Drakenstrijder

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Drakenstrijder

vr apr 07, 2017 12:28 pm

Afbeelding
Hoofdstuk 1

De wereld was jong, naast de dieren leefde maar drie belangrijke levensvormen. De mensen, de tovenaars en de draken.

De tovenaars reageerde over de wereld en hadden de draken tot slaaf gemaakt. De gewone mens lieten ze met rust, want wat voor bedreiging konden de normale magieloze mens nou zijn. Ze voorzagen de paleizen met eten en hulp in het huishouden. Maar voor de rest nutteloos. De draken, dat was een ander verhaal. Dat waren wezens met vele magische krachten en met hun machtigste wapen hun vuur konden ze iedereen verslaan. Niet dat er vijanden waren want de tovenaren leefde in vrede.

Op een zwarte dag bedachten tien jonge draken dat ze niet langer onder de juk van de tovenaars wilde leven en ze kwamen in opstand. Het bleef echter niet bij hun eigen meesters ,ieder tovenaar moest weg. Ze vermoorde de ene tovenaar na de andere en bevrijde daar elke keer weer meer draken er mee.

De laatste tovenaar was een goed aardig man hij had echter maar een draak. De gouden draak Chelena, hij hield erg veel van haar en zij van hem. Maar de tien jonge draken zagen niet zijn goede hart die openstond voor de rebellerende draken. Chelena vocht voor haar meester met al haar macht en magie. Toch slaagde de draken om haar meester en vriend te doden. Het ligt niet in de aard van een draak om te haten, maar deze jonge draken hadden de haat in Chelena’s hart verwekt. Ze bundelde al haar magie bij elkaar en vervloekte de jonge draken ,, Elke draak nu en in de toekomst zal geen claim leggen op zijn en haar magie. Ook het vuur zal doven tot hun volwassen levensjaar.’’ De jonge draken wilde haar doden maar hun vlammenwerper doofde in hun monden. De draken vluchtte.

De mensen kregen door dat de draken geen krachten meer hadden. Een voor een vielen zij te prooi aan de speren en wapens van de gewone sterfelijke. Nu ze machteloos waren wenste de draken dat hun voormalige meesters nog leefde. Smekend gingen ze naar Chelena maar die weigerde om haar vloek terug te draaien. Al haat in de hart van een draak is gekomen. Is vergeving ver te zoeken. Het kon haar niet schelen, dat haar ras zou uitsterven.

De oudere draken die niet door de vloek getroffen waren. bedachten een list. Zij bundelde hun magie en ontwierpen een nieuwe vorm voor zichzelf, een menselijke gedaante. Zo konden ze onder de mensen lopen zonder gedood te worden. Deze spreuk gaven ze aan iedere pas geboren draak. Zodat die zijn leven met een eerlijke start kon beginnen. Ook gaven ze het broeden op en baarden ze hun nageslacht nu levend.

Maar wat de draken niet wisten was dat er bij iedere vloek een uitweg was. Chelena wist dit echter wel. Eens zal er een jonge draak uit haar lijn opstaan en met een daad van ware moed de vloek die uitgesproken was met haat verbroken worden.

Nu was de wereld wat ouder, technologie had de wereld in zijn greep gekregen. Gebouwen reikte nu tot de wolken en waren gemaakt van glas en staal. Draken kenden mensen nu alleen nog maar uit sprookjes.

De draken gingen mee met hun tijd. De jonge draken gingen naar leerinstituten van af hun zestiende levensjaar. Daar werden ze klaar gestoomd voor hun 21 levensjaar op deze levensjaar ontvingen de draken hun magie en vuur. De draken waren de vloek niet vergeten en zeker niet degene die hem had uitgesproken. De afstammelingen van Chelena werden het liefst gemeden, ook op de leerinstituten werden ze vaak geweigerd in plaats van toegelaten. Daarom hielden de ouders hun kinderen thuis om ze daar op te leiden.

Maar het gevaar voor de draken is nog niet helemaal verdwenen, een kleine groep mensen is blijven geloven in de draken en hun magie. Zij zien de draken als een gevaar dat uitgeroeid moest worden.
Laatst gewijzigd door Kattenmeisje3045 op do apr 12, 2018 10:59 am, 2 keer totaal gewijzigd.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 2

vr apr 07, 2017 2:08 pm

De wekker ging af en ik sloeg het ding van de kast, waar het opstond en verborg mijn hoofd onder mijn kussen. Ik wilde niet dat het tijd was, de hele vakantie had ik dag en nacht gewerkt en nu wed er van me verwacht dat ik weer braaf in de school banken ging zitten. Mijn bed begon te schudden ,, Catherina, sta op het is de eerste dag van school.’’ Ik haalde mijn hoofd onder de kussen vandaan. Ik keek recht in de groene ogen van mijn tien jaar oude broertje ,,Kyle, maak dat je weg komt.’’ Maar hij ging niet weg, met een zucht sloeg ik de dekens van me af en stapte uit bed. Ik keek recht in een spiegel. Mijn goudblonde haren stonden alle kanten uit. Met een geïrriteerde blik keek ik Kyle aan. ,, Kleine dwerg ik ga me aankleden.’’ Met grote ogen rende hij mijn slaapkamer uit. Ik stond op van mijn bed en deed de deur achter hem dicht.

