Schimmenjager (deel 2)

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Schimmenjager (deel 2)

di mei 09, 2017 12:10 pm

@Nayalina Nashan: Ik overweeg inderdaad Spinnenkind hier opnieuw te posten. Echter door tijdsgebrek heb ik er nog niet veel verder aan kunnen schrijven.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

di mei 16, 2017 8:24 am

@MoensKatrien Ja zeker doen, ik wel nu wel weten hoe het verder loopt! :lol:

Omg, ben ik nou echt twee weekends na elkaar vergeten iets te posten? Oeps O.O . Wel, hier heb je twee pagina's.

Onem leidde de twee naar een kleine, helder verlichte kamer, liet zich in een stoel vallen en schoof wat boeken en een stapel perkament opzij, zodat er plaats was op zijn bureau. Grote, open kasten bedekten de muren en waren volgestouwd met allerhande papierwaren, veren, inktpotjes en kleinere voorwerpen waarvan Daeren de functie niet kon achterhalen.
Rendorin ging zitten op de enige vrije stoel die was overgebleven en trok de jongen bij zich op schoot. ‘Hoe ziet die steen eruit?’
‘Grijs met wat wit en heel glad. Hij heeft een beetje de vorm van een uitgerekt ei,’ antwoordde het dorpshoofd. ‘Geen idee hoe dat ding daar ooit geraakt is. Hij is een goede twee meter hoog en moet loodzwaar zijn.’
‘Het is zoals de Oude Weg,’ merkte Daeren op. ‘Die witte vlekjes lijken te dansen en de Weg is ook zo glad.’
Rendorin knikte bedachtzaam. ‘Ik geloof wel dat ik weet over wat het gaat. In de elfenwouden staan ook enkele stenen die sterk lijken op wat jullie hier omschrijven.’
‘Wat is het eigenlijk?’
‘Dat weten we niet. Die stenen zijn, net als de Oude Weg en de Oostas, door een heel oude beschaving gemaakt. De kennis waarvoor ze dienden is jammer genoeg samen met die beschaving verdwenen.’
‘Zijn ze gevaarlijk? Het bewustzijn verliezen is nu niet meteen dodelijk en niet iedereen wordt erdoor neergehaald, maar als de invloed op een gegeven moment veranderd…’ Onem maakte zijn zin niet af en trommelde zenuwachtig met zijn vingers op tafel. Het welzijn van zijn dorpelingen was zijn verantwoordelijkheid, en hij nam zijn taak Lutasin zo goed mogelijk te beschermen heel serieus.
‘Geen idee. De stenen worden pas actief als een rune beschadigt raakt en elke steen uit zich op een andere manier. We weten hoe we ze kunnen verzegelen, dus dat kan ik zo snel mogelijk doen.’
Daerens blik dwaalde naar de boeken op het bureau van het dorpshoofd en hij probeerde de titel van het dikste boek te lezen. De Temly-vlakten kon hij nog net ontcijferen. Omen had blijkbaar informatie opgezocht over de cultuur van de Temlysru, zodat hij tijdens de feesten niet voor onaangename verrassingen zou komen te staan. De bewoners van de graslanden hadden heel eigen, zonderlinge gewoonten en rituelen die je als buitenstaander best niet doorkruiste. De jongen strekte nieuwsgierig zijn hand naar het boek uit. Savigdhun, de handelaar die hij een paar dagen geleden had ontmoet, behoorde ook tot de Temlysru. Zou zijn clan, de Genntof-clan, er in vermeld staan?
‘Daeren?’
Betrapt dook hij ineen en hij keek Omen schuchter aan. De man grinnikte, haalde het boek van de stapel en schoof het naar hem toe. ‘Hier. Maar wat ik eigenlijk wou weten: hoe noemen jij en de andere kinderen die witte boom die vlakbij de steen staat?’
Daeren knipperde met zijn ogen en ging wat rechter zitten. ‘De Spookboom, of soms de Ivoorboom.’
‘Juist, ja,’ Onem grijnsde en schudde zijn hoofd. ‘Hoe kon ik zulke logische namen nu vergeten.’ Hij richtte zich tot Rendorin en wreef nadenkend over zijn wang. ‘Serlim zal niet uit het dorp weg te slaan zijn, en ikzelf ben de komende dagen ook niet altijd beschikbaar. Mocht het gebeuren dat u mij niet kan vinden op het moment dat u naar die steen gaat, vraag dan naar de Spookboom of de runensteen aan één van de jagers. Die weten dan beslist over wat je het hebt.’
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

