Monster in mijn derde hoek

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Monster in mijn derde hoek

vr apr 07, 2017 12:33 pm

Het was stil, ik lag met mijn ogen gesloten in bed. Mijn ademhaling ging langzaam. Het was net alsof ik sliep. Wachtend op de wekker, die me uit deze droom zou ontwaken. Toen de wekker zijn schelle stem liet klinken gingen mijn ogen wel open, maar nachtmerrie bleef bestaan. Ik kwam omhoog en sloeg de wekker uit. Er was voor mij geen rede om langer in bed te blijven. Dus kwam ik eruit. Met een zucht liep ik naar mijn kledingkast en deed de deur open. Mijn ogen schoten over de weinige kleine stapels kleding, niet veel keus. Ik pakte maar een gewone grijze T-shirt en een rok die tot mijn knieën kwam. Stilzwijgend kleden ik mezelf nog voor ik het T-shirt aan trok keek ik naar de spiegel aan de kastdeur, mijn huid ontsiert met een groot litteken die mijn niet alleen mijn huid maar ook mijn leven tekent. Ik sloot mijn ogen en deed het T-shirt aan.

Het was mijn tiende verjaardag. Mijn ouders en ik zaten in de auto op weg naar huis. We lachten toen het gebeurde. Een andere bestuurder was de controle over zijn auto. Het gebeurde zo snel, ik verloor het bewustzijn. Toen ik wakker werd lag ik in het ziekenhuis. Dokters en zusters zwermde om het bed. Ze vroegen allemaal hoe het met mij ging en ik vroeg alleen maar naar mijn ouders. Op een gegeven moment kwam er een vrouw in een mantelpakje met het antwoord op mijn vraag. Het was alleen niet het antwoord waar ik op had gehoopt. Sinds ik uit het ziekenhuis ben werd ik heen en weer geduwd in het systeem. Tot dat ik hier terecht kwam, ben hier nu drie dagen en vandaag is mijn eerste dag op mijn nieuwe school. Hoop er alleen niet te veel op, misschien moet ik over een paar maanden weer weg.

Ik pakte mijn borstel en kamde mijn rode haren tot de klitten waren verdwenen. Ik schoof een paar elastiekjes om mijn pols en pakte mijn gevulde schoudertas. Mijn hand ging naar de klink toen de deur openvloog. Met een klap kwam het tegen mijn hoofd en ik belandde met een klap op vloer. Een magere jongen van mijn leeftijd stond in de opening. ,,Moest je wakker maken en vertellen dat het ontbijt klaar is.’’ Ik keek naar hem op. Zijn blanke huid en lichtblonde haren gaven bijna licht als de zon op hem scheen. Net zoals de vampieren uit Twilight, alleen was hij minder aantrekkelijk. ,, Wel laat ik dan mijzelf van de grond hijsen en me naar de keuken begeven. Jacob.’’ Hij haalde zijn schouders op en liep naar de keuken. Verbaasd keek ik hem na, hij had er geen geheim van gemaakt dat hij het met mijn komst niet eens was. Maar dit sloeg echt alles. Ik krabbelde langzaam overeind en wrijvend over mijn hoofd liep ik naar de keuken.

Millie de moeder van Jacob stond achter het fornuis pannenkoeken te bakken en Tom zijn vader zat aan een ronde tafel de krant te lezen. Voor de muur van papier stond een dampende mok koffie. Jacob zat naast hem zijn pannenkoek naar binnen te werken en daarbij verging mijn eetlust. Millie keek op en zag mijn blik. ,, Jacob, eet eens netjes.’’ Hij reageerde meteen. Ze gaf me een bord en een glas melk. Ik knikte dankbaar en ging aan de lege plek aan tafel zitten. In stilte at ik mijn ontbijt, had bijna mijn bord leeg toen Tom de krant weg legde ,,Jacob en Miriam klaar voor school.’’ Ik knikte en stond op, zette mijn vaat in de gootsteen en liep naar de deur, even stond ik stil en keek naar de koffiemok. Die was nog geen paar seconde helemaal vol en nu ik me het herinner had ik Tom de mok niet zien aanraken. Ik haalde mijn schouders op en pakte mijn witte sneakers, deed deze aan en pakte mijn vest. Ik draaide me even om en Tom en Jacob waren beide verdwenen. Ik keek de keuken rond tot mijn ogen rustte op Millie’s blik. De blik in haar ogen was een mengeling van angst en liefde. Ik wilde niet weten waar voor de angst gedeelte stond dus liep ik de deur uit. De nu al bloedhete staat van California te gemoed. Ik wachtte bij het hek en keek een keer achterom. Familie Chimeara dat stond op de deur. Het huis was niet groot en gelegen aan de weg. Het was geen villa of boerderij, een gewoon alledaags huis aan een openbare weg. Ik draaide me terug en tuurde in de verte. Ik zag een stofwolk verschijnen, dat was de teken van de schoolbus. Keek nog een keer naar achteren afvragend waar Jacob bleef. De bus stopte en ik stapte in toen de bus wegreed was hij er nog steeds niet.

