Het kwijt zijn op het strand

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Het kwijt zijn op het strand

zo mei 28, 2017 10:27 am

"Daar spelen waar we je kunnen zien!" Roept Marloes haar moeder naar Marloes die met volle blijdschap, plezier, emmertje en schepje naar de zee rent.
Marloes haar dag was een groot feest geworden toen ze hoorde van haar moeder dat ze naar het strand gingen. Het zwembadje in de tuin dat wilde Marloes ook wel. Maar de strand, ja was toch wel even leuker en groter speelruimte. Lekker met zand en water spelen, vies worden!

Druk bezig maar torentjes maken kijkt Marloes soms even naar haar ouders, daar zitten ze. Onder de blauwe parasol met een witte windscherm. Haar moeder lacht en zwaait, ook maakt ze een foto wat Marloes niet leuk vind. Ook hoort Marloes haar zusje Lieke van een jaar die alle aandacht krijgt van haar ouders. Maar Marloes vind het niet erg, ze is zes en dus al een grote meid vindt ze.Toch merkt Marloes ook dat er meer en meer mensen komen. Haar grote speelruimte word steeds kleiner en kleiner, vooral door grotere kinderen die alle ruimte opeisen om iets te bouwen en te graven. Marloes kijkt naar haar ouders, die zwaaien weer, papa of mama komen pas als er een groter kind te dichtbij komt. Marloes krijgt dan ook een paar seconden aandacht en samen bouwt ze met papa of mama verder aan haar torentjes. Ook als ze moet drinken of ingesmeerd worden, wanneer gaan we een ijsje eten? Vraagt Marloes zich af, dat hadden papa en mama toch belooft.

Marloes maakt torentje na torentje en ze heeft geen besef van de tijd en omgeving. Een gerommel klinkt in haar maag en dan pas kijkt Marloes om zich heen, de blauwe parasol van haar ouders ziet ze niet meer. Ook zijn er nu wel heel veel mensen en parasols met de kleur blauw. Al wilt Marloes niet weg van haar torentjes gaat ze toch zoeken naar papa en mama.
"Papa, mama!" Roept Marloes als ze denkt de goede kant op te lopen. "Papa, mama!"
Maar haar ouders lijken nergens te zijn, het word steeds drukker en drukker waar Marloes heen gaat en met haar lengte van zes jaar is alles zo groot! Marloes krijgt traantjes in haar ogen want ze vind het eng. Huilend loopt ze tussen de mensen die haar ook geen aandacht geven, Marloes loopt en loopt. Kijkend naar een blauwe parasol is de enige aanwijs punt voor Marloes waar haar ouders zijn. Maar het is een doolhof van windschermen, parasols en windscherm en volwassen en kinderen op kleedjes.
"Papa, mama!" Roept Marloes huilend nog een keer zo hard als ze kan, "papa, mama!"
Maar weer geen ouders, Marloes haar maag rommelt en ze krijgt het koud. Huilend loopt ze verder naar een richting waar ze denkt haar ouders te zijn.

