De cirkel is rond

Het Podium voor de korte verhalen
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

De cirkel is rond

vr jan 06, 2017 3:14 pm

Hoelang zit ik hier? Een snelle blik op mijn horloge leert mij dat ik mijn volgende afspraak niet zal halen. Snel een berichtje sturen naar mijn echtgenoot met de vraag of hij voor mij de ontmoeting met mijnheer Peeters kan afbellen. Stom van mij dat ik zijn contactgegevens niet heb opgeslagen in mijn gsm.

Terwijl ik wacht kijk ik naar de schoolkinderen die mij in de gang voorbij wandelen. Sommige zijn uitgelaten aan het lachen terwijl anderen zenuwachtig op en neer lopen. Een leerkracht trek één van de vele deuren in deze eindeloze gang open, steekt zijn hoofd buiten en maant de leerlingen aan tot stilte. Met weinig succes overigens.

De meeste kinderen worden vergezeld door hun ouders. Logisch natuurlijk. Nu het eerste trimesters is afgelopen is iedereen uiteraard benieuwd naar de schoolresultaten.
Ik zie fiere ouders de klaslokalen buitenkomen. Zij zullen goed nieuws gekregen hebben.
Twee vriendinnetje lopen enthousiast naar elkaar en maken samen een vreugdedans. Ik vermoed dat ze beiden goed gewerkt hebben.

Een beetje verder veegt een moeder de tranen van haar zoon droog. Troostend slaat ze haar arm om haar kind heen. Zijn klastitularis komt even op de gang kijken. Is het volgend ouderpaar reeds aanwezig ?
Zodra ze het verdriet opmerkt wandelt ze het duo tegemoet. Ik hoor haar zacht praten tegen haar leerling. Ze geeft hem advies en spreekt hem moed in.

Plots word ik opgeschrikt door een echtpaar dat al ruziënd een klaslokaal verlaat. Dochterlief heeft overduidelijk slecht gewerkt. Haar vader laat zijn ongenoegen hierover horen en zwaait onmiddellijk met een hele reeks straffen. Geen TV tijdens de kerstvakantie. Uitgaansverbod. Dat wordt een Kerst zonder feestjes! Haar iPhone moet ze ook inleveren. Of was het nu haar iPad ? Ik kan de beide niet uiteen houden.
Zijn dochter slentert achter hem aan en haalt onverschillig haar schouders op. Uiteindelijk doet ze toch haar zin.
Haar moeder is niet eens met haar partner. Ze vindt dat hij geen recht van spreken heeft. Ze vraagt zich luidop af wanneer hij zich eens gaat bezighouden met de opvoeding van zijn kinderen. Wanneer hij nu eindelijk werk gaat zoeken in plaats van rond te hangen in de naburige cafés. De discussie loopt uit de hand, er wordt heen en weer geduwd. Gealarmeerd door het lawaai komt de schooldirecteur snel aangelopen. Hij onderneemt verschillende pogingen om de gemoederen te bedaren. Samen met een toegesnelde leerkracht slaagt hij erin beide ouders weg te leiden naar zijn bureau. Het kind blijft beschaamd achter en ploft zich neer op een stoel.
“Arm kind” flitst er door mijn hoofd.

Hoopvol richt ik mijn ogen op de deur naast het kantoor van de directeur. Een lampje waarin rode letters “bezet” oplichten geven duidelijk aan dat ik nog even mijn beurt moet afwachten. Zodra het op “vrij” springt is het aan mij. Althans dat hoop ik toch.
Een koperen plaatje met opschrift “preventieadviseur” verraadt wie zich achter deze deur bevindt.
Eigenlijk heb ik er geen flauw idee van wat ik hier kom doen. Toen de klastitularis het rapport van mijn zoon aan mij overhandigde informeerde ze me dat de preventieadviseur me graag wilt ontmoeten.
Aan mijn verbaasde gezicht moet ze gezien hebben dat ik er niets van begreep, maar ze kon mij niet helpen. Ook zij wist niet waar het over ging en verzekerde mij dat er geen problemen waren met mijn zoon.
Aan hem kan ik ook niets vragen aangezien hij ziek in zijn bed ligt. Griep heeft hem geveld.

