met een gebogen hoofd vlogen we met zijn tweeën naar beneden. ,, Waar zijn we mee bezig?’’ Chlo beet op haar lip ,, Zwerkbal Training was vandaag professor en ik wilde er perse bij zijn, ziek of niet. Ik heb Chlo overgehaald dat het goed was voor mij om een frisse neus te gaan halen. Ik mocht echter niet mee doen met de training, maar toen ik de nieuwe combinatie zag kon ik me niet langer inhouden en wilde ik mee doen met de oefening meedoen. Wat u net zag was Chlo die me prees over mijn toewijding aan het team, maar ze stond ook op het punt om me terug naar bed te sturen.’’ Ik keek naar haar en zij snapte de hint. Ze knikte ,, Klopt tot op de letter Gwen. ‘’ Ze keek van de professor naar mij. ,, Ruim je bezem op en terug naar het kasteel. Ik kom je straks wel wat te eten brengen.’’ Ik knikte naar haar en wilde net weglopen, maar de strenge blik van professor King hield me staande. ,, denken jullie nou echt dat ik dit geloof?’’ we bogen het hoofd weer, we waren betrapt. De rest van het team kwamen achter ons staan. ,, Professor alstublieft, het was echt in een opwelling. Dat Gwen meedeed bedoel ik.’’ De andere jager deed een stap naar voren. ,, Ze zag dat Ciaran en ik een zootje maakte van de training, ze wilde Chlo alleen maar helpen.’’ Hij schudde zijn hoofd ,, ze wil net als wij allemaal winnen van Ravenklauw.’’ Iedereen knikte instemmend. Professor King hief haar handen in de lucht ,, dit is mijn elite team. De sporters en waarvan een de jongste, helderste geest die we in jaren hebben gehad bij Huffelpuff.’’ Ze wees ons allemaal een voor een aan . ,, Bij die wedstrijd gaan jullie je best doen anders kom ik hier nog op terug.’’ Als een team knikte we ,, Welk team van de lucht en grond, huis Huffelpuf.’’ Quintons stem klonk boven de groep uit en iedereen juichte . ,, Gwendoline Coin en Chlo Solid mijn kantoor over vijf minuten.’’

We ruimde onze bezems op en rende met zij tweeën naar het kantoor van Professor King in de kassen. De deur stond al voor geopend, we keken elkaar aan en met een kort knikje naar elkaar liepen we zij aan zij naar binnen. Professor King zat aan haar bureau te wachten ,, welkom meisjes.’’ Ze knikte en de deur vloog achter ons dicht. ,, Ga zitten.’’ Twee stoelen verschenen voor het bureau, een beetje aarzelend gingen we zitten. ,, Ik heb jullie bij me geroepen, om ten eerste jullie toch op het feit te wijzen dat jullie je onverantwoordelijk gedragen. Dat ben ik niet van jullie gewend en dat ik wil ik ook niet meer zien, ben ik duidelijk.’’ We knikte beide. ,, ten tweede heb ik gehoord wat Chlo zij over de Junior aanvoerder. ‘’ ze keek naar Chlo ,, je hebt er eindelijk een gekozen.’’ Chlo knikte, King zuchtte ,, dat heeft je twee jaar gekost. Je voorganger had er maar twee maanden voor nodig om jou te kiezen. ‘’ Chlo zuchtte ,, uw vergeet misschien dat mijn voorganger mijn oudere broer was en hij wist wat hij aan me had.’’ Professor vouwde haar handen in elkaar, maar ze bleef glimlachen. ,, Ik zag pas in Gwen wat ik zelf graag zou zien in een aanvoerder. Ze is de jongste maar ook degene met de meeste inzicht. Zoals u al zei dat ze de slimste is sinds Kannewasser en daarom heeft ze snel dingen door. Dat zag en zie ik nog niet in andere spelers.‘’ Professor King knikte weer en keek toen naar mij ,, het ziet er naar uit dat ik je moet feliciteren Gwendoline ‘’ ,, Gwen professor.’’ Ik hoorde haar zuchten ,, Gwen. Je bent nu junior aanvoerder van het Huffelpuff team en ik zal het straks bij Anderling aangeven van de weggegeven titel.’’ Ze stond op en wij deden hetzelfde ,, ik druk jullie op het hart dat jullie status je nog geen privilege geeft, dit geld ook Voor Ciaran!’’ de deur vloog open en Ciaran stond met een oor naar voren aan de deur te luisteren. Hij schoot omhoog en op zijn gezicht verscheen een rode kleur, ik hief mijn hand op om niet in het lachen uit te barsten. ,, Ben ik duidelijk?’’ alle drie keken we naar de professor ,, als glas professor King.’’ Zei Chlo en King knikte. We mochten gaan, met zijn drieën liepen we naar de grote zaal en daar gingen we bij de rest van het team zitten. Chlo vertelde de rest wat er was gebeurt en iedereen hield zijn mening voor zich tot ze was uitgesproken. ,, nou ja zeg alsof jullie altijd het perfecte student moeten zijn. Zelfs Carlo haalde wat sterken uit in zijn jaren. ‘’ Iedereen was het daar mee eens, er werd altijd met eerbied over Carlo Kannewasser gesproken. Hij werd tijdens het laatste toverschool toernooi vermoord door heer Voldemord, maar hij zou het huis van Huffelpuff ere aan doen. Opeens stond Ciaran op en hief het glas met pompoensap ,, Vrienden hef het glas met mij, op onze nieuwe junior aanvoerder.’’ Iedereen stond op en hief zijn of haar glas. ,, Gwendoline Coin. De nieuwe junior aanvoerder!’’ iedereen aan de tafel deed mee en zei hetzelfde als Ciaran. Ook ik hief mijn glas en ik nam een slok van het water, waar ik bewust voor had gekozen in verband met mijn maag. Ik draaide me om en ik zag dat ook de zwerkbal teams van Ravenklauw en Grifoendor het glas voor me hezen. Alleen de Zwaderaars bleven zitten op hun banken behalve Josh. Hij stond en hief het glas op mij, ik voelde mijn wangen rood worden. Quinton zag dit ook en gaf me een por in de zij, snel keek ik naar hem. Hij ging weer op zijn plek zitten en ik ging snel naast me zitten. ,, Je bent beroemd op deze school.´´ Ik schudde mijn hoofd en begon met het opscheppen van het eten dat was verschenen op tafel.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin Hoofdstuk 18

