De Zieneres en de Baby

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

De Zieneres en de Baby

vr mar 02, 2018 3:35 pm

1. Anne en Sara

Anne kijkt in de spiegel haar badjas hangt losjes om haar lijf en haar normaal zo zorgvuldig opgestoken haar, piekt nu langs haar gezicht, onder haar ogen tekenen zich donkere kringen af, het zweet staat op haar voorhoofd en ze kan de energie niet opbrengen om haar ogen op te maken en haar lippen te stiften, wat normaal gesproken bij haar dagelijkse routine behoort. Tien dagen geleden is ze bevallen van haar tweede dochter, Sara.
De bevalling was redelijk verlopen en volgens de arts was het een gezonde baby en was er dit keer absoluut niets aan de hand. Bij de geboorte van haar eerste dochter, Sophie, leek alles aanvankelijk goed. Ze was een prachtige baby, waar zij en Frank zielsgelukkig mee waren.
Toch ging het mis en overleed Sophie na 2 weken aan hartfalen, wat had ze zich leeg en afschuwelijk gevoeld, over haar anders zo vrolijke bestaan, hangt vanaf die dag een grauwsluier.
Gelukkig krijgt zij volop begrip en hulp, van haar ouders, schoonouders en van haar man Frank, hun vrienden en overige familie. De een steunde op praktische wijze, de ander op emotioneel gebied, door te luisteren een arm om de schouder.
Nog steeds is er een enorme warmte en betrokkenheid van al haar naasten, niemand uitgezonderd, ze begrepen haar twijfel en bezorgdheid toen ze weer zwanger was.
Volgens de gynaecoloog was de aandoening niet erfelijk en hoefde de hartkwaal van haar eerste kind geen belemmering te vormen voor een volgende zwangerschap.
Ondanks de geruststellende woorden vlak na de bevalling, had ze een voorgevoel dat het ook deze keer weer mis zou kunnen gaan.

Sara is na urenlang huilen eindelijk ingedommeld, onder haar oogjes tekenen zich donkere kringen af, haar gezichtje ziet er ondanks haar slaap gespannen uit
Hoe klein ook, ze voelt feilloos de loodzware spanning van haar moeder, die als een klamme deken over haar heen hangt.
Ze mist de geborgenheid van haar moeders buik. Heerlijk schommelen in lauw water, geluiden en stemmen die gedempt door dringen.
Anne heeft voldoende voeding, toch drinkt de kleine slecht en haar ademhaling is zwaar.
Een akelig gevoel hoopt zich in Anne’s maag op en. werkt zich een weg naar boven, naar haar keel, gedachten wervelen door haar hoofd en ze heeft moeite om ze op een rij te krijgen. Door al haar gepieker voelt ze een nare spanningshoofdpijn opkomen.
Ze pakt haar telefoon en zoekt gedachteloos het nummer van het ziekenhuis waar ze 10 dagen daarvoor bevallen is van Sara en waar Sophie is overleden .
De secretaresse van het ziekenhuis ziet gelukkig een gaatje in de agenda van de arts, ze kan rond het middaguur langskomen.
Daarna belt ze de school waar Frank werkt als docent Bouwkunde, maar krijgt hem niet te pakken, de receptionist belooft de boodschap. over te brengen.
Een warme douche zou haar goed doen, ze haalt snel een kam door haar haar en trekt gedachteloos haar kleren uit de kast en rent snel naar beneden om Sara te verschonen, pakt vliegensvlug haar tas in en stapt met haar dochter in haar auto, op weg naar het ziekenhuis.

