Dochter van een god

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Dochter van een god

zo jun 18, 2017 7:50 am

Dit verhaal is gebaseerd op de verhalen van Percy Jackson Rick Riordan. Hoewel ik al met zo'n idee speelde voordat de films uitkwamen heb ik zijn verhaal wel gebruikt om mijn verhaal in te kleuren.

Afbeelding

Proloog

Mijn naam is Aurora. Al sinds ik me kan herinneren, verhuizen mijn moeder en ik van stad tot stad. Daar blijven we nooit echt lang, ik haat het. Want ik heb nooit tijd gehad om vrienden te maken en ik word bijna 17. De enige die ik had zijn mijn moeder en mijn trouwe Beagle Pegasus.

Maar ik wist niet dat die ene dag in de buiten wijken van Los Angels mijn hele leven op zijn kop zou staan.
Laatst gewijzigd door Kattenmeisje3045 op zo apr 08, 2018 7:53 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Dochter van een god hoofdstuk 1

zo jun 18, 2017 7:52 am

,,Mam. Waar is mijn .schooltas?’’ Dat was de standaard ochtend in ons huis. Want de kleine driekamer appartement stond alles altijd vertrek klaar. Dus het was logisch dat ik alles kwijt was. ,,Mam!’’ opeens hoorde ik iemand blaffen. Ik draaide me om en daar stond mijn beste vriend van de hele wereld met mijn licht blauwe schouder tas in zijn bek. Op zijn rug had hij mijn andere azuur blauwe rugzak. Ik knielde bij hem neer en aaide Pegasus over zijn kop, pakte de tassen van hem aan en controleerde of er alles in zat. Voordat ik de deur uitliep keek ik nog even in de spiegel. Mijn blauwe jurk en witte vestje stonden een beetje tuttig, mijn goudblonde zaten in een staart. Om mijn nek hangt een ketting met een bedeltje van een drietand er aan. Om mijn rechterarm zat een gouden armband met zelfde teken.

School was dichtbij en was het makkelijk aan te lopen. Pegasus liep met me mee. Tot dat ik bij de deur was. Voor de deur stonden een paar jongens te hangen, ze blokkeerden de ingang. Ik kon niet door lopen. ,, He, sommige hier willen ook nog iets leren.’’ Een van hun snoof. Pegasus stond naast me en begon te grommen. ,,He gasten, moet je kijken. Die meid heeft een vlo bij zich.’’ Boos keek ik naar de jongen. Pegasus begon nu te blaffen, iets klopte hier niet ik had nog nooit Pegasus zo horen blaffen. Langzaam deed ik twee stappen achteruit. De jongens kwam nu dreigend op ons af. Iets in me zei dat ik weg moest rennen. Maar opeens hoorde ik een mannenstem in mijn hoofd ,, Aurora blijf staan, hulp is onderweg.’’ Die stem het was vreemd maar toch vertrouwd. Ik nam een hap adem, sloot mijn ogen en bleef staan.

Opeens hoorde ik Pegasus piepen. Langzaam deed ik mijn ogen open. Opeens stond er een vijf koppige draak voor mijn neus. Ik wilde gillen maar toen ik mijn mond opende. Het beest voor mijn neus kende ik maar al te goed, een Hydra. De middelste kop kon vuur spugen, volgens de mythes. Maar mythes, legendes en sprookjes waren niet de realiteit. Toch stond dit mythische wezen recht voor mij en Pegasus. Mijn hand ging langzaam naar mijn ketting. Mijn hand ontsloot het bedeltje en rukte het er van af. Op dat moment groeide het uit tot een levensgrote drietand. Mijn ogen werden groot. Hoe kon ik dit weten. Snel wende ik mijn hand naar mijn armband en drukte op het symbool. Een schild van water verscheen. ,, Pegasus, ga achter me staan!’’ het dier deed wat hem verteld was.