ma nov 13, 2017 9:21 pm

De volgende dagen hervatte ik mijn lessen gewoon weer en was het weer dat ik terug viel in het maken van een berg huiswerk, wat sinds ik junior aanvoerder groter leek te worden. Zeker van professor Montgomery en professor Luddington, die hun eigen huizen steunde. Professor Wilder spaarde me echter het huiswerk overvloed, maar eiste van me dat ik steeds minder op mijn bezem zat maar meer op de theorie focuste. Ik moest combinaties uitschrijven, wat ik dan braaf deed behalve onze nieuwe combinaties die we elke week in het weekend maar ook op woensdagmiddag oefende. Professor Wilder was zichtbaar teleurgesteld toen ik mijn werkstuk inleverde en zag aan hem dat hij er wel op had gehoopt. Naar maten de weken verstreken kwam er meer druk op me staan ondanks de berg huiswerk, wilde Chlo dat ik met haar alle spelers van Ravenklauw door nam en hun laatste wedstrijd tegen Grifoendor onder de loop nam. Ik maakte zelfs in de huiswerkuren mijn er bij gekregen huiswerk. Twee avonden voor de wedstrijd gooide ik mijn veer neer en stond ik op. ,,Chlo we hebben nu elke tactiek en persoonlijke eigenschappen van elke speler op papier. Zowel die van Ravenklauw als die van onze eigen team. Ik heb een berg ander huiswerk en niet alle Professors geven een vrij kaartje. Vooral professor Luddington niet nu ik het tegen haar team opneem.´´ Chlo keek me aan en knikte ,, je hebt gelijk, je hebt ook nog school en niet alles draait om zwerkbal. Breng je schoolboeken en een lijst met welke vakken er echt zijn blijven liggen.´´ die lijst had ik natuurlijk allang gemaakt en deze haalde ik uit mijn schooltas. Deze gaf ik aan haar en ze schrok zichtbaar. ,, van hoeveel weken is dit?’’ Ik stak twee vingers op ,, twee weken en twee dagen. Het meeste heb ik gemaakt tijdens het eten en ik probeer er al zoveel mogelijk al van te maken tijdens de lessen. ‘’ Chlo schudde haar hoofd ,, hebben de andere student net zoveel huiswerk als jij?’’ Ik haalde mijn schouders op, Quinton kwam net de leerlingenkamer binnen gelopen. Chlo wenkte hem meteen ,, Quinton heb ji ook zo’n berg huiswerk?’’ hij pakte het lijstje uit Chlo haar handen en keek er met gefronste wenkbrauwen naar. ,, Heb wel veel huiswerk, maar dit is meer. Veel meer.’’ Hij gaf het blaadje terug en rende weg. ,, hij had zijn agenda en boeken bij zich. Hij begon er in te bladeren en hij schudde zijn hoofd. ,, Gwen , ik geloof dat jij maar een moet gaan praten met King. Want bij dat werkstuk over liefdesdrank heb jij ruim honderd woorden meer. Jij hebt overal net dat beetje meer werk zodat het niet opvalt.’’ ik zuchtte, want ik vond het niet leuk om te klagen zeker niet over professors. De poort ging open en Professor King kwam binnen. Alle drie keken we op ,, als je het over de duivel hebt, goede avond professor King.’’ Professor King knikte beleefd naar ons ,, Gwen ik wilde je net spreken. De andere professors hebben bij me gemeld dat je achterloopt met je huiswerk klopt dat?’’ Ik knikte, de professor wilde iets zeggen maar Quinton liep naar haar toe ,, dit is het opgegeven huiswerk van Gwen professor.’’ Hij gaf haar mijn lijst en toen pakte hij zijn agenda ,, en dit is de mijne.’’ Met grote ogen keek King naar de lijst en ook haar mond viel open. ,, en ik maar afvragen waarom je er de afgelopen twee weken zo moe uit zag. Je blijft zeker tot erg laat op om het een en ander af te krijgen.’’ Weer knikte ik ,, ik hielp ook niet echt mee professor, ik gaf haar nog meer werk.’’ King schudde haar hoofd ,,dat had niets uitmoeten maken, want als jij dit had geweten had je Gwen meer huiswerk tijd gegeven.’’ Chlo knikte.

