Het gedumpte broertje

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Het gedumpte broertje

wo jan 18, 2017 8:30 am

Geschreven naar een waargebeurd verhaal.

“We zullen toch gaan voetballen?” Vraagt Johan aan Stef als die met zijn broertje Paul van vier aan komt lopen na schooltijd.
Stef kijkt zijn vriend aan en schud nee, “moet mijn broertje thuisbrengen en op hem passen.”
“Gaan we voetballen?” Roept Pieter die komt aan rennen,
“Stef moet oppassen!” Roept Johan en maakt kippen geluiden.
“Doe eens normaal waar mijn broertje bij is!” Roept Stef terug. “We gaan morgen wel voetballen.”
“Wat ben jij een mietje zeg, oppassen op je broertje. Ben je een meisje of zo,” roept Pieter terug. “Vandaag is onze voetbal middag en dat weet je!”
Stef kijkt naar zijn broertje, “heb geen keuze.”
Johan en Pieter kijken elkaar aan en fluisteren iets, Stef kan het niet horen maar hij weet hoe zijn vrienden zijn.
Als Johan wegloopt blijft Stef staan met zijn broertje, nieuwsgierig wat ze van plan zijn.
“Wat nu als je wel een keuze hebt,”roept Pieter. “Ga je dan mee voetballen.”
Stef kijkt hem afvragend aan, “natuurlijk. Maar waar moet mijn broertje dan heen?”

“Hier een jas, sjaal en muts. Trek het aan bij je broertje en laat bij de BSO spelen,” roept Johan als hij terugkomt.
Stef kijkt naar de meisjes paarse jas en de gekleurde sjaal en muts. “Waar heb je deze nu weer vandaan?”
“Kom op!” roept Johan terug. “Anders hebben geen tijd meer om te gaan voetballen.”
"Deze is mijn broertje te klein, kon je geen andere jatten!" Roept Stef geïrriteerd. " En een jongens jas."
Johan staat hem aan te kijken en beweegt zijn armen als een kip. Zuchtend laat Stef zijn broertje in een speelgoedhuisje zijn jas uit doen. “Oké kruimel. Kom deze jas aantrekken dan mag je buitenspelen bij de andere kinderen. Ook je trui uit.”
Paul staat zijn broer aan te kijken en dan naar zijn jas op de grond. “Mijn jas is daar.”
“Nee van mama moet je deze aan!” Verteld Stef streng en houd de jas zo vast dat Paul deze kan aantrekken. “Je wilt toch zo graag buiten spelen.”
Paul die graag buiten speelt knikt ja, kijkt naar zijn jas op de grond en snapt niet waarom hij een andere jas aan moet. “Waarom?”
Stef zucht diep, “mama vindt deze jas warmer. Ook moet jouw jas de was in, kijk wat een mooi gekleurde sjaal en muts heeft mama erbij gedaan.”Paul kijkt nog een keer naar zijn jas en doet dan de paarse jas aan. Stef krijgt gelukkig de rits dicht zonder de trui eronder, er na doet hij de sjaal om en muts op bij Paul. “Oké heel goed luisteren naar je grote broer. Je gaat straks spelen met de andere kindjes op het plein en kom je om vijf uur ophalen. Pieter brengt je naar de BSO.” verteld Stef streng aan zijn broertje.
“Jij mij brengen!” Roept Paul teleurgesteld want normaal brengt zijn oudere broer hem naar de BSO.
Stef zucht, “luister. Zal graag willen maar moet schoolwerk doen en hard leren morgen voor een toets. Die is heel belangrijk, anders krijgt je grote broer straf.”
Paul knikt ja al begrijpt hij het nog niet, maar het woordje straf wel.

Pieter kijkt naar Paul en al heeft zijn zusje ook een paarse jas twijfelt hij of het wel gaat lukken. Zijn zusje was al opgehaald door hun moeder. Na de muts wat verder over Paul zijn hoofd te hebben getrokken en de sjaal wat hoger in de nek lopen ze samen naar de BSO groep.
“Goedemiddag,” roept Pieter naar BSO juf Marieke. “Kom mijn zusje brengen.”
Juf Marieke kijkt naar Paul maar ziet zijn gezichtje niet helemaal, Paul staat ongeduldig te stuiteren om te gaan spelen. “Hallo…”
“Ga maar spelen!” roept Pieter spontaan om zo te voorkomen dat juf Marieke Paul zijn gezicht ziet en duwt Paul naar de groep kinderen.
Paul rent meteen het plein op om te gaan spelen.
“Weer om vijf ophalen Pieter?” Vraagt juf Marieke.
Paul knikt ja, “onze moeder moet weer overwerken en zelf een toets morgen.”
“Begrijpelijk, zal je zusje aanmelden. Is ze al beter en gebruikt ze haar medicijnen niet meer?” Vraagt juf Marieke.
“Ja ze is al beter,” verteld Pieter.
Juf Marieke tikt de naam Sophie van Laar in de juffen WhatsApp zodat elke juf van de BSO weet dat Sophie erbij is gekomen. "Heeft Sophie nu een andere jas?"
Pieter schrikt er een beetje van, "nee. Alleen gewassen."
Juf Marieke schiet een beetje in een lach wetend dat Sophie een smeerpoets is en neemt dan afscheid van Pieter die snel weer terug gaat.
“En?” Vraagt Stef.
Pieter kijkt hem aan en knikt ja, “voetballen!”
Alle drie de jongens lopen naar het voetbalveldje achter de school en gaan meteen voetballen. Stef denkt niet meer aan zijn broertje of heeft er zorgen om, op de BSO is hij wel veilig. Is zijn gedachte.

