Schimmenjager (deel 2)

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

di nov 14, 2017 8:24 pm

waarom gold dat ook voor deze mens?
Deze man of dit mens ;)
Een moment lang bleef hij bewegingsloos zitten, toen snoof hij en besloot dat het zijn aandacht niet waard was.
Was dat niet zijn papa? :O

Goed vervolg weer! En ik vind het helemaal niet erg als er mankementen in zitten, als ik maar verder kan lezen :P Misschien heb ik dan weer wat inhoudelijk opmerkingen, hihi
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

wo dec 13, 2017 1:34 pm

9
Water breekt steen
Kifher
3586 na de Beving


Ik was halverwege het verhaal rechtop gaan zitten, mijn mantel over mijn schouders. Daerens woorden hadden de met varens begroeide plek in het bos opgeroepen en het voelde alsof elk hard geluid het beeld zou verbreken. ‘Dat was je vader,’ fluisterde ik verward. ‘Was je… was je je herinneringen kwijt?’
Daeren knikte. ‘Mijn magie brak uit en vaagde mijn geheugen weg.’ Zijn vingers streken over het zwarte litteken op zijn wang. ‘Al zal die zweep daar ook iets aan gedaan hebben.’ Bedachtzaam keek hij me aan. ‘Het was de eerste stap naar de Schimmenjager die jullie kenden.’
Ik had zo langzamerhand de illusie van as en bloedgeur van me af geschud. ‘Je had hem niet verast.’ Ook de jonge halfdemon had zich daarover verbaasd, al had hij er geen verdere aandacht aan besteed.
Daeren haalde bedachtzaam zijn schouders op. ‘Waarschijnlijk had ik op het moment van de explosie nog een splinter van mijn herinneringen. Ik zal onbewust hebben geweigerd mijn eigen vader mee te vernietigen.’
‘Goden,’ mompelde ik. ‘Geen idee wat ik had verwacht, maar dít…’
Er viel een stilte. Zwijgend bestudeerde ik Schimmenjager, die een knie had opgetrokken en er met zijn kin op steunde. Zijn donkerrode ogen waren op een punt in de verte gericht, zonder echt iets te zien.
‘Waarom vertel je me dit?’ vroeg ik zachtjes. ‘Toen ik vroeg waarom je Schimmenjager bent geworden, verwachtte ik een antwoord van slechts enkele woorden. Dat had je inderdaad kunnen doen.’ Hij had zijn blik gefocust en keek me nu recht aan. ‘Is het om de schuld te verlichten, om een deel van de haat weg te nemen?’
Een moment bleef hij bewegingsloos zitten, een flauwe glimlach op zijn gezicht. Langzaam schudde hij zijn hoofd. ‘Vergeving brengt de doden niet terug tot leven. Dit land heeft alle reden mij te haten.’ Hij hield zijn hoofd een beetje schuin. ‘Haat mij als je me wilt haten. Ik maal er niet om. Maar ik geloof dat jíj mij wilt begrijpen, en mijn verhaal is geen geheim. Het is alleen zo dat jij de eerste bent die ernaar vraagt.’
Ik beet op mijn lip en staarde naar mijn handen. Hij had gelijk, ik probeerde hem te begrijpen. Ik probeerde het monster dat ontelbare levens had verwoest te begrijpen, zodat ik hetgeen ik had gezien eindelijk een plaats kon geven.
Met een zucht keek ik op, om meteen geschrokken achteruit te krabbelen. Daeren was ongemerkt dichterbij gekomen en was vlak voor mij neergehurkt.
‘Hoe moe ben je?’ vroeg hij. Een ondeugende glinstering danste in zijn ogen. Onwillekeurig snoof ik. Moest hij me daarvoor de stuipen op het lijf jagen?
‘Valt wel mee. Een korte rust zal voldoende zijn.’
Hij knikte, schoof terug naar zijn plaats en liet zich achterover vallen.
‘Daeren.’ Ik aarzelde en zocht naar de goede woorden. ‘Waar ging je naartoe nadat je je herinneringen had verloren? Lutasin kon je thuis niet meer zijn.’ Als hij door toeval in het dorp was beland, hadden de dorpelingen moeten merken dat er iets grondig fout was en had de Orde er van gehoord.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

wo dec 13, 2017 1:35 pm

...

