Gebroken zilver

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Gebroken zilver

za dec 16, 2017 10:53 am

Ze zit op de troon, stil als een standbeeld. De zilveren kroon rust op haar hoofd, en daarboven zijn de sterren; maar onder haar enkel koud metaal. Het gewaad om haar lichaam is als fluweel zo zacht, is zo dun en fijn dat het bijna doorzichtig is; maar op haar huid voelde het hard en ruw aan. De vrouw zit stil en probeert te luisteren. Er zijn belangrijke zaken, hebben ze haar gezegd, problemen die enkel zij maar kon oplossen. Stemmen en schreeuwen schieten door de ruimte. Iedere gast spreekt net wat luider dan zijn voorganger. Hun woorden klinken scherper en scherper; de problemen worden groter en groter. Allen lijken ze haar ergens van te willen overtuigen. ieder van hen probeert haar ergens toe te dwingen- maar de vrouw luistert niet. Het geluid van hun stemmen is te luid, hun gezichten zijn te hard en onvriendelijk. Ze trekt zich terug, ook al wordt ze omringd door talloze belagers, en vlucht naar een wereld die enkel de hare maar was. In die wereld vindt ze verdriet, en verder niets. Haar verdriet kent geen grenzen; haar tranen vullen de zeeën en laten de rivieren overstromen. Het universum zelf lijkt deze vrouw, eens zo schoon en lieflijk, te hebben verstoten. Haar leven kent nu enkel nog wreedheid; vreugde is haar onbekend. Dit is haar lot, haar verschrikkelijke lot. In de wereld buiten haar ziet ze enkel hardheid, stemmen die te luid spreken; maar trekt ze zich terug in haar eigen gedachten, dan vindt ze daar niets dan pijn, leed en verdriet. Haar voormalige gratie, vernietigd door die pijn. Haar vroegere schoonheid, ten gronde gericht door het leed. Ze is alles verloren, die dag in de mist, en nu heeft ze niets meer over.
Luider, luider, alsmaar luider worden de stemmen. Ze zijn als trommels in de diepe plekken onder de aarde. Ze zijn kanonskogels, ontploffingen; een vulkaan die uitbarst, een berg die instort. De vrouw, gebroken als ze is door de wreedheid van het lot, dreigt doof te worden als ze nog langer luistert. Midden in het boze geschreeuw staat ze op. De troon houdt haar niet langer in zijn greep; het verdriet is nu haar enige meester. Er nadert iemand, en die persoon steekt een hand naar haar uit terwijl ze afdaalt. Maar de vrouw weigert de hand te nemen, en loopt onverstoorbaar door. Vaag voelt ze dat ze in de gaten gehouden wordt, zowel door ogen rondom haar als door ogen boven haar, de glinsterende sterren. Zij heeft echter geen aandacht voor zulke zaken, want de duisternis omringt haar volledig. Ze beeft wanneer ze over de treden loopt die ze eens zo goed kende. De aanraking is haar weer onbekend geworden, en bijna stort ze in. Een bekend gezicht doemt op uit de mist. Een vertrouweling, weet ze, hoewel ze zich zijn naam niet kan herinneren. Hij helpt haar overeind. Hij fluistert, zacht en voorzichtig; maar de vrouw kan zelfs zijn stem niet verdragen. Alleen moet ze zijn, alleen met zichzelf en haar gedachten. Ze maakt zich los en staat weer op. De rest van haar reis legt ze in eenzaamheid af, haar zilveren gewaad slepend over de vloeren van de zalen en de gangen.
In de duisternis van haar kamer is ze eindelijk alleen. Alleen met zichzelf- alleen met haar verdriet. Het verdriet is allesomvattend, heeft haar van alle kanten omsingeld, omhult haar vollediger dan het gewaad om haar lichaam. Zo veel tijd is er al verstreken- hoe veel jaren precies, dat weet ze niet- en toch is de pijn er nog steeds. Elke dag opnieuw voelt ze het, steeds maar weer. Als de zon net is opgekomen, dan heeft ze zichzelf herschapen, en kan ze opnieuw beginnen; maar als de lange dag verstrijkt en de schemering nadert, dan keert ook de duisternis terug. Haar blijdschap, haar vreugde, haar schoonheid, haar gratie: alles verdwijnt wanneer ze wordt herinnerd aan die ene dag. Ze denkt aan hun gezichten, en wordt opnieuw gebroken. Kan ze ooit herboren worden?
