Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh.

Zwijmel weg in de romantiek van de personages!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh.

di nov 21, 2017 3:57 pm

1. Khalija en Kush

Khalija zit op een boomstam, aan de rand van de stad, in de stralende zon, een zuchtje wind tilt haar ravenzwarte haar op, naast haar zit Kush , hij voelt zich een kind naast haar oogverblindende schoonheid, maar bovenal houdt hij van haar zachte, ingetogen, vriendelijke innerlijk. het voelt als of hij uitelkaar spat van geluk in haar nabijheid, alsof er een positieve electrische lading om haar heen zit, die hij niet kon benoemen, allen maar kan voelen. Zij kijkt naar hem, en zinkt weg in zijn vriendelijke zachte blik, haar ogen glijden langs zijn jongensachtige schouders en kaaklijn maar zijn gezichtsuitdrukking heeft iets mannelijks en onverzetterlijks. Buiten zijn vriendelijke karakter weet hij ook wat hij wil. Hun beider ouders zijn fel gekant tegen hun verhouding, te jong en van een andere sociale klasse en geloof. ze hun relatie verboden toen het 2 maanden geleden bekend werd.. Kush heeft vorige week slecht nieuws van zijn ouders gekregen, over 2 weken gaan ze emigreren naar een Noordelijke Staat 200 km hiervandaan. Zijn vader heeft daar een baan gevonden en zijn moeder wil hun stad verlaten en verlangt naar een huis in het groen. Khalija legt haar hoofd op zijn schouder en kriebelt hem met een grashalm onder zijn neus. Zolang ze nog bijelkaar zijn zullen ze ervan genieten. Kush greep haar lachend beet en rolt, met haar in zijn armen, door het gras. Onderwijl houden ze de omgeving in de gaten , het is een plekjen uit het zicht, achter een fiets- en wandelpad, gelukkig is het niet druk, iedereen is kennelijk naar het strand met dit mooie weer. Khalija voelt zijn lid stijf worden tegen haar dijbeen, ze sluit haar ogen en zoent hem innig
Kush staat op het punt om zijn ouderlijk huis te ontglippen, het is de dag voor de verhuizing en zijn ouders en broertje zijn druk bezig, de laatste spullen in te pakken. Geruisloos pakt hij zijn fiets en rijdt weg, richting zijn grootouders, hij wil niet mee naar het platteland, hij wil bij Khalija blijven dat staat vast. Opa en Oma begrijpen hem, ze zullen hem opnemen en Khalija accepteren daar is hij zeker van. Hij wordt allerhartelijkst ontvangen, maar als hij Oma goed in haar ogen kijkt ziet hij ook bezorgdheid en Opa heeft een klein zenuwtrekje om zijn mond. Hij voelt een naar gevoel opkomen in zijn maag, hij haalt een paar keer diep adem. "Ik loop even naar het strand, wil mijn hoofd leeg laten lopen, ik hou het niet meer". Het ruisen van de zee en de zilte lucht kalmeert hem altijd en het zal hem zwaar vallen ook daar afstand van te moeten doen. Oma knikt, ik ga wel met je mee, samen lopen ze zwijgend richting strand.

2. Weg uit de stad

Als Kush de volgende dag uit het raam kijkt ziet hij de verhuiswagen staan, zijn moeder loopt met vastberaden tred richting haar ouderlijk huis. "Pap en Mam, hoe kun je", ze werpt een woedende blik op haar ouders". "Maar lieverd, laat me je het uitleggen". Oma's stem klinkt smekend. Kush begrijpt dat het een verloren zaak is, als hij niet mee gaat komt ook zijn vader hem halen en om geen scene te maken loopt hij mee, nog nooit in zijn korte leven heeft hij zich zo ellendig gevoeld. Voordat hij instrapt kijkt hij achterom en zwaait naar Oma en Opa, ''ik bel jullie nog, zodra we aangekomen zijn ''
Khalija Loopt over het strand, Kush is al 2 maanden weg, bellen durft ze niet, de telefoon hangt in de huiskamer en ze zou zeker problemen met haar ouders krijgen als ze merken dat ze contact met hem zoekt, wel heeft ze een paar keer vanuit een telefooncel geprobeerd, maar 1 van zijn ouders nam op, dus moest zede hoorn neerleggen ook brieven worden niet beantwoord, ze vermoedt dat ze worden onderschept. Ze haalt diep adem en voelt de zilte lucht door haar luchtpijp en longen stromen, ze knapt er een beetje van op en vertrekt weer richting huis, de volgende dag heeft ze een proefwerk wiskunde en dat moet ze nog voorbereiden.

