Jaeger

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Jaeger

vr jul 07, 2017 6:27 pm

Jack hoestte en proestte. Er was weer bloed bij. Hij dronk een restje whisky en gromde van genot. Daarna stak hij een sigaar op. Hij dacht aan de woorden van de dokter gisteren;’ Sorry Jack, maar je hebt uitgezaaide kanker. Enkel een regeneratietherapie kan helpen. Misschien kun je zelf een beest vangen zodat we zijn regeneratieblazen kunnen verwijderen?’
De magere man keek met spanning naar wat Jack ging zeggen.
‘Ik ben tevreden met mijn vervaldatum. Ik doe nog één grote klus, wellicht overleef ik deze niet eens meer. Jack had een vierkante kop met borstelige wenkbrauwen, zwart lang haar en bakkebaarden, zijn stoppelbaard was even onafscheidelijk van zijn gezicht als zijn broedende blik, jaap over zijn witte rechter oog. Die liep hij bij de eerste jachtpartij met zijn vader op. Hij was zes, het beest was een gemuteerde kip, een Klauwer. Jack aarzelde te schieten en het beest haalde zijn wang over met zijn scherpe klauwen. Zijn vader legde het beest neer en schold Jack uit en gaf hem nog eens op zijn donder ook. Nee, zijn vader was geen aangenaam man. Op de dag van zijn initiatie als Jaeger werd hij op zijn zestiende alleen de woestijn in gestuurd om een level 3 radioactief gemuteerd beest te vangen. Hij stond plots oog in oog met een levensgevaarlijke level 4. Een gemuteerde hondswolf met zwiepende tentakels. Jack schoot hem door zijn kop. Het beest schudde verdwaasd door de exploderende kogel maar had geen schrammetje. Jack nam de harpoen, ontstak de dynamietlading en het vlijmscherpe stalen projectiel schoot in de richting van het hart van het beest. Hij penetreerde het, de wolfshond jankte en viel dood neer in het mulle zand. Jack maakte de draad van de harpoen vast aan de jeep en reed terug naar New Hope, een klerestad met een sheriff die het allemaal niet meer wist en een waterput. Iedereen juichte toen ze zagen wat de tiener daar achter zich aan trok.
Zijn vader was apetrots. Ze verdienden aardig wat geld aan die regeneratieblazen. Die maakten ze los in de slagerij, zo werd de plaats genoemd waar ze beesten ontleden.
Pa gokte zijn deel op. Jack ging een flat huren voor zichzelf. Hij had zijn vader nooit meer terug gezien, hij was vertrokken met de jeep en nooit meer teruggekomen.