De middelste kop opende zijn mond. Ik kon de hitte van de nog niet ontvlamde vlammen al voelen. Ook de adem van het wezen stonk verschrikkelijk naar rotte eieren. Ik wist bijna zeker als de vlammen me niet van het leven beroofde, zou die stikkende adem de klus wel klaren. De stem had het over hulp, van mij mocht deze nu komen. Deze gedacht kwam nog niet in mij op of ik hoorde hoef getrappel en voetstappen naderen. Ik wist dat ik niets kon beginnen tegen het monster, als ik een hoofd nam groeide er twee voor het in de plaats. Eindelijk kwamen de verschroeiende vlammen uit de bek van het beest. Ik maakte me zo klein mogelijk, om mij zelf en Pegasus te beschermen tegen de vlammen. De vlammen raakte het schild en het veranderde in stoom. De straal of vuur stopte. Ik keek naar de Hydra en berekende waar het hart van het beest moest zitten. Ik hief mijn drie tand op en gooide het. Het leek alsof de hele wereld zijn adem in hield tot de drietand zijn doel bereikte en raakte. Het monster krijste het uit en ging in vlammen op.

Ik haalde opgelucht adem, toen hoorde ik achter me geklap. Ik draaide me om, daar stonden drie jonge vrouwen en drie jongens, waarvan een met bokken poten liep. Hij was zonder enige twijfel een syter. Ik glimlachte naar ze maar het beeld wat ik voor me had werd wazig. Ik sta te wankelen op mijn benen. Een van de jongens rende op me af. Hij had maar een oog dat was het laatste wat ik zag voordat mijn wereld zwart werd.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Dochter van een god hoofdstuk 2

zo jun 18, 2017 7:53 am

Ik hoorde vage stemmen., de woorden bleven niet hangen. Langzaam deed ik mijn ogen open maar de wereld was vaag en had geen vaste vormen. Ik deed ze weer dicht en concentreerde me op de stemmen. Waren dat de stemmen van mijn redders, daar zal ik snel achter komen. ,, Ik weet iemand die wat uit te leggen heeft.’’ De jongens bijna mannen stem was door drenkt met ingehouden woede. ,, Kom op broer. Zo erg is het niet.’’ Weer een mannenstem. ,, Ja Jackson, het is toch niet erg. Die meid kan vechten.’’ Dit was een harde vrouwenstem. ,, Clarise, daar gaat het niet om. Het punt is, dat we van niets wisten.’’meer van het gesprek kon ik niet horen. Want ik verloor weer het bewustzijn.

Een irritant geluid doet me opschrikken. Ik schoot over eind, mijn hoofd voelde nog steeds aan of ik een lading bakstenen had in plaats van hersenen. Maar wat ik zag kon ik niet bevatten. Ik bevond me in een witte tent omgeven door mythische figuren. Ik zelf lag op een houten barak, naast me zaten de drie jongens en meiden op krukjes. De meiden waren druk met elkaar in gesprek. Terwijl twee van de drie me strak aan keken. De twee jongens hadden de zelfde kleur ogen, helder blauw, net zoals mijn eigen ogen. Hoewel de ene jongen maar een oog had. De sater zat naar de vrouwen te kijken die de tent in en uit liepen. ,, ze is wakker!’’ iedereen keek nu naar mij. Hoewel ik niet verlegen ben, voelde ik een druk die ik nooit eerder had gevoeld. Een man kwam de tent binnen gelopen, om hem heen hing een aura van macht. De man had een oud Grieks legeruniform aan. Met grote stappen liep hij naar me toe. Hij kwam vlak voor me tot stilstand. ,, kijk eens aan. Dit veulentje was goed verborgen. Wat is je naam, mijn kind?’’ die man zijn stem het was de zelfde stem in mijn hoofd. ,,Aurora, meneer’’ zijn wenkbrauwen fronste. ,, Afgeleid van de mythische Aurora bay neem ik aan?’’ Ik knikte, mijn moeder vertelde me het verhaal zo vaak. Het was mijn favoriete verhaal ook kon ik het nergens vinden.

