Schimmenjager (deel 2)

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Schimmenjager (deel 2)

za feb 18, 2017 4:13 pm

Hier start ik met een samenvatting van de eerste vijf hoofdstukken. Als je die volledig wil lezen, kan je altijd naar "Schimmenjager (deel 1)" gaan ;) .
Maar dit zijn dus eigenlijk de delen die ikzelf het belangrijkste vindt wat betreft mijn schrijven, stijl, woordgebruik, weet ik veel... en ook wel de delen dat alles qua info over deze wereld op zijn pootjes aan het vallen is. Dus nuja, aan jou de keuze waar je begint :P .

Eén pagina per week ;) .
Laatst gewijzigd door Nayalina Nashan op zo feb 19, 2017 2:55 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

za feb 18, 2017 4:14 pm

Ik ben niet goed in het schrijven van samenvattingen :( , maar ik heb mijn best gedaan :P . Als je iets even niet kan volgen, vraag maar raak.

1 Dodelijk gezelschap
Kifher wordt met barstende hoofdpijn wakker in een gigantisch grottenstelsel, de Niveaus; de thuis van demonen. Eerst denkt hij alleen te zijn, maar algauw maakt een halfdemon zijn aanwezigheid kenbaar. Halfdemonen – mensen geboren met demonenmagie - , zijn zeer zeldzaam, en Kifher beseft dat deze halfdemon Schimmenjager moet zijn, een doodgewaande misdadiger die het land vijf jaar lang had geterroriseerd. Daeren, de halfdemon, stelt voor hem de weg naar de oppervlakte te wijzen, en Kifher kan niets anders dan instemmen, wetend dat hij het op zijn eentje nooit zou halen.

2 Het Vierenzestigste
Hoewel Kifher nog steeds bang is van Schimmenjager en hem allesbehalve vertrouwt, is hij nieuwsgierig genoeg om Daeren vragen te stellen over de Niveaus, en dan vooral over het levend lijkende stuk stof dat de halfdemon met zich meedraagt. Hierop vertelt Daeren over zijn onaangename ervaring met het mysterieuze Vierenzestigste, het allerlaagste niveau in de grottenstelsels.

3 Dodendorp
Door de gesprekken en zijn weinig geruststellende reisgenoot droomt Kifher over de schade die Schimmenjager had aangericht. Sven, een jonge krijger, en hijzelf lopen rond in Ralork, zoekend naar aanwijzingen, maar ze vinden niets. De mensen die in het dorpje hadden geleefd, waren allemaal omgebracht. Niets verraadt Schimmenjagers volgende bestemming, in de achtervolging gaan is onmogelijk. Machteloos moeten ze weggaan.

4 Steen en pijl

Kifhers woede-uitbarsting zorgt ervoor dat Daeren hem wat meer over zichzelf vertelt en hij gaat terug tot het moment dat hij negen was.
De Lentebijeenkomst wordt in zijn geboortedorp Lutasin georganiseerd en zijn vader is veel weg om te jagen. De jongen gaat ook het bos in en stuit daarbij op Zart en zijn vrienden. Ze bedreigen hem met stokken en hij moet vluchten. Door de angst begint zijn magie op te spelen en te lekken, waardoor hij Zart bijna neerschiet met zijn boog. Gelukkig houdt Rendorin, een elf die naar de Lentebijeenkomst kwam, hem net op tijd tegen.