Ik draaide me om en leunde met mijn rug tegen de deur. Ik keek mijn kleine kamer rond, het was zo klein dat er maar plaat was voor mijn bed en mijn kledingkast die er naast stond. Zelfs een bureau waar ik mijn huiswerk aan kon maken past er niet in. Ik vond het niet erg, sinds mijn vader was verdwenen had mijn moeder zich drieslagen in de rondte gewerkt. Waaronder veel nachtdiensten. Ik liep naar mijn kledingkast en deed deze open, ik had niets veel kleding maar wat ik had was handmade, door mijzelf. Ik pakte een spijkershort en een zwart topje. Snel kleden ik me aan en ik kamde voor de spiegel mijn haren. Daarna pakte ik mijn schoolspullen in en deed de ketting met de hanger van een gouden draak om.

Ik liep mijn kamer uit en liep naar de keuken waar mijn moeder druk bezig was met het klaar maken van het ontbijt. ,, Mam, dat had ik ook wel kunnen doen , je was laat thuis vannacht.’’ Ik hoorde mijn moeder zachtjes snikken ,, Ik weet het maar ik ben weer opgeroepen en Kyle moet ook nog naar school gebracht worden.’’ Ik liep naar haar toe en gaf haar rug een knuffel ,, Als het jou wat meer tijd geeft en rust breng ik Kyle wel naar school. Heb een auto nu onder de kont en het ligt op de route.’’ Ik vulde mijn moeder zich ontspannen. Ik voelde haar diep adem halen, mijn handen gingen al naar mijn oren ,, Kyle, ontbijt is klaar en je moet opschieten. Catherina gaat zo meteen weg en jij gaat met haar mee!’’ niet veel later hoorde we zijn voeten stampen. Ik hielp mijn moeder met het smeren van de broodjes voor de lunch. Ik stopte deze in een papierenzak. Kyle kwam de keuken in gerend en graaide het broodje wat mijn moeder net klaar had gemaakt, uit haar handen en stopte deze in haar mond.

Ik sloeg mijn hand voor mond en kreunde. Met een waterige glimlach pakte ik de boterham van mijn moeder aan. Toen ik weg wilde lopen omhelsde mijn moeder me ,, Ik ben zo trots op je vergeet dat nooit.’’ Ik keek haar vreemd aan maar ik zei niets terug en ik liep achter Kyle de deur uit.
Laatst gewijzigd door Kattenmeisje3045 op do dec 07, 2017 1:05 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 3

vr apr 07, 2017 2:09 pm

In mijn tweede hands pick-up reden we naar Kyle’s school. Zijn vingers gleden over de volume knop van de radio. Op een gegeven moment klonk keihard Lemonade mouth met She so gone, uit de speakers. Ik keek opzij en zag hem op een luchtgitaar mee te spelen. Met zijn ondeugende groene ogen keek hij me aan. Dus kon ik niets anders doen dan keihard meezingen. Mensen die langs ons reden keken verbaasd naar ons. Het nummer was net afgelopen toen we voor zijn school stopten. Hij stapte uit ,, Hé Dwerg!’’ hij draaide zich om ,, Ik kom je ook weer ophalen.’’ Hij knikte en rende het schoolgebouw in.
Ik schudde mijn hoofd en voordat ik wegreed draaide ik de volume van muziek weer normaal. Het was nog geen tien minuten rijden naar mijn eigen school. Ik parkeerde mijn auto, maar ik bleef zitten. Ooit was ik net zo enthousiast geweest als Kyle om naar school te gaan. Mijn vader was nog bij ons, maar alles was veranderd toen hij op een nacht was verdwenen. Er waren geen signalen vooraf hij kwam gewoon niet thuis van zijn werk. Mijn moeder belde politie maar die vonden niets. Maar dat had ik ook niet verwacht, mijn vader had me verteld over de jagers die onze soort opjaagde als wilde beesten. Toen mijn vader niet thuis kwam vreesde ik voor zijn leven en de mijne. Mijn moeder en mijn broertje zouden ons lot niet delen, want zij waren gewone stervelingen.

