Guardians of the world

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Guardians of the world

zo jun 18, 2017 7:37 am

Proloog

We beschermde de wereld al voor jaren. Mijn volk hielp de mensen toen de eerste stappen zetten waren wij er al om ze te begeleiden. We waren de eerste die ze leerde tot God te bidden, in het begin werden we afgeschilderd als engelen. Maar dat ligt verder van de waarheid dan je denkt. We waren namelijk veel te sterfelijk voordat.

Maar als de jaren verstreken, werden wij steeds meer nodig. We moesten de mensen helen en bijstaan in hun taken om de wereld te onderhouden. Maar hoe meer de mensen leerde, hoe hebzuchtiger ze werden. Een paar mannen die zich priesters noemde, maakte op een gegeven moment jacht op ons. Ze noemde ons heksen en verbranden ons. We werden gedwongen om een stap terug te doen. Te handelen in de schaduw, vermomd als de mannen die het op ons gemunt hadden.

God greep echter geen enkele keer in, want de mensheid was zijn favoriete creatie. Wij niet wij waren de gidsen en bewakers. We werden geboren en leefde een verlengd leven, maar we striefen net zo makkelijk.

Mijn verhaal begint echter ter midden van al het drama. Mijn ouders waren dood normale mensen, dat betekende dat al in mijn begin jaren op moest passen. In de kerk en op straat werd me al geleerd hoe ik me moest gedragen. Ook al bezat ik de wijsheid van de wereld, ik moest het echter voor me houden. Toen mijn zestiende verjaardag naderde voelde het net alsof ik explodeerde van al de informatie. Ik werd met de dag wanhopiger, met de dag keek ik meer om me heen. Bang om herkend te worden, bang om op de brandstapel eindigen. Verbrand te worden als mijn zusters en broeders.

Meerdere keren heb ik dat mogen aanschouwen. Ik was vier toen het voor het eerst gebeurde, mijn moeder hield me aan de hand. Ze schreeuwde naar degene op de brandstapel, ze schold de man uit als boodschapper van de duivel. Ik werd echter banger voor haar dan dat ik was voor de likkende vlammen op het vlees van de man. Hij schreeuwde echter niet hij bad tot God, hij vroeg hem om hem op te nemen in zijn schoot. Ik bad echter met hem mee, mijn moeder had naar me gekeken alsof ik gek geworden was. Maar toen we naar huis liepen vroeg ik aan haar waarom zij niet bad voor die man. ,, hij is een boodschapper van Lucifer, een volgeling van de duivel, Lisandra . Hij verdiend het niet om vergeven te worden.’’ ik keek haar aan ,, maar mamma de priester vertelde deze zondag nog dat God vergeving gezind is.’’ Mijn moeder moest daar heel goed over nadenken. ,, Je hebt gelijk, mijn dochter. Je hebt gelijk. Ik had moeten bidden voor die man, ik had Onze Vader moeten vragen om de man die van Hem vervreemd is, weer terug te nemen.’’ Ze streek met haar blanke hand over mijn zwarte haren. Haar mond toverde een glimlach op haar mond ,, iedereen kan wat van jou leren. Mijn wondertje.’’

Maar dat was jaren geleden. Sinds die dag werden er bijna elk jaar iemand verbrand. Ik week echter nooit van mijn geloof en bad voor de zielen. Mijn moeder en vader volgde mijn voorbeeld. Maar al snel werden ook hun afgeschilderd tot heksen en werden ze gevangen genomen. Ik werd opgenomen door het klooster. De nonnen waren streng en de priester hard, maar al snel werden mijn ouders weer vrij gelaten. Aan het gebrek van bewijs, mijn ouders gingen sinds die dag niet meer naar een brandstapel en ik ook niet meer. Maar ik zou nooit opgeven, met bidden en om vergeving te vragen aan God. Zodat hij degene die zijn gidsen kwaad deed, terug zou fluiten en we weer als een volk de aarde bewoonde.
Laatst gewijzigd door Kattenmeisje3045 op wo dec 06, 2017 2:10 pm, 3 keer totaal gewijzigd.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Gaurdians of the world

zo jun 18, 2017 8:39 am

Interessante opzet heb je daar. Het concept van "gidsen en bewakers" die zogezegd uit de gratie vallen, heeft potentieel.
Er zitten echter nog wel te veel taalfouten in het stuk. Misschien moet je het de volgende keer toch wat beter nalezen.
Enkele vriendschappelijke kritiekpunten:

Het verhaal heet Gaurdians of the world. Het correcte woord is guardians.
Let over het algemeen ook op de meervoudsvorm. Het komt vaak voor dat je de n weglaat waar er eigenlijk wel een n had moeten staan. Bijvoorbeeld: We waren de eerste die ze leerde tot God te bidden en Een paar mannen die zich priesters noemde. Bij leerde en noemde moet er nog een n achter.
Als je het over God hebt, moeten de bezittelijke voornaamwoorden met een hoofdletter beginnen. Dus: de mensheid was Zijn favoriete creatie.
We beschermde de wereld al voor jaren.
Er is wat mis met deze zin. Ten eerste zou het beschermden moeten zijn, met een n dus. Ten tweede is voor jaren een anglicisme, een te letterlijk uit het Engels overgenomen uitdrukking. Al vele jaren, of iets vergelijkbaars, zou beter zijn.
Mijn volk hielp de mensen toen de eerste stappen zetten waren wij er al om ze te begeleiden.
Let op de interpunctie. Dit is een te lange zin, en de zinsdelen passen totaal niet bij elkaar. Het lijkt alsof je een bepaalde zin in gedachten had, maar vervolgens besloot het roer om te gooien. Ik weet niet helemaal hoe ik het kan corrigeren. Je zal deze zin gewoon opnieuw moeten formuleren.
We waren namelijk veel te sterfelijk voordat.
Deze snap ik niet helemaal. Wat wil je hiermee zeggen?
maar we striefen net zo makkelijk
Moet "stierven" zijn.
ter midden van al het drama
Moet "te midden van" zijn.
Mijn ouders waren dood normale mensen
"Doodnormale mensen", aan elkaar dus.
Ook al bezat ik de wijsheid van de wereld, ik moest het echter voor me houden.
"Echter" is hier overbodig.
Hij schreeuwde echter niet hij bad tot God, hij vroeg hem om hem op te nemen in zijn schoot.
Let op de interpunctie. Ik zou er iets van Hij schreeuwde echter niet. Nee, integendeel: hij bad tot God, vroeg Hem om hem op te nemen in Zijn schoot.
Ik bad echter met hem mee, mijn moeder had naar me gekeken alsof ik gek geworden was.
De "echter" is hier weer overbodig. Op zich is het niet fout, maar je gebruikt het woord echter wel wat vaak. Ten tweede zou je hier misschien ook nog kunnen uitleggen waarom de ik-persoon nu zo'n drang voelde om met de man mee te bidden.
Hij verdiend het niet om vergeven te worden
Moet "verdient" zijn.
Ze streek met haar blanke hand over mijn zwarte haren.
Goede zin. Je geeft hier een mooi contrast weer. Zulke dingen zijn wat je tekst levendig maakt.
Haar mond toverde een glimlach op haar mond
Ik denk dat je wel kan zien wat hier fout is :lol:
Sinds die dag werden er bijna elk jaar iemand verbrand.
Moet "werd" zijn.
Maar al snel werden ook hun afgeschilderd tot heksen
Twee foutjes. Ten eerste is het gebruik van "hun" hier incorrect. "Hun" gebruiken in plaats van "zij" (wat hier correct is), is meer spreektaal. Het hoort niet thuis in een geschreven tekst. Ten tweede is het "afgeschilderd als".
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Guardians of the world

ma jun 19, 2017 7:47 am

Interessant verhaal en verhaallijn, al is fantasie niet mijn favoriet toch trekt dit verhaal.