Sorry. Da's langer dan twee weken geleden.
Gatenkaasgeheugen...
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

do dec 28, 2017 7:23 pm

Mweh en ik hoopte nog wel dat ik door mijn afwezigheid achter was gaan lopen ;'( Maar goed stukje! Ik kijk uit naar het vervolg :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma jan 01, 2018 6:43 pm

Als hij door toeval in het dorp was beland, hadden de dorpelingen moeten merken dat er iets grondig fout was en had de Orde er van gehoord.
‘Ik dwaalde naar het zuiden, richting de Zoutmoerassen. Het klimaat daar zorgde ervoor dat ik de eerste paar winters relatief gemakkelijk doorkwam. Ik kon jagen en met mijn magie overwon of ontweek ik de meeste gevaren. Niet dat ik in die periode sterke demonen ben tegengekomen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘En wat ik niet zelf kon vinden of maken, stal ik bij elkaar. Ik waagde me nooit in de buurt van dorpen, maar er waren genoeg bandieten en eenzame reizigers om me van materiaal te voorzien.’
‘Je vermeed contact met mensen.’
Hij draaide zich op zijn zij en steunde op zijn elleboog, zodat hij me volledig kon zien. ‘Op dat moment was ik een demon in het lichaam van een mensenkind. Ik had geen reden om mensen op te zoeken. Zij waren vijanden.’
‘Maar je vermoordde hen nog niet,’ zei ik zacht.
Daeren schudden zijn hoofd. ‘Ik was er niet sterk genoeg voor en had er simpelweg geen interesse in. Een roedel wolven valt misschien een kudde runderen aan, een kleine vos begint daar niet aan.’ Hij glimlachte flauw. ‘Als je begrijpt wat ik bedoel.’
Ik knipperde met mijn ogen en grinnikte. ‘Vergelijk jij mensen nu met runderen?’
Kreunend liet hij zich achterover vallen en gooide quasi wanhopig zijn handen omhoog. ‘Neem het niet zo letterlijk!’ Op zijn gezicht verscheen een brede grijns.
Met een zucht kwam ik weer overeind. Mijn hoofd was op dit moment te chaotisch om te kunnen slapen, ook al schreeuwden mijn vermoeide spieren om rust.’ ‘Eerder zei je dat je steeds zowel demon als mens bent.’ Ik wierp hem een schuine blik toe. ‘Nu ben je heel menselijk.’
Een tijdlang bleef het stil. Daeren beet op zijn lip en leek dwars door me heen te kijken. ‘Ik wilde duidelijk maken dat ik géén twee identiteiten heb. Er is niet zoiets als “Daeren de mens” en “Schimmenjager de demon”. Ik, de ik die jij nu kan zien, is zowel jouw gesprekspartner als de doorgeslagen moordenaar waar ook jij nog op hebt gejaagd.’
Zijn stem was zacht en had een doordringende klank gekregen die ervoor had gezorgd dat ik bewegingsloos naar zijn woorden had luisterde.
‘Ik weet niet of ik dat zo geruststellend vind,’ mompelde ik, en overvallen door een gevoel van ongemak wendde ik mijn blik af.
‘Ze waren je vijanden,’ herhaalde ik toen bedachtzaam. ‘Hoewel, was dat ook nog zo op het moment dat je die dorpen uitmoordde? Je was allang geen “kleine vos” meer.’
Loom strekte Daeren zijn hand uit naar de tas, haalde er een stuk brood uit en knabbelde op de korst. ‘Op een manier wel, al is het waar dat zij voor mij geen gevaar meer vormden. Maar het was niet die vijandschap die mij naar de mensen dreef.’
‘Wat dan wel?’
Hij stopte met kauwen en streek scheef glimlachend zijn haar uit zijn ogen. ‘Je stelt vaak vragen, maar nu zijn het er echt wel een heleboel.’
Er klonk geen verwijt in zijn stem en ik kon geen irritatie in zijn ogen lezen. ‘Vind je het erg?’ vroeg ik toch. Ik had geen zin om straks wakker te worden en te ontdekken dat ik alleen was. Echt alleen.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma jan 01, 2018 8:43 pm

Yay, een nieuw stukje! :D
Er is niet zoiets als “Daeren de mens” en “Schimmenjager de demon”. Ik, de ik die jij nu kan zien, is zowel jouw gesprekspartner als de doorgeslagen moordenaar waar ook jij nog op hebt gejaagd.’
Zowel mooi en sterk.

Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

do jan 11, 2018 2:26 pm

Haha, langs de andere kant kwam het dan nog goed uit dat ik het net dán vergeten was xD . Dankjewel voor de feedback!
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

vr jan 26, 2018 6:51 pm

Geen vervolg? :( *Port Nayalina zachtjes* Pssst ga eens schrijven :3
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

za jan 27, 2018 3:55 pm

Waaaaaah ik moet ergens opschrijven wanneer ik een stukje heb gepost, ik vergis me altijd in aantal weken die gepasseerd zijn >.< . Eh, secondje...
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

za jan 27, 2018 3:58 pm

Twee pagina's xD .

Hij schudde nauwelijks zichtbaar zijn hoofd. ‘Nee, het verbaast me gewoon een beetje.’ Hij stopte het laatste stuk brood in zijn mond en bleef een tijdlang stil. ‘Ik heb je al eerder verteld dat mijn redenen uitdaging en tijdverdrijf waren. Dat was geen leugen, maar misschien moet ik er nog een derde aan toevoegen: fascinatie. Fascinatie voor de dood, fascinatie voor het moorden.’
Een ijskoude rilling trok langs mijn ruggengraat en huiverend trok ik mijn mantel wat dichter om me heen. Ineengedoken bleef ik zitten. Zijn “redenen” bevielen me allerminst, maar ze verklaarden wel waarom die mensen in alle stilte, met een snelle uithaal van dolk of magie om het leven waren gebracht. Schimmenjager was niet op zoek naar angst of pijn.
‘Jij..’ Ik aarzelde en staarde afwezig naar de halve bol in het centrum van de ruimte. ‘Jij trekt je echt niets aan van wat je hebt gedaan.’ Ik liet in het midden of het een vaststelling of een vraag was.
‘Ik weet dat wat ik deed verkeerd was, maar ik voel er niet echt iets bij. Wat gebeurd is, is gebeurd. Ook spijt brengt de doden niet terug tot leven.’
‘Wat stopte je dan? Je leefde nog na de confrontatie met Rendorin, je had gewoon verder kunnen gaan met moorden.’
Onbeweeglijk bleef hij liggen, zijn arm zodanig over zijn voorhoofd geplooid dat ik zijn gezicht niet meer kon zien. Zijn gevecht met Rendorin was een gevoelig onderwerp, misschien omdat de elfenmagiër hem in het nauw gedreven had alvorens zelf overwonnen te worden. Volgens de verslagen die ik gelezen had, was Schimmenjager zwaargewond geweest net voor het gevecht. Daeren had het overleefd, maar het was beslist geen situatie waar hij graag aan herinnerd werd.
‘Ik… kon daarna niet meer,’ antwoordde hij.
Zijn houding was gesloten, zijn arm lag nog steeds over zijn gezicht en hij had een knie opgetrokken. Verdere uitleg zou niet meer komen.
Tobbend ging ik op mijn rug liggen. Wat bedoelde hij met “kon niet meer”? Was hij zodanig gewond geraakt dat hij noodgedwongen zijn dodelijke spelletjes moest stoppen? Was hij bang dat andere magiërs Rendorin zouden opvolgen en hij het telkens opnieuw heel zwaar te verduren zou krijgen? Ik zuchtte en wreef over mijn slapen. Dat paste niet bij Daeren, die het gevaar net opzocht. Daarbij was Rendorin als magiër onvervangbaar, al hoefde Schimmenjager dat niet geweten te hebben. Ik keek opzij en liet mijn blik over Daerens bewegingsloze gestalte glijden. Zou Rendorin hem op een bepaalde manier met een bezwering aan banden hebben gelegd? Meteen verwierp ik het idee weer. Als dat het geval was geweest, zou Schimmenjager al na een paar weken zijn krachten terug hebben gehad. Elfenmagie bleef zonder runen niet lang intact.
‘Kifher?’
‘Hmmm?’ mompelde ik, nog altijd in gedachten verzonken.
Over de rand van zijn arm heen meende ik een grijns te zien. ‘Ga slapen.’