Professor King liep de leerlingenkamer uit met de twee lijsten en de belofte om hier werk van te gaan maken. Ik plofte op de banken en pakte boeken bij me en begon met het pennen van mijn huiswerkopdrachten, tot ik zat te knikken bollen. Was het huiswerk van de volgende dag ieder geval af, Chlo en Quinton hadden samen de helft gemaakt. Ik zuchtte ,, bedankt jongens. ‘’ Beide wuifde het weg. ,, laat je boeken maar liggen, dat kan je morgen allemaal bij elkaar rapen. Nu moet jij naar bed, want King heeft gelijk je ziet er vermoeide uit.’’ ik knikte en liep naar de trap, snel daalde ik af naar de slaapkamers. Ik was bijna bij mijn deur tot ik een klein plopje hoorde ,, Jufrouw Coin’’ een zachte stem die van Dulce kaatste tegen de muren maar toen ik omdraaide was ze nergens te bekennen. Ik wreef in mijn ogen en ik moest een gaap onderdrukken. ,, mensen ik ben vermoeider dan ik dacht.’’ Ik liep naar mijn deur en ik legde de hand op de deurkruk. ,, Jufrouw Coin.’’ Het klonk als een fluistering. Weer draaide ik me om mijn as en ik pakte mijn toverstok. ,, Lumos.’’ Een licht kwam van mijn stok af en ik scheen het in de richting van het geluid. Maar niks kwam te voorschijn ,, Dulce, waar ben je.’’ Geen reactie ik zuchtte en besloot dat mijn verbeelding over uren begon te draaien. Ik drukte de klink naar beneden en ik liep nu mijn kamer binnen. ,, Jufrouw Coin !’’ ik schrok en de andere meisjes in de kamer schrokken ook wakker ,, wat was dat?’’ ik haalde mijn schouders op ,, Dulce?!’’ ik keek door de hele kamer, ik bukte me en keek onder alle bedden. Ook opende ik de kledingkasten maar ook daar was geen Dulce te bekenen. ,,Jufrouw Coin Dulce is hier.’’ Ik keek op mijn bed en zag enkel een schim staan. ,,help Dulce jufrouw Coin, help kleine Dulce.’’ En de schim was weer verdwenen. De drie andere meisjes keken met grote ogen naar waar de schim net was. Ik slikte ,, er is iets mis met Dulce.’’ Ik draaide me om en rende terug naar de leerlingenkamer, waar Chlo en Quinton nog steeds bezig waren met mijn huiswerk. Ze legde hun werk meteen neer toen ze mijn gezicht zagen ,, wat is er?’’ ik hapte naar adem ,, er is iets mis met Dulce.’’ Quinton sprong over de bank ,,wat doet je dat zeggen.’’ Ik kreeg tranen in mijn ogen ,, omdat ik denk dat ik net haar geest zag.’’ De kleur verdween ook uit het gezicht van Quinton hij draaide zich om en rende naar de jongens slaapkamers. Chlo kwam bij me staan ,, ik weet zeker dat er niets met haar aan de hand is.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, ze klonk zo bang, zo ver weg.’’ Quinton kwam terug met Ciaran ,, kom op we gaan naar de keukens.’’ Chlo versperde ons de weg. ,, zijn jullie gek het voorbij bed tijd?’’ Ciaran keek haar boos aan ,, Ik breng deze kinderen naar hun vriendin.’’ Hij schoof haar opzij en liep door de deur. Quinton en ik volgde hem, we hoefde niet ver te lopen. Want we stopte aan het einde van de gang bij een groot schilderij, waar een grote fruitschaal te zien was. Ciarans hand ging naar de grote peer en kietelde deze, een deurknop verscheen. Hij duwde tegen de knop en een deur ging open. In de keuken heerste een doodse stilte. Een hele groep elven stonden om een groepje leeraren heen, ik hapte naar adem en deed zachtjes een paar stappen naar voren. Langs Ciaran heen die me tegen probeerde te houden. Professor Anderling had waarschijnlijk de deur gehoord en draaide zich om. Toen ze mij zag zuchtte ze ,, Ciaran hou haar tegen ik wil niet dat ze dit ziet.’’ Ciaran greep me bij de schouder. Ook de andere Professors keken naar het kleine groepje Huffelpuffers Hagrid was er een van. ,, Minerva, ze heeft een recht om te weten.’’ Professor Anderling schudde haar hoofd ,, ze is te jong Hagrid.’’ Maar wat ze niet wist was dat ik het al wist. Door die worden vulde mijn ogen met tranen ,, Professor alstublieft zeg me dat het niet zo is.’’ Alle professors bogen het hoofd en dat was antwoord genoeg. Ik schudde mijn hoofd en draaide me om, ik duwde Ciaran van me af en rende de keuken uit.