Kijk uit naar het vervolg en verder geen punten naast die van JochemCommissaris
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Guardians of the world

do jul 13, 2017 7:23 pm

Goed begin van je verhaal. Ik vind het leuk om te lezen dat je de heksen (broeders en zusters) geschetst hebt vanuit het oogpunt dat zij juist goed doen in plaats van kwaad, ondanks dat de rest van de wereld dat niet zo ziet.

Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 1

ma jul 17, 2017 2:39 pm

Zodra ik ouder werd hielp ik de zusters in de kerk. Vooral om niet op te vallen. Ik maakte de kerk schoon, bakte het brood en perste de wijn. Ik begon weggevallen inde menigt, toch bleef ik wijsheid verspreiden. Mensen op het juiste pad brengen en te houden, het pad wat God voor ons had uitgestippeld. Maar de tijd naderde, ik moest op een dag vluchten. Verdwijnen naar een andere plek, of hopen op betere tijden.

Maar tijd was een luxe die ik niet had. de zuster fluisterde veel en soms hoorde ik geruchten over mijn broeder en zusters. In de holste van de nacht ging in naar het huis van een gids om hem of haar te waarschuwen. Maar elke keer weer vreesde ik dat mijn naam een keer zou vallen.

Op een dag had ik er genoeg van. Ik was zestien jaar oud, mijn beide ouders waren overleden aan een ziekte en ik had niemand meer. Niemand om me achter te verschuilen, mijn tijd in mijn geboorteplaats zat er op en ik vreesde voor mijn leven. Ik raapte mijn kleding in een zak en bond deze op mijn rug. Een laatste blik op mijn kamer en ik verliet het klooster. ,, Lisandra, wat doe je?’’ ik draaide me om de priester stond in de deur opening. ,, God heeft een pad voor me uitgestippeld, het is tijd dat ik hem ga volgen. Zoals u elke zondag verteld.’’ De priester kwam naar me toe en keek me diep in mijn ogen aan. ,, weet je welk pad?’’ ik schudde mijn hoofd ,, ik weet alleen dat dit het niet is.’’ Hij deed een stap naar achteren ,, je bent een van hun. Is dat het een demon verkleed als een jong onschuldig meisje.’’ Weer schudde ik mijn hoofd. ,, nee ik ben een kind van de heer. Brenger van zijn woorden, niets meer dan een nederige dienaar. Ik volg mijn hart en zijn zegen. Hij die alles weet zal zijn licht op mij schijnen en over mij waken.’’ De man knikte ,, degene die god dient staat dichterbij hem dan degene die afdwaalt van zijn pad.’’

Na zijn woorden draaide ik me om en liep de stad uit. Niemand hield me tegen, niet de soldaten die rond paradeerden met hun wapens. Hopend op een beetje vrouwelijke aandacht, maar toch hielden ze me niet tegen of werd ik lastig gevallen. Buiten de stadspoort draaide ik me om. In de komende jaren of misschien nooit zou ik hier terug komen. Met elke seconde dat ik hier bleef groeide het gevaar. Met iedere stap die ik van de poort afdeed. Verminderde de kans om ontdekt te worden. Elke keer weer als ik reizigers langs de weg zag of een koets voorbij me kwam stond mijn hart even stil. Bang om mee terug te worden genomen, om op de brandstapel te eindigen.

Maar iedereen liet me begaan. Niemand viel me lastig of niemand sprak me aan. Ik vond een verlaten huisje in het bos, daar zou ik mijn eenzame bestaan leidde. Mensen die hun weg waren verloren in het bos zou ik weer op het rechtte pad brengen. Vaak met een beetje verlichting erbij, de heer was me genadig en ik wist nog steeds niet waarom. Want zelfs in mijn solidariteit, ving ik berichten op van mijn verbranden broeders en zusters. Of zoals ik ze voornamelijk noem de gevallen. Want er leek geen weg uit dit bestaan, geen weg terug toen iedereen nog respect had voor onze woorden. Maar ik kon niet meer doen dan hopen, hopen dat het leven me zou toe lachen. Een kans op een normaal bestaan en niet afgezonderd in een bos voor de rest van mijn leven. Bang voor de mensen die ik behoorde te helpen.

