Guardians of the world

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 6

di jul 18, 2017 10:02 am

We aten in stilte, Gemma at bedeesd haar soep op. Daarna brachten we haar naar bed, ze sliep bijna direct. ,, Zimri, zadel het paard nu en informeer de baron. Hij zal een zoek actie starten als je zegt dat je van mij komt.’’ Ik keek naar buiten en voelde een koude rilling over mijn rug lopen. ,, wees voorzichtig. Lucifer heeft de touwtjes in handen.’’ Hij knikte en zadelde het paard in de stal. Ik bleef in de deuropening hem na kijken en ik bad. ,, Mijn heer, waak over uw kudde en de gids die uw kudde probeert te verenigen. Ik weet dat hij van zijn pad is gedwaald, maar hij probeert met zijn hart en ziel het weer terug te vinden.’’

De nacht kroop voorbij en ik begon het ergste te vrezen. Om het uur keek ik door het raam te kijken, hopend om een teken van leven. In de tussen tijd deed ik de afwas en probeerde ik verder te werken aan mijn boek. Maar de onrust maakte dat bijna onmogelijk. Als ik net een zin op het perkament had, legde ik de veer alweer neer. ,,waar bent u meebezig?’’ ik was even weggedommeld en ik schrok van de kleine stem. Het meisje schrok van mijn reactie ,, Sorry Gemma, ik had je niet gehoord. Ik schrijf een boek met speciale verhalen.’’ Ze pakte een stoel en ging naast me zitten ,, mijn pappa zegt dat alle vrouwen die kunnen schrijven en lezen heksen zijn. Bent u een heks?’’ ik schudde mijn hoofd ,, nee, mijn kind. Ik heb en tijd gewerkt in een kerk, daar heb ik leren lezen en schrijven.’’ Ze hield haar hoofd scheef. ,, bent u dan een zuster?’’ ik schudde mijn hoofd ,, dat was niet mijn roeping. Ik wilde mensen het woord van god brengen en dan niet vanuit een versteend gebouw.’’ Ze leek erover na te denken en knikte alsof volkomen logische was, wat ik zei.

De zon klom omhoog en ik had de rest van de nacht, Gemma verhalen voorgelezen over de gidsen van de wereld. Ze had vol aandacht naar me geluisterd en ze had pas vragen gesteld aan het einde van elk verhaal. Het waren verhalen die ze waarschijnlijk al gehoord had in de kerk, maar nu was het verteld van uit de oogpunt van de gids. Er werd op de deur geklopt en ik rende zowat naar de deur. Met een kracht trok ik hem open. In de deuropening stond een echtpaar ,, jufrouw, kunt u ons helpen. Is hier een jong meisje aan de deur geweest?’’ ik deed een stap opzij, zodat ze Gemma konden zitten. ,,Gemma!’’ de moeder boog door haar knieën en Gemma vloog haar moeder in de armen. ,, Mamma, deze vrouw heeft heel goed voor me gezorgd. Ze heeft me voorgelezen uit een boek die ze zelf schrijft.’’ Haar vader keek me geschrokken aan ,, Ik heb de kunst geleerd bij de zusters. Mijn ouders overleden toen ik nog niet op eigen benen kon staan. De zusters en de priester vonden het belangrijk dat iedereen in het klooster kon lezen en schrijven.’’ De vader was nog steeds niet gerustgesteld. Ik wenkte ze naar binnen ,, Ik heb net thee gezet en jullie zullen wel honger hebben. Ik heb pap met honing. ‘’ Haar moeder nam met beide handen mijn aanbod aan. Ze liep naar binnen en draaide zich om ,, Wees niet zo bang. Als ze kwaad had willen doen, had ze dat allang gedaan.’’