Op tafel lagen twee openstaande contracten. Ongewone, want ze wilden een regeneratieblaas van een level 5. Dat waren woeste duivels, levensgevaarlijk en uiterst zeldzaam. Bovendien waren ze zwaar gepantserd, ze waren niet meer dan vergrootte schorpioenen. Het ene contract bood 100 dollar, meer kon het dorp in Mexico voor zieke José niet bijeenbrengen, het kind leed aan de pokken. Vaccinaties waren helaas een ding van het verleden.
Dan was er nog Masako Tanaka, een meisje van vijftien die prachtig kon schilderen maar door een auto-ongeluk blind was geworden. Haar vader, een Japanse zakenman bood 100000 dollar voor die klieren.
Jack stond in tweestrijd, hij was nooit een poenpakker geweest en dood is dood, gehandicapt zijn is allesbehalve leuk maar je ademde nog. Bovendien zou hij met die vergoeding zijn eigen kanker kunnen genezen. Maar je hebt mensen zoals Jack die gewoon genoeg geleefd hadden.
Hij deed zijn jeansvestje aan met de vlammende Adelaar e4n zijn gescheurde jeansbroek met zware boots. Hij stapte het vervallen kot uit, de schimmelvlekken had hij er voor lief bijgenomen als ook de rotgeburen. Daar had je de heks.
Een vrouw met samengeknepen lippen en haakneus kwam voor hem staan met haar handen in haar zij.
‘Je bent me twee maanden huur schuldig, je hebt tot volgende week vrijdag om te dokken of anders lazer je maar op.’
‘Zeker, Edna, je ziet er trouwens weer stralend uit,’ zei Jack ironisch.
Haar lange grijze haar lag wild wapperend in pieken op haar gerimpelde hoofd. Ze was volkomen onverzorgd.
Jack bezocht de slijterij. Higgins, de vrek had weer zijn prijzen verhoogd.
‘Whiky kostte tien dollar,’ merkte Jack op.
‘De vraag is groter als het aanbod. Over prijzen discussieer ik niet, je koopt ze of gaat maar op een ander,’ zei hij met scherpe nasale stem. Hij was kaal en dunne lippen,, van nature keek hij stuurs, zijn vrouw zei dat hij niets voorstelde met zijn krotwinkeltje en dat ze beter met die diamantair was getrouwd. Higgins deelde die mening.
Jack betaalde 12 dollar en ging. Daarnaast bij een vriendelijke oude vrouw, Millie, haalde hij sigaren. Die kreeg hij gratis voor het leven omdat hij haar kind met een regeneratieblaas van polio had gered.
‘Hoe gaat ’t Jack?’ vroeg ze lachend.
‘Zoals gewoonlijk, de slechte dingen maken de slechtere leefbaar,’ bromde hij.
‘Je zou eens wat meer moeten lachen.’
‘Telt uitlachen ook?’
Hij stak zijn hand uit bij wijze van groet en ging terug naar zijn appartement, hij sloot de krakkemikkig deur zette een cd van Arch Enemy op, een metal band met een vrouw die als een man kon grommen en huilen waar hij fan van was. Hij bezoop zich en pafte er op los. De buren klopten op de muren. Hij liet ze maar doen.

De dag erna pakte hij zijn spullen. De oude harpoen met zware dynamietlading, twee wapens, een Magnum 45 kaliber met exploderende munitie en een M16 met raketwerper. Hij verwachtte dat die level 5 niet zonder een aardig gevecht zijn klieren zou prijs geven. Hij bekeek de map van het oneindige woestijngebied en zag het kruisje met Level 5 erop.
Hij sprong op het zadel, gaf gas en reed in noordoostelijke richting New Hope uit. Het was verzengend warm. Iets deed hem achter zich kijken. Een stofwolk, iemand volgde hem en naderede snel. Jack veranderde van koers. Hij wou hier het fijne van weten, hij stopte bij een oase en vulde zijn vier waterflessen. Daarna dronk hij gulzig van de bron.
Een quad kwam tot stilstand. Een blonde lange gespierde man stapte af. Hij vulde ook zijn kruik.
‘Sparks, ik had kunnen denken dat ik een rat rook,’ gromde Jack.
‘Jacky Boy, zijn dat nu manieren? Ik heb een voorstel.’
‘Ik hoef het niet te weten.’
‘Komaan, we willen beiden hetzelfde, een level vijf klier.’
‘Klieren.’
‘Wel, laten we samenwerken en elk één klier houden, dat brengt nog steeds meer dan genoeg op.’
Eigenlijk had hij een punt, de contracten spraken dan wel over twee klieren, en voor pokken had je die nodig, maar de blindheid van dat Japanse meisje kon met één klier verholpen worden.
Even bleef het stil. Sparks stak zijn hand uit, Jack schudde hem onwillig.
Uren reden ze. Sparks tuurde door zijn verrekijker.
‘Jack, rechts op die heuvel, dat is hem.’
Een gigantische schorpioen van een slordige tien meter en één ton schuifelde door het zand.
‘Gas geven,’ zei Jack ‘en schiet naar de kop, met alles wat je hebt.’
‘Waar planten we die harpoen. Het is één en al pantser?’
‘Ook door de kop. Daar is het pantser het lichts.’
Ze stopten voor het beest dat siste, zijn angel ging van links naar rechts. Jack leegde zijn Magnum en greep naar het M16 geweer, hij schoot een heel rondje door de kop van dat wezen maar ze ketste gewoon af. Sparks had een shotgun met opgewaardeerde munitie en vuurde twaalf keer, het beest haalde uit met zijn angel, Jack kreeg een schampwonde; hij vuurde tot slot al zijn granaten af. Het beest vloog door de lucht en was op sterven na dood. Jack laadde haastig de dynamietlading van zijn harpoen en stak de lont aan, hij richtte op de opening van het harnas tussen nek en borstplaat. De harpoen vloog met een luide knal de richting van de schorpioen uit. Een voltreffer. Sparks vuurde zijn harpoen af om op dezelfde plek als Jack het wezen te raken.
‘Bedankt, Jack, ik had het niet zonder jouw kunnen doen,’ lachte Sparks vals en hij schoot Jack in de borst.
Jack tuimelde in het zand.
Sparks schoot de banden van de Harley lek, stal de drinkflessen van de dode Jaeger en maakte beide harpoenen hun kettingen vast aan zijn quad.