In de afzondering van haar kamer wacht ze. De stilte omringt haar, maar tegelijkertijd zijn de wenende stemmen in haar hoofd luider dan de donder buiten. Echter, ze wacht, en ze wacht geduldig. Deze keer zou haar eindelijk verlossing kunnen brengen. Diep vanbinnen weet ze dat het niet zo is, maar toch blijft ze hopen. Ze mag de strijd niet opgeven, nooit; want als ze dat wel doet, zal het vuur haar weldra verteren, en zal ze nooit meer kunnen ontsnappen uit de donkere gevangenis die het lot voor haar maakte. De strijdlust is nog niet helemaal uit haar verdwenen. De vlam is nog niet compleet gedoofd. Maar als een buitenstaander naar haar geest zou kijken, zou hij deze dingen nimmer kunnen vinden.
De man komt. De poorten openen zich, en naar binnen stapt haar redder. Zijn gezicht is dat van haar echtgenoot, verdwenen in de mist. Ze weet dat hij haar echtgenoot niet is, en dat zijn gezicht niets wegheeft van het gelaat waar zij zo vaak naar keek; maar voor haar is het genoeg om te doen alsof. Ze houdt zichzelf voor de gek, liegt tegen zichzelf- maar dat weet ze, en ze heeft het geaccepteerd. Enkel zo kan haar liefde, de laatste muur die haar afschermt van de eindeloze duisternis, in stand gehouden worden.
De man- haar echtgenoot- nadert. Hij doorkruist de leegte die haar omringt. Hij draagt een wapenrusting, bruin en zilver, met een mantel die achter hem over de grond sleept. Er ligt een sterke blik in zijn ogen. Stevig. Daadkrachtig. Vastberaden. Hij gaat bij haar staan en spreekt haar toe. De vrouw hoort zijn woorden niet. Slechts één ding is nu nog belangrijk. De man glimlacht; het is bijna een grijns. Hij verwijdert zijn wapenrusting, draagt nu enkel nog zijn onderkleding. Met een overdonderende kracht zet hij zijn vingers op haar gewaad en scheurt hij de stof uiteen, net zo lang totdat ze volledig naakt is. Hij drukt haar hoofd naar beneden, verder naar beneden, en zij sluit haar lippen om hem. Ze kijkt omhoog, smekend; maar de ogen van de man zijn hard als steen, en bieden haar geen warmte of genade. Tranen rollen eindelijk over haar wangen en over haar lichaam. De aanraking van zijn hand op haar hoofd is stevig; hij houdt haar krachtig vast, en geeft haar bevelen.
De man grijp haar bij de schouders, trekt haar met een ruk omhoog, draait haar om en stort zich in haar. Korte, snelle stoten. Ze hoort hem kreunen en zuchten. De vrouw wordt geslagen, geschopt, door elkaar geschud, met geweld, zoals het elke nacht gaat. Iedere nacht opnieuw komen deze twee in samen in het kaarslicht. De een heeft andere intenties dan de ander, ja; maar beiden bereiken ze hun doel. De man is sterk. Krachtig. Hij biedt haar dingen die anderen haar nooit zouden kunnen geven. De man is haar meester. Voor hem zal ze alles doen. Hij schenkt haar zekerheid en wijsheid waar ze die zelf niet kan vinden. Hij vertelt haar hoe ze moet handelen, en zij volgt zijn bevelen op, want zelf beslissen kan ze niet. Ze is gevallen in een diepe, diepe put, en de duisternis aan de bodem van die put is dieper dan diep. Enkel zo kunnen haar littekens helen. Enkel zo kan ze haar wonden dichten. Ze wordt hersmeed, herboren; en het gebroken zilver wordt weer heel onder Zijn toezicht.
Maar de vrouw, die is blind. Ze kan niet alles zien. Ze kan niet alles weten.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Gebroken zilver

zo dec 17, 2017 3:14 pm

Erg goed beschreven, als dit geen verdriet is, zal de vrouw ooit nog haar zelfvertrouwen terug vinden en zelfstandig opereren? Het is er lijkt me de tijd niet naar.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Gebroken zilver

do dec 28, 2017 7:38 pm

Ik vond het begin heel sterk geschreven. Ze leek me een heerseres die veel heeft verloren en toch nog voor de buitenwereld sterk op de troon zit. Maar het einde was helaas heel triest :(

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Gebroken zilver

za dec 30, 2017 7:55 pm

Goed geschreven in woorden en emoties, kan het het verhaal voor mij zien

Terug naar “One-shots”