Nog niet volledig overtuigd, liep hij toch naar binnen. Ik zette het ontbijt op tafel en we begonnen rustig te eten. ,, De baron, de man die dit stuk bos bezit. Heeft ons naar u toe gestuurd, hij was zeer lovend over u.‘’ ik knikte ,, Heer Adar, is een vriendelijk man en zorgt goed voor zijn mensen. Een ware voorbeeld voor velen. Hij kent zijn pad en hij volgt hem met zijn hart. ‘’ De moeder knikte en de vader ontspande een klein beetje ,,uw gast, zoals de baron hem noemde zou achter ons aankomen.’’ Ze had het nog niet gezegd of de deur ging open. Zimri kwam binnen ,, de heer zegent u en het eten dat u nuttigt, laat het u kracht geven.’’ Het gezin mompelde hetzelfde tegen hem terwijl hij aan tafel kwam zitten. Hij stak een lepel in zijn mond en begon te eten. ,, Jufrouw Lisandra, het spijt me dat het zolang geduurd heeft. De ouders van Gemma waren al bij de Baron toen ik er aankwam. Maar hij liet ons onder geen beding gaan.’’ Ik knikte ,, dank de heer voor de wijsheid van zijn kinderen.’’ Iedereen knikte goedkeurden. Na het eten gaf ik de gewassen kleren aan Gemma terug. Het was tijd om afscheid te nemen van het gezin en met een stralende glimlach verliet Gemma mijn zorg. Vol met verhalen die ze de rest van haar leven mee zou dragen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 7

wo jul 19, 2017 6:36 pm

Nadat Gemma en haar gezin verder waren getrokken en een huisje hadden gevonden in het dorp. Was Zimri opener geworden. Hij vertelde me meer over zijn verleden en ook over zijn dochtertje. Dat bleef een gevoelig onderwerp, maar toch bleef ik er op terug komen. Ondertussen hielp hij me met het onderhoud van mijn huisje. Ook al hielp ik hem om zijn pad terug te vinden, begon ik aan zijn aanwezigheid te wennen. Voor het eerst benauwde het me niet, maar werd ik bang voor de dag dat hij uit mijn zorg vertrok.

Op een avond sprak ik mijn bevindingen uit ,, Zimri je bent hier al twaalf manen bij me en sinds Gemma maak je sprongen. Heb jij het gevoel dat de heer je terug heeft genomen?’’ hij dacht even na en knikte ,, ja, ik voel me weer verbonden met hem. Daar kan ik u voor bedanken. Ook weet ik weer wat mijn pad was. Ik ben hier om kinderen te leren lezen en schrijven, hun te onderwijzen in de weggen van de heer.’’ Ik slikte en sloot mijn ogen. ,, dan is het tijd om je te laten gaan.’’ Hij knikte ,, ik heb contact opgenomen met de Baron en hij heeft me een plek aangeboden in het dorp.’’ Maar toen hij naar mij keek zag ik dat hij twijfelde ,, komt het met u goed juffrouw Lisandra?’’ ik haalde mijn schouders op ,, alleen god kan die vraag beantwoorden. Ook al behoord mijn hart toe aan de heer. Maar voor jou is een speciaal plekje gereserveerd.’’ Hij sloot zijn ogen ,, zou ik blijven?’’ ik schudde mijn hoofd ,, Jou pad leidt je weg van mij en ik ben degene die je geleerd hebt dat je die moet volgen. Als ik jou bij me hou, maak ik mijn eigen lessen tot schande. Daarbij zal ikzelf van mijn pad afwijken, dat kan ik mezelf en de andere die naar mijn hulp verlangen.‘’ hij knikte ,, bij zonsopkomst, verzamel ik mijn spullen en verlaat ik dit huis. ‘’ ik knikte en verliet de tafel.

De zon klom boven de boomtoppen uit en Zimri stond met een zak vol kleding, die hij het afgelopen jaar verzameld had. In de deuropening. ,, Het was me een eer, gids der gidsen. Ik zal mijn studenten de verhalen leren lezen uit het boek dat u voor mij geschreven hebt.’’ Ik knikte, tranen stonden in mijn ogen. ,, het is geen vaarwel, we zullen elkaar wederzien, is het niet in dit leven dan is het wel in het koninkrijk van de heer.’’ Hij vertrok en zodra hij uit het gezichtveld was verdwenen, stortte ik in. Mijn weg was duidelijk en ik wist dat dit me meer pijn dan vreugde zou bezorgen. Maar toch vond ik daar op dat moment geen troost in die gedachten.
Dit was een moeilijk besluit en toch hoopte ik diep in mijn hart dat hij terug zou komen en mijn meest zondige gedachten was dat ik hem de mijne wilde maken. Maar de tijd zou leren dat hij niet meer terug kwam, hij had een nieuw leven opgebouwd in het dorp. Kinderen van het dorp leerde de kunst van het schrift. De baron vertelde me dat zelfs ouders zich begonnen aan te melden voor zijn lessen. Ik moest glimlachen toen ik dat hoorde vrouwen en mannen waren voor Zimri gelijk en hij ontving ze met open armen in zijn huis. Trotser dan ik ooit was, viel het me toch zwaar. Ik hoopte dat de heer me snel een nieuwe uitdaging mijn pad zou op sturen, zodat ik mijn gedachte van Zimri af kon zetten.

