Prinses Amara

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Prinses Amara

vr apr 07, 2017 12:36 pm

Het regende op de ramen van het museum, Amara had gehoopt op wat mooier weer. Maar helaas. Ze loopt door de verlaten hallen van het gebouw. Ze kende het hier zo goed ,elk museum stuk, elke afscheidingspaaltje. Alleen dit was de laatste keer, het museum moest sluiten. Het had al zijn geld besteed aan onderzoeken naar Amara’s favoriete museumstuk, een gigantische schilderij van koninkrijk op een eiland.

Elke keer als ze het schilderij zag was het anders. Het weer veranderde met buiten mee. Ook de dag en nacht. Haar vader had het schilderij gevonden, toen ze een jaar of vier was. Sinds die dag kwam ze het liefst elke week in het museum, samen met hem. Zelfs na zijn dood een paar jaar later. Maar door dat het elke keer verandert wilde het museum weten waarom. Maar na jaren van onderzoek waren ze er nog steeds niet uit. Nu was het geld op , de museum stukken verkocht, behalve het schilderij. Geen museum ter wereld wilde het hebben. Dus na vandaag wordt het vernietigd.

Amara heeft gevochten voor het behoud maar ter vergeefs. Dus vandaag voor de allerlaatste keer zou ze weg dromen voor het schilderij. Vol magie en mysterie. Ze had haar huiswerk bij zich want met haar 21 jaar en een student in kunstgeschiedenis moest ze ook op dit uur studeren. Ze was aangekomen in de zaal waar het schilderij hangt. Ze hoefde niet te kijken naar het weer op het schilderij om te weten dat het ook daar regende. Voor het schilderij stond een bankje, op de zitting van het bankje was een koperplaatje gemonteerd met een berichtje. Jacob Fox brenger van hoofdpijn, zat hier. Amara had gelachen toen het museum dat plaatje plaatsten, als eer betoon aan haar vader. Maar nu was het een pijnlijk feit dat het echt de laatste keer was. Ze ging zitten en pakte haar tas uit. Zo begon ze aan haar huiswerk.

Het was muis stil in het museum, niemand maakte zich druk. Zelfs de wacht had zijn laatste dag niet benut. Opeens hoorde Amara een hoorn. Zo zacht als het gepiep van aan muis, maar toch duidelijk te horen. Amara keek om zich heen maar niemand te zien. Ze stond op, weer het geluid van de hoorn. ,, Wie is daar?’’ maar niemand gaf antwoord, alleen het geluid van de hoorn. Ze keek naar het schilderij, voor haar ogen veranderde de grijze regenwolken in zwart onweerswolken. Groene bliksem vulde de lucht van het schilderij en verlichtte de zaal. Amara kon haar nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Z e liep naar het schilderij steeds dichter en dichterbij. Ze stapte over de laserlijn. Een alarm vulde de ruimte met een irritant geluid. Maar Amara kon het niet horen. Compleet betoverd door het schilderij. Iemand kwam de zaal in rennen en riep haar naam. Maar een bliksemschicht schoot uit het schilderij en raakte Amara. Ze deed haar ogen dicht en verwachtte pijn. Maar in plaats daar van was het net alsof de wereld om haar bewoog. Tot haar benen vaste grond voelde, ze opende haar ogen en meteen hapte ze naar adem. Ze knipperde een paar keer met haar ogen, maar wat ze zag kon ze niet geloven. Ze was in het schilderij.

Mensen verzamelde zich om haar heen, vrouwen in de meest prachtige middeleeuwse jurken en mannen in een tuniek met een maillot eronder. In de meest rijke kleuren voor de rijke en de bruine kleuren voor de armen. Allemaal gaapte ze haar aan. Sommige fluisterde met elkaar. Ze kon het word ,, Heks’’ uit het geroezemoes horen. Ze keek naar haar zelf maar haar kleding was nog steeds het zelfde, een moderne spijkerbroek, een wit topje en een zwarte leren jasje. Logisch dat deze mensen haar uitmaakte voor een heks.