De bus stopte op de grote parkeerplaats van een nog grotere school. Ik keek mijn ogen uit, toen ik de bus uitstapte. Ik liep met de grote stroom overige leerlingen mee. Al snel zag ik de wel bekende groepjes, allemaal als een magneet naar elkaar toe getrokken. Niet kijkend waar ik liep botste ik tegen iemand op en voor de tweede keer die dag landde ik met mijn achterwerk op de grond. Iedereen begon met lachen. Ik keek op en een jonge keek op mij neer. Hij stak zijn hand naar mij uit en ik pakte deze dankbaar aan. ,,Sorry, keek niet uit waar ik liep.’’ Hij gaf me een zachte glimlach. ,, Dat maakt twee van ons. Ik ben Bellerophon trouwens.’’ Hij trok me omhoog, nu voelde ik zijn kracht. ,, Miriam.’’ Ik keek in zijn donkerbruine ogen. ,,Jij bent nieuw hier is het niet?’’ ik knikte ,, Nou beschouw mij dan maar als je gids.’’ Vanuit mijn ooghoeken zag ik Jacob op ons afgelopen. In mijn hoofd vervloekte ik die jongen, zijn timing was geweldig. ,,He Bellerophon, al vrienden gemaakt met de nieuwste lid van mijn gezin zie ik.‘’ Bellerophon keek van Jacob naar mij en weer terug. ,, Mijn ouders hebben haar geadopteerd.’’ Nu richtte hij zich op mij. ,,Kom je, de rector houdt niet van wachten.’’ Ik keek hem strak aan, ik overweeg mijn opties en besloot toch maar met Jacob mee te gaan. Ik vertrouwde mijn woorden alleen niet en dus knikte ik naar Jacob en liep met hem mee. Voor dat ik de grote deuren door was draaide ik me nog even om. Maar Bellerophon was opgegaan in de mensen massa.

Mijn lessen verliepen soepel en gladjes niemand herinnerde mij aan het ongelukje van vanochtend. In de pauze stond ik een beetje onzeker in de kantine. Mijn ogen schoten over de vele gezichten. Tot ik een stootje kreeg in mijn rug. ,, Kom op zus. Mam vroeg me om op je te letten. ‘’ Ik keek hem ongelovig aan. Maar ik wilde geen geruzie dus liep ik achter hem aan in de kantine. Tot dat ik iemand mijn naam hoorde schreeuwen in de kantine. Mijn hoofd richtte me op de stem, Bellerophon zwaaide en wenkte me om te komen. Nu had ik geen twijfel en ik liep meteen op hem af. Hij gebaarde dat ik naast hem kon gaan zitten. Ik gaf hem een verlegen glimlach en ging zitten. Hij maande iedereen aan tafel tot stilte ,, He jongens, dit is Miriam en zij is nieuw hier. Show haar een beetje respect.’’ Iedereen begroette mij. Mensen vroegen naar mijn verhaal en ik verhaal het zonder een traan te laten.

We hadden een tussenuur en het hele groepje rond Bellerophon bleef om me heen hangen. Opeens zei een van de meiden. ,, Miriam, wij gaan na school ergens hangen, ga je mee?’’ Zonder een twijfel stemde ik in. ,, Waarom niet.’’ De bel klonk en we splitsten ons zelf weer op.

De laatste bel klonk en ik liep met een paar meiden mee naar hun auto. Ik lachte en stapte in. We reden door de stad na een tijd begon ik me af te vragen waar we naar toe gingen. Maar toen ik er naar vroeg deden ze heel geheimzinnig. Maar uiteindelijk stopte de auto voor een verlaten sporthal. ,, Wat doen we hier?’’ De meiden zeiden niets ze lachte alleen maar. Onzeker liep ik achter ze aan Bellerophon stond binnen, aan de rand van een leeg zwembad. Ik ging naast hem staan en keek naar beneden. Ik liet mijn schoudertas van mijn schouder glijden. Het was niet erg diep, maar makkelijk eruit komen kon je zeker niet. Beneden lag er nog een klein laagje water. Voor de rest was het gewoon een betonnen bak. Zelfs de geur van gloor was verdwenen. Bellerphon tikte me aan ,, wat weet jij over je nieuwe familie?’’ verbaasd keek ik hem aan. ,, Hoe bedoel je. Ik woon pas drie dagen bij hun.’’ Hij knikte ,, de familie Chimeara, bestaat al sinds de Griekse oudheid en bestaat altijd uit drie leden. Weet jij uit hoeveel koppen het monster bestond.?’’ Ik dacht even na en schudde toen mijn hoofd geschiedenis is niet mijn beste vak. ,,Drie, de kop van een slang,een kop van een leeuw en een kop van een ram.’’ Ik knikte alleen wist ik niet wat ik met deze informatie moest. ,, Mijn familie zoekt al jaren een excuus om het monster uit te roeien. Nu heeft de jongste generatie een oplossing.’’ Nog voor dat ik het door had wat hij zei, voelde ik een paar handen in mijn rug. Ik kwam op mijn voeten op de betonnen vloer terecht, mijn enkels bezweken onder de klap en ik voelde een er van kraken. Ik gilde het uit van de pijn. Maar ik kreeg gen reactie. Ik probeerde om overeind te krabbelen, maar mijn enkel deed teveel pijn. Daar zat ik dan op de bodem van dit zwembad. Hopend dat iemand naar me zocht. Ik deed voorzichtig mijn schoenen uit, maar de pijn bleef. Tranen vulde mijn groene ogen.