Het duurde zes maanden voordat ik iets nieuws op mijn pad op werd gestuurd. De uitdaging die ik met beide handen aan pakte. Toch was het niet de uitdaging waarop ik had gehoopt. Binnen een maand was mijn uitdaging alweer vertrokken en was ik weer tot mezelf aangewezen. Mijn hart nog steeds gepijnigd, liep ik het bos rond te struinen opzoek naar kruiden voor thee en medicatie. Dingen die ik kon gebruiken om mensen en andere gidsen te helpen. Daarmee verdreef ik mijn gedachten aan hem en mijn gepijnigde hart.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 8

wo jul 19, 2017 6:37 pm

Op een avond toen ik mezelf aan het plagen was met mijn herinneringen aan Zimri. Toen er op mijn deur werd geklopt, ik droogde de tranen in mijn ogen en liep naar de deur. Ik opende de deur op een kiertje ,,Kunt u me helpen, vrouwe’’ de winter had ingetreden en het was de strengste in jaren. De gure wind treden binnen. De huid van de man was lichtelijk blauw gekleurd. Ik deed de deur verder open zodat hij naar binnen kon. De man knikte dankbaar, toen de deur gesloten was maakte hij een lichte buiging ,, Vrouwe , ze noemen u de gids der gidsen en ik ben een man opzoek naar een pad.’’ Ik knikte ,,Als u er een zoekt, bent u aan het juiste adres. Als je niet weet welk pad je moet bewandelen. Betekend dat god je spaart en je een voorbereid tot het pad naar hem aan je verschijnt.’’ De man knikte ,, het help om wijze woorden te horen. Ook al ben ik geen gids mijzelf. Mijn moeder was er een, ze leerde me de wegen van de heer tot mijn vader er achter kwam wat ze was.’’ zijn stem stokte, hij hoefde niet te vertellen wat er met haar gebeurd was. Ik rechtte mijn rug ,, mag ik een naam vreemdeling of blijf je een vreemde voor mij?’’ hij lachte en schudde zijn hoofd. ,, Mijn naam is Benjamin. Maar mijn vrienden noemen mij Ben.’’ Mijn ogen knepen zich tot spleetjes ,, met andere woorden niemand noemt je zo, Benjamin.’’ Hij knikte ,,u bent niet voor de gek te houden vrouwe.’’

Ik schonk hem een kommetje soep in en gaf dit aan Benjamin. ,, waar kom je vandaan?’’ hij nam het kommetje aan en dronk van het vloeistof. ,, een prachtige stad, Besançon.’’ Ik liet mijn hand naast mijn lichaam vallen en keek hem aan. ,, hebben ze nog steeds iedere jaar rond kerst een kampvuur op het plein?’’ hij liet zijn lepel zakken ,, u, kent het vrouwe?’’ ik knikte ,, ik ben daar geboren. Ik heb jaren gewerkt in de kathedraal, voordat ik hier heen vluchtte.’’ Hij knikte en dacht even na ,, mijn moeder vertelde me dat ze dacht dat zij voor jaren de enige gids was in Besançon. Maar het kan natuurlijk dat ze je nooit heeft gezien.’’ Ik knikte en dacht even na. ,, ik heb haar wel een keer gezien geloof ik. ‘’ ik pakte snel een kom soep en ging zitten. We deelde verhalen van onze geboorte plaats. Daarna liet ik hem zien waar hij kon slapen. Hij ging op zijn bed liggen en ik liep bij hem weg. In het eerst sinds maanden dacht ik niet aan Zimri, maar aan Benjamin. Zijn gezicht leek me te achtervolgen. Hij had een klein stoppelbaardje en hij had een dopneusje. Ik knipperde met mijn ogen maar het bleef me bij.