Op de deur prijkt een grote poster waarop een hand te zien is dat een stopgebaar maakt. Daaronder in grote letters “Stop pesten NU !”. Ik kan mij er iets bij voorstellen. Op alle scholen wordt gepest en gelukkig wordt er tegenwoordig tegen opgetreden. De adviseur zal vast en zeker een actieve rol spelen in het preventiebeleid van de school.

Ik kan er niet omheen. Ja, ook ik werd als tiener gepest. 5 jaar lang. Een fijne schooltijd had ik niet. En vrienden evenmin.
Zodra ik aan mijn hogere studies begon was het pesten afgelopen. Een nieuwe wereld ging open voor mij.
Mijn studententijd werd een feesttijd. Ik had een aangenaam sociaal leven en de mensen die ik ontmoette werden vrienden voor het leven. Mijn beste vriend werd mijn partner en na ons huwelijk stampte we een zaak uit de grond. Op de werkvloer is de verstandhouding met onze collega’s fantastisch. Mijn echtgenoot en ik mogen dan wel de zaakvoerders zijn, in de omgang met onze werkkrachten merk je daar weinig van.
Ondanks mijn ongelukkige tienertijd ben ik er in geslaagd een mooie toekomst uit te bouwen. Eigenlijk begrijp ik nog steeds niet waarom ik destijds gepest werd.

Heeft het mijn leven enorm bepaald? Ik weet het niet.
Elke uitnodiging voor een klasreünie heb ik steeds naast mij neergelegd. Tot enkele maanden geleden.
Ik schrok ervan hoe een diep verscholen onbehaaglijk gevoel opnieuw kwam bovendrijven naarmate de datum van de samenkomst dichter kwam. Mijn zelfzekerheid die ik in de loop van de jaren had opgebouwd daalde naar een dieptepunt. Met een klein hartje en klamme handen stapte ik de zaal binnen waar we hadden afgesproken. Onmiddellijk speurde ik de ruimte af op zoek naar de groep ex-pesters zodat ik veilig uit hun vizier kon blijven.
Zodra ik de situatie had ingeschat zou ik mijn onder de menigte begeven. Ik was tegelijkertijd verbaasd over mijn houding. Ik, die dagelijks de leiding neemt over verschillende projecten en voortdurend in contact kom met veeleisende klanten, trad nu met knikkende knieën binnen. Schijnbaar heeft het pesten een grotere invloed op mij gehad dat ikzelf besefte.
Tot mijn grote opluchting stelde ik vast dat de leidster, diegene die in het verleden het pesten startte, niet aanwezig was. Ze liet zich verontschuldigen.

Het was direct overduidelijk dat de groep pesters gedurende de voorbije jaren een intens contact met elkaar hadden onderhouden. Zoals vroeger namen ze de leiding over het gebeuren. Ze manoeuvreerden zich in een centrale positie en voerden het hoogste woord. Tot mijn grote verbazing verzette de andere ex-klasgenoten zich niet. Net zoals vroeger lieten ze de pesters begaan. Zij ruimden plaats voor hen, pikten af en toe in op het gesprek maar hun woorden werden grotendeels genegeerd door de pestgroep.
Uiteindelijk gaven ze het op en haalden ze onderling verschillende herinneringen op terwijl de pesters naast hen voor veel lawaai zorgden.
En ik, ik besloot mij niet te laten wegjagen. Tegen beter weten in wou ik van geen wijken weten. Echter, hun gespreksonderwerpen boeide mij niet en ik ergerde mij mateloos aan hun houding. Het werd mijn heel duidelijk. Wij zouden nooit vrienden worden. En dat hoeft ook niet. We zijn te verschillend. Ik verliet de groep en ging praten met de andere aanwezigen.
Ik heb mij goed geamuseerd die avond. Echter voor mijn staat één ding vast. Ik ga nooit meer naar een klasreünie.