2. Carla en Wim.

Het hoofdkussen van Carla is nat van het zweet, door haar gewoel glijdt het dekbed van haar af, ze geeft een harde gil en komt met een ruk overeind.
“Heb je een nachtmerrie gehad?”, vraagt haar man Wim. “Je schreeuwt de hele buurt bij elkaar”.
Carla geeft niet direct antwoord, ze moet eerst nog even bijkomen van de schrik dan antwoord ze: “Ik droomde dat ik op visite was bij een jonge vrouw die ik in mijn droom kende, maar niet in het echt. We liepen naar het wiegje waar haar pasgeboren dochtertje in lag, toen ze het kind uit het bedje tilde, bleek ze dood te zijn. Ik voelde haar verdriet en leegte zo levensecht en begreep zonder woorden dat ook haar eerste kindje overleden was”.
“Ik ben bang dat het een voorspellende droom is, een die binnenkort moet uitkomen, ik ken alleen geen jonge gezinnen met kleine kinderen”.
“Misschien toch maar een droom en stelt het verder niets voor”, probeert Wim haar gerust te stellen’. “Vanmiddag moeten we naar het ziekenhuis volgens mij, ik kijk even op de kalender, ja om 11.30 melden bij de balie”.
Na het douchen verschoont ze de kattenbak en vult ze de 2 voerbakjes.
Dan gaat ze naarstig op zoek naar haar ziekenhuispas, na een minuut of 5, als ze de moed bijna heeft opgegeven vind ze het tussen haar papieren. 2x per jaar moet ze voor controle naar de oogarts.
Na haar eerste oogoperatie, nu bijna 14 jaar geleden, zat er nog een klein gaatje in haar netvlies, dat gelazerd moest worden, maar helaas ging dat mis. Hersteloperaties brachten het zicht in haar rechteroog niet terug. Na haar verhuizing naar de andere kant van het land, moest ze naar een ander ziekenhuis, maar ook aan haar linkeroog kreeg ze klachten.
Dat was haar geluk, het zicht in haar linkeroog bleef behouden, dankzij de goede zorg, van dit vriendelijke, patiëntgerichte ziekenhuis.
Ze was door en hel gegaan, bang haar leven lang blind te blijven, toch had het haar ook goeds gebracht.
Door alles wat zij had meegemaakt was ze empathischer geworden, op het paranormale af. Haar baan had ze verloren, maar ze had er ook veel wijsheid en inzicht voor teruggekregen.
Vaak kon ze voelen wat er in andere mensen omging, nog voordat ze ze gesproken had, beelden die bij haar omhoog kwamen bleken vaak te kloppen en haar dromen hadden soms een voorspellend karakter, niet dat ze daar altijd zo blij mee was, maar aan de andere kant had het haar leven wel verrijkt.
Dan verschijnt weer dat beeld voor haar geestesoog, van een jonge vrouw en een baby.
Is er iets met het kindje wat ze in haar armen draagt? Carla weet niet precies wat ze er van denken moet.
“Heb je je pas gevonden?” Vraagt haar man Wim, die al met zijn jas aan in de gang staat, hij schikt zijn sjaal onder zijn kraag recht.
“Ja, ik heb het, we kunnen gaan”, roept ze terug. Wim had aanvankelijk wel moeite gehad met de toenemende sensitiviteit van zijn vrouw, maar hij hield zo veel van haar dat hij er uiteindelijk wel mee om kon gaan.


3, Het ziekenhuis.

De oogpoli is helemaal in de uiterste hoek van het hospitaal, Opeens duwt een onzichtbare hand haar linksaf richting gynaecologie/kinderpoli.
Er komt een akelig gevoel bij haar naar boven, gelukkig weet ze daar nu goed mee om te gaan. Ze besluit haar gevoel te volgen, omdat ze regelmatig heeft ervaren, dat als ze dat niet doet, ze er later spijt van krijgt.
“Waar ga jij nu naar toe?”. Wim kijkt haar vragend aan.
Carla antwoordt hem niet, maar stapt regelrecht op de jonge vrouw en haar baby af,

De kinderarts heeft Sara grondig onderzocht en Anne verzekerd dat er met de kleine niets aan de hand is, hij kan geen mankementen aan het hart vinden, haar klachten moeten een andere oorzaak hebben, misschien moest er maar even bloed afgenomen worden.
Dus staat Anne nu op het punt om met haar naar de afdeling bloedafname te lopen voor verder onderzoek als op dat moment Carla haar tegemoet loopt, met Wim schoorvoetend achter haar aan.
Wat, moet dit oudere stel van haar? De vrouw lijkt haar te willen spreken, waar ken ik haar dan van? Bekenden van haar ouders?
Carla ziet de twijfel in de ogen van de jonge vrouw en haalt een paar keer diep adem om moed te vatten. “Je vraagt je natuurlijk af, of ik je ken, en wat ik van je moet”. “Wees gerust, ik weet dat je je eerste kind verloren hebt en dat je nu op het punt staat om dit kind te laten onderzoeken, door bloedafname, doe dit niet. Het kleintje zal ernstig te lijden hebben van de zware stress die dit haar zal geven, dat zou haar wel eens fataal kunnen worden”.
Anne is sprakeloos, hoe weet ze dit allemaal?
Ze observeert de vrouw, de leeftijd van haar moeder, schat ze, een uitermate vriendelijk gezicht, wat slordig gekleed in een verwassen spijkerbroek en een eenvoudig truitje, onopgemaakt en half lang haar in page coup, maar
Anne realiseert zich dat zij er nu ook.niet al te florissant uitziet en voelt de onrust weer boven komen.
Waarom is uiterlijk toch zo belangrijk voor haar, er zijn nu serieuzere zaken aan de orde.
Vreemd de aanwezigheid van deze oudere vrouw heeft een rustgevende uitwerking op haar die ze niet begrijpt, ze laat het over haar heen komen.
Carla concentreert zich op Sara, ze wil weten hoe de kleine zich voelt, omdat ze sterk het vermoeden heeft dat ze erg verdrietig,is en dat zou wel eens fataal kunnen zijn bij een zo jonge baby. Inderdaad, ze voelt een enorme paniek bij de kleine, die zachtjes begint te huilen, kennelijk niet in staat om de enorme angst die ze voelt op een krachtige manier te uiten. Als de moeder rustig is, voelt de baby dat haarfijn aan en zal de stress ook bij de kleine afnemen redeneert ze.
“Ga even zitten, zal ik je nek even masseren?” Vraagt Carla
Anne doet wat haar gevraagd wordt, ze is volkomen sprakeloos, over hetgeen haar overkomt en laat het zonder protest toe, alsof ze deze vrouw al jaren kent.
De massage voelt weldadig aan, het neemt veel van haar spanning weg, zodat ze nu ook meer oog heeft voor haar kind. Ze merkt nu de tranen in Sara`s oogjes op, en hoort haar zachte snikken. Al vrij snel ontspant ook de kleine zich.
“Baby’s zijn uiterst gevoelig, ze pakken emoties uit de omgeving snel op, zowel negatief als positief”, zegt Carla terwijl ze zachtjes de schouders van Anne masseert.



