De Gifmenger

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
Pennevriend
Potlood
Beheer:
Berichten: 5
Lid geworden op: do mei 25, 2017 6:52 am

De Gifmenger

do jun 01, 2017 9:38 am

Galahad trok zijn zwaard. Er waren vier struikrovers, de langste gewapend met een bijl, de gezette met een zwaard, de anderen hadden knuppels. Galahad gaf zijn strijdrots de sporen en reed in op het viertal. ‘Als jullie aan een welgevulde beurs dachten, schabouwen, dan moet ik je teleurstellen,’ zei Galahad kwaad.
De mannen met knuppels bedreigden zijn linkerflank, één sloeg op de ridder zijn paard, die steigerde en raakte de lange slungel, Galahad kon door zijn harnas niet links draaien, hij keer de zijn paard, zwaard op zwaard vechtend met de dikkerd. Hij haalde zijn hals open.
Gorgelend stortte de rover op z’n knieën, Galahad hakten zijn hoofd er af. Snel keerde hij zijn paard, doorkliefde de knuppels van zijn laatste aanvallers en haalde de ene met vrees vervulde rattengezicht zijn keel open de andere met een spitse neus en steenpuist dreef hij zijn zwaard door het hart.

Eens uit het woud, aan de grens van Bosdorp kwamen twee soldaten op hem afgereden. Ze droegen het blazoen van Malachi een gouden kelk op een blauwe achtergrond.
‘Halt, vreemdeling, niemand mag de grens passeren.’ zei de man dreigend, zijn zwarte baard omfloerste een samen geknepen mond en zijn blik stond stuurs.
‘Ik ben hier onder de auspiciën van koning Arthur, uw koning,’ hij toonde met zijn gehandschoende hand een perkament met de zegelafdruk van Arthur.
‘Dat prul heeft hier geen waarde,’ spuwde de blonde kompaan. Laatste waarschuwing keer om.’
Ze trokken hun zwaarden. Galahad het zijne al lang uit de schede en reed in op de gepantserde ridders. Hij zocht de zwakke plekken in hun harnas, een buikstoot was mogelijk, opwaarts toch.
En de maliënkolder aan de nek was ook niet van beste kwaliteit. Hij zette de aanval in met een reeks geconcentreerde houwen, steeds buiten bereik proberen te geraken voor de iets langere zwaarden van de ridders. Plotsklaps spoorde hij zijn paard aan en hakte op volle kracht in op de hals van de blonde aanvaller. Het bloed spoot uit zijn slagader. De tweede viel driest aan, dat maakt hem een prooi voor goed doordachte tegenzetten. Gallahad sprong van zijn paard en dreef zijn zwaard onder de borstplaat van de ridder. Een stroompje bloed stroomde uit zijn mond hij tuimelde van zijn paard.

Galahad reed naar de boerderijen een eind verwijdert van het kasteel. Met lede ogen zag hij de uitgemergelde koeien en paarden op de weide die kaal gevreten was. De boerderij was vervallen, het strodak moest dringend ververst worden. Een graatmagere, bleke vrouw met vermoeide ogen kwam aangewaggeld. Onder haar kapje kwam een blonde lok haar tevoorschijn.
‘Boerin, vertel me, wie is hiervoor verantwoordelijk?’
‘De landheer, Malachi, mijn Heer,’ zei ze met krakerige stem.
Een norse man kwam woest met een dorsvlegel naar buiten gerend.
‘Zwijg vrouw of wil je morgen aan de strop bengelen. Die ridders zijn allemaal hetzelfde,’ zei hij laatdunkend
‘Heer boer, u kunt vrijuit spreken en me uw grieven mededelen, ik ben Galahad, ridder van de Ronde Tafel.’
‘Sinds wanneer geeft koning Arthur om ons?’
‘Omdat er geruchten gingen van een kwaadaardige landsvoogd. Waar is de baron?’
‘Opgeknoopt.’
‘En de gildes?’
‘Alle gildeleiders zijn onthoofd,’ zuchtte de boer ‘ze rekenen woekerprijzen aan om het hoofd boven water te houden en nu moeten we vier vijfden van onze opbrengsten aan Malachi schenken.’
Galahad tastte in zijn zadeltas.
Hij gaf hen kaas, vlees, brood en een kalebas wijn.
‘Dank u, mijn Heer, maar dat is teveel.’
‘Nee, boerin, dat is te weinig, ik zal deze onrechtvaardigheid een halt toe roepen.’
‘Een waarschuwend woord, mijn Heer,’ zei de boer ‘velen hebben het geprobeerd maar zijn nooit terug gekomen van het kasteel.’
‘Ik waag mijn kans,’ zei Galahad, keerde zijn schimmel en begon de klim naar de zwarte veste op de heuvel.
De wacht aan de loopbrug was inschikkelijker.
‘U mag doorgaan,’ zei de ene na het document bestudeerd te hebben.
Een hofbediende zei dat de hij in de eetzaal mocht wachten. Hij moest zijn zwaard afgeven.
Voetstappen, Malachi kwam binnen.
Malachi had een paal gelaat met blauw omrande intense gitzwarte ogen, zijn bruin haar was op een pagekop gesneden, hij droeg een met goud versierde hoofdband en riem waar een ponjaard aan hing.
Er stond een gemelijk grijnsje op Malachi’s valse gezicht.
‘U hebt twee van mijn ridders gedood, en vroeg toch audientie aan me, onder wiens mandaat opereert u?’
In de hoek zag Galahad een kristallen bol staan, verboden magie.
‘Het mandaat van koning Arthur en u bent in overtreding met de wet op belastingen.’
‘Geef ik er dan niet genoeg aan de kist van Camelot?’ zei hij met een wijds gebaar.
‘Nee, dat is het niet, maar u perst uw inwoners uit. Vier vijfden van hun opbrengsten gaan naar u. Ze zijn de hongersnood nabij,’ zei Galahad hard.
‘Laten we eerst iets drinken, u zult wel dorstig zijn na zo’n lange reis.’
‘Dat hoeft niet.’
‘Ik sta er op, dat ze niet zeggen dat ik ongastvrij ben. Zijn zwarte gewaad van zijde wapperde op toen hij twee bekers aandroeg, gevuld met wijn.
‘Op een goeie gezondheid,’ monkelde hij.
Hij dronk de ridder aanstarend zijn wijn op.
Galahad leek gewaarschuwd, hier klopte iets niet.
‘Jij, daar lakei, kom hier,’ zei Galahad hard.
De bedeesde man haastte zich naar de ridder van de Ronde Tafel.
‘Drink op.’
De lakei aarzelde even over dit ongebruikelijke verzoek maar deed wat hem werd opgedragen. Hij zakte door zijn knieën en lag te stuiptrekken met schuim uit zijn mond.
‘Kunt u dit verklaren, heer Malachi?’
‘Wacht,’ schreeuwde Malachi.
Vier mannen met hellebaarden kwamen het vertrek binnen.
‘Gooi deze idioot in de cel, hij wordt morgen opgehangen.’
Galahad zag dat de overmacht te groot was en liet zich gewillig meevoeren.

