Prokhorva

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
Pennevriend
Potlood
Beheer:
Berichten: 5
Lid geworden op: do mei 25, 2017 6:52 am

Prokhorva

za jun 03, 2017 8:28 am

‘Waarom krijgen wij altijd de klotejobs?’
‘Omdat we genietroepen zijn, Hans,’ zei Fritz geërgerd.
‘Jongens, hou jullie bek, on zijn jullie helemaal van de pot gerukt. We zijn dood als de Russen ons snappen bij het ontmijnen van hun verdedigingslinie.’ siste Gunther, ze slopen door het zand met een twijgje de grond prikkend om de mijnen op te sporen.
Er klonk een geritsel. Gunther sprong op, greep de Russische schildwacht die alarm wou slaan en maakte hem af met zijn Bockmes. Een steek recht door het hart.
‘Jezus, we waren er bijna geweest,’ zei Reinhard.
‘We leven nog, werk snel, de generaal haat het als zijn orders niet minutieus zijn uitgevoerd.
Bij zonsopgang repten ze zich weg, ze hadden meer dan vijftig antitankmijnen onschadelijk gemaakt.

Von Rundstedt stond grommend op. Hij liet koffie brengen. Die eerste slurp hete koffie, het echte spul dat enkel aan hoog geplaatste militairen werd toegekend deed zijn maag protesteren. Hij ging naar zijn schaakbord, hij had de pionnen in een driehoek opgesteld. Deze slag zou beslissend worden als ze Belgograd, Koersk en Prokhorova wilden innemen. Er was een saillant in Zjoekov zijn verdedigingslinie, die zouden ze treffen.
Kluge kwam binnen, leider van van legergroep Centrum, Von Mannstein had legergroep Zuid onder zijn hoede.
‘Ben je het eens met de strategie?’
‘Zeker,’ zei Kluge, een man van actie. Soms wat onbesuisd maar jovialer dan de stuurse introverte Mannstein,’ als we die communisten willen tegenhouden moet dat daar gebeuren.
‘Ik wil ze niet tegenhouden,’ zei Von Mannstein, ‘maar vernietigen. Na Stalingrad verdienen ze dat.’
‘Ik heb slecht nieuws, de wetenschappers hebben Hitler wijsgemaakt dat ze een mythische tank van duizend ton konden ontwerpen. Daardoor is de productie van Tigers en Panthers verminderd, en ook de reparatieonderdelen zijn laat. Parisanen vallen de konvooien aan.
Mannstein zuchtte.
‘De Führer zou zich beter door ons laten adviseren dan door een gekke wetenschapper.’
‘Het is 5 juli 1943, noteer dat in je dagboek Kluge, we verzamelen wat we hebben en vallen aan. De Russen zijn hun aan het ingraven, ik hoor geruchten van mijnenvelden, antitankwapens en antitankgeulen. Zjoekov deed zijn uiterste best om dit niet gemakkelijk te maken voor ons.’
‘Bericht van de Führer,’ zei een bode die salueerde.
‘Heil Hitler.’
‘Heil Hitler,’ anwoordde Kluge en Mannstein.
Mannstein en las de brief.
‚Dat had al veel eerder beslist moeten zijn.’ bromde Von Mannstein en gaf de brief aan Kluge.

Iedereen werd gemobiliseerd, infanterie, en tanks. In de lucht kregen ze dekking. Maar ze waren zwaar onderbemand om deze klus te klaren. Van alles hadden de russen meer. Een aantal soldaten dat in de miljoenen liep, artillerie die de Duitsers niet konden evenaren net als de tanks. En het cruciale, de luchtsteun liet ook de wensen over. Enig lichtpuntje was dat de T-34 tank van de Russen ondanks hun snelheid kwetsbaar waren tegen de veel groter Panther en Tiger. Ze hadden drie tanks nodig om één Duitse te verslaan.
Nu Albert Speer minister van Productie was ging het beter, maar het was ruimschoots te laat. Albert Speer was eigenlijk een architect die hoog in de gratie van de Fürher stond door zijn maquettes van een nieuw Duitsland; Hitler droomde er bij weg.
‘SS Totenkopf stoot door naar de stad, Model voert Centraal een schijnaanval uit.’ informeerde Kluge hem.
‘Mobiliseer alle troepen, ik wil luchtsteun en artillerie opgesteld achter de Pantsers,’ zei Von Mannstein ‘en stuur Reinhard en Sprenger naar mij.’

‘U had naar ons gevraagd, heer Generaal.’ vroegen twee mannen met blond haar en blauwe ogen, de ene aan de lange kant en gespierd en de andere normaal maar pezig.
‘Heil Hitler,’ riepen de twee mannen.
‘Heil Hitler,’ antwoordde Von Mannstein
‘Ik wil jullie in reserve, laat de andere door de obstakels heen breken, jullie krijgen het bevel over twintig Tigers en veertig Panthers.’
‘Verontschuldiging, mijn generaal,’ zei Sprenger, de kleinste ‘maar wij hebben geen ervaring met leiding geven.’
‘Dat leer je maar op één plaats, het slagveld, jullie zijn mijn beste tankbestuurders. Ik zie jullie niet graag in het begin van de slag opgeblazen worden. Jullie zullen dienen onder Hausser. Maak jullie gereed en neem dit mee,’ Von Mannstein schreef snel een boodschap op een papier en zette er zijn stempel op.
‘Voor Hasser mocht hij er naar vragen. Ingerukt.’
‘Heil Hitler,’ zeiden de mannen en klakten met hun legerschoenen.
‘Heil Hitler,’ antwoordde Von Mannstein.