Hoeveel ik ook wist, hoeveel wijsheid die ik ook bezat. Ik had niet op alles een antwoord. Vragen over het nut van mijn bestaan, bleven ook voor mij een mysterie. Waarom mijn gebeden niet gehoord leken te worden, het veel weg had met loze woorden in de ruimte. Ik verbood mezelf om er zo over te denken. Maar ik bleef het me toch afvragen, wat het nut was van gidsen in een tijd waar in godenloosheid centraal stond.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 2

ma jul 17, 2017 5:09 pm

Ik waste mijn kleding in de rivier vlakbij mijn huis. Toen er een groep reizigers mijn werk verstoorde. ,,Jufrouw, kunt u ons helpen?’’ ik keek het jonge echtpaar aan, ze hadden een zoontje bij zich. ,, Ik hoop van wel!’’ riep ik naar ze terug. Ik gooide mijn werk in een mand en zodra ik opstond stond het gezin bij me. ,, we zijn onze weg verloren in het bos. Kunt u ons de juiste weg wijzen.’’ Ik keek omhoog ,, ik zou de wegwijzen, maar ik moet er opstaan dat u en uw gezin bij mij verblijven vannacht.‘’ ook de man keek omhoog en de jongen knikte naar me ,, de nacht treed in , de zon zal is spoedig verlaten.’’ Zijn moeder greep hem bij de schouder ,, William stil.’’ De man schudde zijn hoofd. ,, dat kan ik niet van u aannemen.’’ Ik deed een stap naar voren ,, Het bos is niet veilig in de nacht. Als ik u verder laat gaan dan zullen jullie het daglicht nooit meer aanschouwen.’’ De vrouw slaakte een zucht ,, dan zit er niets anders op dan een nacht te blijven. Jack.’’ De man knikte en ik wenkte hun mee naar binnen.

Ik schonk hun een beker gekoeld water in en liet ze hun bedden zien. De nacht viel en de maan klom op het donkerblauwe canvas. De geur van gebraden vlees vulde mijn huisje. ,, Ik had geen gasten verwacht, maar vanochtend schonk een jager me dit zwijn.’’ Het gezin keek me geschrokken aan ,, u woont hier alleen en toch schenken mensen je vlees.’’ Ik knikte langzaam ,, de jager had ooit zijn been gebroken. Ik heb zijn been gezet en ervoor gezorgd dat hij naar zijn familie terug kon keren. Sindsdien vereert hij me met een bezoekje.’’ Het gezin blies opgelucht hun adem uit. Maar de angst stond nog steeds op hun gezichten te lezen. ,, waar rennen jullie voor?’’ de man stond op ,, dat gaat u niets aan.’’ mijn ogen keken hun onderzoekend aan. ,, gebeiteld met liefde, vormt de bond tussen een kind en zijn ouders. Als wolven beschermen de ouders hun kroost en zullen daarvoor zelfs het leven geven.’’ William keek me de hele tijd vol wijsheid aan. ,, je bent een gids?’’ de jongen knikte. Maar zijn moeder schudde haar hoofd. ,, ik heb de zoon van de duivel gebaard. We dachten het verborgen te kunnen houden, maar’’ ze barste in tranen uit. Ik pakte haar hand vast ,, je zoon, is een kind van god en jullie bevinden je op de juiste pad.’’ De vrouw stopte met huilen ,, waarom zegt u dit.’’ Ik stond op en pakte een boek uit mijn kast.