Achter haar hoorde ze het gekletter van hoefijzers op de onverharde straten. Ze draaide zich om, ruiters in witte tunieken kwamen op de menigte af. Mensen weken uiteen voor de paarden en bogen hun hoofd voor de eerste ruiter. Amara zag ook meteen waarom, een gouden kroon ruste op het hoofd van de ruiter. Dat was de teken van een koning. De ruiters hielden halt voor haar en ook zij boog haar hoofd. ,, Vrouwe, wie bent u en wat brengt u hier?’’ Amara had moeite om haar stem te vinden. Het waren niet de moeilijkste vragen van een proefwerk. Maar opeens waren dit de belangrijkste vragen van haar leven. Ze sloot haar ogen en haalde adem ,,Ik ga bij de naam Amara Fox, mijn heer. Op uw andere vraag heb ik geen antwoord, niet voor u of voor mij zelf.’’ Zelf verbaasd met het formuleren van dit antwoord keek ze de koning aan. Een jonge ruiter maakte zich los van de andere en kwam naast de koning staan. Amara keek ademloos naar hem. Hij had lang blond haar dat door een lint naar achter was gebonden. Zijn warme groene ogen keken haar onderzoekend aan. Ergens kwam hij haar bekend voor, maar ze kon niet bedenken van waar. De jonge ruiter wende zijn blik van haar en richtte deze op die van de koning. ,,Vader, dit is misschien de dochter van de tovenaar. Jacob.’’ Amara’s ogen werden groot toen ze de naam van haar vader hoorde. De koning knikte naar zijn zoon en keerde zijn paard om hij en vier ander ruiters, vermoedelijk wachters reden met hem mee. De jonge ruiter reikte haar zijn arm en zij pakte hem aan. Met één goede ruk trok hij haar op het paard en reed met haar richting het kasteel.

De trappen naar de toren van de tovenaar waren lang en hoog. Prins Keyon ging Amara voor, op deze klim. Ze had bijna de hoop opgegeven maar daar kwam eindelijk een houten deur. Keyon rees zijn hand op om te kloppen maar voor dat zijn hand maar bij de deur was, vloog deze open. ,, Amara?’’ de bekende klanken van deze stem kwam haar tegemoet. Haar ogen schoten vol. Ze stapte een trede hoger om een beter zicht te hebben op de man zijn gezicht. Daar stond hij dan, hij die naar het museum ging om het schilderij te bestuderen en daar overleed. Haar vader. Ze schoot de prins voorbij, die nog maar net opzij kon stappen, en vloog haar vader in de armen. Ze liet de tranen lopen, tranen die sinds ze het levenloze lichaam van haar vader vond niet meer had toe gelaten. ,, Mijn prachtige Amara, wat ben je groot geworden.’’ Amara zei niets, haar hart vol van vreugde dat haar ogen deden overstromen en haar stem de benen had genomen.

De uren verstreken en Amara en haar vader praten de seconde voorbij. De prins zat in op een stoel bij de deur, te luistern naar de wereld voor bij het schilderij. Naar de avonturen die Jacob in zijn wereld had beleefd. Opeens klonk er een hoorn in de verte. Amara sprong op ,, dat is de hoorn die me in het schilderij heeft gelokt.’’ Ze keek naar haar vader, zijn gezicht stond droevig. ,, dat is de hoorn van de heks Louise, een gevaarlijke vrouw. Ze bedreigt het koninkrijk al 10 jaar. Met mijn kennis houdt ik haar tegen maar ik ben aan het verliezen. Haar magie is te strek. Het is de zelfde magie dat het schilderij doet veranderen.’’ Amara keek geschrokken naar Keyon. Ze zag zijn pijn, het was zijn koninkrijk dat op het spel stond. Het was zijn wereld. Niet dat het veel uitmaakte het schilderij zou worden vernietigd bij zonsopgang. Dit vertelde ze aan haar vader en Keyon.

Keyon stond op en liep de kamer uit. Amara wilde achter hem aan rennen. Bedroefd door het verdriet en ongeloof dat achter zijn ogen schuilden. Maar haar vader hield haar tegen. ,, we hebben tot morgen ochtend om jou terug te krijgen.’’ Amara knikte als het schilderij brand zou ook zij verbranden. Maar opeens drong er een woord tot haar door. ,, Alleen ik en jij dan pappa?’’ haar vader zuchtte. ,, Ik besta niet meer aan de andere kant. Dat leven is voor bij en over.’’ Bij die woorden drongen de tranen weer terug in haar ogen. Ze had haar vader net weer terug. Alleen maar om voor zonsopgang voorgoed afscheid van hem te nemen.