Er was eens een halfbloed dochter van Aphrodite, godin van de schoonheid en liefde. Haar taak was het stoppen van de sirenes in de prachtige Aurora bay, het water is daar blauw en het strand belegd met kleine parels. Het was de woonplaats van de zeegod Poseidon. De dochter was betoverd door de schoonheid van deze plek. De sirenes verscholen zich echter niet en waren geen partij voor de prachtige krijger. Haar taak was volbracht, maar iets hield de dochter op die plek, een aantrekkingskracht die zelfs zij niet begreep. De stem van haar moeder klonk in haar hoofd ,, Er is een ruimte in je hart, die is leeg. Mensen zoeken hun hele leven naar iets, iets om die ruimte op te vullen maar vaak te vergeefs. De ruimte, zal altijd leeg blijven.’’ Toen zag ze hem de Zeegod. Ze wierp zichzelf aan zijn voeten. Want zij had zijn huis geschonden, ze smeekte hem om vergeving. De zeegod keek op haar neer en zag de schoonheid op haar gezicht en in haar hart. Hij knielde naast de dochter en nam haar. Zij liet hem zijn gang gaan. Negen maanden later kreeg ze een dochter en vernoemde haar naar de bay.

De man wende zich naar de twee jongens. ,, Percy en Tayson , ontmoet de mijn dochter, jullie zuster. Aurora dochter Poseidon god van de zee!’’ hij zei het zo hard dat ik bang was dat iedereen in een straal van 20 kilometer het gehoord had. Mijn ogen stonden wijd vol verbazing keek ik naar man, god, die claimde mijn vader te zijn. Dat niet alleen ik had broers. Opeens weigerde mijn longen zuurstof op te nemen. Vele vragen kwamen in mij op en ze begonnen allemaal met, waarom. Waarom had mijn moeder me niet vertrouwd met deze informatie. Waarom ik en ga zo maar door. Maar dan hoorde ik het vertrouwde geblaf. Ik keek naar de ingang van de tent en daar stond mijn moeder, naast haar stond mijn beste vriend Pegasus en ik wist dat alles anders zou worden.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Dochter van een god hoofdstuk 3

zo jun 18, 2017 7:58 am

Ik liep samen met Percy, Tyson en Pegasus naar mijn nieuwe thuis. Een hut aan het water , compleet ingericht met hangmatten en allerlei dingen vanuit de zee. Schelpen, koraal, zeesterren en ga zo maar door. De meubels waren gemaakt van drijfhout. Percy draaide zich om in zijn ogen lag de acceptatie verscholen achter een muur van ergernis. ,, Zo zus, welkom. We zullen ruimte voor je maken en dan kan jij je settelen, samen met dat keffertje van je.’’ Pegasus antwoordde met een licht blafje. Tyson liep naar een grote kast, die tegen een muur stond. Deed deze open, toe zag ik dat het geen kast was. Maar een deur naar de badkamer. Met pret lichtje in zijn oog draaide Tyson om ,, let maar niet op Percy die is een beetje pessimistisch, ik daar in tegen ben vrij optimistisch.’’ Ik schudde mijn hoofd hoe was het toch mogelijk, dat twee halfbroers zo’n verschillend karakter hadden en toch in vele opzichten gelijk aan elkaar waren, ook zag ik de spiegel naar mezelf. Ik liep naar de kast/deur toe en keek er met volle verbazing naar. Ik pakte de deuren van de kast dicht en weer open. De inhoud van deze kast was compleet veranderd. Het was nu een deur naar een slaapkamer. ,, Waar is de badkamer gebleven? ‘’ De jongens stopte met hun bezigheden en kwamen naast me staan. Beide met hun mond wagen wijd open, dit betekende dus dat dit ook voor hun nieuw was. ,, het is de kast van nood .’’ Alle drie draaide we ons om. In de deuropening stond een jonge vrouw met goudblond haar. In haar blauwe ogen stond de wijsheid van de wereld te lezen. ,, He Annie’’ Tyson zwaaide naar haar. Ze kwam naar ons toe. ,, het creëert ruimtes die opdat moment nodig zijn. Zoals een badkamer of zoals nu een extra slaapkamer.’’ Percy keek haar aan met een zachte blik. Nu ik beter naar haar keek zag ik een Venusschelpketting hangen om haar nek. Ik stapte de kast in, het interieur leek heel veel op die van de hut. ,, Maar wie bestuurt dit?’’ mijn vraag klonk beter in mijn hoofd. Maar Annebeth keek me aan alsof ik de belangrijkste vraag had gesteld. ,, Jullie vader. Hij heeft de kast laten maken ter behoefte van zijn kinderen. Als hij wat wilt veranderen, hoeft hij er alleen maar aan te denken en de kast veranderd.’’