"Hallo meisje, ben je papa en mama kwijt?" Vraagt opeens een mevrouw die een klein baby'tje in de handen heeft.
Marloes zegt niets en is bang, ook mocht ze niet met vreemden praten. Maar dit is een mama en mama's zijn lief en niet vreemd, denkt Marloes.
"Papa en mama kwijt!" Roept Marloes wrijvend in haar ogen om de tranen weg te halen.
Een gerommel klinkt weer in haar maag en duidelijk te horen, ook trilt Marloes van de kou.
"Weet je nog waar je papa en mama zitten en hadden ze een parasol?" Vraagt de moeder.
Marloes moet even na denken en wijst richting de zee, "daar torentjes gemaakt en papa en mama waren daar ook. Papa en mama een blauwe paraplu."
"Je bedoelt vast een parasol. Tja, daar zijn er wel veel van nu op het strand en vooral met de kleur blauw. Wat is je naam en heeft papa of mama ergens je naam opgeschreven?" Vraagt de moeder die gehurkt voor Marloes is gaan zitten met de kleine baby nog in haar handen.
"Marloes en weet het niet?" Verteld Marloes en weer klinkt er een gerommel uit haar maag.
"Hallo Marloes, ik ben Stefanie en de moeder van Ammele en Patricia die deze kleine meid is." Verteld de moeder en ze steekt haar hand uit.
Even twijfelt Marloes maar schud dan de hand van de moeder, "papa en mama zoeken?"
"Eerst gaan we even zorgen dat je maagje niet meer rammelt en dat je het warm krijgt, erna gaan we zoeken naar je ouders. Vind je dat goed," vraagt Stefaniemet een lach.
Marloes knikt ja en na de hand van Stefanie gepakt te hebben lopen ze naar de hun spullen. Rondkijkend vindt Marloes het niet meer zo eng, maar ze is nog wel verdrietig dat ze haar ouders niet meer kan vinden. Papa en mama zullen we boos op we wezen, denkt Marloes.

“Henk dit is Marloes, ze is haar ouders kwijt. Kan je de koekjes pakken want ze heeft rammelde maag,” vraagt Stefanie aan haar man als ze bij hun spullen is aangekomen.
“Hallo Marloes. Henk,” verteld Henk en steekt ook zijn hand uit die Marlies ook schud.
Zittend op een kleedje krijgt Marloes vier lange vingers die er zeker in gaan. Ook een pakje drinken.
“Hoe oud ben jij Marloes,” vraagt Henk.
Marloes kijkt hem nu me een lach aan en propt nog een lange vinger in haar mond, zes vingers doet ze omhoog.
“Ammele is negen maanden en Patrica die nu naar de zee is negen jaar. Wij wonen in Utrecht en welke stad wonen jullie?” Vraagt Henk.
Marloes moet na denken en na denken maar schud nee.
“Mag ik even kijken of je ouders ergens contactgegevens hebben opgeschreven Marloes,” vraagt Stefanie en Marloes knikt ja. Stefanie bekijkt Marloes haar lichaam van tenen tot kruin maar geen contactgegevens wat ze niet kan begrijpen. Ook dat Marloes geen SOS polsbandje of ketting om heeft. Ammele en Stefanie hadden beide er een. “Mooie badpak heb je aan Marloes met een lief konijntje erop. Mag ik je helpen om deze uit te doen om erin te kijken?”
Marloes kijkt haar aan en knikt ja, “ik uitgekozen met mama.”
Stefanie zucht want ook in Marloes haar badpak staan ook geen contactgegevens. Nadat Marloes haar badpak weer heeft aangetrokken krijgt ze een zomerjas aan van Patricia en een badhanddoek gewinkeld om haar benen.
“Breng haar naar de reddingsbrigade, daar kunnen ze haar omroepen.” Verteld Stefanie, “haar ouders zullen vast ook zoeken.”
Na afscheid te hebben genomen van Henk en Ammele word Marloes opgetild door Stefanie en samen lopen ze richting de reddingsbrigade. Marloes kijkt om zich heen want ze heeft nu veel meer zicht geen benen en een doolhof meer, maar inderdaad veel gekleurde parasols met de kleur blauw. Marloes is blij en geen traantjes meer, Stefanie is een aardig moeder vindt ze en haar maar rommelt niet meer. Ook niet meer koud door de jas en badhanddoek.