,, u bent een heks!’’ de vrouw sprong naar haar kind. ,, nee, ik ben een boodschapper, een dienaar van de heer. Ik heb ooit gediend in de kerk en daar heb ik leren lezen en schrijven.’’ De man keek me aan ,,waarom bent u daar niet gebleven?’’ ik zuchtte ,, de heer vond dat je ander pad moest bewandelen.’’ Ik keek naar William en knikte ,,ook ik ben een gids. Maar ik heb al op jonge leeftijd geleerd om mijn woorden te filteren.’’ Ik ging zitten en opende het boek. Er stonden plaatsjes in voor zijn ouders. ,, dit boek verteld het verhaal van de eerste gidsen hier op aarde. Ook verteld het verhaal van de bekende gidsen.’’ Ik bladerde door het boek en liet ze de verhalen zien ,, Hoe kom je aan dit boek?’’ ik gaf William een glimlach ,,ik heb het geschreven.’’ Zijn mond viel open ,, alle verhalen heb ik opgedaan en geleerd toen ik in de kerk werkte.’’ zijn ouders keken betoverd naar het boek. ,, William, ik heb een kopie van dit boek. Maar je moet me wat beloven, filter jezelf. Daarbij bedoel ik dat je moet letten , op wat je zegt en wat je doet. Je hebt een verantwoordelijkheid tegen over je ouders en de mensen die je in de toekomst gaat helpen.’’ Ik keek naar zijn ouders ,, God, zorgt voor degene die hem trouw te blijven. Zorg voor hem en blijf op het pad dat god voor je uit heeft gestippeld.’’ Ik keek naar buiten en zag de maan boven de boomtoppen verschijnen. ,,Zodra de zon opkomt moeten jullie verder. Te veel gidsen op een plaats, trekt te veel aandacht.’’ Ik pakte de hand van William ,, luister met je hart en blijf er naar luisteren. Je hart en god liegen nooit. ‘’ hij knikte. Zijn vader gaf me een hand ,,dank u wel.’’ Ik knikte ,, mijn ouders, zagen mij niet voor wie ik was. Jullie snappen en zien William nu wel. Ik ben blij dat ik jullie maar ook hem kon helpen.’’ Zijn moeder kwam naast zijn vader staan. ,, wij zijn blij dat je ons kon helpen. Als we een ander gids tegen komen, die zijn weg of hoop heeft verloren sturen we hem hier heen.’’ ik boog mijn hoofd en hoopte dat ze zouden uitkijken met tegen wie ze mijn locatie bekend zouden maken. Maar ik moest er vertrouwen in hebben. Iedereen ging naar bed en de volgende ochtend na een snelle ontbijt, was ik weer alleen in mijn solidariteit.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Guardians of the world

ma jul 17, 2017 5:30 pm

Goed vervolg weer
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 3

ma jul 17, 2017 7:07 pm

Nadat William en zijn ouders waren vertrokken, was ik weer op mezelf aangewezen. Toch hadden ze hun woord gehouden. Om de week kwam er een gids voorbij, een die zijn of haar geloof had verloren. Ik hielp ze weer op hun weg, de maanden verstreken en ik begon me geen gids voor de mensen te voelen. Maar een gids voor de gidsen.

De dag van mijn grootste uitdaging kwam op een regenachtige ochtend. Ik was bezig met het schrijven van mijn handleiding voor gidsen. Ik had sinds Williams gezin had ik al tien kopietjes geschreven en vijf er van alweer weggegeven. Ik legde mijn veer neer en stond op. Bij het openen van de deur, kwam een wind naar binnen gepaard met regen. Een man stond er voor ,, Kunt u me helpen. Ik ben heb mijn weg verloren, in de wanhoop om te overleven. ‘’ Ik stapte opzij en liet hem binnen. ,, wilt u wat te drinken, meneer.’’ Hij knikte en ik pakte in de keuken een beker met kruiden thee. Toen ik me omdraaide kreeg ik een lichte vorm van medelijden met hem. Hij stond er zo verloren bij. Zijn bruine haren hingen alle kanten op door de regen en de wind. Zijn bruine jas die had om het hemelwater tegen te houden, was zo donker geworden dat ik vermoedde dat het niet had gewerkt.