Ons gesprek werd onderbroken door een akelig geluid. De drie keken op en rende weg, ik kon niets anders doen dan achter ze aan rennen. Tijdens het rennen zag ik meerdere mensen, van kinderen tot jongvolwassene. Iedereen verzamelde zich in een soort van Colloseum, met mijn ogen zocht ik naar bekende gezichten, maar in de drukte zag ik mijn broers en hun vrienden niet. Doordat ik niet uitkeek waar ik liep, botste ik tegen iemand op. Ik belande op de grond, ik keek op en zag een gespierde man staan, met zwarte lange haren. Hij keek met zijn ijzergrijze ogen naar beneden. Zijn huid was door de zon gebrand, hij stak zijn hand uit. ,,sorry’’ dat woord kwam met grote moeite uit mijn mond. Ik pakte de hand en hij trok me met een enorme kracht omhoog. ,,Jij bent vast nieuw, ik ben Castiel zoon van Ares god van de oorlog.’’ Maar voordat ik me kon voorstellen hoorde ik achter me mijn naam. ,, Hé Aurora, we waren je al kwijt.’’ Ik draaide me om, daar stond de sater. Castiels ogen vernauwde. ,, Grover, maak dat je weg komt bij dit meisje. Ik zag haar eerst.’’ Nu was het mijn beurt om boos te kijken. Grover zette twee stappen achteruit, ik draaide me om naar Castiel ,, Ik ben Aurora dochter van Poseidon god van de zee. Kleindochter van Aphrodite, godin van de schoonheid en liefde.’’ Toen draaide ik me naar Grover die in zijn vuistje stond te lachen. Ik liep langs hem heen en bewoog met mijn hoofd dat hij me de weg moest wijzen naar de andere. Met bokkensprongen rende hij om me heen. Vol lof sprekend over mijn actie van daarnet. Eindelijk waren we bij de andere. Ik ging naast Tyson zitten en Grover kwam naast mij zitten. Wachtend op wat er komen zou.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Dochter van een god hoofdstuk 4

zo jun 18, 2017 8:04 am

Er stond iemand in het midden van het Colloseum. Hij was half mens, half paard. Zijn hoeven schraapte over de grond, om iedereen te laten zien dat hij ongeduldig stond te wachten. Nadat iedereen een plekje had gevonden, rechtte hij zijn rug. Zijn stem galmde door de ruimte ,, Iedereen heeft hopelijk het nieuws vernomen dat Poseidon een nieuwe kampioen heeft, Aurora.’’ Iedereen begon te klappen. ,, Maar dat is nog niet alles. De parels van Aurora bay worden vermist. Poseidon geeft een kleine groep toegang tot deze heilige oord. Hij heeft echter het aan mij overgelaten om de helden te kiezen. Maar het lijkt me overduidelijk dat Percy en zijn team deze missie krijgen.’’ Nu klapte niemand, ze keken allemaal naar ons. Percy stond op ,, We zijn vereerd Cheiron, we zullen ons terug trekken en een plan van aanpak maken.’’ En hij ging weer zitten. Ik hoorde daarna echter de helft van wat er werd besproken, ik kon alleen maar denken. Hoor ik ook bij dat team of ben ik Percy en Tysons kleine zusje.

