Schimmenjager (deel 2)

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma sep 11, 2017 9:33 am

Met een kop thee en zittend op de bank alles gelezen :)

Heb er geen spijt van, goed geschreven en volgend verhaal.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo sep 17, 2017 6:04 pm

Glibberend over natte boomwortels stoof hij een helling af, zonder te vertragen. Hoewel de zon al een tijdlang achter de horizon verdwenen was en het bladerdek het meeste sterrenlicht tegenhield, zag Daeren ieder blaadje en twijgje dat zich op zijn pad bevond. Hij besteedde geen aandacht aan de eindeloze details in de boomschors, struikelde bijna over een afgebroken tak en stormde de Oude Weg op. De begroeiing zou weldra te dicht worden om nog door het woud te kunnen lopen en hij moest het wildpad zien te vinden.
Op een drafje liep hij over de wit gespikkelde steen, zijn blik onophoudelijk op de struiken aan zijn linkerhand gericht. Een opening in het gebladerte trok zijn aandacht en gespannen bestudeerde hij de omgeving, maar Daeren herkende niets. Hij volgde de Weg verder en bereikte algauw de eerste uitlopers van een ondoordringbare, tunnelachtige structuur.
Daar was het, bijna onzichtbaar voor reizigers op de Oude Weg. Het smalle pad startte tussen een vogelkers en een eik, waarvan de wortels met bloeiend karimsblad overdekt waren. Weelderige vlierstruiken verborgen het weggetje en een rots midden op het wildpad deed de rest.
De nazinderende warmte liet het vocht in de bodem verdampen en mist kronkelde rond stammen en struiken. Geïntimideerd door de geheimzinnige sfeer volgde hij het pad, zijn voeten voorzichtig neerzettend. Toen hij met zijn volle gewicht op het mos ging staan, welde regenwater op uit de volgezogen plukken en zijn laarzen werden klam. Het geluid van een brekende twijg bleef in de lucht hangen, de klank gevangen door de dichte nevel.
Nerveus wurmde hij zich voorbij de laatste planten die in zijn weg stonden en hij betrad de open plek. Vrijwel onmiddellijk bleef hij bewegingsloos staan, zijn ogen groot van ongeloof.
Aan de overkant van de plaats, waar ooit een muur van in elkaar verweven takken en bladeren had gestaan, was iets met vernietigende kracht door de begroeiing gewalst. Van de struiken restten slechts versplinterde stammetjes. Vlakbij het begin van het spoor stond de jonge boom waar Daeren en zijn vader de strik hadden gezet.
Tranen van ongerustheid prikten achter zijn ogen en bibberend liep hij naar de val toe. De draad die de prooi had moeten gevangenhouden, zag bruinrood van het opgedroogde bloed. Een stuk besmeurde vacht, half verborgen onder de omgewoelde aarde, trok zijn aandacht. Verrast hield hij zijn adem in. Het harige ding, dat waarschijnlijk ooit lichtbruin had gezien, was een afgerukte hazenpoot.
Op handen en knieën kroop hij van de val richting de opening in het struikgewas, ondertussen op de grond naar verdere aanwijzingen zoekend. Het bloedspoor was gemakkelijk te volgen, maar hij stuitte ook op nog iets anders, iets wat zijn hart een beetje kalmeerde: voetstappen. Voetstappen van iemand die hier op een normaal tempo doorheen was gekomen. Het spoor dat de haas had achtergelaten, ging wat verder verloren onder de puinhoop van gebroken takken.
Daeren stond op. Wat de gevangen haas ook had bedreigd, het had het dier zodanig in paniek gebracht dat het zich uit de val had losgerukt, ten koste van een voorpoot. Het roofdier had de vluchtende langoor dwars door de begroeiing achternagezeten, daarbij alles neermaaiend. Pas later was hier iemand gepasseerd, iemand die hetzelfde had gezien als de jongen nu en had besloten na te gaan wat verantwoordelijk was voor deze rotzooi.
Zwijgend ging hij voor het gat in het struikgewas staan. Dit kon niet door een gewoon beest zijn veroorzaakt, zelfs een uit de kluiten gewassen beer kon op zijn eentje niet zoveel schade aanrichten.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo sep 17, 2017 6:07 pm