5 Ademruimte
Daeren is na de dagenlange tocht gekalmeerd en een stuk vriendelijker, en ook Kifher ontdekt dat hij het eigenlijk best wel kan vinden met de witharige man. Na weer een lange tocht in de grotten vertelt Daeren verder over zijn jeugd – want hij mag dan al veel hebben losgelaten, hij heeft nog steeds geen antwoord gegeven op Kifhers eigenlijke vraag: waarom is hij Schimmenjager geworden?
Laatst gewijzigd door Nayalina Nashan op za feb 18, 2017 4:18 pm, 2 keer totaal gewijzigd.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

za feb 18, 2017 4:15 pm

En al meteen een eerste pagina... xD
6
Eikelvos
Daeren
3558 Na de Beving

‘Ik dacht dat je ging jagen om ervoor te zorgen dat we een behoorlijke maaltijd zouden hebben, Rendorin.’ Een zachte, zangerige stem wekte Daeren en slaperig opende hij zijn ogen. ‘Wat is er gebeurd dat je met een jong kind terugkwam?’
Rendorin lachte ingehouden. ‘Wat je hebt klaargemaakt is verrukkelijk, Remaví, ondanks het feit dat ik je geen extra ingrediënten heb kunnen brengen.’ Bestek tikte tegen een kom, nu pas rook de jongen de geur van het gekruide eten. Suf bleef hij doodstil liggen.
‘Bedankt voor het compliment,’ Remaví grinnikte, ‘maar serieus: hoe komt het dat je met een kleine halfdemon bent teruggekeerd?’
‘Uit de hand gelopen pestgedrag.’
‘Meestal zorgt pestgedrag er niet voor dat een wildvreemde met een half bewusteloos kind aan de haal gaat. En ik bedoel wildvreemd voor de jongen in kwestie,’ merkte een derde persoon op.
Het deken waarmee Daeren was toegedekt, was in zijn slaap half over zijn gezicht gevallen en veel kon de jongen niet zien. Slechts één van de drie reizigers bevond zich deels in zijn blikveld. De elf had een groene tuniek met korte mouwen aan, om zijn pols en onderarm zat een versierde, leren band. Een blonde vlecht hing over zijn schouder.
‘Weten jullie iets over halfdemonen?’ vroeg de oudere elf nadenkend.
‘Zo goed als niets,’ bekende Remaví, en ook de ander schudde zijn hoofd.
Nieuwsgierig spitste Daeren zijn oren. Nooit had iemand hem verteld over wat hij was, simpelweg omdat niemand betrouwbare informatie over halfdemonen had. Hij had zich daar niets van aangetrokken, maar wat de elf aan zijn reisgenoten ging uitleggen interesseerde de jongen wel.
‘Zoals alle magiërs kunnen halfdemonen hun magie pas gebruiken wanneer ze een jaar of dertien, veertien zijn,’ legde Rendorin uit. ‘Hun krachten zijn wel aanwezig, maar liggen te sluimeren in hun geest. Ik neem aan dat jullie wel al hebben gehoord over gevallen waarbij de magie vóór die leeftijd uitbreekt?’
‘Ja,’ de elf met de blonde vlecht ging wat rechter zitten, ‘heb jijzelf niet al vroeger toegang gekregen tot je macht?’
‘Inderdaad. Zoiets wordt altijd door een gebeurtenis veroorzaakt die de normale gang van zaken in de war schopt.’ Hij grinnikte. ‘Ik was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats: bovenop een Woudbron gaan staan wanneer die uitbarst, is niet zo handig.’
‘Hoe heb je dat klaargespeeld?’ lachte Remaví ongelovig. ‘Die dingen doen dat één keer in de zeven jaar en zoveel plaats nemen ze nu ook weer niet in.’
‘Pech. Of geluk, zo je wilt.’
Een dof geluid klonk en Daeren hoorde het kampvuur knetteren toen het zich hongerig op het nieuw stuk hout wierp. Hij onderdrukte een geeuw en bleef stilletjes liggen luisteren.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma feb 27, 2017 12:52 pm