We mochten gaan en ik liep achter iedereen aan. Mijn hoofd gebogen, in gedachten verzonken. Ik was hier nog geen dag en nu wilde ik al deel uit maken van dit team. De team van mijn broers. We kwamen aan bij het huisje en iedereen ging naar binnen. Ik liep echter door tot de steiger en ging aan het uit einde zitten. Het laatste zon licht speelde nog even met het kalme water. Ik keek er in en bewoog mijn vingers. Het water kwam langzaam omhoog, toen begon ik met mijn hand te bewegen. Het water begon te dansen. Iets in mij kon vergeten waar over ik zat te piekeren. Het water danste en ik trok aan de touwtjes, het voelde geweldig en normaal. Dat was voor de eerste keer van mijn leven.

,, Wat doe je?’’ Ik schrok en draaide mijn hoofd om. Het meisje met bruin haar kwam naast me zitten. Verlegen keek ik naar beneden ,, niets’’ ze begon te lachen ,, meid dat was geweldig, Percy kon dat pas na een paar jaar en jou lukt het bij de eerste poging.’’ Mijn wangen begonnen te gloeien. ,,Trouwens Grover vertelde me dat je mijn broer lik op stuk hebt gegeven. Respect meid, respect.’’ Ze stond op en liep weg. Ik was weer alleen met mijn gedachten. Zelfs Pegasus was nergens te bekennen, wat vreemd was want hij week nooit van mijn zijde.

Na een tijdje stond ik op en liep naar binnen. Ik kon mezelf niet bedwingen om vluchtig te luisteren en te kijken. Er was iets mis met hun strategie. Ik bleef kijken en fronste mijn wenkbrauwen. Percy keek even op en zag het. ,,Wil je ons excuseren Aurora.’’ Ik keek hem strak aan, in zijn zeeblauwe ogen stond vuur. ,, Neem me niet kwalijk hoor broer maar ik denk dat je iets moet veranderen.’’ Nu keek iedereen verbaasd naar me. Ik liep naar de tafel met een kaart van de bay en wees een grot aan ,, Daar horen de parels te liggen. Ze zijn diep blauw en versieren normaal de drietand van vader. Door hun blauwe gloed zijn ze onderwater moeilijk te zien. Dus als je het mij vraagt moet je daar beginnen met zoeken en niet zoals jullie hebben uitgestippeld, aan de kust.’’ Met open mond keek Annabeth naar me ,, Hoe weet je dat.’’ Ik haalde mijn schouders op ,, Mijn moeder heeft me dit verteld.’’

Iedereen keek nu Percy, wiens ogen werden groot. Hij schudde met zijn hoofd ,, Ik weet wat jullie nu denken maar nee. Ze is te onervaren. ‘’ Grover liep naar hem toe en sloeg een arm om hem heen. ,, Dat was jij ook op je eerste missie.’’ Annabeth en de andere meisje begonnen te knikken. Percy wilde wat er tegen in brengen maar Tyson onderbrak hem ,, Ze is ons zusje en als ze een beetje op ons lijkt gaat ze toch wel mee.’’ Percy zuchtte en ik keek hem hoopvol aan. ,, Oke, maar ik ben geen babysitter. Je moet voor je zelf zorgen.’’ Ik knikte zo heftig dat mijn nek pijn begon te doen. Geïrriteerd liep hij weg. De andere kwamen naar mij toe het meisje met bruin haar gaf me een klopje op mijn schouder ,, Welkom bij het team, ik ben Clarisse trouwens.’’ Het ander meisje hief haar hand op en liet elektriciteitvonkjes vrij. ,, Ik ben Thalia, Dochter van Zeus en welkom.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Dochter van een god

di jul 11, 2017 6:57 pm

Leuk geschreven. Vooral het gedeelte rondom de (Griekse?) goden vind ik leuk om te lezen.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Dochter van een god hoofdstuk 5

ma jul 17, 2017 12:44 pm

Die avond vertrokken we, Percy was nog steeds boos omdat ik mee ga. Clarisse had een boot geregeld die ons naar Aurora bay zou brengen. Een voor een liepen we de loopplank op, ik ging als laatste even keek ik achterom mijn moeder stond met haar handen over elkaar gevouwen. ,, volg de heldere ster in de nacht. Die zal je naar bestemming brengen.’’ Ik knikte, ik kende haar verhaal en ik wist de route. Er was alleen een probleem, ik moest de andere overtuigen. Niet alleen de andere Percy in het bijzonder.