De kerker stonk naar urine, uitwerpselen en kots, een miasma van rottingsgeuren. De dikke cipier zat met een paar soldaten te kaarten bij een kruik wijn van povere kwaliteit.
‘Jij daar,’ riep één van de ridders ‘hef je blubberkont op en breng deze oelewapper naar een cel. Knorrend stond de cipier op en nam Galahad bij de arm, in de laatste cel aan de linkerkant deed hij de sleutel in het slot en duwde de ridder van De Ronde Tafel naar binnen.
‘Veel plezier,’ grijnsde de cipier. Galahad zag een brits staan, op de grond stond een kruik lauw water en lag wat beschimmeld brood. De vloer van de cel lag vol vuil geworden stro.

De avond viel.
‘Cipier!’ riep Galahad ‘mag ik uw verzoeken een kruik wijn en wat eten te brengen ik kan betalen.’
De cipier kwam sneller als verwacht.
‘Hebben ze je beurs niet aangeslagen?’ vroeg hij argwanend.
‘Ja, maar ze zagen iets over het hoofd.’ Galahad toonde een blinkend goudstuk.’
‘Ok, geef maar.’
‘Eerst de wijn en het eten.’
‘Goed, het komt er aan,’ zei de hebberige cipier nors.
Toen de man de celdeur opendeed en binnenkwam zette hij het eten en de wijn op de brits. Galahad sloeg toe, hij nam de man in een houdgreep en brak zijn nek als een twijgje. Hij nam een zwaard dat op de tafel lag en steeg de trappen op. Hij sloop door een wirwar van gangen, en vond toen de koningskamer waar normaal de heer en vrouw van de veste sliepen, hij gooide de deur open. Daar stond Malachi in zijn nachtkledij, angst in zijn ogen. Galahad kwam op hem af.
‘Geef je over of sterf,’ zei hij met opeengeklemde tanden.
‘Wacht,’ schreeuwde Malachi paniekerig.
Galahad stak toe, recht door het hart. De kwaadaardige landssheer stortte dood neer op de grond, een plas bloed vormde zich. De aangestormde garde keek verwart.
‘Berg jullie wapens op, je Heer is dood, Arhur zal snel een vervanger sturen. Ik wil dat alle voedsel uit de veste terug aan het volk wordt bezorgd. Stel gildeleiders aan en begin vervallen woningen op te knappen.’
De garde keek een poosje naar elkaar.
‘Goed, Heer ridder, het zal gedaan worden.’
Galahad ging naar de stal en zag al een kar met voedsel naar de boerderijen rijden. Hij glimlachte. Zijn goeie daad was gedaan.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De Gifmenger

do jun 01, 2017 6:12 pm

Leuk verhaal, past ook goed in de wereld van King Arhtur. Wel heel dapper om maar één man eropuit te sturen voor zo'n belangrijke missie, maar hij kan hem overduidelijk aan, haha. Bijna of zijn zwaard een verlengde van zijn arm is :)

