Paar seconden angst

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Paar seconden angst

di jan 17, 2017 7:49 am

Geschreven naar een waargebeurd verhaal.

Ondanks mijn gebroken schrijfhand toch dit verhaal geplaatst, was al klaar alleen wat dingen aangepast

Een moeder was met haar vier jarig dochtertje naar een live avond podium gegaan bij een eet gelegenheid omdat ze de band live wilde zien. Een oppas kon ze niet betalen en het was weekend, zo ze zag geen problemen om haar dochtertje mee te nemen.

Om voor de drukte, die ontstaat bij het naar huis gaan, te ontlopen loopt de moeder met haar dochtertje bij het laatste lied richting de uitgang. Het is druk in de zaal en elke vierkante meter is bezet. De moeder moet stapje voor stapje, duwen en trekkend met haar dochtertje zich naar voren wurmen. Optillen van haar dochter kan de moeder niet wegens haar rugpijn. Maar dan opeens krijgt een moeder een duw en even wankelt ze op haar benen. Als ze weer in balans is ziet ze haar dochtertje opeens niet meer!
In een flits ziet ze haar dochtertje verdwijnen in een muur van mensen, het leek wel of een kindje haar meenam? Snel wurmt de moeder zich door de mensen massa en ziet soms een glimp van een paar seconden haar dochtertje. Haar naam roepen heeft geen zin doordat de band het laatste nummer hard speelt en het een kippenhok is doordat iedereen door elkaar praat. Met angst en zweet op haar voorhoofd probeert de moeder stapje voor stapje, duwen en trekkend haar dochtertje te bereiken. Zo nu en dan een pijnlijke por krijgt ze in haar al pijnlijke rug of zij. Elke bezoeker lijkt haar tegen te werken want misschien wil ze wel voordringen om vooraan bij het podium te staan. Maar de moeder wil alleen naar haar dochtertje en de in- en uitgang is naast het podium.
Op nog geen meter afstand kan ze haar dochtertjes hand pakken. Maar dan wordt ze om ver geduwd! Pijnlijk belandt de moeder op de grond en niemand lijkt het te merken. Her en der voelt de moeder een schop en als ze probeert op te staan wordt ze keer op keer geduwd waardoor ze weer omvalt.
In een flits van een paar seconden ziet ze haar dochtertje bij de ingang waar het rustig is, die kijkt haar aan en lacht. Haar dochtertje lijkt naar haar toe te komen en de moeder reikt haar hand uit. Het is maar drie meter!
Maar dan weer een duw en moeder belandt weer pijnlijk op de grond, snel kijkt de moeder richting haar dochtertje. Maar verbaasd ziet ze hoe haar dochtertje een vreemde groene parka jas aankrijgt van een mevrouw en daarna een blauwe sjaal om met witte, roze en paarse hartjes erop. Een roze muts die over haar dochtertjes hoofd gaat doet de moeder in een paniek aanval belanden. Ze herkend haar dochtertje uit duizenden, het is geen vergissing van een ander meisje. Haar donker blonde haren, lichaamsbouw en trekjes.

Haar dochtertje wordt ontvoerd!

De moeder schreeuwt hard haar dochters naam en ook het woord ontvoering. Maar niemand lijkt haar te horen of te zien. Het laatste wat de moeder ziet is dat haar dochtertje een knuffel konijn krijgt, een snoepje en daarna huppelend, zo als ze altijd doet, hand in hand met de vrouw verdwijnt.

Opeens een flits die weer seconden duurt.

Als de moeder wakker wordt ligt ze in het ziekenhuis, frisse lucht stroomt door een zuurstofslangetje haar longen binnen. In haar arm ziet ze een infuus en er hangen draden aan haar borst. Een verpleegster lacht naar haar en vertelt dat ze flauwgevallen is in de eet gelegenheid. Ook bijna vertrapt door de mensen massa.
“Mijn dochtertje!” Schreeuwt de moeder hard.
Maar dan verschijnt er een tweede verpleegster met in haar amen haar dochtertje. Een warme en liefdevolle her ontmoeting volgt, een knuffel tussen beide die minuten lang duurt.

Later hoort ze dat een meisje dacht dat haar dochtertje haar moeder kwijt was en nam haar mee naar haar eigen moeder. Haar vader nam haar dochtertje vervolgens mee naar de kassa van de eetgelegenheid. Het kindje dat de moeder zag was haar dochtertje niet, maar het zusje van het meisje die haar dochtertje meenam. Die leek sprekend, in die paar seconden dat de moeder haar zag, op haar dochtertje. Donker blonde haren, lichaamsbouw en zelfs de trekjes.
De volgende dag krijgt de moeder en haar dochtertje onverwachts bezoek in het ziekenhuis. Het is de moeder met haar twee dochtertjes. Verbaast zijn beide moeders hoe de meiden op elkaar lijken, alleen in het gezicht zijn de meisjes uniek.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Paar seconden angst

di jan 24, 2017 6:37 pm

Angstig verhaal, maar goed geschreven.
Wat ik me dan wel afvraag, als ze geen geld heeft voor een oppas, hoe komt ze dan aan geld voor zo'n uitje?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Paar seconden angst

wo jan 25, 2017 9:24 am

@Maaike het was een gratis optreden van twee uur.

Terug naar “One-shots”