Ik rende als een verdwaalde geest door de school tot ik mijn weg naar de astronomie toren had gevonden. De toren gaf een uitzicht over het verboden bos, ik ging op een bankje zitten en huilde tot ik niet meer kon. Ik hoorde voetstappen dichterbij komen ,, wat doe jij nog zo laat uit je bed?’’ ik draaide me om en zag Vilder samen met zijn kat mevrouw Norks. ,, Dulce de huiself, ze was mijn vriendin en nu.’’ Ik schudde mijn hoofd en de tranen kwamen weer. ,, wat loop je te bazelen meid.’’ Met die woorden maakte ik erop uit dat hij het nog niet wist. ,, Dulce een van de huiselven, ze is’’ ik zocht naar woorden ,, ze is niet langer meer bij ons.’’ Professor Anderling kwam de trap op. ,, Je kan gaan Vilder ik neem het van je over.’’ Ik boog mijn hoofd en Vilder haalde zijn schouders op. Hij vondt het maar best zolang hij mij niet hoefde terug te brengen naar mijn kamer. Professor Anderling kwam naast me zitten. ,, wat een bewogen avond.’’ Ik knikte ,,eerst komt King met het verhaal over het oneerlijke huiswerk. Dat was ik aan het oplossen en toen kwam Hagrid binnen met het verhaal dat er iets mis was met de huiselven. We kwamen daar aan en toen konden we al niets meer voor haar doen. De laatste woorden op haar lippen waren. Help Dulce jufrouw Coin, help kleine Dulce. ‘’ Ik knikte ,, dat is waarom u niet verbaasd was om mij te zien?’’ Anderling knikte ,, klopt wat jij met Dulce had, die band was erg speciaal. Komt niet zo vaak meer voor bij huiselven.’’ Ik knikte Dulce zag me als haar meester en had me daarom aan haar gelinkt. Ik was geen meester omdat ik haar bezat maar omdat ze voor mij gekozen had. ,, krijg ik nu straf omdat ik zo laat nog uit mijn bed was?’’ Anderling schudde haar hoofd ,, zelfs geen punten aftrek.’’ Ik zuchtte van opluchting ,, en de andere.’’ Weer schudde ze haar hoofd ,, geen straf is groter dan het verliezen van een dierbare.’’ Ik boog mijn hoofd, ik was schijnbaar uit tranen. ,, ik ga dan maar eens naar bed.’’ Anderling knikte ,, geen B route.’’ Ik knikte en daalde de trap af. Toen ik weer in de leerlingenkamer kwam zaten Porfessor King, Quinton, Chlo en Ciaran op me te wachten. ,, sorry ik moest even alleen zijn.’’ Iedereen knikte ,, je bent wel sterk Gwen je duwde me bijna tegen de grond.’’ Quinton proeste het uit. ,, Dat noem jij bijna.’’ Tranen welde weer op in mijn ogen Chlo kwam naar me toe en sloeg een arm om me heen. ,, Wat gaat er nu met Dulce gebeuren?’’ King zuchtte ,, ze wordt morgen begraven op een huiselven kerkhof in het verboden bos.’’ Ik veerde omhoog ,, mag ik daarbij zijn?’’ King schudde haar hoofd ,, nee Gwen jij hebt je lessen.’’ Ik deed een stap naar voren ,,volgens Anderling was ik Dulce’s meester. Geeft mij dan niet het recht of niet anders de plicht om haar te begraven.’’ Quinton fronste zijn wenkbrauwen. ,, was jij Dulce’s meester, maar hoe dan.’’ Ik keek naar hem met een blik van leg ik later wel uit. King zuchtte ,, zo staat het wel in de wet. Dus moeten we ons er aan houden.’’ Ze liep de leerlingenkamer uit en ik plofte op de bank ,, oké leg uit.’’ Chlo, Ciaran en Quinton vouwde hun armen over elkaar. ,, Volgens Professor Anderling heeft Dulce me uitgekozen als meester, al vanaf de aller eerste keer dat we elkaar ontmoeten. Daarom werd ze zo emotioneel toen andere wat aan haar vroegen. Omdat ik het niet was, snap je .’’ Quinton knikte langzaam ,, zoals Timo bij mij.’’ ik knikte ,,die band is zo zeldzaam dat een huiself vrijwillig je als meester ziet.’’ Chlo had een kop warme chocolademelk te voorschijn getoverd. ,, wil je dat we er morgen bij zijn?’’ ik knikte ,, maar ik denk dat het niet mag van King. Ze deed al moeilijk toen ik ernaar vroeg.’’ Chlo wuifde mijn woorden weg ,, we kende allemaal Dulce en we willen ook afscheid nemen van haar.’’ Ciaran stak zijn hand op ,, ik kende haar niet.’’ Chlo zette haar mok Chocolademelk neer en pakte een kussen, ze gooide naar hem en hij dook net op tijd weg.

De volgende ochtend haalde Chlo me op bij mijn kamer ze had een zwarte jurk voor me bij zich trek aan. Zijzelf was helemaal in het zwart gehuld. Ik knikte dankbaar naar haar en trok snel de jurk aan, die was natuurlijk veel te groot voor mij. Maar door een klein tikje van Chlo’s toverstok paste de jurk zich aan mijn maat aan. Ze gebaarde naar een stoel en borstelde mijn koperrode haren, ze vlocht er een vlecht in en zetten een diadeem op mijn hoofd. Ook deed ze een zwarte koker een korte ketting om mijn hals met een wolf bedeltje eraan. Met zijn tweeën liepen we naar de leerlingenkamer stonden de jongens en professor King te wachten. ,, Ik ben trots op mijn studenten. Zei ze met een zucht, jullie vier belichamen echt de ideale van een ware Huffelpuffer.’’ Ze knikte trots en kreeg tranen in haar ogen. Hoewel ze ontzettend trots was op ons legde ze nog een keer uit waarom Chlo en de jongen officieel niet mee mochten. ,, maar onofficieel geeft u ons nu toestemming.’’ King knikte en we liepen achter haar aan de leerlingenkamer uit naar de grote deuren naar buiten . Professor Anderling en Hargid stonden daar al op ons te wachten. ,, Mijn hart verwarmt om jullie aanwezigheid.’’ In de stem van Anderling klonk een holle trots. Ze wenkte ons mee en we liepen met een kleine groep achter haar aan. Tot we aan het rand van het verboden bos kwamen ,, Studenten beloof me dat jullie nooit naar deze plek gaan zonder begeleiding.’’’We knikte naar haar en toen liep ze met een diepe zucht voorop. We hielden de pas erin, tot we op een open plek aankwamen. Op deze plek lagen honderden kleine grafstenen. We liepen over de begraafplaats en geschrokken zagen we dat niet op alle stenen namen staan. Hagrid zag ons kijken ,, ook op Zweinstein hebben we tijd gekend dat we elven niet anders zagen dan slaven, naamloze objecten die we konden rondschuiven. Gelukkig weten we nu beter.’’ We kwamen aan bij een gat die Vilder had gegraven. ,, Laten we die elf er in gooien en er dan aarde overheen gooien.’’ Geschrokken keek ik naar hem en zag dat mijn geluk dat hij het niet meende, ook hij was geschrokken van het nieuws. Een huiself laat niet zomaar het leven en zeker niet onder deze omstandigheden. Anderling zuchtte ,, Gwen jij was haar meester.’’ Ik knikte en zag dat een kleine lichaam gehuld in witte doeken voor me klaar lag. Ik pakte mijn toverstok ,, Wingardium Levioza.’’ Ik zwaaide er mee en het lichaam begon te zweven. Met de grootste concentratie bracht ik het lichaam naar het graf en liet het er in zakken. Toen Vilder de schop aan reikte om de eerste schep met aarde over haar heen te gooien, borrelde de tranen weer in me op. Dit kon niet waar zijn ze was zo jong en zover ik weet gezond. Ik liet de schep aarde over haar lichaam heen vallen. Toen gaf ik de schep weer terug aan Vilder een hand landde op mijn schouder. Ik keek niet wie het was er van uitgaande dat het Chlo of een van de jongen het was die me troost wilde bieden. Maar de hand voelde te groot om een van hun te zijn, toch wilde ik niet weten wie mij troost gaf, ik wilde de steun van iedereen om me heen. Ik voelde me egoïstische voor die gedachten maar eigenlijk vond ik het niet meer dan logische, hier en nu begroef ik een vriendin die ik veel te kort had gekend. Ik zou haar niet missen omdat ze mijn kleren waste of een glas water op mijn nachtkastje achterliet, nee ik zou haar persoonlijkheid missen.