Ik was zo diep in gedachten verzonken dat ik niet merkte dat er iemand naar mijn auto liep, ik schrok op van een luide klap. Ik keek naar buiten en daar stond een jonge man met blauwe ogen, kort blond haar en flink gespierd. Ik draaide met mijn ogen en stapte uit. ,, He,David.’’ Hij glimlachte ,, He, Catherina nog even en de vakantie is voorbij.’’ Hij rende van mij weg naar een groep mensen, populaire mensen. Ik zuchtte het toch dat zo’n lieve jongen om kan gaan met zulke achterlijke mensen. Ik liep met grote passen naar het grote gebouw van rode bakstenen. Bij de deur stond het clubje ,, He nerd’’ .Ik gaf ze hun gevraagde aandacht niet en liep gewoon door. Ik hoorde de meiden lachen en ik hoorde David mij verdedigen. Hij wist hoe het was om een ouder te verliezen, zijn beide ouders hadden hem gedumpt bij zijn grootouders. Maar hij werd niet uit gelachen omdat want zijn grootouders waren rijk.

Ik liep naar mijn kluisje en deed deze ging na veel moeite open. Het geluid in de gang was oorverdovend, ik kon mijn eigen gedachten niet eens horen. Ik pakte mijn boeken en keek op de deurtje waar foto’s van mijn familie en David hingen. Hij was ooit mijn beste vriend tot deze school. Iemand beukte tegen me aan. ,,Je bent echt zielig.’’ Ik keek opzij daar stond Sam een van de cheerleaders. Ik zuchtte en deed mijn kluisje dicht. ,, Sam, we waren vrienden, niets meer niets minder. Ik heb deze foto al sinds we hier op school kwamen en hij hangt nu in mijn kluisje. Deal er maar mee.’’ Ik wende mijn blik van haar af en liep weg. Ik hoorde haar iets roepen maar wat, dat hoorde ik niet door het lawaai in de gang.

Ik bereikte mijn lokaal ik zuchtte, net toen ik het lokaal binnen wilde stappen klonk de bel. Ik draaide me om en zag de menigte verdwijnen. Na twee seconde was de gang bijna uitgestorven. Ik stapte het lokaal in en ging op een stoel zitten op de voorste rij. De leraar keek iedereen met zijn havikogen aan van achter zijn bureau. Mijn eerste vak was Mythologie en dit semester ging het over mythische wezens. De les begon en ik deed net alsof ik aandachtig luisterde maar mijn gedachten waren heel ergens anders. Ik werd op geschrikt door de stem van de leraar ,, Kan je me vertellen hoe draken eruit zien.’’ Ik zuchtte dit was typische een vraag voor mij. ,, Er is geen specifieke vorm bekend, iedere cultuur heeft een andere vorm.’’ Hij knikte goedkeurend. Ik hoorde mensen achter me fluisteren ,, Nerd.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 4

vr apr 07, 2017 2:10 pm

De les was gelukkig snel voorbij en de leraar vroeg mij gelukkig niets meer. Toen de bel ging was ik als eerste het lokaal uit, bijna snel wandelend naar de volgende les scheikunde. Vandaag zou de leraar me weer op zadelen met een leeghoofd die op mijn goede inzet meelift. Ik stapte het lokaal in en ging achter mijn gebruikelijke tafel zitten. De rest van de klas stroomde langzaam binnen en ging zitten. De leraar in zijn lange witte jas stond achter zijn en begon zijn les. Al snel begon hij met indelen van de labpartners. Ik zuchtte en keek uit het raam, maar ik schrok op toen hij mijn naam noemde. ,, Catherina jouw labpartner is David.’’

Mijn hart maakte een klein sprongetje in welke wereld ben ik nu. In mijn dromen of in de echte, daar was ik nog niet helemaal over uit toen David naast me kwam zitten. Zijn eeuwige grijns stond op zijn gezicht. Maar voor het eerst sinds drie jaar zag ik dat deze oprecht was. Een van de meiden stak haar hand op ,, Maar meneer Catherina was mijn labpartner vorig jaar. Zou het dit jaar ook kunnen?’’ Mijn hart zonk weg in mijn schoenen. Het was Sam weer, in mijn gedachten probeerde ik de leraar een keiharde nee te sturen. Ze had vorig jaar de hele tijd met me meegelift en we hadden een goed cijfer gekregen ,maar niet dankzij haar. Gelukkig schudde de leraar zijn hoofd ,, sorry, Sam. Maar ik heb deze groepjes vorig jaar al bedacht.’’ Sam slaakte een kreet van frustratie uit, maar zei niets meer.

We begonnen het practicum met een hele hoop theorie en mijn labpartner deed deze keer wel mee. Me maakte om de zoveel tijd een grapje en het voelde weer of ik mijn beste vriend terug had. Ook al wist ik dat het na de bel weer terug bij af was. We begonnen met de praktijk, we trokken onze jassen aan en zetten onze brillen op. Iedereen begon heel serieus met de test, wat ik persoonlijk heel normaal vond. Maar na een tijdje hadden een paar er al geen zin meer in en begon te dollen. Hoewel de leraar zijn best deed om orde te houden, wilde dat niet lukken. Ik keek naar David die zijn schouders ophaalde en wij gingen door. Opeens hoorde ik een luid gebubbel achter me, ik draaide me om en zag dat het vloeistof in het reageerbuisje achter me zwart kleurde. De leraar zag het niet ,, Duiken!,, riep ik zo hard als ik kon. Iedereen reageerde onmiddellijk, het buisje sprong en een gas kwam vrij. Ik probeerde naar de deur te tijgeren, maar het gas maakte me slaperig. Ik was bijna bij de deur toen ik het bewustzijn verloor.