Uit eindelijk viel ik in slaap, met zijn gezicht in mijn gedachte. Mijn dromen namen me mee naar een andere plek. Een plek met witte wolken, ik zag Zimri en rende naar hem. Hij spreiden zijn armen en ving me op. ,,ik vertelde dat we elkaar weder zouden zien.’’ ik knikte hij liet me los en bekeek me goed. ,, wit staat goed bij je ravenzwarte haar.’’ ik keek naar beneden en zag dat ik een simpele witte jurk aanhad. ,, Je bent een engel en iedereen mag het weten.’’ Ik schrok dit was niet de hezen stem van Zimri maar de zwoele stem van Benjamin. Ik draaide me om ,, wat doe jij hier?’’ hij haalde zijn schouders op ,, u haalde me hier heen. Dit is uw droom en ik maar een nederige gast hier.’’ Ik voelde mijn wangen gloeien. Toen ik hem beter bekeek zag ik dat zijn alleen een broek aanhad. Mijn gezicht gloeide helemaal. ,, Lisandra, wie is dit?’’ Zimri ging naast Benjamin staan en keek me doordringend aan. Hoewel ik het hem wilde uitleggen kwam er geen woord uit mijn mond. Ook Zimri was gekleed in enkel een broek, ik schudde met mijn hoofd. ,, O heer, vergeef me want ik heb gezondigde dromen.’’ Beide mannen kwamen op me af en vroegen me wie de andere was.

Ik klemde mijn handen, voor mijn oren. Maar hun stemmen klonken nog even hard in mijn hoofd. ,, Laat me met rust.’’ Maar de mannen namen geen boodschap aan wat ik hun vertelde. Opeens hoorde ik mijn naam. Het was niet iemand van in mijn droom, maar er stond iemand in mijn slaapkamer. Mijn ogen schoten open en mijn blik viel meteen op een bekende gezicht. Hij bevond zich niet zolang geleden in mijn dromen. Maar nu was hij hier in mijn slaapkamer en ik was er blij om. Het was Benjamin en in zijn ogen stond bezorgdheid. Ik hief mijn hand op naar zijn gezicht en streelde zijn baardje. ,,ik hoorde u praten in uw slaap. Het leek erop dat u wilde wakker worden maar het lukte u niet.’’ ik knikte ,, dankjewel’’ fluisterde ik ademloos. Hij sloot zijn ogen en boog zich verder naar voren. Hij plantte zijn lippen op de mijne en duwde ze langzaam open.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 9

wo jul 19, 2017 6:38 pm

De volgende ochtend, werd ik naast hem wakker. Ik keek naar hem en een glimlach was op mijn gebrand. Ook mijn hart voelde dankzij hem niet meer zo zwaar, hij hielp me het opdat moment dragen. Ook al was hij nog diep inslaap. Ik kroop dichter tegen hem aan, zo voorzichtig dat hij niet wakker werd. Dit had ik nooit durven doen bij Zimri, maar hij maakte iets in me los. Het was nog vroeg de zon was nog steeds niet zijn intreden gemaakt. Maar er werd op de deur geklopt, beide vlogen omhoog. Snel keken we elkaar aan en ik besloot om open te gaan doen. Het kan een reiziger of jager zijn die opzoek waren naar wat warmte. Ik opende de deur op een kiertje een groepje mannen stonden voor de deur. ,,Jufrouw, heeft u wat te eten voor ons. Iets warms om de bevroren dag weer tegen te kunnen. Ik voelde me ongemakkelijk tegen over de mannen, zo heb ik me nooit gevoeld. Ik dacht na en mijn gezworen plicht was om mensen te helpen. Het beste in de mens te zien ook al wisten ze het zelf niet. Ik opende de deur wat verder ,, wees welkom in mijn huis en dank de heer voor de soep, die ik alleen maar hoef op te warmen.’’ De mannen sloegen een kruis voor ze gingen zitten.

