De vlam en haar schaduw

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

De vlam en haar schaduw

zo aug 06, 2017 1:33 pm

Mijn naam is Carcera, en ik ben een strigl. Ja, je hoort het goed: een strigl. Ik weet zeker dat je allerlei vreselijke verhalen over ons ras hebt gehoord. We zijn een van de meest gevreesde monstersoorten van de hele wereld- en dat heeft een reden. Het is niet voor niets dat alle kerken waarschuwen voor prachtige vrouwen met hoorns en scherpe tanden, grenzeloos aantrekkelijke wezens die zich ongekleed ergens verbergen en ongelukkige stervelingen naar zich toe lokken met een aanbod dat ze niet kunnen afslaan. Ik zal je dit vertellen. Jullie angst, de afgunst en de achterdocht jegens ons ras die overal zo sterk aanwezig is, is compleet gerechtvaardigd. Ja. De strigl zijn monsters. Zo is het nu eenmaal, en niemand die er iets aan kan veranderen.
 Het is waar, alles wat ze zeggen. Absoluut. Maar zoals zo vaak het geval is met dit soort dingen, zo jammerlijk vaak, is de waarheid die jullie denken te kennen maar een afspiegeling van wat we werkelijk zijn. En, dat kan ik je verzekeren, de waarheid is in dit geval vele malen erger dan dat je misschien denkt. De strigl zijn verschrikkelijke creaturen, misbaksels, vervloekte schepselen die de wereld vervuilen met hun kwaadaardige gewoontes. Mijn ras leeft op seksueel verlangen. Ik kan het niet anders zeggen. Geslachtsgemeenschap is ons voedsel en ons water, want zonder kunnen we simpelweg niet overleven. De natuur, in al haar grenzeloze wreedheid, heeft ons opgezadeld met een enorme last die iedere dag zwaar op onze schouders weegt. Wij moeten onze vaardigheden, de afgrijselijke talenten die ons geschonken zijn door een hogere macht, gebruiken om onschuldige mannen en vrouwen in ons bed te krijgen. Ik weet zeker dat je er wel eens van hebt gehoord- en nee, het is geen fabeltje. Verre van. Het is de harde realiteit. Wij zijn geen wolven die in troepen hun prooi achtervolgen en onder het maanlicht verscheuren. Wij zijn geen adelaars die rondvliegen en razendsnel naar beneden duiken wanneer de buit dan in zicht komt. Nee.
 Was het maar zo simpel. Wij, de strigl, moeten iedere dag vreselijke daden begaan. Ik wil mijn ras niet weergeven als de slachtoffers, want dat zijn we niet; we zijn juist de schuldigen. We maken een einde aan het leven van een ander, enkel om ons eigen te verlengen. We lokken willekeurige mensen naar ons toe met de belofte van een vrijpartij zoals ze die zich niet eens kunnen voorstellen. De aanblik van ons naakte lichaam, het gevoel van onze zachte huid, de aanraking van onze volle borsten en zoete lippen, ontketent een verlangen in hen. Wij ontrafelen geheimen die enkel wij kunnen ontdekken; we aanschouwen dingen die enkel wij maar kunnen zien. Vanaf dat moment is het simpel. Ze raken zo gemakkelijk onder onze bezwering. Je hoeft maar verleidelijk te glimlachen of te knipperen met je ogen, hoe vlug en lichtjes dan ook, en ze vallen praktisch in je armen. Ze kleden zich uit, ze storten zich in je met een vurige passie en een eindeloos enthousiasme, en laten zich meevoeren op de onvoorspelbare en stormachtige zeeën van het verlangen.
 Tot zover klinkt het allemaal niet verkeerd, of wel? Onze belofte klinkt je als muziek in de oren; het is de belofte van een nacht zoals je partner je die nooit zou kunnen geven. Maar nee. Raak niet onder onze illusie. Ik smeek het je, maak niet dezelfde fout als dat de dwazen van deze wereld maken, keer op keer. Het is precies de reden dat wij, de verschrikkelijke strigl, hebben kunnen overleven, al die jaren lang. Ik heb het al te vaak zien gebeuren. Ik heb al genoeg onschuldigen geruïneerd; ik zal niet hetzelfde doen met mijn vrienden. De leden van mijn ras laten, na een wilde nacht vol vuur en passie te hebben beleefd met een nieuwe minnaar of minnares, hun slachtoffer anders achter. Een vrijpartij met een strigl verandert je voor altijd, en er is geen enkele mogelijkheid om het terug te draaien. Het gebeurt op het moment dat je de grens oversteekt, op het moment dat je je liefde bewijst aan die betoverende vrouw met die prachtige ogen en verleidelijke glimlach. En zodra de grens dan overgestoken, is er ook geen weg meer terug. Je wordt achtergelaten als een lege huls, een schaduw van wat je eens was. Er is nog maar één ding waar je aan kan denken: seks. Het gevoel