‘Behalve de schrik van mijn leven heb ik niets aan het te vroeg uitbreken van mijn magie overgehouden, wat heel gewoon is. Het heeft geen invloed op het kind zelf, al is het niet altijd handig voor de omgeving, wanneer de jonge magiër zijn macht op om het even welk moment gebruikt,’ hervatte Rendorin zijn uiteenzetting.
‘Ik hoor een “maar” aankomen.’ De blonde elf hield zijn hoofd schuin en keek naar een plaats naast Daeren, waar Rendorins stem vandaan leek te komen.
‘Die is er inderdaad, Ohas. Een vroegtijdige uitbarsting van magie heeft op gewone magiërs geen effect, maar wanneer dit bij een halfdemon gebeurt, haalt dit zijn volledige geest onderuit.’
‘Op welke manier? Worden ze gek, of kunnen ze hun macht niet beheersen?’ vroeg Remaví.
‘Niet gek, hoewel sommigen werkelijk alle controle verliezen. En ik kan ook niet echt zeggen dat hun karakter veranderd.’ Het bleef even stil. ‘Het is hun waarneming die veranderd, niet alleen zintuiglijk, maar ook op emotioneel vlak,’ vervolgde de elfenmagiër langzaam. ‘Zonder begeleiding zullen ze zich zonder twijfel als demonen gaan gedragen.’
Ohas gebaarde naar de in een deken gewikkelde jongen. ‘Ik zie een halfdemon en ik neem aan dat hij bijna zo’n uitbarsting had. Maar wat heeft dat met pesten te maken?’
‘De oorzaak hoeft niet van magische aard te zijn. Het kan ook een heel positieve of negatieve ervaring zijn.’
Daeren, die de hele tijd had gedaan alsof hij sliep, kwam met het deken om zich heen geslagen overeind.
‘Zoals wanneer iemand je pijn wilt doen?’
Verbaasd keken de elfen op.
‘Dus jij bent wakker?’ Remaví grinnikte en streek haar lange, donkerbruine haar naar achteren.
‘Klaarwakker, duidelijk,’ merkte Ohas droog op, ‘en volgens mij heeft hij alles gehoord.’
Rendorin glimlachte en wenkte Daeren, die naar hem toe kroop en tegen hem aanleunde.
‘Misschien is dat zo slecht nog niet,’ zei de magiër zacht terwijl hij de jongen over zijn rug wreef. ‘Ja, kleintje, dat kan ook een reden zijn.’
Met grote ogen bekeek het kind de drie reizigers. Hun kledij was overwegend bruin en donkergroen, gemaakt om volledig in het woud te kunnen opgaan.
Lichte bepantsering was met riemen aan de onderarmen, schenen en borstkast van de elfin vastgemaakt. Naast haar lag een slank zwaard in een met staal beklede schede. Haar hand bleef steeds in de buurt van het gevest, klaar om haar wapen te grijpen.
Behalve de banden om zijn polsen en de twee dolken aan zijn riem had de tenger gebouwde Ohas geen uitrusting. Met zijn donkerrode broek en kobaltblauwe accenten op zijn tuniek was hij veruit de kleurigste van het gezelschap.
Rendorin had zijn mantel losjes opgevouwen op de grond gelegd, een wollen trui hield hem warm. Geamuseerd volgde hij de belangstellende blikken van het kind en hij richtte zich opnieuw tot Daeren.
‘Waarschijnlijk heb je onze namen al gehoord, maar ik stel ons toch maar even voor.’ Hij knikte naar de blonde elf. ‘Hij is Ohas, mijn leerling. En zij,’ hij gebaarde naar de jonge vrouw naast hem, ‘heet Remaví en is een krijgster in opleiding. Ikzelf ben Rendorin.’
‘Hij vergeet erbij te zeggen dat hij een uitzonderlijk goede magiër is,’ zuchtte Ohas. Grijnzend wendde hij zich tot de jongen. ‘Jouw beurt. Wat is je naam, kleintje?’
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma mar 06, 2017 6:49 pm