Iedereen verzamelde zich in de kapiteins hut en bestudeerde de kaarten. ,, Jongens mijn moeder is er al eens geweest. Ze zei dat we de poolster moesten volgen, die lijdt ons naar Aurora bay.’’ Percy schudde zijn hoofd. ,, geen denken aan Cheiron heeft ons deze kaart gegeven met de route, ik wijk daar niet vanaf. Niet vanwege je moeder, of wat jij me te vertellen hebt. Begrepen!’’ hij sloeg op de tafel en de discussie was voorbij. Hij liep met grote stappen de hut uit en ik liet me vallen in een stoel. Tyson ging naast me zitten ,, hij is niet bood op jouw’’ ik keek hem verbaasd aan ,, hij is boos op vader.’’ Ik knikte ,, dat weet ik wel en ik ben het wandelende bewijs, dat vader niet te vertrouwen is.’’ Ik stond op en liep de hut uit. Ik hoorde de rest achter mijn rug om fluisteren. ,,die twee gaan vechten.’’ ,,nee joh’’ ,,tuurlijk wel ze lijken te veel op elkaar.’’de motors werden gestart en we vaarde de weg. Het duurde niet lang voordat we bij de zee waren. De zee wind speelde met mijn goudblonde haren.

Mijn longen namen de zilte lucht op en ik keek naar boven, het maakte me niet uit wat Percy te zeggen had. Ik vertrouwde mijn moeder en haar route. De poolster scheen zo fel dat hij me leek te roepen. Ik liep naar de stuurhut waar een van Clarisse der zombies aan het roer stond. ,, Neem wat rust, ik neem het wel van je over.’’ De man knikte en liep de hut uit. Met beide handen pakte ik het roer vast. Met mijn ogen hield ik de poolster in de gaten. Met een oog keek ik naar de kaart van Cheiron en schudde toen mijn hoofd. De kaart van Cheiron was een omweg een omweg lang gevaarlijke wateren. Uren verstreken tot Clarisse een keer verscheen ,, Aurora, waar is Magnus?’’ ik keek haar aan ,, ik heb hem pauze gegeven.’’ Clarisse kwam naast me staan en keek naar de ster. ,,je gaat je eigen weg.’’ Ik knikte en wees naar de kaart ,, die lijd naar gevaarlijke wateren. Ik weet dat jullie daarvoor zijn getraind. Maar ik ontwijk ze liever. In de tijd dat onze vaders aanbeden werden reisde de mens met behulp van de sterren, er bestonden toen nog geen kaarten. Zo vinden wij onze bestemming ook, weet je namelijk wat de benaming van de pool ster is in de Griekse mythologie?’’ Ze haalde haar schouders op ,, de Aurora ster. ‘’

,, ik wist het.’’ We draaide ons om Percy stond in de deuropening. ,, Ik laat jullie even alleen.’’ Clarisse liep de hut uit. ,, waarom luisterde je niet naar mij, we hebben een route en een kaart.’’ Ik zette het roer vast en liep naar de kaart. Al wijzend vertelde ik wat er op die plaatsen bevond. Uit eindelijk draaide ik me om ,, de kaart, leidt van de ene gevaarlijke plek, naar de andere en op al die plekken heeft vader geen macht.’’ Percy schudde ongelovig zijn hoofd ,, hoe, weet je dat allemaal? Je weet pas een dag dat je een halfbloed bent.’’ Ik keek hem aan ,, jouw moeder was een mens , Percy. De mijne een halfbloed. Mijn verhaaltjes voor het slapengaan, waren verhalen over deze wateren. Over de goden en alle halfbloed helden. Kortom de hele Griekse mythologie. Mijn bijbaan was in het museum waar ik Griekse teksten ontcijferden. Met andere woorden ik ben getraind om dingen te weten.’’ Ik keek hem aan en zijn gezicht stond vol ongeloof. Hij pakte een pen uit zijn zak en drukte op de knop. Een zwaard kwam tevoorschijn en hij liep op me af.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Dochter van een god