We liepen weer terug naar school en Bianca wachtte ons al bij de rand van het bos op. Met de armen over elkaar geslagen, ik zag aan haar dat ze ons een preek wilde geven over het haar er niet bij betrekken van een spijbeldag. Tot ze de uitdrukking op ieders gezicht zag, ze schrok en begreep dat we niet zomaar een paar lessen hadden gemist. Ze vroeg niets aan mij want ik werd nog steeds ondersteund door een paar armen waarvan de eigenaar me nog onbekend was, maar vroeg waar we waren aan Quinton die haar het hele verhaal vertelde. Ook zij hield het niet droog toen hij haar vertelde dat Dulce was overleden en dat we haar net begraven hadden. Maar zo te zien was zij schijnbaar de enige die niet op de hoogte was van het nieuws, want iedereen kwam naar me toe om hun spijt te betuigen. Ook Josh van Zwaderich kwam naar me toe ,, he Gwen ik weet niet wat ik moet zeggen maar iemand verliezen, zeker op die manier daar zijn geen woorden voor.’’ Ik knikte en bedankte hem vaag voor zijn woorden. Zijn ogen gingen van mij naar mijn begeleider en hij knikte er vriendelijk naar, hij vervolgde zijn weg naar de volgende les. We liepen naar de leerlingenkamer van Huffelpuff en daar werd ik op een bank neer gezet, een kop warme thee werd in mijn handen gedrukt. ,, Ze is in shock, professor zo kan ze morgen niet spelen.’’ Ik hoorde King er mee instemmen en als ik het zou kunnen had ik dat ook gedaan. Chlo zuchtte ,,ik ben bang dat ik samen met de aanvoerder van Ravenklauw, Wilder en Anderling rond de tafel moet gaan zitten. Ik keek haar verbaasd aan en ze wees naar Quinton en Ciaran, die zagen er ook uit alsof ze een spook hadden gezien. Wat op Zweinstein de normaalste zaak van de wereld was. ,, ik denk dat meerdere niet in staat zijn om te spelen.’’ Met die woorden draaide ze zich om en rende de leerlingenkamer uit. Ik nam langzame slokken van mijn thee, de smaak kwam me niet te boven en eigenlijk maakte me het allemaal even niet uit. Ik wilde naar bed en eigenlijk pas morgen weer wakker worden. Ik had mijn thee op en stond op zonder iets te zeggen, ik liep naar mijn slaapkamer waar ik op mijn bed ging liggen met mijn schoenen aan. Ik viel niet in slaap, want ik hoorde wel de deur opengaan en ik voelde dat mijn bed iets inzakte. ,, Muntje gaat het wel.’’ Met een schok kwam ik overeind en keek recht in de grijze ogen van mijn vader, tegen de rest zou ik kunnen liegen en zeggen dat ik gewoon wat tijd nodig zou hebben maar bij hem. Bij hem kon ik geen schijn op houden, ik schudde mijn hoofd. ,,Het is de band denk ik. ‘’ mijn vader knikte en sloeg een arm om me heen. ,, de meeste heksen of tovenaars die de band hebben afdwingen hebben er niet zoveel last van als die de band krijgen.’’ Ik barste bijna in tranen uit ,, wat is er met haar gebeurd, pap. Naar wat ik heb gezien was ze niet ziek.’’ Mijn vader haalde zijn schouders op ,, geen idee muntje, maar we gaan de andere elven onderzoeken en ondervragen. Misschien hebben zij wat gezien.’’ Al knikkend gaf ik hem een knuffel ,, ik mis je heel erg pap.’’ hij zuchtte en gaf me een knuffel terug. ,, ik jouw ook muntje.’’ Hij wreef zijn hand over mijn rug. ,, Ik jouw ook.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Gwendoline Coin Hoofdstuk 19

di nov 14, 2017 8:58 am

De volgende dag bleef ik de hele dag op mijn bed liggen, de wedstrijd was een week verschoven. De aanvoerder en Professor Wilder hadden het ook niet anders verwacht, dan dat we niet konden spelen. Ik betwijfelde zelfs of ik volgende week het wel zou kunnen. De week verstreek en ik hervatte mijn lessen, ik liet niets merken maar alles leek langs me heen te glijden. Een positief punt van dit alles was dat ik mijn vader nu elke dag zag. Hij wilde echt de onderste steen boven hebben en krioelde de school nu met hem en zijn collega’s. Mensen die ik mijn hele leven kende en ik merkte dat iedereen met me mee leefde.