Een sirene klinkt hard over het strand wat een teken is voor alles ouders dat er een kindje is gevonden. Elke ouder schrikt ervan en kijken benauwd om zich heen waar hun kind is.
“Aan alle ouders, we hebben een klein meisje die haar ouders zoekt. Marloes zonder achternaam, zes jaar, kort blond haar. Een lichtblauwe met gele bandjes badpak aan met een konijntje op de voorkant gedrukt. Woonplaats onbekend en geen contactgegevens.”
Marloes kijkt gewikkeld in een grote badhanddoek van de reddingsbrigade met Stefanie uit naar ouders. Het duurt lang en Marloes word nu weer verdrietig want wat duurt het lang. Weer klinkt de sirene over het strand en weer wordt Marloes omgeroepen.
Stefanie ziet Marloes huilen en tilt haar weer op, “je ouders komen vast Marloes. Het is ook zo druk en lawaaiig op het strand.”
Toch zucht Stefanie want ze begrijpt de ouders van Marloes niet, waarom zoeken ze Marloes niet meteen als ze haar niet zien?

Een halfuur gaat voorbij en weer klinkt de sirene en wordt Marloes omgeroepen, maar geen reactie van haar ouders. De reddingsbrigade begint ongeduldig en boos te worden op de ouders van Marloes, de sirene is voor iedereen duidelijk te herkennen. Want bij elke ingang van het strand staat een groot bord wat het signaal betekent. Tevens ook dat elk kind een SOS bandje of ketting moet dragen want het strand was populair en altijd druk bezocht. De SOS bandjes of ketting werden zelfs gratis uitgedeeld door de reddingsbrigade. Maar Marloes haar ouders hadden er geen ogen of verstand er naar om het voor Marloes te halen. Ook is omroep van Marloes duidelijk te horen over het hele strand van duinen tot zee. Marloes begint meer en meer te huilen en Stefanie probeert haar te troosten, maar het helpt niet.

Een uur later wordt de politie ingeschakeld en dan pas eindelijk komt Marloes haar vader aangelopen.
“Ja sorry, we hoorde het niet de omroep wel de sirene. Dachten dat het om een verdrinking ging,” verteld Marloes haar vader. De politie en reddingsbrigade kijken Marloes haar vader met ongeloof en ook streng aan. Voordat Marloes naar haar vader mag krijgt hij eerst een preek van beide in een aparte kamer.
“Hallo papa’s kleine meid, sorry dat het zo lang duurde. Krijgt papa een knuffel,” verteld haar vader als hij rood van schaamte terugkomt.
Marloes rent naar vader en geeft hem een dikke knuffel. “Papa en mama boos?” Vraagt ze nog een beetje verdrietig
“Nee papa en mama zijn niet boos,” verteld Mark haar vader. “Kijk wat je vader heeft, een mooie roze armband. Daar staat je naam en papa’s telefoonnummer.”
Marloes bekijkt de armband grondig nadat deze om haar pols is gedaan, dan geeft ze haar vader weer een stevige knuffel. “dank je papa.”
"Als je ons een keertje niet kan vinden mag je tegen een papa of mama vertellen dat je ons kwijt bent en je mooie bandje laten zien. Dan kunnen we sneller weten dat je ons zoekt." Verteld Mark
"Papa en mama stout geweest?" Vraagt Marloes want ze kon zien dat haar vader die preek kreeg door de raam in een binnenmuur.
Mark lacht maar schaamt zich nog wel en voelt zich ook als vader gefaald in opvoeding, "ja papa en mama waren stout geweest."
Na afscheid te hebben genomen van iedereen, vooral Stefanie, gaat Marloes in de armen van haar vader terug naar hun spullen. Daar krijgt Marloes een dikke knuffel en een sorry van haar moeder en bekijken ze samen met een lach Marloes haar nieuwe roze SOS armband. Marloes haar mooie torentjes zijn er niet meer, kapot gemaakt door oudere kinderen. Maar samen met haar ouders en kleine zusje maakt Marloes nieuwe, voor en onder hun blauwe parasol.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het kwijt zijn op het strand

ma jun 05, 2017 6:02 pm

Leuk verhaal. Wel apart dat de ouders niet zelf naar de brigade zijn gegaan. Je let toch op je kinderen?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “One-shots”