Benjamin kwam bij ons zitten en hij verloor de mannen geen moment uit het oog. ,, Waar gaat de reis heen heren?’’ de mannen keken elkaar even aan. ,, Wat gaat jouw dat aan.’’ ik kwam achter Benjamin staan. ,, heren er wordt niet gevochten aan mijn eettafel en zeker niet met andere gasten Benjamin. Maar ik zou het ook graag willen weten.’’ Een van de heren knikte ,,oké dan we zijn huurlingen, opzoek naar heksen en Lucifersbediende.’’ Ik keek ze aan ,, hebben jullie wat geluk, met die zoektocht?’’ De mannen knikte ,,in het dorp vlakbij het bos, woonde een man die kinderen leerde lezen. Ook vrouwen na wat gepraat met de knakker vertelde hij ons dat de heer de kunst van het schrift. Voor iedereen had bedoeld en niet alleen voor de adel. We hebben hem net opgehangen en zijn vrouw getroost.’’ Ik liet een bord vallen ,, Zimri, jullie hebben Zimri opgehangen.’’ Benjamin hoorde de minachting in mijn stem. ,, de vrouwe heeft me over de man verteld. Een man die alle kinderen van de wereld wilde leren lezen en schrijven. Daarbij zijn er daadwerkelijk vrouwen die de kunst van het schrift beheersen. Mijn vader hoofdpriester van de katedraal in Besançon stond er echter op dat de wezen in het klooster het leerde.’’ Hij draaide naar mij om ,, de vrouwe heeft het bij hem geleerd.’’ Nu keken de mannen naar mij ,, is dit waar non.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, ik heb mijn opleiding tot zuster nooit afgerond. Maar ja, ik kan ook lezen en schrijven. Sterker ik schrijf zelfs boeken.’’ ik liep naar de kast en pakte er een uit.

Ik gaf het boek aan de leider, hij bekeek het en las het eerste hoofdstuk. ,, U voelt u zeker heel wat. U woont hier alleen in het bos en naar wat ik hoor helpt u verdwaalde reizigers, gewonde jagers en zelfs de baron aan een kind met een speciaal drankje.’’ Ik schudde met mijn hoofd ,, het was gewoon thee.’’ De man knikte ,, wat voor thee, al ik vragen mag.’’’,, kamille, dat helpt de innerlijke geest ontspannen.’’ De man kreeg een gemene glimlach op zijn gezicht en wees naar Benjamin. ,, wie is dit juffie?’’ ik keek neer op Benjamin niet wetende waar dit gesprek naartoe ging. ,, mijn naam is Benjamin, ik ben net als u en uw mannen een gast van Vrouwe Lisandra. Door haar opleiding helpt ze nu mensen hun pad naar god te volgen en ik ben haastig opzoek naar dat pad. Niet dat ik ervan af ben gedwaald maar omdat ik hem nooit gevonden heb.’’ Hij pakte mijn hand ,, zij gaat me helpen om die te vinden.’’ de mannen keken geschokt ,, de gids der gidsen.’’

Mijn adem stokte in mijn keel. Dat was een naam die alleen bekend was onder gidsen. De mannen stonden op en liepen naar me toe. ,, je bent een lasteraar, iemand die uit de naam van god spreekt maar haar eigen gram wil behalen.‘’ wilde schudde ik met mijn hoofd ,,ik ben nog nooit uit geweest op geld, de baron een trouwe dienaar van de heer. Laat alleen eens in de zoveel tijd een hert brengen. Zoals het bij jullie bekend is leef ik alleen. ‘’ in de ogen van de mannen stond duidelijk te lezen dat ze me niet geloofde. Benjamin werd tegen de tafel gedrukt en ik werd vast gepakt. Ik gilde van de angst, maar ze waren dat wel gewend. ,, Benjamin !’’ ik werd het huis uitgesleurd. ,, Blijf hier, let op het huis. Zorg voor de verdwaalde reiziger.’’ Hij werd nog steeds tegen de tafel gedrukt. Ik hoorde een bekend gehinnik en ik zag de baron aan komen rijden. Was dit mijn bevrijding ,, wat is hier aan de hand?’’ de leider liep op de baron af ,, we zorgen alleen maar voor een heks.’’ De baron keek me ongelovig aan en ik schudde mijn hoofd. De baron knikte naar de man ,, deze vrouw is de vriendelijkste, meest behulpzame vrouw die ik ken. Ze heeft nooit iemand die haar hulp nodig had afgewezen. Als zij een heks is een boodschapper van Lucifer. Wordt ze op de brandstapel gegooid in mijn dorp. Want daar heeft ze de meeste slachtoffers.‘’ de mannen knikte alsof het volkome normaal was dat ik daar werd verbrand. Mijn ogen waren groot en keken vol tranen naar de baron. ,, blijf de heer trouw, dan zal hij je ook trouw blijven.’’ Dat was ik hem had verteld toen hij bij me kwam. ik kan alleen niet geloven dat hij me zo zou verraden. Maar hij keurde me geen blik waardig en reed weg op zijn paard.al wisten ze het zelf niet. Ik opende de deur wat verder ,, wees welkom in mijn huis en dank de heer voor de soep, die ik alleen maar hoef op te warmen.’’ De mannen sloegen een kruis voor ze gingen zitten.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 10