De dag van de wedstrijd voelde ik me al iets beter, de gezonde spanning stroomde door mijn aderen. Ik betrapte me er zelfs op dat ik niet kon wachten om op mijn bezem te stappen en de sterren van de hemel te spelen. Net als ik de eerste wedstrijd had gedaan. Ik zat met mijn team aan tafel en bespraken nog een paar keer de tactieken door. Iedereen ik me half aan bang dat ik zal breken ,, zo jullie hebben er zin in zie ik.’’ We draaide ons om en Quintons vader stond achter ons.,, Allemaal klaar voor de wedstrijd´´. ,, Gwen wil je het horen?’’ ik schudde mijn hoofd ,, niet vandaag, ik wil me focussen op de wedstrijd.’’ Hij knikte ,, veel plezier jongens en doe jullie best.’’ Ik knikte en Chlo stond op. Maar ik gebaarde of ik de speech mocht houden. Ze knikte en ik kwam naast haar staan. ,, Oké Dassen, we hebben de raven tegen ons en die zijn sterk. Jullie hebben me de afgelopen week behandeld met zijde handschoenen en nu vraag ik jullie om die uit te doen. Het is tijd om te knokken.´´ Iedereen knikte en stond op. Met een glas pompoensap in de hand. ,, want wij zijn ´´ ik hief mij glas op ,, de dassen!´´ zeiden we in koor. Ieder ander aan tafel begon te klappen terwijl de bekers tegen elkaar aan stoten. We dronken het sap op en liepen als een team naar de grote deuren die naar buiten leidde. We liepen naar het zwerkbal veld door iemand van Huffelpuff werden onze bezems uitgedeeld, ik gaf het meisje een glimlach terwijl ik mijn bezem aanpakte. Ze gaf me een glimlach terug. Daar stonden we dan weer een gierende spanning kroop er door mijn lichaam, net als bij de eerste keer. ,, Opstappen!´´ Chlo´s stem was hard en iedereen deed wat ze zij. Weer werden we bijna verdoofd door het lawaai van de tribune. De luik viel open en we vlogen zij aan zij de tunnel uit. We vlogen een keer om het veld heen, Chlo en ik voor op als Aanvoerder en Junior Aanvoerder. We vlogen over de tribune waar alle Huffelpuffers zaten en braken op naar onze posities in het stadion. Professor Wilder liep over de vloer van het stadion en keek naar boven. Hij knikte naar mij en ik deed hetzelfde terug. Hij schopte tegen de kist en deze klapte open, de beukers en de snaai vlogen weg. De rood leren Slurk achterlatend, maar dat zou niet lang duren. Professor bukte en pakte hem eruit en gooide hem op. Cairan ving hem op en vloog meteen weg, ik vloog zoals we geoefend hadden achter hem aan de andere jager net naast hem.,, Gwen`` ik zag een beuker op hem afkomen en dat Quinton hem wegsloeg, met een dankbaar knikje vloog ik weer verder. Waar was ik mee bezig ik moest mijn hoofd bij het spel houden en niet in de wolken houden. Dit was een wedstrijd geen training, als ik hier een foutje maakte gaf dat het tegen team de kans om te scoren.