Een hele tijd was het stil. Maar toen hoorde ik in de verte vleugel slagen, hele zware. Ik hoorde boven me heel veel geroep en gegil. Ik kon niet zien wat er boven me afspeelde, ik kon het alleen maar horen. Maar naar verloop van tijd werd het stil. Ik keek omhoog een gigantische slang keek op mij neer. Iets in mij wilde gillen van angst, maar een ander deel in mij wilde herkende de slang. Ik bleef langer kijken en opeens zag ik het ,, Jacob?’’ De slang maakte een klein knikje ,, Ik kan niet opstaan, ik denk dat mijn enkel is gebroken.’’ Jacob knikte weer en ging een stukje achteruit. Weer hoorde ik vleugelslagen. Maar nu zag ik de vleugels ook. Jacob kwam langzaam en zachtjes naar beneden. Op de grond van het bad veranderde de slang weer in de magere, blonde jongen. ,, Miriam, mijn ouders staan boven te wachten met de ouders van de gasten die je dit hebben aangedaan. Het spijt me ik had beter op je moeten letten.’’ Ik keek hem aan zijn gele ogen vulde zich met spijt. Ik legde een arm op zijn schouder.,, Haal me hier uit, dan praten we later verder.’’ Jacob knikte. Zijn armen tilde me voorzichtig op. Uit zijn rug kwamen vleugels en hij vloog voorzichtig omhoog. Nu kon ik zien wat er was gebeurt. Het hele groepje van Bellerphon werden door hun ouders in de auto’s begeleid. Tom en Millie stonden op ons te wachten bij de auto. Voorzichtig zetten Jacob me in de auto en Tom reed langzaam naar het ziekenhuis.

Mijn been was gezet en in het gips, ik was weer thuis en lag op de bank. Millie, Tom en Jacob zaten tegen over me. ,, Wel nu weet je het.´´ Millie keek Jacob boos aan en daarna mij met een bezorgde blik. ,, Heb je vragen Miriam?´´ Ik schudde mijn hoofd. Ik was moe en ik wilde maar een ding slapen. Maar voordat Millie en Tom de kamer uit waren kwam er Eén vraag in mij op ,, Mag ik bij jullie blijven?’’

Verbaasd keken de Chimaera’s elkaar aan. Maar opengegeven moment kijkt Jacob me met een glimlach aan, deze glimlach maakte hem op een of andere manier aantrekkelijk. ,, Die keuze is aan jou.” Maar met dat antwoord nam ik geen genoegen. ,,Details’’ Millie kwam weer naar de bank ,, Ik geloof dat Bellerophon je verteld heeft dat onze gezinnen uit drie leden bestaan waar of niet?’’ Ik knikte ,, maar met mij erbij zijn jullie met zijn vieren.’’ Millie knikte ,, Het was tijd voor verandering. Dus wat zeg jij wil je blijven?’’ Mijn hoofd werd zwaar en ik kon mijn ogen amper open houden. Maar voordat ik in slaap viel knikte ik.

Mijn ogen gingen langzaam open, de geur van verse koffie kwam me vanuit de keuken tegemoet. Ik wilde opstaan maar een paar sterke armen duwde me weer terug ,, Spaar je krachten voor op school zus.’’ Ik keek Jacob aan ,, He Jacob doe me een lol en noem me gewoon Miriam’’ hij zei niets terug toen hij de keuken inliep, maar zei hij daarnet school. Ik kan niet eens lopen. Millie kwam de kamer binnen gelopen en zag de angstige blik in mijn ogen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Monster in mijn derde hoek

zo apr 09, 2017 12:44 pm

Leuk verhaal. In eerste instantie voelde het als zo'n cliché verhaal waarbij een pleegkind niet gewaardeerd wordt. Dus het was een goede twist dat haar nieuwe broer haar uiteindelijk toch redde en eigenlijk heel aardig blijkt te zijn. Ik vraag me wel of zij stiekem ook iets speciaals bezit omdat ze in dit gezin is opgenomen :)

Goed geschreven.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Monster in mijn derde hoek

do apr 13, 2017 6:12 am

Leuk en goed geschreven verhaal.

Terug naar “One-shots”