@Maaike: Oh, ik dacht altijd dat sintels zo de mini-vlammetjes waren die je krijgt als je vuur bijna uit is, lol :lol: . Je kent me, ik hou de feedback zeker bij maar ik pas alles aan zodra ik ga herschrijven xD dus het gaat nog wel even zo blijven staan. Thx om het opte merken en voor de feedback!

@Nurias: B-bedoel je dat je echt a-alles hebt gelezen? @.@ da's al behoorlijk veel, haha. Bedankt voor de feedback!
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo sep 17, 2017 6:12 pm

Nayalina Nashan schreef:
zo sep 17, 2017 6:07 pm
@Maaike: Oh, ik dacht altijd dat sintels zo de mini-vlammetjes waren die je krijgt als je vuur bijna uit is, lol :lol: . Je kent me, ik hou de feedback zeker bij maar ik pas alles aan zodra ik ga herschrijven xD dus het gaat nog wel even zo blijven staan. Thx om het opte merken en voor de feedback!

@Nurias: B-bedoel je dat je echt a-alles hebt gelezen? @.@ da's al behoorlijk veel, haha. Bedankt voor de feedback!
:D Ja alles gelezen, was niets op tv of Netflix. Had er ook gewoon zin in, veel heeft geen betekenis als je blijft lezen.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

wo sep 20, 2017 7:03 pm

Nayalina Nashan schreef:
zo sep 17, 2017 6:07 pm
@Maaike: Oh, ik dacht altijd dat sintels zo de mini-vlammetjes waren die je krijgt als je vuur bijna uit is, lol . Je kent me, ik hou de feedback zeker bij maar ik pas alles aan zodra ik ga herschrijven xD dus het gaat nog wel even zo blijven staan. Thx om het opte merken en voor de feedback!
Volgens mij smeult/gloeit het na waarbij nog wat vlammetjes ontstaan. Maar ik weet niet of er een speciale term voor is. Ik weet in elk geval wel wat je bedoelt ;)
Glibberend over natte boomwortels stoof hij een helling af, zonder te vertragen.
Ik denk dat "slippend" beter past (al klinkt het woord opeens super raar...). Bij glibberen zie ik iemand langzaam wankelend door de modder of over ijs voortbewegen. Terwijl als iemand 'slipt' hij half uitglijdt in de modder maar met een rare beweging zich in evenwicht houdt en doorloopt of rent.
Dit kon niet door een gewoon beest zijn veroorzaakt, zelfs een uit de kluiten gewassen beer kon op zijn eentje niet zoveel schade aanrichten.
Ohjee, dat klinkt niet best. Ga maar snel verder!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo sep 24, 2017 4:56 pm