Ik werd langzaam wakker door een stem ,, Catherina, word wakker.’’ Ik hoorde een lichtte paniek in de stem. Ik deed langzaam mijn ogen open, maar de wereld nam nog geen vaste vormen aan. ,,Catherina, alsjeblieft.’’ Ik knipperde met mijn ogen en ik zag dat David over me heen gebogen was. ,,Wat is er gebeurt?’’ Nadat ik de vraag had gesteld wist ik het weer. Ik stak mijn hand op ,, laat maar.’’ Ik krabbelde overeind en keek om heen. Het lokaal was verlaten, ik begreep het niet was dit een vorm van een zieke grap. Maar als dat zo was wat deed David dan hier. Ik stond op en deed de deur van het klas lokaal open. Maar ook op gang was geen levende ziel te bekennen. Ik keek om naar David die me ook een lichtte angst aankeek. We liepen de gang op, opzoek naar een paar zielen. Maar de school was uitgestorven. We kwamen bij de buiten deuren en we duwde deze open. Maar ook daar was iedereen verdwenen. Auto’s stonden verlaten op straat. Ik hapte naar adem en ik rende naar mijn auto. David die niet begreep waar mijn angst vandaan kwam rende met me mee. ,,Wat is er?’’ Hijgde hij toen we bij mijn auto waren aangekomen. ,, Mijn familie.’’ Dat was wat ik kon uit brengen toen ik de deur van de auto openrukte. David knikte en rukte ook een deur open.

Samen reden we naar mijn broertjes school. Maar de weg stond vol met verlaten auto’s. Toch bereikte we het zonder schade. Ik zette de motor af en rende het gebouw binnen. Maar mijn broertje zag ik nergens.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 5

vr apr 07, 2017 2:12 pm

Paniek sloeg langzaam toe mijn vader sprak van deze dag, De reiniging. Zo noemde hij het de jagers zouden dan iedereen van onze soort die niet in bescherming leefde onschadelijk maken. Maar waar laten dat David? Hij was geen draak en ik hoopte diep in mijn hart dat hij geen jager was. Ik strompelde terug naar de auto. Ik kon aan Davids ogen al zien dat hij geraden had wat ik had gevonden. Opeens werden zijn ogen heel groot. Iedere vezel in mijn lichaam was direct alert. Ik draaide me om en zag een vrouw staan. Met tevreden glimlach stond ,,Smerig beest je dagen zijn geteld.”

Mijn hand ging heel langzaam naar mijn ketting. Maar de vrouw had waarschijnlijk door wat ik van plan was. ,, Daar komt niets van in draak.” Ze rende op me af en ik kon net weg springen. In mijn sprong duwde ik op mijn ketting. Ik baden meteen in een gouden licht die me deed veranderen in een monster met klauwen, staart en vleugels. Mijn amber kleurige ogen waren in reptielenogen veranderd. Ik had ook een speer in mijn klauwen. Ik ging in de strijd houding staan ,, Kom maar op jager, mijn naam is Catherina Golden . Afstammeling van Celena.’’ Mijn stem klonk zo onnatuurlijk uit mijn bek, dat ik er zelf bang van werd. De vrouw der mond vertrok in een gemene glimlach ,,wel bedank dan je voorouder maar.’’ Ze viel aan maar ik wende het af met mijn speer. Met mijn staart probeerde ik haar benen onder haar lichaam weg te slaan, maar ze sprong er over heen.

Het gevecht duurde voort en ik voelde dat ik langzaam moe werd. Maar de jager leek een onuitputtelijke kracht te hebben. Ik hoorde David mijn naam roepen, dat leidde me even af. De jager zag dit en greep haar kans. Ik zag net te laat haar zwaard en deze boorde in mijn schouder. Ik schreeuwde het uit van de pijn. Ik schoot weer terug naar mijn menselijke gedaante. Ik voelde me zo kwetsbaar, de jager der ogen gloeide van enthousiasme. Maar toen ze de genade slag wilde geven sloeg ze opeens achterover. Ik knipperde verbaas met mijn ogen, David stond opeens naast me ,, Kom op we moeten gaan.’’ Ik snapte er niets van, hij was geen draak en blijkbaar ook geen jager. Wat was hij dan wel? Maar er was geen tijd om er bij na te denken. Ik was gewond en dus ook kwetsbaar.

