Dochter van een god

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Dochter van een god Hoofdstuk 7

zo apr 08, 2018 8:11 pm

Onder de palmbomen lag een lappen pop. Ik pakte de pop op en keek vanuit deze positie over de zee. ,,Ik heb hier gewoond.’’ Tyson keek ook naar de pop, de tijd had aan het stof gevreten de naden hielde het maar net bij elkaar. ,,dat betekend dat vader van mijn bestaan heeft afgeweten.’’ Tyson pakte de pop vast ,, hij staat niet bekend om het type dat al zijn kinderen op een plek wilt hebben.’’ Ik keek over mijn schouder en zag dat Percy ongeduldig naar ons stond te kijken ,, geen wonder dat hij zo boos is.’’ Tyson keek ook naar zijn broer. Weer keek ik over de zee uit ,, laat de andere de grot niet betreden.’’ Ik keek naar Tyson ,, wat?’’ maar hij keek me niet begrijpend aan ,, Gaat het echt wel Aurora.?’’ Ik schudde mijn hoofd ,, wat bedoelde je met laat de andere de grot niet betreden?’’ ,, Ik heb niets gezegd.’’ Mijn ogen werden groot ik zag dat Grover en Thalia op het punt stonden om de grot te betreden. ,, Ga niet naar binnen!’’ geschrokken draaide ze zich naar me om. Ik rende naar ze toe en trok ze daar weg. ,,Aurora, wat bezield jou nou weer. ‘’ Percy kwam dreigend op me af ,, Percy alleen kinderen van de zee mogen naar binnen.’’ Hij keek me niet begrijpend aan ,, denk na Percy, hier binnen ligt de meest belangrijke bezit van onze vader. Denk jij nou echt niet dat hij voorzorg heeft getroffen.’’ Tyson kwam naast me staan ,, Percy ik denk dat alleen wij drie naar binnen moeten gaan.’’ Percy keek van hem naar mij ,, zweren jullie nu samen?’’ Ik schudde mijn hoofd en ik gooide de pop de grot binnen. Meteen werd het stuk stof vernietigd door een stoom gloeiend hete lucht. Ik keek naar Percy die met een open mond naar de grot keek ,, wij drieën zijn de enige die deze grot mogen betreden.’’ Percy keek naar mij ,, Hoe wist jij.’’ Verder zij hij niets maar wees ernaar. Even overwoog ik om het hem niet te vertellen, maar daar kwam ik snel van op terug.

,, Ik dacht dat ik het hier alleen maar kende van mijn dromen.’’ Ik wees naar de pop. ,, Schijnbaar was ik te jong om deze plek helemaal te herinneren.’’ Percy had opeens weer die zwarte blik in zijn ogen ,, hij wist het.’’ Ik knikte ,,Het spijt me Percy.’’ Hij schudde zijn hoofd. Hij wende zich naar de rest ,, Jullie zorgen dat het strand veilig is, wij gaan naar binnen.’’ Annabeth knikte ,, wees voorzichtig.’’ Ze gaf hem een kus. ,, Wees niet te hard voor haar, zij is net zo een slachtoffer als jij.’’ Hij zuchtte en wenkte toen naar Tyson. Ik activeerde mijn schild en gaf deze toen aan Annabeth. ,, Geef ons twee uur. Zijn we dan nog niet buiten zijn’’ ik hoefde mijn zin niet af te maken, want ze knikte kort en ik liep achter de jongens aan. De hete stoom bleef weg toen we op dezelfde afstand waren als de pop. Toch bleven we op onze hoede. Steeds verder liepen we de tunnel binnen tot we bij het einde kwamen. Het plafond was hier hoger , een Stalagmiet liet af en toe een druppel water vallen in een voor de rest stilstand meertje. Langzaam liep ik naar het meertje toe en zag dat op de bodem van het meer heel veel diepblauwe parels lagen. ,, Vader waarom liet je ons hier komen.’’ ook de jongens kwamen naast me staan. ,, De parels liggen gewoon hier!’’ Percy’s uitbarsting kwam niet volledig als een schok. Ik bukte en stak mijn hand uit naar de parels, zodra mijn hand er een omsloot. Voelde ik de krachten van de zee door mijn gehele lichaam stromen. ,, Neem elk een parel, jullie zullen het nodig hebben.’’ Ik keek weer om me heen en zag dat Percy nog stoom blies en Tyson keek verbaasd naar het meer. ,, Vader wat is er aan de hand?’’ Ik fluisterde het heel zachtjes toch hoorde Percy me. ,, Hij heeft ons naar dit eiland laten komen voor niets en dan vraag jij nog aan hem wat er aan de hand is. ‘’ Ik sloot mijn ogen en probeerde naar de stem van Poseidon te luisteren. ,, Pak een parel!’’

De jongens keken me geschrokken aan ,, Pak een parel en stop deze in jullie wapens!’’ Ik zei voor de rest niets meer, want ik rende al langs ze heen naar buiten. ,,Aurora?’’ Ik hield mijn pas niet in, zo snel als mijn benen me konden dragen rende ik naar buiten. Daar vond ik de rest aan vechtend voor hun levens. Percy en Tyson stonden nu naast me ,, wat zijn dat?’’ We keken alle drie naar de wezens die onze vrienden aan het aanvallen waren. ,, Dat zijn de grootste vijanden van onze vader.’’ Percy verstrakte ,, Sirenes, maar dit zijn geen prachtige vrouwen die mannen lokken met hun stem.’’ Ik keek ze beide aan ,, niet alles is wat het lijkt.’’ Ik trok mijn drietand van mijn ketting en hield de parel tegen de middelste van de tanden, het hechtte meteen. Snel rende ik naar de vrienden toe om tegen de vijand te vechten. Snel sprong ik tussen Clarisse en een sirene, deze deinsde meteen achteruit. Het wezen slaakte een verschrikkelijke kreet uit, waar de rest van de sirenes op reageerde. Ik wees met mijn drietand naar het wezen. ,, verdwijn.’’ De sirene luisterde en vluchtte samen met haar zusters de zee weer in.
Zet je dromen op papier.

Terug naar “Fantasie”