De laarsafdrukken waren waarschijnlijk van zijn vader – wie anders zou naar deze moeilijk bereikbare plaats komen. Hij kon niet uitmaken hoelang het geleden was dat Dowan hier voorbij was gegaan, maar het was op zijn minst veel later dan het langskomen van de demon.
Misschien waren ze elkaar dan toch misgelopen, was de reden dat zijn vader zo lang wegbleef het feit dat hij deze ravage tegen het lijf was gelopen. Dowan was een uitmuntende spoorzoeker, het uitkammen van de omgeving zou hem waardevolle informatie kunnen opleveren.
Het ritselen van de bladeren klonk onnatuurlijk hard in zijn oren toen hij voorzichtig over de eerste geknakte takken stapte. Het einde van het pad was in nevelen gehuld en Daeren kon slechts vaag de contouren van enkele knoestige stammen zien. Het nachtelijke woud had hem nooit beangstigd, maar nu deed het minste hem opschrikken. De roep van een uil in de verte zond een huivering langs zijn rug en een snelle beweging tussen de planten liet hem een moment lang bevriezen.
Langzaam sloop hij naar voren, zijn blik flitste onophoudelijk heen en weer en hij beet nerveus op zijn lip. De struiken weken terug en dikke mist omgaf Daeren, zodat hij slechts het stuk bosgrond vlak voor zijn voeten kon zien. De omgewoelde aarde volgend, vond hij algauw het schoongelikte karkas van de haas. Met drie poten had het beestje niet aan zijn belager kunnen ontsnappen.
Bevreemd staarde hij naar het hoopje botten. Er hing vrijwel geen bloed meer aan en het spoor dat de haas had achtergelaten was allang opgedroogd. Hoe kon het dan dat er nog steeds een sterke bloedgeur in de lucht hing?
Een nieuwe vlaag paniek kneep zijn keel dicht en hij sloeg zijn armen om zich heen, aarzelend verder stappend. Geluidloos verplaatste hij zich over de afgevallen bladeren en lage planten, zijn neus achterna.
Een donkere, onregelmatige hobbel in de bodem, een tiental meter van Daeren verwijderd, trok zijn aandacht en met tranen in de ogen struikelde hij ernaartoe.
Een hert. Het kadaver van een half opgevreten hert. Overspoeld door opluchting zakte de jongen door zijn knieën, plots de uitputting van het vele rennen gewaarwordend. Zijn vader was nu vast thuis, bezorgd over Daerens afwezigheid. Hij zou naar de andere jagers gaan, hun verhaal horen en dan zelf de jongen komen zoeken. De jongen glimlachte beverig. Hij moest teruggaan voordat er al te veel commotie ontstond en het halve dorp op stelten werd gezet vanwege een vermist kind.
Hij wreef met zijn mouw over zijn wangen, krabbelde weer overeind en liep een beetje wankel terug naar het brede pad door het struikgewas.
‘Nog eentje? Pak het.’
Van het ene op het andere moment verdween de grond onder zijn voeten en hij zeilde door de lucht, tot een boom ruw zijn vlucht onderbrak. Hoestend viel hij op zijn rug, duizelig van de klap die hem had opgetild en de botsing tegen de stam. Tijd om zich te oriënteren kreeg hij niet. Iets harigs sloot zich rond zijn middel, daarbij zijn linkerarm tegen zijn zij klemmend, en hij werd opnieuw opgeheven.
Het ding dat hem vasthield, had wel wat weg van een beer. Een ruige, donkerbruine vacht bedekte het kolossale lijf volledig en twee kleine ogen staarden Daeren begerig aan, zijn snuit bijna tegen het gezicht van de jongen aangedrukt.



:twisted: Muhahahaha nee meer krijg je niet je zult moeten wachten tot volgende week :twisted: ;) .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo sep 24, 2017 5:30 pm

O spannend!

Goed geschreven en je weet wel de spanning in te houden,
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo sep 24, 2017 6:59 pm

Muhahahaha nee meer krijg je niet je zult moeten wachten tot volgende week
Jij krijgt "de gemeenste schrijver van de dag" sticker :O Wat gemeen om net dáár te stoppen.

Spannend geschreven! Wie roept er trouwens "Nog eentje? pak het?", is dat de demon (ik weet dat dit een zinloze vraag is, je gaat me toch geen antwoord geven :P ).
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma sep 25, 2017 4:14 pm

Hahaha, het is eigenlijk gewoon toevallig dat dit net één blad is xD . Een beetje (on)gelukkig hehe . Tnx om al zo lang te volgen trouwens, Nurias, Maaike! :D (Ps, nee dat ga ik niet beantwoorden, ik wil die sticker nog effe houden :twisted: :lol:)
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma okt 02, 2017 5:56 pm