wo jul 19, 2017 7:42 pm

Ik werd naar het huis van de baron gebracht, daar hadden ze kerkers waar ik de rest van de dag in mocht slijten. Het was een zondag en op deze dag mochten er geen executies voltrokken worden. Ik voelde me misselijk worden, ik was vermoeid en ziek van angst.

De baron verscheen voor de deur en keek naar binnen ,, Juffrouw Lisandra, ik kom net terug van de vrouw van Zimri, hij is net voor middennacht opgehangen. Het verhaal klopt en het ergst moet nog komen ze hebben ontucht met het arme meisje gepleegd.’’ Hij baalde zijn vuist en ik zag de pijn. ,,Esther, is bang dat ze haar kind zal verliezen. Degene waar Zimri volgens haar woorden zo op had gehoopt.’’ Ik knikte ,, vlak voordat hij bij mij kwam is hij een dochter verloren.’’ De baron keek me aan ,, als jij een heks bent, heb ik daar moeite mee omdat te geloven. Je hebt dit dorp zoveel gegeven en mij in het bijzonder. Toch wilde je nooit dat we je vereerde. Je legde alles neer bij de heer, al je successen waren bij zijn hand. Net zoals Zimri hij was een vader figuur voor ieder kind, een voorbeeld voor velen en toch is hem dit aangedaan.’’ Tranen stonden in zijn ogen ,, ik had voor je moeten vechten, maar het probleem is ik weet niet hoe.’’ Ik stond op en keek hem doordringend aan. ,, deze mannen claimen dat ze de heer dienen, maar hun vergrijp op Eshter bewijst anders. Toch ga ik u vragen om ze te laten gaan. Stuur een brief naar de koning en de bisschop. Laat hun weten wat hier gebeurt, laat hun uw gevecht vechten. Uw pad is het leiden en beschermen van dit dorp. Laat ze bidden en het voorbeeld van zowel Zimri en mij volgen. Dan hebben de volgende bewoners van de wereld een toekomst.’’ Hij knikte en beloofde me actie te ondernemen.

De dag brak aan met ik die mijn laatste avondmaal eruit gooide. Ik voelde me naar en vreemd genoeg hongerig, mijn hand ging naar mijn buik en ik wreef erover heen. Toen ik door had wat ik deed, begon ik te huilen. Vandaag zou ik sterven bij ongelovige en ik begon te denken dat ik in verwachting was. Ik begon te bidden en het eindigde op smeken, toen de mannen mij de cel uittrokken. ,, Bid maar zoveel je wilt. De heer zou je niet redden, dat is niet zijn stijl. Mijn meester weet dit en profiteert ervan.’’ Hij lachte en ik keek hem vol walging aan. Dit waren volgelingen van Lucifer, misschien erger demonen. Maar dat nam niet weg dat hij gelijk had. De heer had nog nooit een van zijn gidsen gered. Ik verbood mezelf er zo over te denken, nu ik liefde had gevonden. Was het misschien mijn tijd die ophield hier op aarde. Maar het bleef wel knagen in mijn achterhoofd.

Ik werd vast gemaakt aan een grote paal in het midden van het plein. Vlak voor de huis van de baron, de priester van het dorp prevelde wat gebeden. Terwijl de mannen de stapel verder opbouwde. Ik keek naar de priester en deed met hem mee. ,, heer, mocht het mijn tijd zijn, neem me dan op in uw schoot. Ik ben dankbaar voor mijn jaren op aarde en het was een eer om uw kudde te begeleiden, ook al was het in het lesgeven van de herders. Maar mijn vraag luidt red uw herders van de wolven, degene die het op uw kudde heeft gemunt. Zal niet rusten tot hij ze allemaal in handen heeft. ‘’ de priester knikte goedkeurend naar me, hij was een vriend en kwam vaak langs om te debatteren over van alles en nog wat. Ook hij had af en toe leiding nodig. De stapel werd aangestoken en de hitte was bijna ondragelijk, onder mijn voeten. Ik gilde niet van de pijn, al mijn broeder en zusters te hebben zien branden. Had ik mezelf voorgenomen om net als hun te bidden, niets meer dan bidden.