‘Daeren.’ Verlegen schoof hij heen en weer, niet helemaal op zijn gemak nu alle aandacht op hem gericht was. ‘Mijn vader leert me jagen,’ voegde de jongen er aan toe.
‘Ben je daarom zo diep in het woud? Om te jagen?’
Daeren knikte enthousiast. ‘Ik mocht voor de eerste keer een boog meenemen. Ik had net een konijn geschoten toen Zart kwam.’ De vrolijke twinkeling verdween uit zijn ogen en hij staarde stuurs naar het vuur. ‘Ze hadden stokken bij.’
‘Wacht even,’ onderbrak Remaví zijn verhaal. ‘Wie zijn Zart en “ze”?’
‘Andere jongens uit het dorp. Zart pest me altijd, en Kilon en Hotar volgen hem. Maar het is de eerste keer dat ze echt begonnen te vechten.’ Hij aarzelde en keek naar Rendorin op. ‘Is zo’n uitbarsting de reden waarom ik zoveel zag en waarom Zart zo traag…’ Hij stopte midden in zijn zin en dacht na. ‘Waarom ik zo snel was?’ vroeg hij uiteindelijk. ‘En waarom ik Zart bijna neerschoot?’
‘Ja en nee,’ antwoordde Rendorin. ‘Ze hadden je zodanig in het nauw gedreven dat je magie begon te lekken, om je in staat te stellen levend uit die situatie te geraken.’ Hij glimlachte kalmerend naar het kind. ‘Een echte uitbarsting heb je niet gehad.’
Daeren beet op zijn lip. ‘En die tik tegen mijn voorhoofd stopte alles.’
‘Ik herstelde de breuk waarlangs je magie weglekte,’ bevestigde de oudere elf.
Zacht lachend stond Ohas op en liep naar de zadeltassen, die een eindje van het kampvuur op de grond waren gezet. ‘Opmerkzaam is hij wel.’ Hij hield een kom en een lepel op. ‘Daeren, heb je honger?’
De gretige blik van de jongen zei voldoende en grinnikend vulde de elf de kom met stoofpot. Gloeiende kolen hadden de pan warm gehouden en hete damp wolkte van het eten op. ‘Opletten hoor,’ mompelde Ohas toen hij de kom aan de jongen gaf. Voorzichtig nam Daeren de pot aan en hij blies om de stoofpot sneller af te koelen.
‘Waarom vielen die jongens je aan, Daeren? Waren ze kwaad op je?’ vroeg Remaví.
Verbaasd keek de jongen op. ‘Ik ben een halfdemon. Ze vinden me vreemd, dus ben ik hun doelwit.’
De elfin knipperde met haar ogen en richtte verward haar blik op Rendorin, die knikte. ‘Niet alle mensen accepteren wat - of wie - anders is.’ Hij glimlachte flauw. ‘Wij bevinden ons niet meer in de elfenwouden, Remaví. Mensen denken en handelen niet zoals wij.’
Ongelovig schudde ze haar hoofd. ‘Dan nog. Kinderen die met stokken een ander kind in elkaar willen slaan omdat die anders is?’
Ohas liet zich met een geeuw achterover vallen. ‘Het is niet dat je er iets kunt aan doen, Remaví. Het is goed afgelopen, daar gaat het om.’
De jongen nam een behoedzame eerste hap van de warme stoofpot en keek nieuwsgierig naar het lichtgekleurde, houten doosje dat Rendorin uit zijn zak haalde. Het bestond uit meerdere, exact dezelfde kubusjes die zo nauw op elkaar aansloten dat je de naden ertussenin bijna niet meer kon zien. Eén van de hoeken van het doosje leek te ontbreken. De magiër begon de blokjes te verschuiven over donkerhouten wanden die aan de binnenkant zaten. Met een zachte tik raakte een kubusje een ander en op de twee blokjes werd een fijn netwerk van oplichtende lijntjes zichtbaar.
‘Wat is dat?’ Daeren ging op zijn knieën zitten en bestudeerde het doosje aandachtig.
‘Een soort puzzel. Het lijnenspel hier,’ Rendorin wees met zijn vinger naar de dunne draadjes licht, ‘vormt uiteindelijk een afbeelding die de gehele kubus in beslag neemt.’
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo mar 12, 2017 6:58 pm