di mei 16, 2017 8:25 am

‘Zal ik doen,’ knikte Rendorin. ‘Ik zal zo snel mogelijk de steen verzegelen – misschien deze namiddag nog, en anders zeker morgen.’
Het dorpshoofd was duidelijk opgelucht en zakte onderuit in zijn stoel.
‘Bedankt.’ Zijn gezicht werd weer ernstig en hij keek Daeren aan. ‘Welnu, kleintje, wat is er gisteren gebeurd?’
De jongen aarzelde, beet op zijn wang en begon te vertellen. ‘Ik ging jagen en had net een konijn te pakken toen Zart en zijn vrienden kwamen. Ze wilden het konijn afnemen, zeiden dat ik mijn boog van Zart had gestolen en dreigden met stokken die ze hadden meegenomen.’
‘Stokken? Dat hadden ze er gisterenavond niet bij gezegd,’ zei Onem met een zucht.
‘Ze vielen me aan, ik vocht terug en rende daarna weg. Uiteindelijk zat enkel Zart nog achter me aan.’ Daerens hand ging als vanzelf naar de plaats waar de pestkop hem hard op zijn arm had geraakt. ‘Hij sloeg naar me met twee stokken en richtte op mijn hoofd. Ik heb hem bijna neergeschoten.’
‘Dus dát deel klopte inderdaad. En natuurlijk heeft niemand gezien wat er is gebeurt, zodat Zart, Kilon en Hotar in verband met de stokken kunnen beweren wat ze willen – het is toch drie tegen één,’ kreunde Onem.
‘Dat klopt niet helemaal,’ mengde Rendorin zich in het gesprek en hij legde kort uit wat hij had gezien en wat er zich bij Daeren had afgespeeld.
Met een gefrustreerde uitdrukking op zijn gezicht leunde het dorpshoofd achterover. ‘Goden! Die magie, ik krijg er nog wat van. Eerst de steen, nu een op het nippertje vermeden ongeluk...’ Zuchtend sloot hij zijn ogen en bleef even stil. ‘Goed, ik neem aan dat ik jullie alle vier zal moeten straffen. Daeren, ik kan de komende paar dagen wel wat hulp gebruiken bij allerlei klusjes waar ikzelf door de Lentefeesten de tijd niet meer voor heb.’ Onem glimlachte geamuseerd en gebaarde naar het boek dat de jongen vast had. ‘Dan kan je tussendoor daar nog in lezen, als je wil.’
Daeren knikte verwonderd en keek de man een beetje onzeker aan. Maakte hij een grapje of was dat echt zijn zogenaamde straf?
‘Morgenochtend, bij het luiden van de klok, kom je naar hier. De wacht zal je vertellen waar je me kunt vinden.’
‘Oké,’ zei de jongen.
‘En oh, Daeren,’ Onem wierp hem een schalkse blik toe, ‘dat betekent ook dat je een dag of drie níét meer in het bos gaat rondzwerven.’
‘Hé!?’


Ennnnn het einde van het hoofdstuk :) .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Schimmenjager (deel 2)

wo mei 17, 2017 5:52 pm

Goede vervolgen en het maakt zo wel spannend als je even vergeet te posten ;)
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma mei 22, 2017 7:39 am

Hahaha ja, zolang ik het niet voortdurend vergeet tenminste xD .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma mei 22, 2017 7:41 am

7
Verstoord evenwicht
Kifher
3586 Na de Beving


‘Je mocht Rendorin graag, hé?’ zei ik zachtjes.
‘Ik was dol op hem. Omdat de elfen zo ver moesten reizen, zijn ze langer in Lutasin gebleven dan gebruikelijk. Rendorin nam me vaak mee het woud in, leerde me verschillende dingen over planten, vertelde mij over mijzelf – over halfdemonen.’ Hij grinnikte en wierp me een schaapachtige blik toe. ‘Dat was na mijn straf, welteverstaan.’
‘Waarom heb je dan…’ Ik haalde diep adem en schudde mijn hoofd. ‘Nee, vergeet het.’ Dit was niet het moment hem te vragen naar Rendorins dood, niet nu hij zo rustig en vrolijk was. Hij keek me een tijdje zwijgend aan en haalde toen langzaam zijn schouders op.
‘Ga slapen. Het Vierde is niet bepaald gastvrij. We zullen heel wat moeten rennen.’
Ik liet me achterover vallen en staarde naar het zwarte, glanzende plafond. Door de helwitte aders leken de donkere stukken te drijven en met een beetje fantasie zag je ze langzaam verschuiven.
Ik spreidde mijn mantel over me uit en draaide me naar Daeren toe. ‘Je hebt zo’n uitbarsting gehad, niet?’ Zijn onvoorspelbare stemmingswisselingen, zijn moeizame controle over zijn magie, het contrast tussen de demonische moordenaar en de zachtaardige man van net – het klopte allemaal.
‘Ja,’ zei hij kort. Hij klonk niet geïrriteerd, maar zijn gezicht stond gesloten. ‘Ga slapen,’ herhaalde hij en hij trok zijn kap diep over zijn gezicht.