,, Je moet naar het ziekenhuis.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, daar zijn jagers, we moeten naar de gouden draak.’’ David keek me verbaasd aan ,,Het restaurant?’’ ik knikte. Hij haalde zijn schouders op en we sprongen in mijn auto maar dit keer zat hij achter het stuur. Hij reed met hoge snelheid weg. Bij elke bocht en stilstaande auto, hapte ik naar adem. ,, Geen zorgen als ik schade rij krijg je van mij een nieuwe auto.’’ Die woorden stelde me echter niet gerust. Uiteindelijk stopte we met piepende remmen voor het restaurant. We stapte uit en liepen naar de achterdeur. Daar klopte ik zo hard als ik kon. Ik had al veel bloed verloren en ik voelde me zwakker worden. De deur ging voorzichtig open een oude vrouw keek ons recht aan. ,, Wat moeten jullie?’’ Ik wankelde op mijn benen ,, We moeten naar het instituut.’’ Mijn woorden klonken ook al onvast. ,, Van welke familie, ben je kind?’’ Ik zakte bijna in elkaar ,,Gouden draak.’’ Toen werd alles zwart.

Ik hoorde stemmen ,,je vriendin knapt al erg op. Maar jonge man ik ben vergeten te vragen van welke familie ben jij.’’ De vrouwe stem klonk aardig maar dwingend. Ik opende mijn ogen en mijn mond ,, Dat wil ik ook wel weten.’’ Ik zag dat ze beiden schrokken. Maar David keek onzeker ,, Ik ben geen draak, maar ook geen jager. Ik weet het niet.’’ Langzaam kwam ik overeind en keek hem recht in zijn blauwe ogen aan. ,,Hoe versloeg je eigenlijk die jager? Je stond bij de auto.’’ Hij maakte een beweging met zijn arm ,,zo’’. De oude vrouw hapte naar adam. ,, Nu zie ik het, je lijkt zoveel op hem.’’ Nu was het de beurt aan David en mij om haar verbaasd aan te kijken ,,op wie?’’ was mijn vraag. ,,Op Nio.’’ We begrepen het nog niet en dat zag ze ,, De laatste tovenaar.’’
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 6

vr apr 07, 2017 2:15 pm

Ik hapte naar adem, mijn David een tovenaar. ,, hoe weet u dit zeker?’’de vrouw keek me strak aan ,, ik heb de man gekend, tot zijn laatste adem.’’ Nu snapte ik wie ik tegen over me had. ,,U bent Chelena. De originele gouden draak.’’ De vrouw knikte trots. Ik had zoveel verhalen over deze draak gehoord, vaak in de slechtte zin. Maar vader vertelde me ook hoeveel zij van tovenaar Nio gehouden had en hij van haar. ,, Wacht wie , wat waar?’’ David leek het nog niet helemaal te begrijpen. ,, Weet je nog de lessen van vorig jaar bij mythologie?’’ David knikte ,, wel dat was geen mythe maar echt gebeurd.’’ Hij knikte langzaam alsof hij al de lessen van vorig jaar na aan het gaan was. ,, Maar waar laat dat mij.’’ Chelena zuchtte ,, Nio was sneller van begrip. Je bent de reïncarnatie van Atlas. Met al zijn knappe trekjes en magie vandien.’’ David knikte het was nu volkome logische.

Ik had zoveel vragen, maar David en ik waren nog lang niet veilig. We moesten naar het instituut daar gingen alle draken heen in tijden van nood. ,, We moeten gaan Chelena.’’ Ze knikte en wuifde ons mee, zonder aarzelen liepen we met haar mee. Ze leidde ons naar een gigantische kamerscherm ,, hier achter ligt het portaal naar de instituut, maar weet wel Catherina ze zullen je proberen te weigeren. Als dat gebeurt roep je maar.’’ Ik knikte en stapte achter het kamerscherm, ik stond niet meer in het restaurant. Maar een eiland midden in de zee met daarop een kasteel. Niet veel later stond ook David naast me, ook Chelena was met ons meegekomen. Dat baarde me echter zorgen haar restaurant was de enige portaal van de stad. Als zij hier was wat gebeurde er met de draken die achter waren gebleven. Ik besloot om er niet te lang bij stil te staan. We liepen naar de grote houten deur.

Ik rechtte mijn rug en zei luid. ,, Catherina Golden van de orde van de Gouden Draak. Verzoekt om toegang in de instituut. De deuren bleven dicht, zelfs niet na een paar minuten wachten, ik rechte mijn rug opnieuw en stelde opnieuw mijn verzoek. Maar voegde er dringend aan toe ,, De reiniging is begonnen.’’ Nu sloegen de deuren bijna direct open. Een streng uitziende magere man kwam naar buiten ,, Je bent niet welkom mevrouw Golden en hij al helemaal niet.’’ Hij wees naar David, het leek wel of hij Chelena helemaal niet gezien had. Ik keek de man strak aan ,, We lopen gevaar en u weigert ons toegang. Twee kinderen van zestien.’’ Het was geen vraag die ik hem stelde meer een bevestig. De man knikte, zijn ogen rustte op David ,, Daar mag jij je grootmoeder voor bedanken en hij is overduidelijk een jager, als hij niet met de andere stervelingen is verdwenen.’’ David en ik keken vol afgrijzing naar de man.