Het was nacht, Jack kreunde en stond op, hij deed zijn kevlar vest uit, die had hem gered, maar het deed verduiveld veel zeer. Hij donk een klein kruikje whisky op. Hij kookte van woede toen hij de kapotte Harley zag. Dan begon hij te stappen. Met de kaart in de hand. Hij bofte dat het nacht was, en koel.
Hij bereikte New Hope na flink wat omzwervingen, gevaarlijke beesten uit de weg gaand. Hij wandelde de hoofdstraat van New Hope binnen. Hij ging meteen naar de slagerij.
‘Sparks? Die zit bij de garagist, hij kreeg het pantser van die joekel van een schorpioen en er niet af.’ zei Dickens, de baas.
Jack haastte zich naar de garage.Hij zag Sparks met een cirkelzaag bezig,, hij droeg een vuile beschermingsbril en maakte zo’n kabaal dat hij de oude Jaeger niet hoorde aankomen. Jack nam een hamer en slingerde die woest naar Sparks kop. Die ging neer in één tel. Jack nam de cirkelzaag over, begon met grote kunde de borstplaat te verwijderen en sneed daarna voorzichtig de regeneratieblazen eruit.
Zonder iets te zeggen liep hij de garage uit waar John, de garagist hem met grote bange blik zat te begapen.
Hij leverde de blazen af bij het verzendkantoor met het contract.
Bleek dat hij toch nog wat wou leven en dat hij er maar beter het blinde meisje mee kon helpen. Je had Heiligen, maar Jack was daar geen van. En 100000 dollar zou hem een aangenaam kankervrij lang leven bezorgen. Zelfs al was het in dit hels oord.
‘Hoe wilt u het verstuurd hebben?’ vroeg de dikke vrouw met petje op en potlood achter het oor.
‘Zo snel mogelijk, met de garantie dat het op zijn bestemming aankomt. Gebruik maar een speciale besteldienst.’
‘Dat is dan 35 euro.’
Jack wierp het geld op de toog.
Die avond zou hij wat muziek luisteren met een goeie fles whisky en een sigaar of twee.
Sparks stond hem in de straat met een bloedende hoofdwonde met een revolver op te wachten.
Jack liet zijn handen naar zijn houders glijden.
‘Je gaat eraan, Jack,’ blafte Sparks.
‘Je bent te laat, de klieren zijn al verstuurd.’
‘Maar jij gaat niet van dat geld genieten.’
Sparks vinger schoot naar de trekker, Jack trok met ontzagwekkende snelheid en schoot met gemak twee kogels door de premiejager zijn hoofd.
De sheriff kwam erbij. Jack deed zijn verhaal. En zo was alles afgehandeld. Jack ging op pensioen. De betaling werd keurig op zijn rekening gedaan.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Jaeger

di jul 18, 2017 6:19 pm

Leuk geschreven :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Jaeger

wo jul 19, 2017 9:41 am

Leuk en spannend geschreven

Terug naar “One-shots”