Nadat Daeren de lichtgevende runen had verbroken, was de duisternis weer als een loodzware deken over ons heen gevallen. Hij had mijn mouw vastgenomen en trok me zacht met zich mee. Af en toe maakte hij een scherpe bocht, soms voelde ik met mijn handen dat we een splitsing voorbijgingen.
Eindeloos lang liepen we in het donker. De wereld om me heen brokkelde af, viel met elke stap verder uit elkaar, verkruimelde stukje bij beetje en sleurde in zijn voortschrijdende ondergang alles met zich mee. Licht, geluid en geur waren al verdwenen, de grond onder mijn voeten zou volgen. Straks, wanneer alleen ik nog overbleef, zou de vergetelheid aan mij beginnen en zou ik langzaam vervagen. Nog geen herinnering aan mij zou overblijven.
In de kalmte van het niets was het een bijna geruststellend vooruitzicht.
Ik botste met mijn schouder tegen een scherpe rots, bleef staan en schudde versuft mijn hoofd. De pijn bracht me bij mijn positieven en ik merkte Daeren weer op, die de hele tijd voor mij was blijven lopen en mijn mouw geen seconde had losgelaten.
‘Wakker?’ Hij had zich omgedraaid en raakte mijn bovenarm aan.
‘Ja,’ antwoordde ik onzeker. ‘Wat is… Wat waren die gedachten?’
Met een zachte duw maakte hij me duidelijk dat ik moest doorgaan. ‘De invloed van een demon die hier in de omgeving leeft. Maak je geen zorgen: zijn trucje werkt slechts één keer.’
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma mei 29, 2017 5:42 pm

Onbehaaglijk concentreerde ik mij op mijn gehoor, in een poging de eventuele aanwezigheid van de demon op te merken. Schimmenjager liet dan wel niets blijken, maar daar vertrouwde ik niet op.
‘Wat gebeurd er als je níét wakker wordt?’
‘Als je om de één of andere reden toch nog blijft bewegen: niets. Anders sta je stil in een waas van “niet bestaan”, waarna de demon je gemakkelijk kan verschalken.’
‘Leuk,’ zei ik droog.
Hij grinnikte en spoorde me tot grotere snelheid aan. ‘Kom. Voor we het moeilijke gedeelte overbruggen, moet je nog wat zien.’
‘Dus wat we tot nu toe hebben gehad was gemakkelijk?’ Ik kreunde. ‘Ik geloof niet dat ik wil weten wat jij dan moeilijk noemt.’
Daeren snoof, hield me tegen en hurkte neer. ‘Als je op twee Niveaus slechts twee demonen en één val tegenkomt, mag je jezelf gelukkig prijzen’
‘Mag ik je eraan herinneren dat enkel jij die demonen zou kunnen verslaan?’ reageerde ik vrolijk. Ondanks de omstandigheden was ik in een goede bui en Daeren was mijn enige mogelijke slachtoffer.
Er klonk een ingehouden lach en een onverwachts duwtje in mijn knieholte liet me opzij struikelen.
‘Sinds wanneer praat jij zoveel?’
‘Sinds ik probeer te negeren dat ik met Schimmenjager in de Niveaus zit. Als het stil is, ga ik mijn hoofd daar te veel over breken. De duisternis helpt ook niet echt,’ antwoordde ik eerlijk.
‘Welke duisternis?’ Daeren keek me met glinsterende ogen recht aan. Onder zijn vingers begonnen pas getekende runen steeds feller op te lichten, totdat ik mijn gezicht moest afwenden en de hele ruimte in een zilveren gloed baadde.
We bevonden ons in een grote grot, met één enkele zuil die exact in het midden van de cirkelvormige vloer stond. Het zwarte, met wit dooraderde gesteente was tot in het kleinste detail bewerkt, zodanig dat het nauwelijks van de stam van een echte boom was te onderscheiden. Iedere groef, iedere oneffenheid was in het gesteente vastgelegd.
Knoestige takken strekten zich uit naar het gewelfde plafond, en wortels kronkelden over de bodem en gingen daar naadloos in over. Op de stenen takken en het plafond groeiden talloze groene kristallen die de bladeren van de boom voorstelden en in het licht van Daerens runen helder fonkelden. Teruggekaatste lichtbundels zorgden voor een tapijt van vlekjes op de grond, zodat het leek alsof de zon door het bladerdek scheen.
‘Je gaat me echt niet vertellen dat dit door demonen gemaakt is,’ fluisterde ik ademloos.
Daeren liet zich in kleermakerszit op de grond ploffen en keek bedachtzaam naar de takken op. ‘Er zijn wel meerdere dingen hier beneden die onmogelijk van demonen afkomstig kunnen zijn.’
Aarzelend ging ik naast hem zitten. ‘Maar demonen zijn hier toch de enige bewoners? Hoe komt dit dan hier?’
Schimmenjager opende zijn mond, sloot hem weer en staarde een tijdlang naar zijn handen. ‘Ik heb… dingen meegemaakt en gezien die mij ervan hebben overtuigd dat demonen niet zijn wat ze lijken,’ begon hij langzaam. ‘Volgens mij zijn de muogi van vandaag de nakomelingen van doodgewone dieren en van het volk dat hier ooit opgesloten is geraakt. De magie hierbeneden heeft hen veranderd.’
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo jun 04, 2017 5:58 pm