,, Je bent geen spat verandert Markus Red.’’ De man sprong op toen hij Chelena’s stem hoorde. ,, Chelena, dat kan niet.’’ Chelena stapte naar voren en keek Markus nu recht in zijn ogen aan. ,,Reken maar dat het kan. Je hebt mijn zoon aan zijn lot overgelaten en een heel gezin uit elkaar gescheurd. Maar mijn kleindochter is een heel ander verhaal. Wat die jongen betreft er is een derde mogelijkheid. Hij is geen sterveling maar een wezen van magie.’’ Markus hapte naar adem, zijn ogen schoten van Chelena naar David en dan weer naar mij. Hij twijfelde heel even maar deed dan nog een stapje opzij. ,,Welkom in het instituut familie Golden en vriend.’’ We stapte naar binnen, de deuren sloten onmiddellijk weer achter ons. ,, O, even ik heb Jackson niet aan zijn lot overgelaten. Hij is mijn beste vriend.’’ Ik draaide me naar hem om ,,is niet was.’’ Hij zei geen woord en liep gewoon door. Ik keek naar Chelena die blijkbaar mijn grootmoeder was, maar ook zij bleek het antwoord niet te hebben.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 7

vr apr 07, 2017 2:16 pm

Een groepje jongen draken kwam op ons aflopen ,, Meneer Red heeft ons gevraagd om jullie je slaap vertrek te wijzen.’’ We zeiden niets terug we knikte enkel en liepen met ze mee. Allemaal hadden ze een ketting om in allerlei verschillende kleuren. Maar geen andere gouden draak liep er tussen. We liepen door de gangen van het kasteel hou oud het er van buiten uitzag, zo modern was het ervan binnen. de gangen waren wit gepolijst en op de vloer lag roodkleurige hout. Om de twintig meter was er een zwarte deur, ik had bedacht dat het naar een lokaal of een slaapvertrek zou zijn.

We liepen op een stalen trap af, het groepje hield hier stil. ,, Deze trap op en dan komen jullie uit bij een deur.’’ Voordat wij iets konden zeggen liepen ze alweer weg. We keken ze na, een jong meisje botste tegen een paar op en struikelde. Maar nog voordat zij kon struikelen over haar eigen voeten. Was ik al bij haar, om haar op te vangen ,, Hé, gaat het.’’ Ze keek me met roze kleurige ogen aan. ,,Bedankt, mijn naam is Daan Pink.’’ Ik knikte en keek even snel naar haar ketting, deze was inderdaad roze. ,, Aangenaam Daan, mijn naam is Catherina. Dit is mijn grootmoeder en mijn beste vriend David.’’ Daan zwaaide nogal verlegen naar hun. ,, Jullie zijn de gouden draken waar iedereen het over heeft. Ga maar naar jullie kamer en Catherina nadat jij je hebt opgefrist laat ik je de school zien. David mag mee maar, meneer Red heeft me gezegd dat ik hem op het hart moest drukken dat hij alleen bij de magie lessen aanwezig moet zijn.’’ Nadat ze dat gezegd had maakte ook zij zich uit te voeten.

We liepen de trap op naar onze kamer, waar drie bedden stonden. Naast iedere bed stond een kast met daar in de schooluniformen voor David en mij. Ik pakte de uniform uit de kast en legde dat op het bed. ,, Ze maken een grapje zeker.’’ Ik keek naar het witte blouseje en de oerlelijke geruite rok, waar een enkel gouden draad in verweven zat. De uniformen van de andere zagen er veel beter uit. David pakte ook de zijne en ook die van hem zag er niet uit. Heel ouderwets. Hij schudde langzaam zijn hoofd en knipte toen met zijn vingers. Zijn ogen werden groot toen de kleding op zijn bed veranderde in het moderne uniform. Ook Chelena zette groten ogen op, David keek heel verbaasd naar zijn handen en liep toen naar mij. Hij schudde weer met zijn hoofd en knipte toen in zijn vingers. Nu veranderde mijn rok in een geheel goudkleurige rok, ik gaf hem van blijdschap een knuffel. Pakte de kleding en ging me omkleden in de aangrenzende badkamer.