In een de v formatie maakte we wel drie doelpunten. Alle drie een keer, vanuit mijn ooghoek zag ik dat Chlo achter de snaai aanzat maar we stonden tien punten achter en de slurk was in de handen van een Ravenklauwer. Ik vloog er naar toe en stompte de slurk onder mijn tegenstanders arm vandaan. Ciaran ving hem op en knikte hij vloog snel naar de doelpalen. Ik zette me schap om achter hem aan te gaan ,, Juffrouw Coin.´´ verbaasd keek ik voor me een schim zat er op mijn bezemsteel het was de geest van Dulce. Ik schudde mijn hoofd en ze was verdwenen, ik beet op de binnenkant van mijn wang en vloog achter Ciaran aan wie weer achter de jager van de tegenpartij aanvloog. ,, Waar was je?’’ ik keek hem recht aan en ik wist dat hij niet zat te wachten op een excuses. Hij wilde de slurk weer terug in het bezit van Huffelpuff. ,, vlug, vlug Huffelpuff!’’ Ik hoorde de aanmoedigde kreten vanaf de tribune. We waren dicht bij de doelpalen. De jager stond op het punt om de slurk te gooien maar ik schoot omhoog en liet mijn handen los van de steel. Ik gleed onderste boven en pakte de bal meteen uit de handen. ,, Dank je.’’ Verbaasd keek de jager naar me maar ik liet de bal vallen recht in de handen van Ciaran die met de andere jager er vandoor schoot. Ik probeerde weer omhoog te klimmen maar daarvoor moest ik met mijn benen mijn bezem loslaten. Ik greep met beide handen mijn bezem stevig vast en liet met mijn benen mijn bezem los. Ondertussen hoorde ik een hard gejuich en ik kon er op uitmaken dat er weer was gescoord. ,, Hulp nodig?’’ Quinton vloog naast me en ik knikte naar hem. Hij bracht zijn bezem zodat ik er op kon gaan zitten. Maar opeens leek het erop dat mijn bezem uit mijn handen werd gerukt. Mijn gewicht duwde me van de bezem af en ik viel weer. Quinton probeerde mijn hand te pakken en dat lukte. ,, Heb je’’ ik keek naar hem ,, mijn bezem.’’ Hij bewoog zijn hoofd naar beneden, het teken dat mijn bezem naar beneden was gevallen. ,, Wat gebeurde er?’’ De andere drijver kwam naast ons vliegen en ook hij pakte een hand van mij vast. ,, Geen idee, de wedstrijd?’’ hij glimlachte ,, gewonnen’’ mijn gezicht vormde een glimlach tot ik opeens mijn handen voelde wegglijden. Mijn gezicht betrok weer ,, hebben jullie zweet handen?’’ beide jongens schudde hun hoofden ,,en jij ook niet.’’ Ik keek naar beneden, hoewel we gedaald waren we nog lang niet bij de grond. Ik keek naar mijn benen en nu voelde ik het twee kleine armpjes die me vast hielden. Twee ogen ter grote van schoteltjes keken me aan. ,, Laat los, Juffrouw Coin. Dan zijn we weer samen. Juffrouw Coin en Dulce.’’ Ik keek angstig omhoog. Quinton keek ook angstig naar me. ,, Zeg me dat ik niet gek aan het worden ben?’’ Hij keek me niet begrijpend aan en dat was voor mij antwoord genoeg, hij zag de geest van de huiself niet. Ik slikte mijn handen gleden steeds verder weg. We daalde nog steeds maar ik had steeds meer moeite om de handen vast te houden. Ik hing letterlijk aan mijn vingertoppen en opeens schoot ik los. Een kreet ontsnapte mijn lippen.

Ik viel naar beneden tot ik een bezem weer op me af zag vliegen het was Professor Wilder. Hij ving me op ,, weer aan het denken dat je kan vliegen?’’ ik schudde mijn hoofd, hij zag de angst in mijn ogen. Er was iets goed mis want achter zijn schouders zag ik Dulce weer, dit keer niet met haar hoofd naar voren gebogen. Maar met een gemene grijns dat absoluut niet past op zo’n lief gezichtje als dat van haar. ,, Gemene man ontneemt Dulce, Juffrouw Coin.’’ Wilder hoorde haar luid en duidelijk en keek achterom. Maar toen hij weer naar mij zag ik in zijn ogen dat hij haar niet zag. Ik slikte ,, Professor, breng me naar de vaste grond.’’ Hij knik en schoot naar beneden maar opeens remde de bezem, nu viel ik weer maar dit keer viel Wilder met me mee. We waren gelukkig nu wat dichterbij de grond en toen we de grond raakte werden we meteen omringd door de andere leraren en het team van mijn vader. Alle botten in mijn lichaam deden zeer van de val en toen ik omhoog werd getrokken, zag ik Dulce grijnzend tussen de mensen massa. Professor Wilder en ik werden naar de ziekenzaal gebracht. Maar met een drankje en een toverspreuk mochten we weer gaan. Professor Wilder trok me een klaslokaal binnen ,, Gwendoline, wat is er aan de hand?’’ ik keek hem aan, nu realiseerde ik dat hij voor een oudere man verrassend jong was. Zijn blonde lokken waren nog blond en zijn ogen licht groen, zijn ogen waren nu het gene waar ik het meeste aandacht op vestigde. Want deze me doordringend aankijken. Ik haalde mijn schouders op ,, Ik heb geen flauw idee, professor.’’ Hij schudde zijn hoofd ,, heb je geëxperimenteerd met magie? Ben je op de verboden afdeling geweest?’’ ik schudde mijn hoofd ,, ik ben daar nog niet eens aan toe gekomen professor. U weet dat ik graag lees maar ik kan niet in een jaar zoveel boeken er door heen jagen.’’ Dat was niet helemaal waar ik was niet ver verwijderd van de verboden afdeling. Er stonden daar wel degelijk boeken waar in ik zou willen lezen boeken over fantasiedieren. Geheimen waar van ik het fijne van af wilde weten, maar ik had nog geen voet gezet op die afdeling. ,, Professor waar doelt u op, er bestaat geen magie die doden terug kan laten keren.’’ Hij knikte ,, er bestaat een ding de steen van weerkeer. Maar die is verloren gegaan in de strijd om Zweinstein.’’ Ik was de steen compleet vergeten maar waarom zou ik een magische voorwerp herinneren wat verloren is geraak meer dan twintig jaar geleden. ,,Professor wat is er met mij aan de hand?’’ hij keek me verbaasd aan met die vraag wist hij dat ik het ook niet wist. ,, je hebt last van een wraakzuchtige geest.’’ Ik hapte naar adem, het was een zeldzaamheid. Geesten bleven enkel in het land der levende als ze zelf de keuze hadden gemaakt. ,, maar waarom Professor, waarom ik?’’ hij haalde zijn schouders op ,, iemand wil heel graag dat jij je bij haar voegt aan de gene zijde.’’ Hij zuchtte en zag de angst in mijn ogen. Ik had nog nooit een levende ziel kwaad gedaan en toch wilde iets of iemand mij vermoorden. Ik moest uitzoeken wie of wat.