Sprenger en Reinhard verlieten de tent. Sprenger was blij, hij keek nog liever in de loop van een Russische T-34 dan een onderhoud te hebben met de befaamde generaal. Reinhard kon het allemaal weinig schelen. Hij diende enkel voor het geschut te bedienen, verder werd er van hem weinig gevraagd en dat had hij het liefst zo’
Hausser’s eenheid stond al in gevechtspositie. De Luftwaffe vloog over.
‘Maak jullie klaar, neem die achterste Tiger maar,’ zei Hausser bitsig na het bevel van Von Mannstein te hebben gelezen.
De slag nam zijn aanvang, de Luftwaffe en Duitse infanterie bombardeerden de Russische verdedigingslinie, met lede ogen zagen Reinhard en Sprenger de Duitse tanks de lucht ingaan door mijnen die de genie vergeten weg te halen waren, verder reden de pantsers zich vast in de antitankgeulen en Russen met antitankgeschut zaaiden terreur. Hauser kookte van woede.
‘Iedereen aanvallen,’ zei Sprenger via de radio, driehoeksformatie, ik wil dekking langs de flanken.’
‘Jawel, Oberst,’ antwoordden de andere tankchauffeurs in koor.’
Blijkbaar dachten ze dat hij een officier was, dat maakte hem geen donder uit, Sprenger wou gewoon levend van het front weer keren. Ok, hij had veel slagen doorstaan, maar hij was niet fanatiek, hij wou Heidi in de armen nemen en met zijn zoon voetballen.
De colonne Panthers en Tigers reed recht op de verdediging af. Kanonnen vuurden, en de Russen met de antitankwapens werden weggeveegd. De pantsergeulen waren ondiep geworden door de ontploffingen en Sprenger navigeerde schoon tussen de putten, de anderen volgden zijn voorbeeld.
‘Verdomme,’ zei Sprenger, ‘Reinhard, zie je dat?’
‘T-34’s, ik heb er nog nooit zoveel gezien,’ zei Reinhard.
‘Iedereen kies een doelwit, één pantser voor drie T-34’s’ commandeerde Sprenger
‘Begrepen, Herr Oberst.’
‘Gefeliciteerd met je promotie,’ grijnsde Reihard.
‘Hou je grapjes maar voor jou en begin te vuren.’
De strijd was verbeten. De T-34’s omsingelden de Duitsers, ze hadden grotere wendbaarheid, zei schoten point blank.
Sprenger en Reinhard schokten in de tank die onder vuur genomen werd.
‘Dat houden we niet lang, ‘ zei Sprenger, ‘op mijn teken vuur,’ beval hij.
Hij wachtte af tot een T-34 in het vizier kwam en zei: ’Nu.’
Reinhard schoot, de T-34 werd aan flarden geblazen, ze manoeuvreerden hun tank uit de omsingeling.
Reinhard laadde obus na obus in de tank, het zweet parelde op zijn voorhoofd. Hij vuurde constant.
‘Iedereen, schakel één tank uit, doorbreek de omsingeling en in achteruit, vuur naar believen,’ commandeerde Sprenger.
‘Het zijn er teveel, Herr Oberst,’ zei een man van de Wehrmacht in paniek.
‘Schiet ze naar de hel,’ blafte Sprenger.
Het tij begon te keren. De superieure tanken van de Duitsers begonnen een ware ravage aan te richten aan de licht bepantserde T-34s.
‘Ok, mannen, oprukken,’ riep Sprenger.
‘Bevel van de Führer, alle tanken rechtsomkeer,’ klonk een stem in de radio.
‘Wat?’ antwoordde Sprenger ‘is dit een grap?’
‘Geen grap, soldaat, keer onmiddellijk terug of je wordt geëxecuteerd,’ blafte de stem kortaf.
‘Verdomme, we waren bijna gewonnen.

Woedend liep Sprenger de tent van Hausser binnen.
‘Wat heeft dit te betekenen?’ vroeg Hausser nors.
‘Waarom moesten we terugkeren?’
‘Niet dat het jouw zaken zijn maar de Führer wil dat we Koersk ontzien en onmiddellijk naar Sicilië gaan.’
‘Sicilië? Dat meent u niet.’
‘Dat zijn de bevelen.’

Boos liep Sprenger naar buiten.
‘Wat is er?’ vroeg Reinhard.
‘Neem je zonnecrème maar mee, we gaan naar Italië.’

En daarom ging deze slag de boek in als een Pyrrusoverwinning voor de Duitsers, nog maar eens aantonend dat Hitler niet capabel was om een oorlog te voeren.
Reinhard en Sprenger werden door de Amerikanen krijgsgevangen genomen. Na de oorlog werd Sprenger vliegtuigpiloot op commerciële vluchten en Reinhard ging aan de slag als metser, een job die hij voor de oorlog ook al beoefende, hij werd gauw meestergast en verdiende aardig aan de wederopbouw van het zwaar gebombardeerde Duitsland.
Gebruikersavatar
Pennevriend
Potlood
Beheer:
Berichten: 5
Lid geworden op: do mei 25, 2017 6:52 am

Re: Prokhorva

za jun 03, 2017 8:33 am

Dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten maar is grotendeels fictief.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Prokhorva

di jun 13, 2017 6:55 pm

Interessante vertelling :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “One-shots”