,, Hier heb ik je thee, honing staat in de kastjes. Ik ga droge kleding pakken en ik ga water koken vaar een warm bad.’’ Hij knikte en zijn schouders zakte ,, hoe oud bent u?’’ Ik liep naar de keuken en zette een grote pan met water op het vuur. ,, 23, hoezo?’’ Ik hoorde geen antwoord, dus draaide ik me om. Hij was aan tafel gaan zitten en keek naar mijn werk. Ik pakte een boek uit de kast. ,, Deze is klaar. Dus kun je even lezen terwijl je wacht.’’ Hij knikte ,, hoe kan jij me helpen. Ik heb verhalen over een gids der gidsen gehoord. Ik had je alleen ouder verwacht.’’ Ik plantte mijn handen in mijn heupen. ,, moet ik me beledigd voelen, of moet je ik je bedanken voor het compliment. Weet wel een ding, je bent in mijn huis.’’ Hij knikte en concentreerde zich op mijn boek. Dankzij mijn hulp aan de lokale dorpelingen net buiten het bos. Had ik van hun oude kleding gekregen zodat ik kleding had voor vermoeide reizigers. Ik pakte een shirt en een broek uit de kast en legde deze naast de ton.

De water was al aan het koken, toen ik terug kwam. Ik pakte met beide handen een hengsel vast en bracht hem naar de ton. Daar in gooide ik het warme water ,, Je bad is klaar trek die natte vieze kleren uit. Duik in water, zeep en een katoenen doek om je af te drogen liggen op het krukje er naast. Gooi je kleding in de mand, dan zal ik die wassen en laten drogen. ‘’ hij knikte en liep naar de badkamer. Ik sloot het kamerscherm en ging weer verder met mijn boek. Ik zat net te schrijven toen ik vanachter het kamer scherm hem hoorde zingen. Het was een zachte stem , het was een prachtige psalm. Ik spitste mijn oren en vergat zelfs even om te ademen.

Hij was klaar en nadat hij schone kleding aanhad kwam hij bij me zitten. Hij wees naar het boek ,, prachtig. Dat boek. De jongen William had me zijn kopie laten zien. Toch nu ik er echt in gelezen heb, voel ik me niet meer zo alleen.’’ Ik legde mijn veer neer en keek hem aan. Zijn mosgroene ogen leken dof en zonder levenslust. ,, Ik kan je niet helpen zonder je verhaal te weten.’’ Hij keek geschokt ,, ik weet niet of ik het je kan vertellen. Het is al te pijnlijk om er aan te denken.’’ Hij stond op en ging bij een raam staan. ,, Ik weet alleen dat god, me jaren geleden al heeft afgeschreven en ik geef hem geen ongelijk.’’ Ik keek naar zijn rug en aan zijn houding kon ik aflezen dat hij het meende. ,, God zou je nooit laten vallen. Je voelt je alleen minder verbonden met hem.’’ Hij boog zijn hoofd ,, je weet niet wat ik gedaan heb.’’ Ik liep naar de keuken ,, dat klopt en je mag het me vertellen, als je klaar bent.’’ Ik pakte een mes en begon groentes te snijden. ,, maar tot die tijd. Moet je helpen in en rond het huis. ‘’ hij draaide zich om en keek me aan ,, dat is afgesproken, Gids der gidsen.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 4

di jul 18, 2017 8:32 am

We waren aan het wandelen in het bos, tijdens het lopen plukte ik kruiden en eetbare paddenstoelen. ,, Onze taak als gidsen, is het helpen van mensen. Op welke manier ons het beste lijkt. Dit bos is voorzien met zowel eetbare goederen maar ook kruiden die je gebruikt voor medicijnen. Ik gebruik dit in mijn voordeel, door mijn verleden bij de zusters in de kerk en het ziekenhuis heb ik een naam opgebouwd als medicijn vrouwtje. Ook staat mijn deur open voor de verdwaalde reiziger zoals jezelf.’’ De man knikte en plukte een bloem. ,, De heer zorgt voor zijn mensen als een herder voor zijn kudde. Jij doet hetzelfde maar je neemt een andere vorm aan. Als een wolf in schaapskleding. Het gevaar is recht onder hun neus en ze kunnen niet voorbij je gezicht kijken?’’ ik schudde mijn hoofd. ,, nee, dat is niet wat ik bedoel. Waar jij het over hebt is de weg van Lucifer. Als een gids dat pad bewandeld is hij of zij niet beter dan de mannen die ons op brandstapel gooien. Wij zijn er om mensen aan te vullen met raad en daad.’’