De volgend ochtend, tijdens ons ontbijt, informeerde mijn echtgenoot naar mijn avond. En toen, voor de allereerste keer vertelde ik hem wat er mijn in mijn schooltijd was overkomen. Welke gevoelens er naar zoveel jaren terug waren kwamen bovendrijven en hoe ze mij de voorbije weken terug hadden gekweld. Ze hadden mijn wereld terug op zijn kop gezet er ervoor gezorgd dat ik opnieuw enorm twijfelde aan mezelf.
Mijn echtgenoot en kinderen keken mij sprakeloos aan.

Het lampje naast de deur springt op groen en de letters “vrij” lichten op. Eindelijk! Ik veer snel recht en sla mijn mantel om mijn arm. Mijn handschoenen vallen hierbij op de grond. Ik buk me om ze op te rapen.
Als ik mij terug rechtzet staat ze pal voor mij neus. De leidster van de pesters. Ik kan het niet geloven.
“Hallo Katrien.” Haar stem klinkt vriendelijk.
Onmiddellijk gaat er een alarmbel af in mijn hoofd. Ik ben op mijn hoede. Haar vriendelijkheid voorspelde in het verleden altijd narigheid.
“Hallo Helena,” antwoord ik. Ik probeer me zo neutraal mogelijk te gedragen. Mijn maag krimpt samen en bezorgt me een misselijk gevoel. Ik richt mijn blik op de deur van de preventieadviseur en hoop op zijn redding.
“Zullen we?” Helena reikt mij haar rechterhand om haar de hand te schudden. Met haar linkerhand maakt ze een uitnodigend gebaar naar haar bureau.
Dan dringt het tot mij door. Helena is de preventieadviseur van de school waar mijn oudste zoon school loopt. Ik kan het niet goed bevatten. Helena, de grote pestkop die mijn tienertijd tot een hel heeft gemaakt, is adviseur ? Zij is de vertrouwenspersoon bij wie de leerlingen terecht kunnen? Zij bemiddelt bij pestgedrag ?
Ik ben met stomheid geslagen! Dit had ik nooit verwacht.