‘En de stukken van de tekening worden alleen zichtbaar als ze juist staan ten opzichte van een ander deel,’ begreep de jongen.
Lichtelijk verrast richtte de elf zijn blik op Daeren. ‘Dat heb je snel door.’ Hij knikte en rommelde in zijn zak. ‘En pas wanneer je de volledige afbeelding juist hebt, kan je het doosje opendoen.’ Met een glimlach toonde hij een klein, gedetailleerd stenen beeldje van een vos die zich waste. Het dier was met zoveel nauwkeurigheid vastgelegd dat het leek alsof het beeld elk moment zijn beweging kon afmaken, om de twee daarna beschuldigend aan te kijken omdat ze hem hadden gestoord.
‘Dit zat erin. Ik heb hem onderweg al enkele keren opgelost.’ Hij stak de vos uit naar Daeren, die snel zijn halflege kom stoofpot aan de kant zette en het beeldje bewonderend op zijn handpalm hield.
‘Hij is zo… echt,’ fluisterde de jongen.
Met een vrolijke glinstering in zijn ogen zocht Rendorin naar een volgende passende combinatie, en het duurde niet lang voor hij op één van de zijden van de doos een deel van de tekening had staan. Bedachtzaam bekeek hij de blokjes en schoof ze een eindje op, totdat Daeren zag dat sommige van de kubusjes ook aan de zijkant oplichtten.
‘Rendorin, kun je me even helpen? Die runen die je me laatst geleerd hebt, wel, ze willen niet echt werken.’ Ohas, die nog steeds op zijn rug lag, keek gefrustreerd naar de nachtelijke hemel.
‘Waar loopt het mis?’ vroeg Rendorin terwijl hij opstond en naar zijn leerling toeliep. De puzzel liet hij op zijn mantel liggen.
De blonde elf tekende een reeks runen voor zich uit en hoewel de lucht slechts een moment lang zinderde, kon Daeren een lichte druk waarnemen. Bij het vijfde teken spatte de bezwering uit elkaar en de jongen kromp lichtjes ineen toen de schokgolf hem bereikte. Remaví had niets gemerkt; zij verborg net een geeuw achter haar hand en bleef dromerig naar de dansende vlammen staren. Ook Rendorin reageerde er niet op.
‘Je verwart de rune met een andere, Ohas.’ De magiër tekende twee op elkaar lijkende symbolen op de grond en wees er één aan. ‘Dit is degene die jij gebruikt. En dit,’ zijn vinger verschoof en duidde het tweede teken aan, ‘is de rune die je nodig hebt.’
Ohas kreunde en deed een volgende poging om de bezwering uit te voeren, wat opnieuw mislukte en een huivering langs Daerens rug stuurde.
‘Nog een foute rune?’ vroeg de jongeling met een zucht.
Rendorin schudde zijn hoofd. ‘Je hele reeks was juist. Er zat alleen te weinig kracht achter.’
‘Nóg meer?!’ De blonde elf kwam overeind en keek zijn meester ongelovig aan. ‘Ik zit al aan mijn maximum!’
‘Je zit aan jouw maximum hoeveelheid die je tegelijk kunt uitstoten,’ verbeterde Rendorin hem. ‘Dat zit nog ver van je totale capaciteit. Voor ik je andere dingen kan leren, moet je eerst meer – véél meer – magie kunnen inzetten.’
Daeren luisterde niet langer naar de elfen, zijn aandacht werd naar het houten doosje getrokken. De kubus lag met de fijne lijntjes naar hem toegedraaid en hij bleef zwijgend naar de chaos van korte en lange strepen kijken. Behoedzaam zette hij het tere vossenbeeldje naast de puzzel op Rendorins mantel en nam het doosje in zijn handen. Hij verschoof de blokjes net zo lang tot hij een volgend passend stukje had gevonden. Met het puntje van zijn tong tussen zijn lippen maakte hij drie zijden van de puzzel.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma mar 13, 2017 1:14 pm