Er werd op de deur geklopt. Jacob deed hem open de koning stond in de deur opening. In zijn handen had hij een prachtige jurk. Een bordeauxrode met een zwarte riem. ,, Een dame behoort zich goed te kleden, bij ons laatste avondmaal. Als het waar is wat jij zegt en mijn koninkrijk is morgen verloren. Dan wil ik tot de laatste minuut er van genieten.’’ Amara liep langs haar vader en pakte de jurk aan. Ze knikte met haar hoofd als wijzen van respect.

Nadat Amara zich had omgekleed liepen zij en haar vader naar beneden, naar de dinerzaal. In de hal hing een schilderij met de zaal van het museum er op. Toen ze het zag hapte Amara naar adem. Daar op de grond lag zij. Geschrokken keek ze haar vader aan ,, alleen je ziel is hier .’’ alsof dat alles uitlegt. Met een bedroefde houding liepen ze verder. Voor de deur stond Keyon te wachten. Amara voelde haar wangen gloeien en ze voelde iets raars in haar buik. Beschaamd sloeg ze haar ogen neer. Jacob keek even naar haar en toen naar Keyon , het vermaak op zijn gezicht was zichtbaar te lezen. Keyon bood haar zijn arm aan, ze boog en pakte hem aan. Jacob duwde de deur open en liep naar binnen gevolgd door Amara en Keyon. Jacob schoof een stoel naar achteren waarop Amara ging zitten en Keyon schoof hem weer aan.

Het hele diner werd er niet gesproken over het naderende einde. Het gesprek ging over Amara, de koning wilde alles weten over het leven achter het schilderij. Zo goed als ze kon beantwoorde ze de vragen. ,, Dus vrouwen leren echt een ambacht? Welke ambacht bekleed u nu?’’ met een waterige glimlach vertelde Amara over haar studie. Met de woorden Kunstgeschiedenis glunderde haar vader van trots. Die droom hadden ze beide gedeeld, dat wist ze maar al te goed.

Opeens verschenen er donkere wolken in de dinerzaal. Groene bliksem maakte zich er van los. Een hoorn klonk door de zaal. Het geluid kaatste tegen de muren en de glas in lood ramen. De heren aan tafel stonden op en trokken hun zwaarden. De vrouwen doken angstig verder weg in hun stoelen, sommige zelfs onder de tafel. Een verschrikkelijke lach kwam er uit de wolken. een bliksemschicht schoot naar beneden en liet een vrouw verschijnen. Niet zo’n oud vrouwtje als je zou verwachten. Maar een jonge vrouw. met vuurrood haar. Haar ogen waren gesloten en op haar rode lippen lag een spookachtige glimlach. ,,Louise’’ de stem van de koning klonk angstig en onvast. Louise deed haar ogen open, haar irissen waren vuurrood en gevuld met haat. Amara stond naast haar vader. De ogen van Louise gingen iedereen in de zaal af maar ze bleven hangen op Jacob. ,, Zo jij bent de magiër die mij durft te tarten.’’ Ze liet haar hagel witte tanden zien. Ze hief haar hand op en voor dat ze het wist was Amara voor haar vader gaan staan. Groene bliksem schoot uit de hand en het raakte Amara. Amara sloot haar ogen en viel slap op de grond. Jacob schreeuwde haar naam en Keyon rende naar haar toe. Maar Louise blokkeerde hem de weg. ,, Niet zo snel Charming. Ze is alleen bewusteloos. Ze overleeft het wel, maar jij en je pappie dat is maar de vraag.’’