Gedwee volg ik Helena naar haar bureau. Ik vecht ondertussen tegen de opkomende angst. Het voelt alsof ik naar de slachtbank word gevoerd. Gelukkig slaag ik erin mezelf te kalmeren. Tenslotte zijn we twee volwassenen. Er zal heus niets gebeuren. Bovendien ben ik nieuwsgierig naar de reden van haar verzoek.
Zodra we binnen zijn sluit Helena haar deur en drukt op een knopje. Ik vermoed dat het lichtje in de gang nu rood kleurt. De letters ‘bezet’ zullen opgelicht zijn.
Ik installeer mij in een stoel recht tegenover haar bureau.
“Koffie ?” vraagt ze.
Ik knik. “Graag met melk,” deel ik mee.
Terwijl Helena naar het koffietoestel wandelt, neem ik de tijd om haar bureau te bestuderen.
“Ik had je al opgemerkt toen je enkele weken geleden hier op de bouwwerf rondliep.” Helena kijkt mij aan om te zien of ik haar heb gehoord.
“Ach,” zeg ik verwonderd. “Eigenlijk is het niet mijn gewoonte om ter plaatse te komen. Ik teken de plannen uit en mijn man volgt de werken gedetailleerd op. Maar de werkzaamheden vereiste deze keer mijn expertise dus ben ik persoonlijk poolshoogte komen nemen.”
Ik vraag mij af hoe lang het nog zal duren voordat ze mij vertelt waarom ik hier ben.
Probeert ze mijn vertrouwen te winnen? Geen denken aan!
Ik lach haar vriendelijk toe. Tenslotte is de school een belangrijke klant en de komende maanden staan er nog veel bouwprojecten gepland bij hen.
“Eigenlijk wou ik je toen aanspreken. Het kwam er echter niet van. Nou, eigenlijk durfde ik je niet aan te spreken,” beschaamd slaat ze haar ogen naar beneden.
Mijn mond valt open van verbazing. Dit is te gek voor woorden. Ze durfde mij niet aan te spreken! Heb ik dat wel goed verstaan?
“In ieder geval niet totdat ik je zoon heb ontmoet,” vervolgt ze.
Mijn hele lichaam schakelt over op verdedigingmodus. Tot nu toe was ik voorzichtig en enkel gericht op waakzaamheid. Nu echter zal één verkeerde handeling of woord van Helena ervoor zorgen dat ik in de aanval gaan. Zelfs fysiek, indien nodig.
“Mijn zoon? Wat heeft die ermee te maken ?” antwoord ik haar bitsig. “Ik kan mij heel goed voorstellen dat jij je niet goed voelt met wat er in het verleden is gebeurd tussen ons. Zeker je nu, dankzij de functie die jij bekleedt, vaak geconfronteerd wordt met pestgedrag. Het is jouw probleem. Ik wens dit onderwerp niet verder met je te bespreken. Laat mijn zoon hier buiten!”
Ik sta te kijken van mijn eigen woorden. In het verleden had ik dit nooit gedurfd.
Inwendig kook ik. Ik hoop echt dat er geen stoom uit mijn oren komt.
“Jouw zoon is een geweldig kind! Echt, ik ben onder de indruk van zijn inzicht en wijsheid.” Helena kijkt mij aan op zoek naar mijn reactie.
“Laat mijn zoon hier buiten!” herhaal ik krachtig.
“Ik moet toegeven dat tijdens mijn opleiding het thema pesten werd behandeld,” start Helena opnieuw haar uitleg. “En ja, tijdens mijn tienerjaren heb ik mij hieraan schuldig gemaakt. En ja, ik word er hier op school vaak mee geconfronteerd. De voordracht die je zoon op de anti-pest dag heeft gegeven heeft mij diep geraakt. Een voordracht gebaseerd op waargebeurde feiten. Hij heeft het de gebeurtenissen perfect geanalyseerd en naar voor gebracht zonder namen te noemen. Iedereen was onder de indruk. Zijn visie heeft dagen door mijn hoofd gespeeld. Ik weet wiens verhaal hij heeft gebracht maar ik heb hem in het ongewisse gelaten. Ondanks mijn opleiding ben ik nooit zo direct geconfronteerd geweest met de impact van mijn pestgedrag. Het laat mij niet meer los.”
Vol ongeloof staar ik Helena aan. Ik ben blij dat ik neerzit, anders zou ik vast en zeker van verbazing omver vallen.
“Ik weet niet wat ik hierop moet zeggen,” stamel ik. Meer kan ik echt niet uitbrengen.
“Je hoeft ook niets te zeggen,” fluistert ze zacht.
Het volgende moment weerklinken heel luid en duidelijk de woorden “Sorry, Katrien”.
Mijn oren tuiten! Ik vecht tegen de tranen die ik voel opwellen. Ik kijk haar aan en weet echt niet hoe ik hierop moet reageren. Ik ben compleet overdonderd en heb tijd nodig om dit te verwerken.
Tenslotte stel ik mijn recht en loop recht naar haar toe. Ik zie dat ze een afwachtende houding aanneemt. Ook zij weet niet goed hoe ze met deze situatie moet omgaan. Ja, advies geven aan derden is veel gemakkelijker. Het zelf toepassen is een heel ander verhaal.
Ik reik haar mijn rechterhand. Ze neemt hem onmiddellijk aan.
“Excuses aanvaard,” zeg ik. We bezegelen het met een handdruk.

