De betoverende dans

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

De betoverende dans

zo dec 18, 2016 8:06 pm

Op haar blote voeten zwiert ze over de ruwe tegels die bezaaid zijn met stro. Haar armen bewegen om haar ranke lijf heen op noten die niemand anders lijkt te horen. Slechts het gerinkel van haar armbanden verbreekt de stilte. Met gesloten ogen draait ze in het rond en laat haar rok ruisend om haar benen wikkelen. Ze steekt haar armen uit naar een onzichtbare danspartner die haar een paar passen lijkt te leiden, als ze vervaarlijk achterover leunt. Even plotseling komt ze soepel overeind en beweegt zich verder, vlak langs de tafels om haar heen.
Zachte klanken worden voor het publiek hoorbaar en het meisje maakt langzame danspassen richting het dromerige geluid. Nog altijd zijn haar ogen gesloten. Vanuit de schaduwden doemt een grote gestalte op die de ruimte vult met betoverende vioolmuziek. De immense man beweegt zich geruisloos om het niets vermoedende meisje heen, die nog altijd sierlijk op de muziek beweegt. Ze draait rond en zwiert, terwijl haar voeten nauwelijks de stenen lijken te raken.
‘Er was eens in een woud ver, ver van ons vandaan. Eenieder die langs de bomen liep, de kabbelende beekjes volgde en op de rotsen klom werd met zachte vioolklanken verleidt. Men noemde het de ziel van de wildernis, die je zou betoveren in een woudwezen.
‘Marana trok zich weinig van de waarschuwingen aan. Een woud is een woud! Er is daar niks gevaarlijks op een beer of wolf na. Maar met de zon hoog aan de hemel, liggen zij te dutten in holen. En dus stapte zij het woud binnen, op zoek naar de stem van het bos.
‘Hoe kon het jonge meisje weten dat de maker van die verleidelijke klanken alleen voor een hoge prijs aanschouwd kon worden?’
Na een langzame pirouette opent het meisje langzaam haar ogen, de noten sterven langzaam weg en ze staat oog in oog met de grote man. Zijn strijkstok rust op de viool die klein lijkt in zijn kolossale handen. Met bange ogen kijkt ze om zich heen, op zoek naar een uitweg, maar ze is omgeven door de tafels en de gasten van de gemalin.
Langzaam laat de reus de strijkstok in beweging komen en laat de muziek aanzwellen. Op de maat van de muziek begint het meisje te dansen, maar niets van haar eerdere euforie is in haar gelaat terug te zien als zij paniekerig om zich heen kijkt.
Vanuit de viool verschijnen gouden draden die door de lucht naar het meisje glijden. Ze winkelen zich om haar polsen en enkels en leiden haar als een onzichtbare danspartner. De paniek en angst glijden van het meisje af als regenwater en er verschijnt een dromerige blik in haar ogen.
‘Hoe dieper Marana het bos introk, hoe luider de muziek leek te worden. Haar voeten smeekte haar om een paar danspassen te maken, haar handen en armen bewogen sierlijk en al snel kon ze niet anders dan tussen de bomen te dansen.
‘Eerst genoot het jonge meisje er uitbundig van. Dit was geweldig! Prachtige muziek op een meest betoverende plek zoals de zon haar gouden stralen tussen het bladerdak liet fonkelen. Op de achtergrond ruiste een beekje gemoedelijk en tjilpte de vogels vrolijk.
En daar stond hij. De reus van het woud, met zijn viool in zijn hand. Zijn prooi hield hij scherp in de gaten, terwijl gouden draden haar vingen. Ze was gedoemd om eeuwig voor hem dansen, te zwierven en rond te draaien. Want wie zou ooit zo dapper zijn het woud met zijn betoverende muziek te betreden?’
De grote gestalte laat de muziek aanzwellen en dwingt het meisje om sneller te bewegen. De gouden draden die haar gevangen houden fonkelen in het licht van de gelagkamer. Het betoverende schouwspel wordt abrupt verbroken als een jonge kerel vlakbij het tweetal opduikt. In zijn hand houdt hij een groot glimmend zwaard omhoog.
‘Laat het meisje gaan!’
De reus lacht hatelijk naar de knaap. Hij voert de snelheid van de muziek alleen maar op, zo snel dat de benen van het meisje nauwelijks de noten kunnen volgen. Uitdagend kijkt hij zijn tegenstander aan.
De man werpt hem een donkere blik toe en schuift zijn zwaard in zijn schede en laat de muziek op hem inwerken, voordat hij een dans inzet. Eerst danst hij om het tweetal heen, de reus scherp in de gaten houdend. Die zet een nog feller nummer in waardoor een van zijn snaren knapt.
In dat moment vindt de jonge kerel de ruimte om tussen de reus en het meisje te komen. Hij pakt een van haar handen vast, terwijl de gouden draden zijn huid schroeien. Hij leidt hen een nieuwe dans in en ze zwieren hypnotisch rond. Haar ogen gaan open en in een bevroren moment staren ze elkaar innig aan. Dan is het moment verbroken en is haar aandacht bij de magische muziek van de reus.
Met een heldhaftige zwaai, laat de jongen zijn vrije hand in die van het meisje glijden. Haar ogen ontmoeten opnieuw die van hem en zijn intenser dan welke muziek dan ook. Hitte schiet langs zijn gezicht als de draden in vlammen oplossen. De grond trilt onder hun voeten als de reus woedend stampt en een laatste poging doet om het tweetal aan zijn muziek te binden, maar zij zijn verloren in een dans, waar de magische muziek geen kracht op heeft. De reus krimpt tot hij niet groter is dan een mager en oud mannetje en laat zich op lossen tussen de toeschouwers die met ingehouden adem naar de dans kijken.
In een laatste draai, trilt de jongen het meisje hoog boven zich op en ze spreidt haar armen.
‘Je bent vrij!’
Voorzicht laat hij haar zakken als de toeschouwers uitbundig beginnen te klappen. Hijgend van de inspanning staan ze naast elkaar, terwijl iedereen hen toejuicht. Zelfs de ridder en zijn gemalin zijn onder de indruk. Stralend maken ze hand in hand een buigen om daarna het podium te verlaten. Het zal niet lang duren of de hele streek zal hun optreden willen zien.
‘Onze danseres is verlost van de kwaadaardige reus, maar Marana… Zij zal voor eeuwig tussen de oude bomen en gouden zonnestralen voor de reus dansen. Want wie is moedig genoeg om haar van de heerser van het woud te verlossen? En wie kan de betoverende noten van de wilde ziel weerstaan?
‘Namens het Wilde Woud genootschap dank u voor uw aandacht en ik hoop dat u allen genoten heeft. Tot ooit!’
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De betoverende dans

zo dec 18, 2016 9:36 pm

Schitterend verhaal Maaike, dikke duim
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De betoverende dans

ma dec 19, 2016 10:02 am

Dank je wel, Nurias! :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “One-shots”