Hij leek het nog niet te begrijpen maar hij ging er niet op in. We waren vlakbij mijn huis toen het geklop van paardenhoeven ons deed opkijken. Een man ter paard kwam recht op ons af, bij ons hield hij zijn paard in. ,, Goede dag, jufrouw Lisandra. U ziet er goed uit vandaag.’’ Ik boog mijn hoofd ,, Baron Adar. Hoe maakt u het?’’ hij knikte ,, best goed eigenlijk, mijn vrouw is bevallen van een zoon. Dat hebben we aan u te danken. Uw drankje hielp echt.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, Het was god, die u en uw vrouw heeft gezegend met een zoon.’’ De baron knikte en hij keek naar de man die in mijn gezelschap verkeerde ,, wie is dit, een vermoeide reiziger, opzoek naar onderdak?’’ ik knikte ,, Hij was de weg in het bos verloren. Hij kwam verzwakt aan bij mijn huis en ik heb hem tot mijn zorg genomen. Als hij aangesterkt is kan hij weer op weg. ‘’ de baron schudde zijn hoofd. ,, Jufrouw Lisandra, u bent te goed voor deze wereld.’’ Nu schudde ik mijn hoofd ,, je bent nooit te goed, niet in de ogen van de heer. Je moet altijd jezelf tegen over hem en jezelf bewijzen. ‘’ De baron glimlachte ,,nogmaals bedankt, ik zal een hert naar uw huis sturen als dank.’’ Ik bedankte de baron en hij reed weer verder.

,,Ik snap nu wat je bedoeld, met de mensen aan te vullen. Die man was het perfecte voorbeeld van een goede volgeling van de heer en toch begon hij van het pad te dwalen toen zijn vrouw kindloos bleef.’’ Ik knikte ,, elke zondag in de kerk zitten en bidden tot vergeving voor je zondes die week is niet genoeg. Bidden alleen is het halve werk. Ze moeten met hun hart geloven en niet alleen met hun hoofd. Vaak is het zien van een wonder, zoals een geboorte van een kind het kleine zetje wat een mens nodig heeft. Als het je aan zo’n wonder ontbreekt, laat het dan zien door alledaagse wonder. De zon die opkomt, een bloem in bloei.’’ Hij knikte ,, het gelach van een spelend kind?’’ ik klopte hem opzijn schouder ,, je begint het te snappen.’’ Hij schudde zijn hoofd ,, dat was een wonder die ik graag had willen horen.’’ hij liep van me weg. Deze man bleef een raadsel, hij was een gids maar zijn pad was zo onduidelijk dat ik begon te geloven dat hij gelijk had. Dat de heer hem inderdaad had achtergelaten. Ik schudde met mijn hoofd, dit kon niet waar zijn. ik moest achter zijn verleden komen, alleen dan kan ik hem helpen om het heden te leven en de toekomst te dromen. Maar ik kon hem tot niets dwingen, het moest uit zichzelf komen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Guardians of the world hoofdstuk 5

di jul 18, 2017 8:36 am

Ik zat weer aan tafel te werken aan mijn kopie voor mijn gast. Toen er op de deur werd geklopt, met een zucht legde ik mijn veer neer. Zo kwam het niet op tijd af, ik voelde dat hij op het punt stond me in vertrouwen te nemen. Hij liep naar de deur want hij schrobde de vloer en was er dus het dichtste bij. In de deur opening stond een jong meisje, ik gokte een jaar of vijf. Haar knie lag helemaal open en haar gezicht was betraand. Hij zakte meteen op zijn knieën ,, Wat is er kind?’’ ik had hem nog nooit zo openhartig gezien. Ik stond op, ze stond te beven. ,,Laat haar binnen.’’ Hij pakte haar hand en bracht haar over de pas geschrobde vloer naar me toe. ,, Kind vertel me hoe je heet.’’ Hij liet haar zitten en liep meteen naar de keuken om een beker water te halen. Hij zette het bij haar neer en ging weer op zijn knieën. ,,ben jij je ouders kwijt?’’ Ze knikte en barste weer in tranen uit. Hij stond op en gaf haar een knuffel. Hij keek me aan ,, kan ze hier blijven?’’ ik knikte ,,Tuurlijk, maak een bad voor haar klaar en pak wat kleding uit de kast. Ik moet vast iets voor haar hebben om aan te trekken. Dan neem ik een kijkje naar haar knie.’’ Hij ging meteen aan de slag ,, O, doe wat Kamille en lavendel in het bad.’’ Hij knikte. Ik maakte de wond schoon, de snee was oppervlakkig.