Wim kijkt op zijn horloge, ze hebben nog maar 10 minuten en hij gebaart Carla dat ze moeten opschieten. Ze antwoord zonder woorden, dat hij alvast maar vooruit moet lopen en zegt dan: “Ik kom er zo aan zo aan nog een paar minuten,
Hij slaakt een zucht en loopt richting oogpoli. Na een paar minuten staakt ze de massage en zegt: “Ik moet nu gaan, houd het kindje tegen je boezem en neurie een zoete melodie, dat werkt vaak wel”, ze geeft Anne een schouderklop en aait Sara zachtjes over haar wangetje en loopt met grote snelle passen richting oogpoli
Anne gaat in een hoekje zitten en haalt een katoenen doek te voorschijn waar ze discreet haar borst mee afdekt. Misschien drinkt ze nu. Nu de oudere dame weg is neemt ook de onrust bij haar weer toe en de twijfel.

Carla komt precies op tijd aan bij de bali van de oogpol. Dan volgt het ritueel van oogmeting ogen en indruppelen bij de assist en de controle bij de arts. Gelukkig zijn er niet veel bijzonderheden, na een tijdje gaan ze weer richting uitgang. Eenmaal buiten blijft Wim plotseling staan.
“He loopt daar niet die vrouw met die baby?”,
Carla ziet haar inderdaad lopen richting haar auto, ze zijn te ver weg om hen in te halen.

4. De ontknoping.

Vanuit de openslaande deuren naar de tuin dringt de zoete geur van jasmijn de kamer binnen, hoewel het al wat later op de avond is, is het nog steeds aangenaam buitern.
“Wil je koffie?”
Wim knikt en zet de tv aan, zij loopt richting keuken, maar dan roept hij opeens:
“Is dat niet die jonge vrouw met die baby in het ziekenhuis?”
Inderdaad, dat is ze zeker, Carla ploft neer op de bank naast Wim.
Stomverbaasd kijken ze naar de presentator, die haar in de huiskamer interviewt en horen hem zeggen:
“En na de bloedafname ging ook Sara sterk achteruit en zo verloor u ook uw 2e kind?”. “Wat een enorme dreun moet dat voor u geweest zijn”.
Anne knikte, ze was sterk vermagerd en zag er vermoeid uit, de tranen stonden in haar ogen.
“Vind je het erg als ik de tv uit zet? Ik luister liever naar een CD”, Carla zucht diep, haar angstdroom had zij liever niet zien uitkomen.
Laatst gewijzigd door Libelle op wo mar 21, 2018 3:38 pm, 5 keer totaal gewijzigd.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: De Zieneres en de Baby

di mar 06, 2018 5:29 pm

De inspiratie voor dit verhaal kreeg ik door een docu die ik gezien heb waarin een vrouw verteld dat 2 dochters van haar na de bevalling overleden.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De Zieneres en de Baby

di jul 24, 2018 6:48 pm

Mooi geschreven en ook een heftig verhaal. :(
“Wees gerust, ik weet dat je je eerste kind verloren hebt en dat je nu op het punt staat om dit kind te laten onderzoeken, door bloedafname, doe dit niet. Het kleintje zal ernstig te lijden hebben van de zware stress die dit haar zal geven, dat zou haar wel eens fataal kunnen worden”.
Maar ze was toch al bevallen? Dus hoe kan haar bloedafname impact hebben op haar kindje?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: De Zieneres en de Baby

wo jul 25, 2018 5:37 am

Er wordt bloed van het kind afgenomen, omdat daar staat ze op omdat ze bang is haar tweede kind ook te verliezen.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De Zieneres en de Baby

wo jul 25, 2018 9:20 am

Heftig verhaal en goede (overzicht) verhaal lijn
Laatst gewijzigd door nurias op wo jul 25, 2018 5:09 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: De Zieneres en de Baby

wo jul 25, 2018 4:10 pm

Bedankt voor je reactie
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.

Terug naar “One-shots”