Tot mijn grote verbazing deed het hele dorp met me mee. Hier waren geen ouders die raar naar hun kinderen stonden te kijken, nu waren zij die het hardste baden. De rook klampte zich vast aan mijn longen en het onophoudelijk gehoest maakt mijn keel gevoelig. Het werd een beetje licht in mijn hoofd en verdoofd liet ik de vlammen aan het stro likken. Het was nu bijna bij mijn voeten, toen er donder op de achtergrond klonk. Dikke regendruppels vielen neer op het smullende vuur, dat woedend siste. De dikke druppels bleven maar vallen tot het vuur helemaal gedoofd was. Bliksemflitsen schoten naar beneden. Mensen begonnen te gillen en te rennen, opzoek naar onderdak en een veilige haven tegen het natuurgeweld. Maar de schichten gingen niet naar de onschuldige dorpelingen. Maar naar de mannen die mij wilde vermoorden. Toen de mannen dood waren kwam de baron naar me toe gerend en maakte me los.,, de heer heeft onze gebeden verhoort.’’ nog een beetje duizelig van alle rook en geschokt van wat ik net voor mijn ogen had zien gebeuren kon ik hem niet meer dan gelijk geven. ,, De heer beschermt zijn kudde door een herder te redden van de wolven.’’ Ik keek naar beneden en een bloem bloeide bij mijn voeten. Ik bukte en plukte deze.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world epiloog

wo jul 19, 2017 7:43 pm

Op de rug van een geleend paard reed ik terug naar mijn huis, waar Benjamin op me zat te wachten. Hij had zijn woord gehouden en had er op gepast in de dagen dat ik afwezig was. Ik mocht van de zusters niet eerder weg, de rook zat te diep in mijn longen en mijn voeten zaten onder de blaren. Maar eindelijk was ik thuis. Ik sprong van het paard en vloog hem in de armen. Hij had van de baron gehoord wat er was gebeurt en hij dankte de heer, dat hij mij had gered. Ook vertelde ik hem dat hij vader zou worden. Mijn hand pakte die van hem vast en legde deze op mijn buik. Zijn ogen straalde en hij schreef meteen zijn vader het goede nieuws. We hebben echter nooit een brief terug gehad of zijn gezicht gezien.

Ook onze kleine meisje zou zonder grootouders opgroeien. Ik had haar vernoemd naar de groeiende bloem die ik had gevonden net na het wonder, Daisy. Zij zou alles leren wat ik had geleerd en zelfs meer. Ze zou de volgende gids der gidsen zijn. Toen Benjamin oud en grijs was geworden, was mijn uiterlijk onveranderd gebleven. Ik bleef bij hem tot de heer hem tot zich nam. Daarna liet ik Daisy achter om haar taak te voor vullen. Maar mijn reis ging door en mensen hadden mijn raad nodig, alleen niet meer hier. Daarom zal mijn reis pas eindigen tot de wereld een nieuwe vorm aanneemt en de gidsen mijn hulp niet meer nodig hebben.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Guardians of the world

zo apr 01, 2018 9:40 am

Mooi hoe je het leven van Lisandra beschrijft. Het komt heel idyllisch over hoe ze in haar kleine hutje leeft en allerlei reizigers helpt.

Aan het einde mis ik een beetje de reactie van Benjamin. Zij is heel blij thuis te zijn en hem weer te zien, dus ze springt van haar paard en vliegt in zijn armen. En dan stopt de lang verwachte emotionele terugkeer. Wat mij betreft mag dit wat verder uitgebreid worden door de reacties van beide te schrijven. Iets meer show, dan tell. Het is leuk dat hij van de baron heeft gehoord wat er is gebeurd, maar veel belangrijker is om te zien hoe gelukkig (en bezorgd over hoe het met haar is wellicht) hij is dat ze weer thuis is. :)

Verder goed geschreven verhaal!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Guardians of the world

za apr 07, 2018 4:04 pm

Ik heb en paar hoofstukken gelezen en dit smaakt naar meer.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.

Terug naar “Fantasie”