Zeg alleen maar een dikke duim van de samenvattingen en het een en ander valt nu op zijn plaats in alles, bedankt.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma mar 13, 2017 3:58 pm

Dankje en graag gedaan ^^ .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

zo mar 19, 2017 6:22 pm

Daeren hield het doosje een eindje van zich af en probeerde te ontdekken wat de tekening ging worden. Eén van de kanten was met enkele sierlijke letters beschreven en vormde waarschijnlijk de handtekening van de maker. Op de andere vlakken vormde de wirwar van lijnen een vacht, en Daerens ogen werden groot van opwinding toen hij de dikke staart met witte punt van een vos herkende. IJverig zocht hij verder, snel met de blokjes heen en weer schuivend om de juiste combinaties te vinden. De laatste zijde koste hem wat meer tijd - het was moeilijk de tekening af te maken zonder de andere zijden opnieuw uit elkaar te halen, maar algauw lichtte de hele puzzel zwak op.
Met een droge klik sprong het deksel uit het slot en nieuwsgierig opende de jongen het doosje helemaal. De binnenkant was met een lichtblauwe, wollen voering bekleed, om te voorkomen dat een beeldje zou barsten of breken.
Daeren nam het stenen vosje weer vast en plaatste het voorzichtig in de puzzel. Snel wierp hij een blik op de elfenmagiër, die bij zijn leerling zat en geen aandacht aan de jongen schonk, en ondeugend glimlachend zocht hij een eikelhoedje tussen de bladeren en zette het op de kop van de vos. Daarna drukte hij het deksel dicht, verschoof een blokje om het doosje op slot te doen en zette het terug waar hij het gevonden had.
Loom at hij zijn laatste, koud geworden stoofpot op, zette de pot weg en schuifelde geeuwend naar zijn deken.
‘Moe?’ Rendorin was ongemerkt dichterbij gekomen en hurkte naast Daeren neer. De jongen knikte suf en kroop genietend tegen Rendorin aan, die zacht over zijn rug streelde. Zorgzaam trok de elf zijn deken over het kind heen.
‘Ga maar slapen, kleintje.’
‘Vosje is ook gaan slapen,’ mompelde Daeren slaperig, een glimlach speelde rond zijn lippen.
‘Vosje?’ De magiër keek verward op de jongen neer. ‘Bedoel je dat beeldje?’
Remaví grinnikte. ‘Misschien moet je je puzzel eens bekijken, Rendorin.’ Ze had de jongen met groeiende verbazing gadegeslagen terwijl hij de oplossing van het doosje had gezocht, zonder dat Daeren haar blik had gemerkt. Dat hij een extra cadeautje had achtergelaten, was haar niet ontgaan.
Rendorin draaide zich in de richting van zijn mantel en nam verbluft de puzzel in zijn handen.
‘Heb jij die gemaakt, Daeren?’
‘Ik wilde weten wat er op stond,’ verklaarde de jongen.
De elf keek de jonge halfdemon nadenkend aan, opende het doosje en lachte bij het zien van het hoedje op de kop van de vos.
‘Die hou ik bij,’ beloofde de elfenmagiër met een grijns. Hij haalde zijn hand door Daerens haar en stond op. ‘Slaap lekker, jongen.’

Een moment lang was hij ervan overtuigd dat hij ging vallen. Het paard struikelde over een boomwortel en Daeren voelde zich over het gladde leer van het zadel wegschuiven. Omdat hij te klein was om met zijn voeten in de stijgbeugels te kunnen, had Rendorin een stevig koord vooraan het zadel vastgemaakt, waar de nerveuze jongen nu dankbaar gebruik van maakte. Krijtwit klemde hij zich vast en hij trok zichzelf recht. Met grote, wantrouwige ogen bekeek Daeren de donkerbruine merrie, die braaf achter Rendorin bleef lopen en zich met lome passen een weg door het dichte struikgewas zocht.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schimmenjager (deel 2)