3. Terug in Mirjakesh

Zo verlopen er 2 jaar, Kush heeft geprobeerd om Khalija via zijn grootouders te bereiken, maar dat liep iedere keer op een mislukking uit, voornamelijk omdat haar ouders contact niet toestonden. Kush mist haar nog steeds heel erg, hun relatie was als het samensmelten van tweelingzielen, een vreemd onbestemd gevoel welt op in zijn maag en stijgt naar zijn keel, hij zet de radio aan en hoort het vreselijke nieuws dat zijn oude stad is getroffen door een enorme aardbeving, gevolgd door een tsunami, hij moet en zal naar Khalija, wat er ook gebeurd, maar hoe, zijn ouders werken en zijn broertje is bij een vriend. Hij rent naar zolder, pakt de kampeerspullen en de tent, grijpt wat brood, kip en fruit uit de koelkast en een paar blikken bonen en vult een veldfles, dan pakt hij de racefiets van zijn vader uit de schuur en een reparatiesetje voor als hij pech krijgt. Het is een dolle dwaze aktie, maar wat doe je als de liefde roept. In een telefooncel belt hij Opa en Oma, die ongerust zijn over zijn plannen, maar hij laat zich niet ompraten. Na 4 dagen komt hij bij zijn hen aan, moe en hongerig. Hij heeft een lekke band moeten repareren en is zo'n 25 km omgereden, maar nu is hij in ieder geval toch aangekomen. Hun huis is gespaard gebleven, omdat het wat hoger ligt, integenstelling tot de woningen aan de boulevard, maar er zijn wel enkele scheuren in de muren, vanwege de aardschok. Zijn grootouders verwelkomen hem hartelijk, maar hij ziet ook de spanning en angst in hun ogen, grote delen van de stad zijn overstroomd en zitten zonder stroom, maar gelukkig zij leven nog. "Khalija, hoe is het met haar", Kush kijkt hen aan om de emotie van hun gezichten te lezen, bezorgdheid, dat is wat hij ziet, "Kush, We weten het niet, maar even iets anders Ik heb je vader gebeld nadat jij ons overviel met je telefoontje, jongen, jongen wat bezielt je, je hebt je ouders de stuipen op het lijf gejaagd". Kush voelt zich beschaamd, hij kan geen woord uitbrengen en kijkt bedremmeld naar de grond. Oma kwam met een stapel sandwiches binnen en een pot thee, daarna gaat Kush naar bed, doodmoe en met een zwaargemoed.


4. De verdronken stad

Kush fietst richting de stad, doodmoe en hongerig, opeens begint de aarde te trillen een enorme golf spoelt hem in zee, daar ligt hij tussen wrakhout, dode lichamen en huisraad. Er drijft een auto en een stepje voorbij., vanuit zijn maag stijgt een verlammend gevoel naar boven, een geheimzinnige hand knijpt zijn keel, dicht, zijn adem gaat zwaar en snel, met een ruk schiet hij overeind, het angstzweet gutst langs zijn gezicht,. Hij gaat weer liggen en haalt een paar keer langzaam en diep adem om weer tot rust te komen. Buiten is het nog donker, hij sluit zijn ogen en laat zijn gedachten de vrije loop. Regelmatig heeft hij geprobeerd contact te krijgen met zijn geliefde, via zijn grootouders, maar zonder resultaat, Hij belde vanuit een telefooncel in het dichtsbijzijnde dorp 5 km van hun huis, maar haar ouders namen steeds op later was het nummer niet meer in gebruik. De brieven die hij stuurde werden niet beantwoord.. Kush werd daar moedeloos van en begon te twijfelen aan haar liefde voor hem, ook kon hij de ruzies thuis niet verdragen die ontstonden als uitkwam dat hij contact met haar gezocht had., hij zag dat zijn broertje daar onder leed. Zijn ouders vonden dat hij zich op zijn studie moest richten en moest omgaan met jongeren uit het dorp dan zou hij haar wel vergeten, maar dat kon hij niet. Hij verdrong zijn gevoelens, ze zaten diep weggestopt in een hoekje van zijn ziel en aan de buitenkant toonde hij de vriendelijke aardige jongen die hij ook was, van binnen bloedde zijn hart. Totdat 5 dagen geleden, dat vreselijke bericht op de radio kwam en al zijn gevoelens in een keer naar boven kropen. Zonder er verder bij na te denken heeft hij toen de racefiets van zijn vader gepakt (omdat de zijne een gebroken ketting had), graaide wat spullen bijelkaar en vertrok. Een jaar geleden was hij , samen met een jongen uit het dorp, een week op fietsvakantie gegaan, hij had dus al enige ervaring met lange afstand fietsen. Tijdens zijn lange fietstocht maakte hij zich zorgen over wat hij daar zou aantreffen, vooral toen hij dichterbij kwam, werd hem duidelijk wat voor een verwoesting de aardbeving en vloedgolven had aangericht. Als hij zijn ogen nu dichtdoet,ziet jij weer de reddingswerkers bezig, de ontreddering op de gezichten van nabestaanden, hij ziet weer een vrouw van middelbare leeftijd in totale apathie staren naar de hulpverleners, zittend op haar hurken heen en weer schommelen, haar hoofd in haar handen. Ook het stadsdeel waar Khalija woonde en hopelijk nog woont, leek totaal verwoest. Hij had het gevoel vloeibaar te worden en weg te spoelen, een zwaar gevoel op zijn borst benam hem bijna de adem, wat een drama, wat een ravage, zag hij daar, precies als in zijn droom. Fysiek en mentaal zat hij er compleet doorheen en dus ontbrak hem de moed om in deze wanorde, op dat moment, naar haar op zoek te gaan.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.

Terug naar “Romantiek”