Ik ben helemaal opgejaagd als ik thuiskom. Mijn hersenen draaien op volle toeren en overlopen opnieuw alle gebeurtenissen. Het verleden, het heden, … alle beelden flitsen in een sneltempo aan mij voorbij. Ik zit op een rollercoaster van emoties. Het ene moment ben ik euforisch, het andere moment neerslachtig.
Ik race de oprit van onze woning op. Ze hebben sneeuwbuien aangekondigd voor vannacht. Het kan mij geen barst schelen. Ik heb geen tijd om de wagen in de garage te parkeren.
Het kost mij enige moeite om de voordeur open te krijgen. Eenmaal binnen smijt ik de deur met een harde klap dicht, laat alles vallen en spurt de woonkamer door recht naar mijn tekentafel.
Mijn echtgenoot en kinderen kijken mij verwonderd na.
Blindelings reik ik naar de bouwplannen van de school. Deze middag heb ik gewerkt aan de ontwerpen voor het secretariaat en de bureaus van de directieleden. Mijn oog valt onmiddellijk op de ruimte voorzien voor de preventieadviseur. Ik neem een potlood en verplaats de deuropening een halve meter naar rechts.
Mijn echtgenoot is mij achterna gelopen om te kijken wat er precies aan de hand is.
“Wat doe je nu ?” vraagt hij enigszins verbaasd. “Als je de deur daar voorziet wordt het best wel moeilijk om de ruimte optimaal te benutten. De deur kan dan enkel geopend en gesloten worden als de persoon steeds rechtstaat van zijn bureau.”
“Dat weet ik,” antwoord ik hem, “dat ik ook mijn bedoeling. Het is haar verdiende loon. Als tiener heb ik vaak gehoopt op een kans om Helena terug te pakken. Die kans ga ik nu echt niet laten schieten!”
“Ik denk dat jij mij het een en ander te vertellen hebt!” Hij neemt een stoel en schuift dichterbij. “Vooruit, vertel.”
Geduldig wacht hij op mijn reactie maar ik zeg niets.
“Geen goed idee ?” vraag ik hem terwijl ik naar mijn aanpassing op het plan wijs.
Hij trekt zijn wenkbrauwen op.
“Niet echt professioneel,” is mijn volgende vraag.
“Niet echt,” antwoordt hij eerlijk. Hij reikt naar een vlakgom en legt ze in mijn hand.
“Vooruit, alles weggommen. De aanpassing en het verleden!” gebiedt hij mij.
Hij heeft gelijk.
Nog nooit heb ik zoveel plezier gehad bij het gommen.
Laatst gewijzigd door MoensKatrien op wo jan 11, 2017 8:56 am, 3 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De cirkel is rond

zo jan 08, 2017 7:50 pm

Het is de ideale wereld waarin een pester inziet welk leed hij heeft gecreëerd. Ik betwijfel of we al in die wereld zijn aangekomen ^_^

Ik vind het verhaal goed geschreven, ook hoe je beschrijft hoe Katrien haar leven opgebouwd. Voor mij sprak het het meest, hoe je denkt alles op de rit te hebben, maar hoe je eigenlijk nog altijd op die dunne lijn wankelt. Er hoeft maar één zuchtje wind langs te komen en al je opgebouwde zelfvertrouwen is weg. Raar hoe dat werkt, maar schijnbaar is dat hoe diep dat soort dingen zitten.

Eerst dacht ik dat ze de excuses zomaar zou accepteren - wat mij erg verbaasde - maar toen ze de tekeningen ging aanpassen moest ik even gniffelen. Dat was de perfecte uitlaadklep! En goed dat haar man haar ervan weerhield. :)

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De cirkel is rond

zo jan 15, 2017 10:58 am

goed geschreven

Terug naar “One-shots”