Ik liep met mijn armen om me heen geslagen naar de leerlingenkamer, daar zou wel een klein feestje worden gevierd omdat we de wedstrijd hadden gewonnen. Ik was niet zo in de feest stemming en ik was bang dat ik het plezier van de andere zou verpesten. Niet uitkijkend waar ik liep botste ik tegen iemand aan. Door de snelheid waarmee de ander liep, viel ik meteen op de grond. Nog steeds beurs van de wedstrijd en de val deed dat stootje op de grond best veel pijn. ,, Gwen.’’ Ik herkende de stem en ik keek de andere aan, het was Josh de jongen van Zwaderich. Hij boog naar voren en pakte mijn hand, hij trok me met een kracht omhoog. ,, Sorry.’’ In de verte hoorde ik iemand gillen ,, kom terug jij smerige dief!’’ ik keek in de richting waar het geluid vandaan kwam en zag Vilder rennen, verbaasd keek ik weer naar Josh en zag dat hij iets in zijn andere hand vasthield. Ik deed een stap achteruit en hij rende weer verder. In een ogenblik had ik mijn toverstok getrokken. ,,Wingardium Leviosa.’’ Het voorwerp schoot uit de handen van Josh en bleef in de lucht hangen. Ik gebaarde dat hij verder moest rennen en dat deed hij dan ook. Ik liet het voorwerp in mijn handen zweven. Vilder kwam zuchtend en puffend bij mij tot stilstand. ,, wat heb jij daar juffie?’’ Ik bekeek het voorwerp en zag dat het iets weg had van een jojo. ,, iets om terug te geven aan u.’’ ik gaf de jojo aan Vilder en liep meteen weer door. In het moment dat Josh me omhoog trok had ik me opeens heel warm gevoeld en ook heel koud. Zijn lichtgroene ogen schitterde ondeugend als hij naar me keek en leken dan ineens op de smaragden waarmee de puntentelling wordt bij gehouden. Ik schudde met mijn hoofd, dit mocht en kon niet waar zijn. Ik was te jong voor dit soort gevoelens ik was elf en hij bijna twaalf. Ik liep door en kwam uit in de gang naar de keuken en de Huffelpuff leerlingenkamer. Bij het schilderij bleef ik staan, vertwijfeld starend naar de peer waarvan ik nu wist dat het de verborgen toegang verleende naar de wereld waar Dulce leefde. Ik deed een stap er naar toe en reikte naar de peer. ,, U kunt het juffrouw Coin.’’ Een zacht gefluister gaf me kippenvel ,, ga door die deur en Dulce is weer bij juffrouw Coin.’’ Geschrokken trok ik mijn hand terug maar toch vloog de deur met een klap open. Van schrik sprong ik naar achteren en kwam tegen de ander muur aan. De keuken zag er doods en verlaten uit. Dat verbaasde me want als ik de verhalen moest geloven was het hier een soort mieren nest van huiselven en was er altijd een elf die je wilde voorzien van iets te eten. Ik deed een stap naar voren en zag dat het ook donker was in de keuken. Ik had mijn toverstok in de aanslag ,, Lumos’’ een kleine lichtbundel ontstond er aan het puntje van mijn toverstok. Het verlichtte de keuken. De kaarsen waren gedoofd ik maakte een grote zwiepende beweging met mijn toverstok ,, Incendio.’’ Alle fakkels en kaarsen ontstaken, licht vulde de ruimte. Maar wat het me liet zien liet me naar adem happen. Huiselven lagen stil en levenloos op de vloer, er was nog een lichaam in de ruimte dat van een jonge man Hilarius. Hij lag op zijn rug bij de wasbak dat langzaam overstroomde. Ik zakte door mijn knieën, mezelf vertellend dat ik iets moest doen. Ik hief mijn toverstok weer ,, Expecto Patronum’’ een wolf schoot uit mijn toverstok en rende de keuken uit.

Na een tijdje kwam het geluid van voetstappen tot mij en een het gehap van adem vulde de ruimte. Ik staarde nog steeds als verdoofd naar de levenloze lichamen van zowel huiself als Hilarius. ,, wat is hier gebeurd?’’ de stem van een leerling vulde de ruimte met naar wat leek een ruimte dat opdat moment genoot van doodse stilte. Ik hoorde voetstappen dichterbij komen en ik voelde armen me omhoog trekken. ,, Gwen, hoor je me.’’ Mijn reactie bleef uit ik kon alleen maar staren. ,, ze is in schok. Haal een van de Madams.’’ Met het wegrennen van voetstappen hoorde ik niet. Elke vorm van prikkel stootte zich van me af, behalve een rare geur. Mijn aandacht was compleet in de ban van die geur. Ik maakte me los uit de greep die me vast hield en ik liep naar de bron van de geur, vaag bereikte het stemgeluid dat mijn naam herhalend zei mijn oren. Maar ik kon niet luisteren, het belangrijkste voor mij was die rare geur. Het was nu zo sterk dat ik er wat lichtjes van werd in mijn hoofd. Op een van de vier grote tafels stond een ketel met daarin een borrelden vloeistof. Ik wilde ernaar toe lopen maar mijn voeten en benen weigerde te bewegen. Langzaam begonnen ze ook slap te voelen en viel ik naar de grond. ,, Goed zo, juffrouw Coin. Nog even en u bent bij Dulce.’’ Ik zag haar op haar knieën voor me zitten en vond het vreemd dat haar stem mijn bewustzijn wel bereikte. Maar mijn ogen werden steeds zwaarder en ik hoorde nu de stem van mijn vader mijn naam roepen. Ik voelde zijn armen mij optillen en weg van de ketel halen. Maar iets in mij vertelde mij dat hij misschien te laat zou zijn.
Zet je dromen op papier.

Terug naar “Fantasie”