Op de BSO speelt Paul met de kinderen en heeft geen idee dat zijn broer hem net gedumpt heeft. Hij ging wel vaker naar de BSO, wel een andere. Dat Paul een meisjes jas aan heeft die ook nog eens te klein is vindt hij niet erg, spelen is belangrijker. Alle drie de juffen houden toezicht op een punt waar ze het hele plein kunnen overzien. Paul is in hun ogen Sophie, het zusje Pieter, te herkennen aan haar paarse jas die ze wel eens kwijtraakt. Natuurlijk zien ze Paul wel een paar keer in het gezicht, een paar seconden, maar doet hun niets vermoeden al had Paul duidelijk een jongens gezicht. Ook andere kinderen lijken niets te merken, toch trekken vooral de oudere kinderen soms een vreemd gezicht bij het zien van Paul. Verwarrend zijn ze vooral, een jongetje met een meisjes jas aan? Toch zegen ze niets tegen de juffen.

Na het buiten speel halfuur gaan de kinderen naar binnen, Paul loopt gewoon mee. Als eerste doen ze hun jassen uit en hangen deze op, de haakjes bij de BSO waren niet naam gebonden en met een plaatje.
“...Tien, elf, twaalf.” Roept een juf als ze de kinderen telt die de BSO ruimte in gaan.
Een juf kijkt haar aan, “twaalf? We hebben er toch maar elf.”
“Nee we hebben er twaalf. Sophie is er later bijgekomen,” verteld juf Marieke die later Sophie ook opschrijft als aanwezig op de aanwezigheid bord. "We moeten meer de WhatsApp groep gebruiken en meer naar kijken."
Alle kinderen gaan in een kring zitten en Paul doet gewoon mee netjes en rustig. Als eerste gaan ze limonade drinken en fruit eten. Daarna knutselen voor de kerst.

“Zullen we bij mij op de spelcomputer?” Vraagt Johan als het bijna vijf uur is.
Pieter kijkt hem aan, “sorry maar moet zo thuis zijn.”
“Kan tot kwart voor zes blijven,” verteld Stef.
Nadat Pieter naar huis is gegaan pakken Stef en Johan hun fietsen en gaan naar het huis van Johan. Daar spelen ze tot kwart zes op de spelcomputer. Beide vergeten dat Paul nog op de BSO is.
“Waar is je broertje!” Roept Astrid de moeder van Paul en Stef kwaad als Stef alleen thuiskomt.
Paul schrikt ervan en weet geen woord uit zijn mond te krijgen. In zijn gedachte moet hij denken aan zijn broertje die nog op de BSO is als Sophie.

Op de BSO worden alle kinderen opgehaald om zes uur door hun ouders, Paul blijft als laatste over.
“Wie is hij?” Vraagt juf Loes aan de juf Marieke.
Juf Marieke kijkt naar Paul en dan naar de kapstok, “weet het niet. Alleen Sophie haar jas hangt er nog.” Na de paarse jas en spulletjes gepakt te hebben bekijkt Juf Marieke deze. “Deze is van Mila, het dochtertje van Anneke van Later. Vond het al zo vreemd dat Sophie haar jas anders was en zonder bloemetje op de rug.”
“Hallo, wat is je jouw naam?” Vraagt juf Loes als ze gehurkt voor Paul gaat zitten die nog bezig is met spellen.
Paul kijkt haar aan, “Paul.”
“Paul. Zit je op de school?” Vraagt juf Loes terwijl juf Marieke Anneke van Later belt. Paul knikt ja en gaat weer spelen wat natuurlijk belangrijker is, “welke klas zit je Paul. Kan je mij je jas haakje en plaatje aanwijzen.”
Paul wilt eigenlijk spelen maar loopt dan met juf Marieke naar zijn jas haakje en plaatje. “Boot!” Roept Paul vrolijk naar een plaatje van een boot die naast zijn naam is getekend. Ieder kindje in de kleuterklas had zijn eigen jas haakje en plaatje van een voorwerp of dier. Zo wist elk kindje welke jas van zijn of haar was en spulletjes.

Gelukkig is de juf van Paul nog aanwezig en die schrikt behoorlijk als het verhaal hoort. Meteen belt ze Paul zijn moeder en brengt hem dan naar huis. Verbaasd en geschrokken is Paul zijn moeder ook als ze hoort wat er gebeurd is. Stef moet zijn excursies aanbieden aan zijn broertje en krijgt natuurlijk een flinke straf. Ook Pieter en Johan nadat de moeder van Paul en Stef hun moeder had gebeld. Huisarrest voor de komende maanden en Stef mag niet meer zijn broertje alleen thuis brengen en oppassen. Gelukkig is hun buurvrouw aardig om Paul elke dag op te halen en op te passen als het nodig is.

Anneke van Later vond het al vreemd dat de jas van haar dochter Mila er niet meer hing. Overal had ze gezocht maar buiten kijken waar Paul speelde met de BSO had ze niet aan gedacht. Warm gewinkeld in haar moeders vest ging Mila verdrietig naar huis.
Laatst gewijzigd door nurias op do jan 26, 2017 9:08 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het gedumpte broertje

di jan 24, 2017 6:40 pm

Leuk verhaal van jouw hand :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “One-shots”