Het licht kwam langzaam terug. Eerst waren de beelden vaag, maar na een paar keer knipperen werden ze steeds scherper. Amara voelde dat haar armen boven haar vastgebonden zaten met ketens. Ze zag haar vader naast haar hangen, zijn gezicht was bedekt met een dikke laag bloed. Angst sloop in het hart van Amara. Terwijl ze zocht naar de koning en Keyon. Die zaten aan hun stoelen vastgebonden. Maar de tafel en de andere edelen waren verdwenen. Louise stond in het midden van de zaal met een grote pot, ze roerde er in. Amara hoorde haar zachtjes zingen, het leek een soort van mantra. Ze keek door het raam de maan stond hoog aan de hemel dat betekende dat het bijna midden in de nacht was. Ze had dus nog een paar uur om te maken dat ze hier wegkwam voordat alles hier werd vernietigd. nu was het niet angst dat haar hart in zijn greep hield maar een lichte vorm van paniek. Ze begon te rammelen met de kettingen om los proberen te komen. Maar het hielp niets, het trok alleen maar de aandacht van Louise. Die stond opeens voor haar. ,, Zo de schone slaapster is wakker. Mooi, erg mooi.’’ Ze wreef in haar handen. Ze liep weer terug naar de pot. ,, Dan ben je vanaf nu de getuigen, van het falen van de oude gek naast je en het vallen van dit koninkrijk.’’ Ze begon te lachen. Zo gemeen hekenlachje had Amara alleen maar gehoord in films. Maar dit was de realiteit, of een vorm van het. Opeens bedacht ze iets als dit een magische wereld was en haar vader een tovenaar, wat was zij dan wel niet.

Amara sloot haar ogen en concentreerde zich zelf op het smelten van de ketens. Na een tijdje voelde ze de ketens warmer worden. Steeds warmer en heter. Opeen gegeven moment zo heet dat ze het wilde uitgillen van de pijn, maar ze hield haar lippen op elkaar en gaf geen krimp. Louise mocht er niet achter komen wat ze aan het doen was. Ze kwam los en ze zwaaide even met haar armen om er weer bloed in te krijgen. De koning en Keyon hebben de hele tijd naar haar zitten kijken. In hun ogen verscheen een nieuwe lichtjes van hoop.

Stilletjes liep Amara naar haar vader en pakte zijn zwaard uit de schede. Ze draaide zich om en sprak een in haar hoofd opkomende mantra uit over het zwaard. Ze rende met het zwaard naar de heks die zich net op tijd omdraaide. Uit de handen van de heks schoot bliksem. Amara ving het heel handig op met haar zwaard. Ze berekende haar kansen en die waren niet al te groot. Snel rende ze om de heks heen en sneed met het zwaard de touwen van Keyon los. Met een blik in zijn ogen wist ze dat hij haar bij zou staan in deze strijd, om voorgoed een einde te maken aan Louise. Snel sprak ze de zelfde spreuk uit over de zwaard van Keyon en samen vielen ze de heks aan.

Met zijn tweeën danste ze rond Louise. Maar al snel waren ze het zat met een kort knikje naar elkaar planten ze samen hun zwaarden in de borst van de vrouw. Uit de wonden spoot zwart bloed. Louise viel voorover. Ze was dood. Snel maakte ze de koning en Jacob los. ,, Bedankt Amara. Ik ben je eeuwig dankbaar.’’ Snel keek Amara naar het raam. De hemel begon al oranje te kleuren. Ze moest nu snel handelen anders zou zij hier vast komen te zitten. Ze rende door de gangen naar het schilderij. De Koning en Keyon op haar hielen. Voor het schilderij hield ze stil. Snel sprak ze een mantra uit en de verf werd vloeibaar. Maar voor ze zich omdraaide om afscheid te nemen bedacht ze zich iets. Snel sprak ze een nieuwe mantra uit om het schilderij te beschermen. Ze zei haar vaarwel en de koning beloofde haar om op haar vader te letten. Met een glimlach stapte ze door het schilderij. Nu was het voor altijd veilig.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Prinses Amara

di apr 11, 2017 5:45 pm

Leuk en mooi verhaal :)
Maar door dat het elke keer verandert wilde het museum weten waarom
Dit is een mooi moment om de herinneringen en de veranderingen van het schilderen samen te weven en de lezer een beeld te schetsen wat er op het schilderij gebeurt.

Goed geschreven
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Prinses Amara

do apr 13, 2017 6:21 am

Dikke duim voor je verhaal, goed geschreven

Terug naar “One-shots”