‘Dan heeft de magie zijn invloed gedurende een wel heel lange periode uitgeoefend,’ merkte ik op. ‘En waarom zou een heel volk zijn toevlucht zoeken tot een onderaards gangenstelsel?’
Daeren haalde zijn schouders op. ‘Ik weet er zelf ook het fijne niet van. Wat ik heb gevonden geeft mij slechts een vaag beeld van de geschiedenis van de Niveaus, en er werd met geen woord over de oppervlakte gerept. Maar ik geloof dat ze geen keuze hadden, dat iets hen de grotten in heeft gejaagd.’
We zwegen en ik strekte mijn stijve benen voor me uit.
‘Daeren,’ begon ik aarzelend, ‘vanwaar heb je al die informatie? In Inthasin is er niets of niemand die ook maar enige kennis heeft over de Niveaus, anders dan dat het bevolkt wordt door demonen.’
Hij stond op, trok zijn kap diep over zijn gezicht en veegde met zijn voet de runen weg. Op slag was het opnieuw aardedonker grot. Ik krabbelde snel overeind en bleef staan, half in de veronderstelling dat hij mijn arm zou vastgrijpen en me ruw met zich zou meetrekken.
Daeren was verdwenen. Ik hoorde geen ademhaling, voetstappen of het ruisen van stof en ik werd niet bij mijn mouw vastgegrepen. Het was volmaakt stil in de grot.
Vragen over zijn ervaringen in de Niveaus frustreerden hem mateloos, maar door zijn ongedwongen houding had ik het toch gewaagd er één te stellen – iets wat ik nu vervloekte. Ik was nog altijd op stap met Schimmenjager, iemand die ontelbare levens had verwoest. Zelfs al deed hij aardig, er kleefde bloed aan zijn handen, en hem op de zenuwen werken was zoiets als luidkeels onder aan een besneeuwde bergwand staan schreeuwen.
‘Ik had een soort van… leerkracht,’ klonk het zacht vanuit de duisternis voor mij. ‘Kom.’
Hij leidde me naar de andere kant van de grot en we wrongen ons zijwaarts door een smalle spleet in de rotswand. De druk op mijn rug en borst benauwde me en af en toe had ik moeite om verder te gaan, wanneer de wanden dichter bij elkaar kwamen.
Na enkele flauwe bochten te hebben gemaakt, kon ik in de verte een flauw schijnsel zien en even later stonden we in een ruime, door mos verlichtte gang. Opgelucht rekte ik mij uit.
Daeren keek me onbewogen aan. ‘Oppassen nu, we zitten in een gang met een groot aantal vallen.’ Zijn irissen waren fel gekleurd en ik beperkte me tot een bevestigend knikje, niet van plan hem onbedoeld uit te dagen.
We liepen een heel eind door, vergezeld door tikkende en schurende geluiden die van achter de bruin gestreepte rotswand kwamen. Regelmatig bleef Schimmenjager staan en luisterde met zijn hoofd schuin naar de metalige klanken. Ik volgde hem, nerveus naar de muren kijkend. Het ratelen werd zachter en zachter, tot het helemaal was weggestorven. De stilte die neerdaalde, beangstigde mij nog meer: wanneer de vallen geluid maakten, verraadden ze zichzelf. Zonder geluid kon het gevaar letterlijk van overal komen.
‘Dat was enkel de activatie van de vallen, niet?’ fluisterde ik aarzelend.
‘Ja.’ Hij gebaarde dat ik moest stoppen en liet zijn hand over de rotswand glijden. Een harde klik echode door de gang en een grijze schim flitste omhoog, op slechts enkele centimeters van Daerens vingers.
‘Ga ervoor staan,’ beval hij, en met mijn ogen strak op de grond gericht deed ik wat hij me opdroeg.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma jun 05, 2017 6:12 pm

‘Ga ervoor staan,’ beval hij, en met mijn ogen strak op de grond gericht deed ik wat hij me opdroeg.
Ik hoop dat die val al klaar is en dat hij straks niet in tweeën gesplitst is ^_^

Goed geschreven weer :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

di jun 06, 2017 8:44 am

Hehehe ja wie weet xD .
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Fantasie”