Hij kwam de kamer binnen gelopen ,, Het bad is gereed, voor je mijn kind. Neem de tijd.’’ Het meisje stond op en liep naar de ton. Hij deed het kamerscherm dicht, toen hij zich omdraaide had hij tranen in zijn ogen. ,, dat heb je goed gedaan.’’ Hij keek me aan en knikte ,,ik had een dochter, voordat ik hier kwam overleed ze.’’ Ik stond op en liep naar de keuken ,, was ze ziek?’’ hij knikte weer ,, de pest, ik bleek immuun te zijn. Mijn vrouw was tijdens haar geboorte al overleden. Ik heb letterlijk alles uit de kast gehaald om haar te redden. Maar het was niet genoeg.’’ ik begon met het fijn stampen van kruiden. ,, Hoe heten ze?’’ ,, Vanna, haar naam was Vanna. Ze was niet veel ouder dan dit meisje.’’ Ik pakte een pan en gooide daar water en de gestampte kruiden in, deze hing ik boven het vuur in de haard. ,,is haar dood de reden waarom je bent afgeweken van je pad.’’ Hij pakte uit de bewaarkast een stuk vlees en begon het in stukjes te snijden. ,, God, toonde haar geen genade. Hoe hard ik ook tot hem bad. Net voordat ze haar laatste adem uitblies, overwoog ik zelfs tot Lucifer te bidden.’’ Ik keek hem doordringend aan ,, heb je het gedaan?’’ hij knikte ,, ik had niets meer te verliezen. Maar voordat ik het gebed klaar had, was ze er al niet meer.’’

Dat was het dus, hij had een open wond in zijn hart. Iets waarvan hij moest genezen, hij was door de wanhoop zijn pad verloren en had zich zelfs tegen god gekeerd. Ik keek toe hoe hij het vlees in de pan gooide en vroeg me af of ik hetzelfde zou hebben gedaan. Het meisje kwam aangekleed en wel achter het kamer scherm vandaan. Ik schonk haar een vriendelijke glimlach ,, heb je honger.’’ Ze knikte. ,, Mooi, we hebben soep en daarna moet jij gaan rusten. Het is al laat.’’ ze keek onzeker naar mij en toen naar hem ,, Mijn naam is Lisandra en je hebt niets van mij te vrezen.’’ Ze knikte langzaam en keek toen naar hem. ,, mijn naam is Zimri en ik ben een gast van jufrouw Lisandra, net als jij. Wil je ons vertellen hoe jij heet.’’ Ze dacht even over zijn woorden na ,, Gemma, mijn naam is Gemma. Gaan jullie mijn ouders zoeken. ‘’ Ik liep naar haar toe ,, maar natuurlijk, gaan we je ouders zoeken. Maar het word snel donker hier in het bos, mijn vriend Zimri vertrekt morgenochtend meteen.’’ Ze schudde haar hoofd ,, waarom niet nu?’’ hij kwam bij me staan ,, het is gevaarlijk in het bos. Hier in dit huis zijn we veilig. Maar daar buiten lopen wilde dieren. ‘’ haar onderlip begon te trillen. Ik gaf een elleboog stoot aan hem ,, Maar de heer zal over je ouders waken. Maak je maar geen zorgen.’’ Hij keek naar mij en ik knikte goedkeurend. Misschien was dit zijn eerste stap tot het hervinden van zijn pad.
Zet je dromen op papier.

Terug naar “Fantasie”