di jul 18, 2017 6:16 pm

Leuk vervolg en spannend einde :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Dochter van een god

vr okt 20, 2017 9:56 am

Leuk vlot geschreven verhaal, je hebt iets met mythologie, neem ik aan. Petje af.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Dochter van een god Hoofdstuk 6

zo apr 08, 2018 8:07 pm

Ik dook voor hem weg en rende de stuurhut uit. Tijdens het rennen greep ik naar mijn drietand en activeerde ik mijn schild. Hij sloeg er op ,, stop met rennen. Aurora!’’ de rest kwam het dek opgerend. Tyson stormde naar voren ,, Broer wat ben je aan het doen?’’ Percy zei niets maar maakte een aanval. Ik sloeg deze af met mijn drietand. ,, Percy, stop! Ze is je zusje.’’ Hij keek niet op of om en sloeg weer toe. Weer weerde ik het af door mijn schild te gebruiken. ,, vecht terug.’’ Ik zag de wanhoop in zijn ogen ,, je bent mijn zus, tenminste dat wordt gezegd. Bewijs het maar eens.’’ Langzaam kwam zijn bedoelingen bij mij binnen. Hij wilde me geen pijn doen, hij moest de opgekropte woede eruit gooien. Snel gaf ik hem een klein knikje en kneep in het koude metaal van de drietand. Ik maakte me klaar voor nog een klap en deze kwam meteen, ik weerde deze af met mijn schild en maakte toen een slaande beweging met de drietand. Hij ontweek deze, meteen zag ik een verandering in zijn houding. Een soort van opluchting, omdat ik terugvocht iets wat hij had gehoopt maar niet had verwacht. Hij zwaaide weer met zijn zwaard en dit keer iets harder en meer gecontroleerd. Ik weerde ze in de eerste instantie af maar ik voelde mijn lichaam met elke klap verzuren, ik kon dit niet langer volhouden. Ik keek snel om me heen en probeerde een plan te bedenken, maar veel tijd daar voor kreeg ik niet. Een nieuwe slag zijn zwaard kwam mijn kant op en deze keer kon ik hem niet ontwijken. De kling sneed door de stof van mijn spijkerbroek heen, een klein kreetje van pijn ontsnapte mijn lippen. Percy schrok er heel even van en dat was mijn opening. Met de achterkant van mijn drietand maaide ik naar zijn benen en hij viel op de grond. Ik draaide met een kleine beweging de drietand in mijn hand en nu met de vork richtte ik op hem ,, en nu is het genoeg geweest.’’ Percy keek me verbaasd aan, de zwarte haat was nog niet helemaal uit zijn ogen verdwenen.