van jouw lichaam in dat van je raadselachtige geliefde. Je lippen bijten zachtjes op haar tepels, je vingers strelen teder over haar rug. Je stelt jezelf achter haar op, houdt haar stevig in bedwang en stort jezelf in haar. Als je dat één keer heb beleefd, als je één keer het ware gezicht van de liefde hebt gezien, kun je het beeld niet meer uit je hoofd zetten. Ik weet precies hoe het is. Ik heb het al zo vaak gezien. Het verteert je, stukje bij beetje, en maakt je langzaam gek. Je zoekt haar opnieuw op, die prachtige verschijning die zo plotseling je leven op volledig op z’n kop heeft gezet; en zo lang je maar in haar warme omhelzing verkeert, kan je geluk niet op. Je voelt je sterk, sterker dan ooit tevoren, alsof je in je eentje legers kan verslaan en elke vrouw op aarde kan bedwingen. Maar er is nog slechts één vrouw waar je aan kunt denken. En wanneer die dan verdwijnt, meegevoerd op de wind van verandering naar een plek die je niet kan zien, dan stort je in elkaar. Je voelt verlangen, dat grenzeloze verlangen. Het brandt feller dan de hemelcirkel. Feller, feller, steeds maar feller. Je bidt tot alle goden, smeekt hen om je de vrouw terug te geven die je de waarheid liet zien. Maar je smeekbeden gaan verloren in de eindeloze zwartheid van de vergetelheid; de dromen die je ‘s nachts hebt, verdwijnen wanneer je je ogen opent. Je draait steeds verder door, en uiteindelijk kun je het niet meer aan. Jezelf van het leven beroven lijkt de meest logische optie, het enige pad dat duidelijk zichtbaar is.
 Zie je het nu? Is het dan nu duidelijk? Dat is waarom ik niet met je zal slapen. Hoe zeer ik het ook zou willen, ik kan mijn benen gewoon niet voor je openen. Geloof me. Het zou je einde betekenen, en daarmee misschien ook wel het mijne. De strigl is een duivels schepsel, dat heb ik je verteld. Ik heb door de jaren heen honderden mensen naar mijn armen gelokt en de dans van de liefde met hen gedanst. Al die mensen, stuk voor stuk, heb ik in koelen bloede vermoord, ook al leek het alsof ik het mes niet in mijn hand droeg. Ik weet wat de consequenties van mijn bestaan. En toch blijf ik het doen. Het is de enige manier dat ik kan overleven.
 Ik heb dit leven nooit gewild. Dat kan ik je wel vertellen. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet wens dat ik ook een doodnormaal mens was, onbezorgd zoals jij; dat ik alleen voedsel en water nodig had om in leven te blijven in plaats van het verlangen van anderen. Maar het is nu eenmaal niet anders. Ik heb geen keuze. Ik ben geboren als een monster, en een monster zal ik ook altijd zijn. Het is een vloek die ik voor de rest van de eeuwigheid met me mee zal moeten dragen. Mijn zus Sheyre en ik mogen van geluk spreken dat Andreas ons nog gevonden heeft. Ik moet er niet aan denken om daar nog opgesloten te zitten, daar in dat vervloekte bordeel waar we dag in dag uit beetgenomen werden door honderden onbekende lichamen. Het was alsof we veel te veel aten, alsof het voedsel ons in de keel geduwd werd zonder dat we ertegen konden protesteren. Maar die tijd is voorbij. Een strigl kiest zelf zijn slachtoffers. Hier, bij het Broederschap van de Draak, zijn we vrij om onze vloek te gebruiken om de wereld een betere plek te maken voor iedereen. Of toch in ieder geval om Trallic te veranderen. Je hebt ons een thuis en een familie gegeven, Laureano; een plek waar we naar kunnen terugkeren na een dag vol zonden. Het lijkt bijna alsof we niet langer alleen zijn.
 Maar nee. Dat is dwaasheid. Een strigl is altijd alleen. Waar ze ook is en in wiens gezelschap ze ook verkeert, ze staat op zichzelf. Haar enige metgezel is haar pijn, haar leed en haar eeuwige verdriet. Daar kan niets aan veranderd worden. We zijn vervloekt, en zullen dat ook altijd blijven. Sheyre en ik zullen nooit gewone mensen worden, hoe zeer we dat ook wensen. En geloof me: we wensen het elke dag.
 Het is tijd, nu. Tijd om op pad te gaan. Ik voel iets komen opborrelen in het diepste van mijn hart. Een vuur dat wordt ontstoken. Tijd om de stad in te trekken. Tijd om de deuren te openen naar het paradijs, om paden te bewandelen naar landen die niemand ooit bezocht heeft. Iedere vlam heeft immers haar schaduw nodig.      
Laatst gewijzigd door JochemCommissaris op do okt 12, 2017 10:35 am, 3 keer totaal gewijzigd.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De vlam en haar schaduw