ma mar 27, 2017 6:07 pm

Paarden waren in Lutasin niet zeldzaam, maar werden meestal voor een kar van een handelaar gespannen en niet als rijdier gebruikt. Daeren kwam nooit in de buurt van de ruiters die door Lutasin heen reden – hij voelde zich niet op zijn gemak bij de soms zenuwachtige, plots bewegende paarden. Het was de eerste keer dat hijzelf in het zadel zat en niet veilig vanop een afstand naar voorbijgaande reizigers keek.
De merrie schudde wild met haar hoofd in een vergeefse poging vliegen weg te jagen, en de jongen greep het touw nog steviger beet.
‘Kalm maar.’ Rendorin keek met een glimlach achterom en aaide liefkozend over de neus van zijn paard. ‘Moka gaat echt niet proberen je er af te werpen, hoor.’
‘Maar het is zo hoog,’ mompelde Daeren met een angstvallige blik op de grond, die naar zijn gevoel veel te ver van hem vandaan was.
Ohas ging naast de jongen lopen en legde geamuseerd zijn hand op Daerens knie.
‘Is het de eerste keer dat je op een paard zit?’
De jongen knikte en protesteerde toen de blonde elf hem met één hand zacht naar achteren drukte.
‘Recht zitten, dan verlies je je evenwicht niet zo snel,’ lachte Ohas.
Op zijn lip bijtend en met zijn vingers nog steeds rond het koord geklemd zocht het kind naar de goede houding, tot Ohas hem met een knikje te kennen gaf dat hij correct zat.
De elfen bereikten algauw de Oude Weg en ze leidden hun paarden de grijze stenen op. Het woud kwam hier tot aan de rand van het pad en de dichte begroeiing en overhangende takken zorgden ervoor dat er altijd een spookachtige schemering heerste. Geluiden werden door de vochtige atmosfeer gedempt en willekeurig verstrooid en kleuren werden doffer door de nevel. Zelfs op de heetste, zonnigste dagen konden de mistslierten en schaduwen niet worden verdreven uit de tunnelachtige structuur die zich rond de Weg had gevormd.
Remaví rilde. ‘Is de Oude Weg hier overal zo? Dit is ronduit griezelig,’ fluisterde ze.
‘Over enkele weken is het hier prachtig,’ lachte Daeren en hij wees naar een fijn, laag plantje dat zowel op de grond als op boomstammen groeide. ‘Dan bloeit het karimsblad en loop je door een zee van blauwe bloempjes.’ Zijn woorden bleven in de lucht hangen, werden vervormd en in alle richtingen weerkaatst, om al na een tel weg te sterven. ‘En het is maar een klein stukje zo dichtbegroeid, verderop is het beter.’
‘Je lijkt het hier goed te kennen,’ merkte Rendorin op.
‘Ik kom hier vaak, het is altijd rustig. Enkel handelaars en jagers komen geregeld voorbij, de rest is bang van deze plaats. Ze zeggen dat de mist giftig is en de bomen ’s avonds en ’s nachts bewegen.’ De jongen snoof en haalde zijn schouders op. ‘Ik vind het vooral een mooie, geheimzinnige plaats.’
‘Geheimzinnig is het zeker,’ zei de elfenmagiër geamuseerd, ‘maar ik betwijfel of deze bomen zouden proberen iemand te grazen te nemen.’
Met een vloeiende beweging slingerde hij zich achter Daeren in het zadel en hij nam de teugels in zijn handen, zodat de jongen veilig tussen zijn armen zat. Ook Ohas en Remaví stegen op en ze reden over de Weg naar Lutasin.
In het dorp was het merkwaardig stil in vergelijking met de afgelopen dagen. De kleine groep mensen die nog steeds aan het werk was, bracht kisten en tentzeilen naar de juiste plaats en enkele anderen loodsten pas aangekomen handelaars en reizigers door de straten.
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Fantasie”