,, Nu is het afgelopen om mij de schuld te geven, voor vaders vergissingen!’’ Tranen sprongen in mijn ogen ,, Ik heb hier niet omgevraagd, maar op dit moment wil ik gewoon er voor zorgen dat we heelhuids thuis komen. Sorry dat ik de koers heb gewijzigd, maar de weg die jij bevoer was te gevaarlijk.’’ Nog steeds was er een blik vol haat op mij gericht en ik schudde mijn hoofd ,, ik wil niet met je vechten Percy en al helemaal niet aan je leiderschap twijfelen. Maar mij is altijd verteld dat een ware leider open staat voor andere meningen.’’ Nog steeds verzachtte de blik niet en ik haalde de vork weg, het kromp en ik hing het bedeltje weer terug aan de ketting. Ook liet ik mijn schild verdwijnen ,, wat moet ik doen Percy. Vertel het me en ik zal het doen, maar stop deze vendetta tegen mij.’’ Hij krabbelde langzaam omhoog , toen hij eenmaal stond keek hij me recht aan. ,, Loop me niet meer voor de voeten.’’ Hij liep weg en stootte net met zijn schouder tegen de mijne aan. Ik draaide me om en zag hem weglopen. Annabeth en de rest volgde hem meteen, alleen Tyson stond me een beetje hulpeloos aan maar toen volgde hij toch de rest van het team. Mij alleen latend op het dek, verlaten liep ik naar de boeg en keek omhoog. Een ster schoot weg en zoals in de legendes werd vermeld, mocht ik dan de goden om een gunst vragen bij een vallende ster. Wat die gunst was daar hoefde ik niet lang over na te denken. Langzaam sloot ik mijn ogen en nam de wens volledig in me op. Maar ik sprak hem nog niet uit tot ik een aanwezigheid voelde ,, Vader laat Percy niet langer meer boos zijn. Ik wil niet langer met hem vechten.’’ De aanwezigheid verdween weer zo snel als hij was gekomen. Ik opende mijn ogen weer en ik zag land. ,, Land in zicht!’’ De gehele bemanning herhaalde de kreet tot dat ook de rest van het team bij mij op de boeg stond, behalve Percy natuurlijk. Die stond achter ons met zijn armen over elkaar gevouwen. ,, ga jullie omkleden, we weten niet wat er ons te wachten staat op het eiland.’’ Iedereen stormde weg en ik liep met de meiden mee. Snel hadden we onze harnassen aan en kwamen we weer boven dek. Tyson had een tas ingepakt met ratsoenen voor iedereen. ,, Oke we starten ons onderzoek in de grot die Aurora heeft aangewezen.’’ Percy keek ons allemaal een voor een aan. ,, Aurora jij en Tyson blijven buiten de grot wachten.’’ Tyson knikte en ik keek hem onzeker aan ,, we zijn jullie back-up?’’ Percy knikte hem goedkeurend toe en ik zag de zachte kant van hem nu pas echt door schemeren. Percy besprak de rest van het plan en opeens schoot me iets naar binnen, maar ik wachtte tot Percy was uitgesproken. ,, Percy, mag ik nog wat zeggen?’’ hij keek me geërgerd aan ,,wat?’’ Ik richtte mezelf tot Tyson ,, heb jij oordoppen in die tas?’’ Tyson knikte langzaam niet wetende waar ik naar toe wilde. ,, deel deze nu maar uit.’’ Tyson liet de tas van zijn rug afglijden en maakte deze open, hij deelde de oordoppen uit. ,, Deze strand wordt al eeuwen lastig gevallen door Sirenes. Mijn moeder heeft ze zestien jaar geleden van dit strand verdreven, maar dat geeft geen garantie dat ze er niet meer zitten. ‘’ iedereen gaf me een bemoedigend knikje ook Percy. ,, Goede inbreng, Aurora.’’ Clarisse gaf me een klopje op mijn schouder.

De bemanning meerde het schip aan en wij gingen van boord. Ik keek zonder er bij na te denken naar het zand. Ik dook ernaar en pakte een handje ervan ,, het is waar.’’ Ook andere keken naar het strand dat was belegd met kleine witte parels. ,, wat is het hier prachtig.’’ Ik hoorde niet meer wie het zij want mijn zicht gleed over alles waar mijn moeder over verteld had. Mijn blik bleef hangen op de twee palmbomen, ik deed een stap ernaar toe. ,, Aurora?’’ de betovering brak. ,, Het lijkt wel of je een geest hebt gezien.’’ Ik keek Tyson aan en gaf hem een klein knikje ,, het gaat wel.’’ Nog steeds bleef zijn blik me bezorgd aankijken ,, je bent hier eerder geweest.’’ Ik keek hem geschokt aan maar ik knikte langzaam ,, in mijn dromen.’’ Tyson schudde zijn hoofd ,,d at waren geen dromen.’’ Nu liep ik echt naar de palmbomen, in mijn achterhoofd wist ik dat Tyson gelijk had.
Zet je dromen op papier.

Terug naar “Fantasie”