‘Opstaan.’ Een vinger prikte verscheidene malen in mijn schouder en kreunend rolde ik om. Ondanks de rusteloosheid die Daerens verhaal had veroorzaakt, had ik geslapen als een roos, en ik schudde de laatste restjes slaap maar met moeite van me af. Met een zucht schoof ik mijn mantel opzij, ik kwam overeind en rekte me uit.
‘Moet ik afstand houden?’
Verward keek ik Daeren aan. ‘Hé?’
Hij grijnsde en hield zijn hoofd schuin, zijn vingers door zijn haar halend. ‘Wel, de laatste keer dat je zo diep in slaap was, kreeg ik een klap zodra ik je wakker maakte.’
Even bleef ik suf staan, mijn gedachten te wazig om meteen te weten over wat hij het had. Glimlachend schudde ik mijn hoofd. ‘Wees gerust, ik heb ditmaal geen nare droom gehad.’
Ik raapte mijn mantel op en sloeg hem om me heen. Een donkerblonde lok viel voor mijn gezicht en ik streek het zuchtend naar achteren. Het voelde vet aan en ik had de indruk dat het stof van de grotten elk stukje huid had bedekt.
‘Passeren we toevallig een plaats waar ik me een beetje kan wassen?’
Geamuseerd keek hij me aan. ‘Als we een kleine omweg nemen, kunnen we onze volgende rustpauze aan de rand van een klein meer nemen. Het is er veilig en er zit niets in het water.’
Hij hees de zak over zijn schouder en liep naar de uitgang van de ronde grot.
‘Demonen?’
Hij knikte. ‘Dat, of een stof die het water giftig maakt. Geloof me, vaak valt dat eerste te verkiezen boven het gif.’
Met een sprong landden we in de gang, drie schreden lager dan de opening in de wand.
‘En de Niveaus worden er alleen maar aangenamer op,’ reageerde ik droog.
Hij grinnikte. ‘Dat komt omdat het vaak de onaangename dingen zijn die hier het meeste opvallen.’
‘Die boom van steen en kristal viel anders best op,’ antwoordde ik bedachtzaam. ‘Onvoorstelbaar dat je zoiets prachtigs in de Niveaus kan vinden.’
Daeren haalde zijn schouders op. ‘Wie weet wat voor geschiedenis de grottenstelsels hebben. Er was op zijn minst één volk dat zich een weg door de gangen zocht, een oude beschaving die dan tot demonen werd gereduceerd.’
De gang vernauwde en we persten ons zijwaarts tussen de wanden, tot het opnieuw breed genoeg was om normaal verder te stappen.
‘Dat is eigenlijk nog vreemder. Ik bedoel, we hebben dan wel de Oostas, de Oude Weg en een paar stenen die af en toe problemen veroorzaken, maar verder lijken er geen sporen te zijn van zo’n oude beschaving.’ Ik wierp een blik over Daerens schouder en fronste mijn wenkbrauwen. Het was dan wel vrij donker in dit deel van de gang, maar het was niet zo dat ik helemaal niets meer zag, en volgens mij liepen we recht op een muur af. De gang nam geen bocht, klom of daalde niet plots, hij stopte gewoon.
‘Dat klopt niet helemaal,’ reageerde Daeren. ‘In het noorden van Inthasin, op de flanken van het Shohix-gebergte, kan je de ruïnes van een grote stad vinden. De wal staat nog bijna volledig overeind en hier en daar is er een gebouw of toren die volledig intact is. Het probleem is dat de stad diep in de Mislka-wouden ligt, ver van de IJspas en het elfengebied.’ Hij haalde zijn zwaarden met riem en al van zijn rug en liet zich op zijn knieën zakken. ‘Niemand gaat zo diep het woud in en dus zijn de ruïnes nooit ontdekt.’
Het leek alsof hij recht tegen een rotswand zou kruipen, maar hij verdween in het donker. Er zat een lage opening in de wand naast ons, een opening die nauwelijks hoger kwam dan mijn knie en in het duister was opgegaan.
‘Zorg dat je nergens blijft haken.’ Zijn stem echode in de kleine tunnel. Ik liet me zuchtend op de grond zakken en kroop hem achterna.
‘Dus er is een voor duizenden jaren onontdekt gebleven stad aan de voet van dat gebergte?’ mompelde ik. Ik vloekte toen de tunnel nog lager werd en ik moest tijgeren om verder te raken. Als we hier nu om de één of andere reden vast kwamen te zitten, was achterwaarts terugkeren geen optie meer. ‘Daeren, hoe heb je het ooit in je hoofd gehaald uit te testen of dit ding ergens uitkomt.’
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Fantasie”