In plaats van de platte poten die eigen zijn aan beren, had dit exemplaar vingers die uitliepen in messcherpe klauwen, waarvan de punten pijnlijk in Daerens zij prikten.
Op de rug van het wezen zat een tweede demon. Het magere creatuur was niet groter dan een peuter, met veel te lange armen en benen. Zijn huid had een ongezond grijsgroene kleur en het weinige haar dat zijn hoofd rijk was, hing grotendeels voor het gezicht van het monster.
‘Geen honger na die vier-poot-twee-hoorn?’ murmelde het, en het prikte met een vinger in de schouders van zijn rijdier. Het wezen richtte zijn aandacht op Daeren, die hulpeloos in de lucht hing. Verrast kroop de demon naar voren, tot het bijna op de brede kop van de demonische beer zat.
‘Zijn ogen! Is het één van ons?’
Het rijdier gromde en schudde zijn prooi door elkaar, wat hem op een klap tegen zijn oren kwam te staan.
‘Hou het stil,’ brieste de kleinste demon.
Daeren schudde versuft met zijn hoofd. Een deel van hem schreeuwde het uit van angst, trapte wild naar de demonen en probeerde met zijn vrije arm de klauwen los te wrikken. Maar zijn schreeuw bleef in zijn keel steken en zijn spieren weigerden dienst, zodat hij ontspannen in de greep van de beer bleef hangen. De paniek die door hem heen raasde, voelde gedempt aan, alsof er een muur tussen hen in was opgetrokken.
Kalm analyseerde hij de situatie. Zijn zij brandde door de botsing met de boom en benam hem de adem als hij te veel bewoog. Wapens had hij in zijn haast niet meegenomen.
Hij bekeek aandachtig de twee wezens voor hem. Zijn blik gleed over de dikke vacht van de beer, over de snuit die nu geïrriteerd naar boven was gedraaid en eindigde bij de ruiter. De twee wezens gingen helemaal op in hun stilzwijgende machtsstrijd en letten niet op hun weerloze vangst.
Daeren schatte de afstand tussen hem en de kop van de grootste demon. Nu kon hij er niet aan, maar zodra het ding zich weer naar hem toekeerde, zou hij met al zijn kracht tegen de neus van de beer schoppen. Wat hij zou doen wanneer hij weer vaste grond onder zijn voeten had, zag hij dan wel.
‘Het is van mij. Laat los,’ siste het kleinste wezen. ‘Draëmnir tor!’
De halfdemon hield zijn hoofd schuin. Op deze manier was het nog gemakkelijker om uit de klauwen te geraken.
De beer gromde gefrustreerd – en de jongen vloog voor een tweede maal door de lucht. Instinctief dook hij in elkaar en hij sloeg zijn armen voor zijn gezicht, geschrokken door de onvoorziene wending die de situatie had genomen. Hij landde midden in een bos varens en naar adem snakkend werkte hij zich half overeind, de steken in zijn zij negerend.
‘Waar heb je het gedaan? Waar?’ hoorde hij het wezen krijsen. De planten reikten tot boven Daerens hoofd en verborgen hem voor de razernij van de kleine demon. Op handen en knieën zocht hij zich een weg door de varenbladeren, de demonen achter zich latend.
‘Zoek het!’ Iets dat klonk als het breken van een kurkdroge tak echode in het woud, meteen gevolgd door het woeste gebrul van de beer.
De jongen draaide zich met een ruk om en probeerde dwars door de begroeiing te ontdekken waar de wezens zich bevonden. Lijkbleek krabbelde hij achteruit. Al kon hij de demonen niet zien, hij kon hun aanwezigheid wel voelen en de grootste van de twee stoof in rechte lijn op de varens af. De grond trilde toen het gevaarte met sprongen de eerste planten naderde.



Eeeennnn nieuwe cilffhanger xD . Het zal zo nog wel een week of wat doorgaan ;) .
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Fantasie”