ma aug 07, 2017 9:15 am

Goed geschreven
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: De vlam en haar schaduw

di okt 10, 2017 10:48 am

Bedankt @Nurias!
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De vlam en haar schaduw

vr okt 13, 2017 8:05 am

Voor iemand die niet wil dat haar verhaal als zwak wordt gezien en zij als slachtoffer, doet ze toch aardig haar best om wel zo over te komen. :P

Ik dacht op een gegeven moment dat de strigl een soort van zeemeermin was, doordat er hints geplaatst werden naar het water en de zee. En aan het einde liep ze over land, dus ik denk dat ik het dan verkeerd heb gelezen. Was ze ook al een Strigl toen ze in het bordeel werkte, maar is ze pas later vrij gekomen of is ze uit het bordeel bevrijdt en daarmee een strigl geworden (omdat haar bevrijder haar daartoe dwong?).

Verder goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: De vlam en haar schaduw

vr okt 13, 2017 9:14 am

Haha ja @Maaike, daar heb je helemaal gelijk in! :lol: Zie het maar als een beetje hypocrisie van haar kant.
Ik weet niet of je het concept van een "succubus" kent, maar een strigl is eigenlijk dat. Op zich verschillen ze niet veel van mensen, behalve dan het feit dat ze hoorns hebben. De strigl is een ras/diersoort, en behoort strikt genomen tot de monsters. Het lijkt dus wel op een mens, maar is dat eigenlijk niet: het kiest simpelweg de vorm van een mens om aantrekkelijker te lijken voor de mensen. Voor andere rassen op de wereld kunnen ze daarom ook anders lijken. Je wordt geboren als strigl, en je blijft dat ook altijd.

Ik zal hieronder twee linkjes plaatsen naar mijn Wiki. De eerste verwijst door naar een pagina waar informatie over de strigl in het algemeen staat. Er staat ook een plaatje op. De tweede verwijst door naar een pagina waar informatie staat over de hoofdpersoon uit dit verhaal. Hopelijk is het dan duidelijk! ;)
http://nl.avonturen-van-cay.wikia.com/wiki/Strigl
http://nl.avonturen-van-cay.wikia.com/wiki/Carcera
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: De vlam en haar schaduw

wo okt 18, 2017 2:12 pm

Wat een geweldig orgineel en goed geschreven verhaal, ik zie dat ik als beginneling een lange weg te gaan heb, maar dat weerhoudt mij er niet van mijn verhaal te plaatsen
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: De vlam en haar schaduw

wo okt 18, 2017 2:27 pm

Ahh dankjewel Libelle! En inderdaad, je moet je nergens door laten afschrikken. Gewoon lekker schrijven! :lol:
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: De vlam en haar schaduw

vr okt 27, 2017 8:20 am

Mooi geschreven, het spreekt direct aan en sleept de lezer mee.
Al doende leert men.

Terug naar “One-shots”