Schrik niet, er volgt een hele lijst met dingetjes die ik tegenkwam. Het is positief bedoeld en ik hoop dat je er iets aan hebt ;)
één sloeg op de ridder zijn paard
beter is 'op het paard van de ridder'
Galahad kon door zijn harnas niet links draaien
niet naar links draaien
zwaard op zwaard vechtend met de dikkerd.
Je gaf al aan dat het paard viel en dat Galahad daardoor bekneld kwam te zitten door zijn harnas. Dat is heel goed! Dit zinnetje 'zwaard op zwaard vechtend met de dikkerd' kun je goed gebruiken om de lezer het verhaal in te trekken. Raken de zwaarden elkaar en hoe klinkt dat dan? Of raken ze andere dingen, zoals in je volgende zin dat een hals wordt opgesneden? En hoe ervaart Galahad het? Giert de adrenaline door zijn lijf terwijl hij het in zijn eentje opneemt tegen vier struikrovers? Ik kan me voorstellen dat hij geen moeheid of enige pijn voelt op dat moment. Je hoeft niet alles te beschrijven, maar één á twee dingen dragen bij aan de beleving.
Hij haalde zijn hals open.
Ik las dit als dat Galahad's hals open ging, maar daarna stort een rover op zijn knieën en hakt Galahad zonder pardon een hoofd af.
"Galahad haalt de hals van de struikrover open'

Die Galahad heeft trouwens niet bepaald last van zijn gevoelens, haha. Hij heeft het duidelijk vaker gedaan. ^_^
Ze droegen het blazoen van Malachi een gouden kelk op een blauwe achtergrond.
Leuk detail.
Galahad reed naar de boerderijen een eind verwijdert van het kasteel.
Hoewel het hem neerzet als een koude gozer waarbij het bloed makkelijk vloeit, kan ik me voorstellen dat ie toch een blik om zich heen werpt. Op zoek naar meer gewapende rovers of soldaten? Ze lijken het nogal op hem voorzien te hebben.
Zeker omdat Galahad zijn tegenstanders goed inschat, zal hij de omgeving ook scherp in de gaten houden. Hij lijkt me er het type niet naar die in de rug wordt aangevallen.
Galahad reed naar de boerderijen een eind verwijdert van het kasteel.
Optie: Galahad reed naar de boerderijen die een eind van het kasteel verwijderd zijn.
OF:
Galahad reed naar een aantal boerderij die door een rij bomen aan het zicht ontrokken zijn van het kasteel.
OF
Galahad reed naar de boerderijen die buiten de kasteelmuren liggen.

Door aan te geven waar die boerderijen liggen, kun je als lezer een beetje een beeld vormen van de wereld. Een eind verwijderd kan namelijk van alles zijn, van een grasveld, een sloppenwijk, een bos of zelfs een heuvel.
Met lede ogen zag hij de uitgemergelde koeien en paarden op de weide die kaal gevreten was.
Misschien is hij toch niet zo koud en harteloos.
De wacht aan de loopbrug was inschikkelijker.
Nu weet ik wel dat je hier bedoelt dat de wacht inschikkelijker is dan de rest die hij vermoord heeft, maar aangezien je het net over de boeren hebt gehad zou ik hier toch een kleine noot maken richting de vlegels die hij een lesje heeft geleerd.
Een hofbediende zei dat de hij in de eetzaal mocht wachten.
Hoe ziet deze eruit?
En waarom juist de eetzaal? Is er geen ontvangstzaal of zitkamer waar gasten ontvangen worden? Gewoon nieuwsgierig ;)
‘U hebt twee van mijn ridders gedood, en vroeg toch audientie aan me, onder wiens mandaat opereert u?’
Zo, dat weet hij snel :P
Ze zijn de hongersnood nabi
Ze zijn al in hongersnood, dus ik denk dat je hongersDood bedoelt?
‘Wacht,’ schreeuwde Malachi.
'wachters' is mooier omdat er meerdere mannen komen.
‘Gooi deze idioot in de cel, hij wordt morgen opgehangen.’
Hahaha, dat klinkt als de Red Queen van Alice in Wonderland. "Off with his head!"
De dikke cipier zat met een paar soldaten te kaarten bij een kruik wijn van povere kwaliteit.
Omdat er nog niet eerder een cipier in het verhaal is voorgekomen, zou ik 'een' gebruiken. We weten immers niet wie hij is.

Het einde ging best snel na de rustige aanloop. Zijn zoektocht door de gangen en het uiteindelijk oordeel des doods had wat mij betreft iets uitgebreider gemogen. Iets meer tonen wat er gebeurd.

Leuk verhaal, goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De Gifmenger

do jun 01, 2017 7:00 pm

Leuk verhaal en naast de punten van Maaike geen punten. Alleen voor mij mag het iets langer wezen, aan het einde om het iets spannender te maken.

Hoop snel meer van je te lezen

Terug naar “One-shots”