Daarna snelde David die inmiddels ook omgekleed was en ik naar beneden. Daar stond Daan al op ons te wachten. ,, Kom, er is veel te zien.’’ En ze rende weg met ons achter haar aan. ze liet ons de ene lokaal zien na de andere, ook de eetzaal en gymzaal. ,, Ik moet jullie nog een lokaal laten zien dat is het magielokaal. Maar we moeten zachtjes doen want er is een les bezig.’’ We liepen naar een zwarte deur, Daan klopte er heel zachtjes op. We hoorde niets maar opeens vloog de deur open. Vertwijfeld liepen wij het lokaal binnen. ,, Juffrouw Pink. Kunt u mij vertellen waarom u stoort.’’ Daan zei niets maar David en ik liepen naar. Binnen maar in de klas bleven wij stokstijf staan. ,,Mevrouw Pink ik vroeg u wat.’’ De man die voor de klas stond draaide zich om van het bord. Hij liet zijn krijtje van schrik uit zijn handen vallen. Ik liep langs de tafels naar hem toe en ik negeerde de andere leerlingen. ,, Pappa?’’ hij knikte en ik vloog hem om de hals.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 8

vr apr 07, 2017 7:59 pm

Ik zat op mijn bed te denken. Mijn vader was toch niet dood maar was nooit thuis gekomen. Ik had het meteen aan Chelena verteld. Die in tranen van geluk was uit gebarsten , ze was meteen naar hem toegegaan. Ik wist niet wat ik ervan moest vinden. Natuurlijk was ik blij dat hij nog leefde, maar het was vrij teleurstellend dat hij het niet had laten weten. Mamma, Kyle en ik waren misschien veilig voor zolang het duurde. Maar het gemis was er altijd. Zelf nu ik wist dat hij leefde veranderde, het gevoel was niet veranderd.

De avond naderde en ik begon mijn familie te missen, mijn moeder en broertje. Toch vertikte ik het om naar beneden gaan, al die andere leerlingen de me aan zaten gapen. Nou ja David en mij. We waren hier misschien wel veilig, maar dat maakte de hatelijke blikken niet minder pijnlijk. Er werd op de deur geklopt, ik gaf geen antwoord maar de deur ging toch open. David stak zijn hoofd om het hoekje ,,Catherina? Ga je mee eten? Je vader heeft een aparte ruimte voor ons geregeld.’’ Met een zucht stond ik op van mijn bed. Als ik niet zo’n trek had ik een kussen naar zijn hoofd gegooid. Ik liep achter hem aan de trap af. De wit gangen door naar wat bleek de kamer van mijn vader. David klopte op de deur en deed meteen de deur open. Chelena en mijn vader waren druk ingesprek, ze keken niet eens op toen we binnen kwamen. David gebaarde naar de twee lege stoelen aan de tafel, ik plantte mijn kont in een van hen.

Het etentje verliep in stilte, er werd niets gezegd en niets gevraagd. Ik vond het wel prettig zo, geen rare opmerkingen en geen gênante gesprekken. Ik keek even naar David die zo te zien met een brandende vraag zat. Ik stootte hem aan met mijn elleboog en keek hem doordringend aan. Blijkbaar begreep hij de hint en stelde zijn vraag niet. Nadat het eten op was stond ik op en liep naar de deur om de kamer uit te gaan. Maar ik zag dat niemand mijn voorbeeld volgde ,,Catherina, wil je alsjeblieft weer gaan zitten?’’ mijn vaders stem klonk zo kalm maar ook zo dwingend. Zo sprak hij me enkel en alleen aan als hij geen tegenspraak dulden. Met een blik op mijn gezicht die vertelde dat ik er niet mee eens was ging ik zitten. Chelena keek me heel verwijtend aan ,, Catherina gedraag je.’’ Nu was het gedaan met mijn geduld. ,, Ik moet normaal doen! Wie bent u om dat uit te maken en wie is hij om me dingen te vertellen. Hij was ruim 2 jaar uit mijn leven verdwenen, weten jullie eigenlijk wat dat heeft betekend voor mamma en Kyle.’’ Tranen verschenen in mijn ogen, ik mistte die twee meer dan ik kon toegeven. Voor mezelf en voor de andere.

Mijn vader stond op van zijn stoel en hij kwam achter me staan en legde zijn handen op mijn schouders. Nu brak ik echt, ik schudde zijn handen van me af en ik stond op en liep weg. ,,Laat me met rust, je bent mij vader niet meer. Die status ben je verloren. ‘’ opeens voelde ik een paar armen om me heen. Door mijn tranen zag ik dat het David was. Ik sloeg mijn armen om hem heen en ik huilde mijn tranen op zijn schouder uit. Ik huilde mijn opgeslagen verdriet van de afgelopen 2 jaar eruit.

Nadat ik was bedaard duwde David me langzaam naar buiten, veel maakten ik van de loop naar onze kamer. Ik voelde mijn bed onder me en ik ging liggen , ik sloot mijn ogen en viel in een diepe slaap.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Hoofdstuk 9

zo apr 09, 2017 9:40 am

Er ging een wekker naast mijn hoofd af, ik wachtte erop tot Kyle op mijn bed zou springen. Maar al snel kwamen de herinneringen van de vorige dag weer terug. Ik voelde meteen de tranen achter mijn ogen branden. Ik sloeg de dekens van me af en zag dat ik in mijn uniform in slaap was gevallen. Ik stond op en trok alles even recht, ik liep naar de spiegel en kamde mijn goudblonde haren en vlocht het. Ik knoopte het vast met een elastiek die ik in de kledingkast gevonden had en ik liep zonder om te kijken naar David de deur uit. Beneden aangekomen liep ik met oogkleppen op door de gangen naar de eetzaal. Ik hoorde niet eens het geroezemoes van de andere studenten. In de eetzaal aangekomen pakte ik een dienblad en liep langs de keuken. Ik weet niet wat ik geserveerd kreeg maar het kon me ergens ook niet schelen.

Ik liep naar een lege tafel en ging zitten, ik proefde niets van het eten. Meer mensen kwamen de eetzaal binnen druppelen, niemand sprak me aan. Tot dat er een groepje om me heen kwam staan. ,,He Goldie, dit is onze tafel.’’ Ik keek de meid aan die dat gezegd had. Haar zwarte lokken kwamen tot aan haar kont en haar rode ogen schoten vuur. ,, Nog een hap en ik ben weg.’’ Ik stopte het laatste beetje in mijn mond en stond op. Ik pakte mijn blad en wilde weg lopen, maar ik werd tegen gehouden. Door de andere van het groepje. ,, He Goldie waar denk jij dat je naar toe gaat?’’ Ik keek iedereen om de beurt aan en zag dat ze allemaal zwarte kettingen om hun hals hadden hangen. Ik wist dat ik nu echt in de problemen zat. De zwarte draken hadden een diepere haat voor de gouden draken dan alle andere.

Ieder om ons heen was stil, niemand verroerde ook maar een spier. Alle ogen waren op ons gericht. ,, Jongens mag ik er langs, ik heb een bijspijker uur magie.’’ De zwarte draken begonnen te lachen ,,Dacht ze echt dat we naar haar zouden luisteren. ‘’ Ze keken om hun heen en in hun ogen de dwingende blik, zodat de andere ook begonnen te lachen. De meid die me eerder had aangesproken kwam voor me staan. Ze hief haar arm op en ze wilde me een klap verkopen. Maar in een splitseconde raakte ik mijn ketting aan en veranderen meteen in een draak. Ik spreidde mijn vleugels en vloog omhoog. Ik landde een paar meter van het groepje en liep de eetzaal uit. ,, Mevrouw Golden, wat was dat.’’ Directeur Red stond me in de gang op te wachten. ,, Ik verkwam een vecht partij door weg te vliegen.’’ Hij schudde zijn hoofd en liep weg. Voor de eerste keer sinds gisteren voelde ik me kiplekker.

Tussen rennen en lopen in ging ik naar het magie lokaal. Toen ik naar binnen liep waren David en mijn vader al bezig. ,, Je bent te laat.’’ Ik plofte zuchtten neer op stoel ,, Daar mag je familie Black voor bedanken.’’ Mijn vader rukte zijn ogen van David af en richtte deze op mij ,, Wat heb je gedaan?’’ Ik keek hem verbaasd ,, ik zat te eten aan wat blijkt hun tafel was. Een van hun wilde me slaan en ik transformeerde en vloog weg, dat is alles.’’ De blik in de ogen van mijn vader verzachtte, hij richtte zich weer op David. ,,Doe je met deze oefening mee, Catherina?’’ het was niet echt een vraag maar een commando. Ik stond op en liep naar de plek naast David. ,, Levitatie, is een simpele truc, voor ons draken, ik weet echter niet hoe dat is voor tovenaars. Maar probeer het toch maar.’’ We begonnen de oefening met een veer, na een uur oefende we het op elkaar. Mijn vader knikte goed keurend. ,, Goed gedaan jongens.’’ Hij had het net gezegd en een harde knal klonk door het kasteel.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Drakenstrijder

zo apr 09, 2017 6:17 pm

Momenteel heb ik enkel het eerste hoofdstuk gelezen. Buiten wat grammaticale foutjes - je vergeet heel vaak je werkwoord in het meervoud te zetten - , interessante wereld! Ik neem aan dat het een soort van geschiedenis is van deze wereld die je als inleiding hebt gebruikt? Dat draken en tovenaars hier dan verborgen leven? Of zit ik er naast... Anyway, dat was de indruk die het me gaf. Ik heb dan ook nog maar een klein stukje gelezen :P .
Wat ik wel zou proberen, is het stukje wat langer maken, wat meer verhalend vertellen. Nu lijkt het een zeer korte samenvatting van de feiten, terwijl er een hele verhaallijn achter zit - wat overigens wel al goed merkbaar is. Ik zou graag meer lezen over de draken-tegen-tovenaars-en-Chelena-oorlog ;) .
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Fantasie”