Eens waren we sterren aan de hemel

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Eens waren we sterren aan de hemel

wo mar 15, 2017 4:39 pm

Welkom, mijn broeders en mijn zusters. Komt nader alstublieft, want ik heb u iets te vertellen! Allereerst wil ik u zeggen dat Thikarin een werkelijk prachtige stad is. Magnifiek, zou ik bijna durven te zeggen. Ik had niet kunnen vragen voor een beter onthaal. Wij, de mannen en vrouwen van het geloof, wij worden nog wel eens vreemd aangekeken. Door de straten van Belovod liep ik, en ik voelde honderden blikken me zwijgend afkeuren. Naar de havens van Maracuse keek ik, en in het water zag ik enkel hetzelfde vergif als waar de zielen van de mensen om mij heen uit bestonden. Maar hier niet! Hier heb ik, met uw steun en die van God, een nieuw bestaan voor mezelf en mijn naasten kunnen opbouwen. De kans die mij is gegeven zal ik niet snel vergeten, dat beloof ik u!
 Daarom ben ik hier vandaag gekomen om jullie iets te leren. Het is mij ter ore gekomen dat de gratie van genadige Glarric, Heer van het Hemelpantheon, hier nog niet is neergestreken. Welnu! Laat me je één ding vertellen: Glarric is de enige ware god, en hij houdt van iedereen! Van u, van u daar, en zelfs van u, meneer! Glarric houdt van al zijn onderdanen. Man, vrouw, kind, volwassene; in zijn ogen maakt het geen verschil. Ik heb gehoord dat de machtige mannen van deze wereld de bevolking verdelen, en dat de minder welvarenden onder ons minder kansen krijgen in het leven. Menselijke onrechtvaardigheid! Voor Glarric is iedereen gelijk.  Dat is omdat hij ons, lang geleden op de Cirkelen van Tijd, creëerde vóór elk ander ras. Terwijl de Elven en de Dwergen nog ronddwaalden in hun eigen uitwerpselen, dineerde de mensheid aan de lange tafel in de zalen van de hemel. Wij aten van borden die meer waard waren dan zelfs onze grootste steden. Wij aten voedsel dat alle honger in één klap de wereld uit zou kunnen helpen. Wij leefden in een zomer van overvloed, een paradijs onaangetast door de kwaadaardigheid van de schaduwen erbuiten. Zonder vrees, zonder zorgen en zonder zonden leidden wij een bestaan dat grensde aan het goddelijke. We stonden aan de voet van eeuwigdurende verlossing.
 En toch verspilden we het! We lieten een kans, de grootste kans in de geschiedenis van het universum, aan ons voorbij gaan. Van het ene op het andere moment was onze laatste hoop gezonken in een oceaan van tranen. En we dachten dat we goed bezig waren! Maar we waren verblind. Verblind door lusten, verblind door verlangens, verblind door hebzucht. Glarric zag wat we deden. Hij gooide de lange tafel om, schopte ons uit zijn zaal en trok de poorten stevig achter zich dicht! De ene dag waren we sterren aan de hemel, nu waren we plotseling zandkorrels in een eindeloze woestijn. Waar we eerst rondliepen in het eeuwige paradijs, daar liepen we nu rond in een wereld die niet onze eigen was. Onze wijsheid werd onze val.
 Verdwaald, verbaasd, verward. De mensheid was verbannen uit de droom, en ons doel was ons ontnomen. Dus gingen we op zoek naar een nieuw doel. Volstrekt logisch, niet? We gingen zoeken naar nieuwe manieren van bestaan. En die vonden we op deze aarde, jazeker. Maar wat de voorouders van onze voorouders zich niet realiseerden, was dat wij zo steeds verder van onze oorsprong af kwamen te staan. De nieuwe mensen dachten dat ze wederom een goed leven hadden, maar in werkelijkheid werden ze slaven! Slaven van de Elven, die niets liever willen dan onze beschaving in toom te houden voor hun eigen veiligheid. Denk je dat zij ooit de aarde werkelijk met ons willen delen? Hah! De meesten van hen trekken hun neus al op als we zelfs maar in de buurt van hen komen! In de ogen van de Elven zijn wij een minder ras. Smerig en onwetend, verdrinkend in hun eigen speeksel. Zielige schepsels die het niet verdienen hier op aarde rond te lopen. Onzin, zullen jullie zeggen. Inderdaad, de mensheid is altijd al een fier ras geweest, trots op haar macht en prestaties. Maar wat als de Elven gelijk hebben? Wat als we wél smerig en onwetend zijn? Want denk eraan, mijn vrienden: eens waren we sterren aan de hemel! Vergeet niet onze herkomst zoals onze voorgangers hun herkomst vergaten. Wij zijn nog slechts een schaduw, een splinter van iets dat vele malen groter kan en moet zijn.
 Ongetwijfeld kunnen we het allemaal over één ding eens zijn: de mensheid is ver gevallen. Glorie en verlossing voor ons ras lijken verder weg dan ooit. Maar geen zorgen! Niet ieder is vervloekt. De Elven, de Dwergen, zelfs uw geliefde Anu ziet u liever door de uitwerpselen blijven dwalen, wanhopig zoekend naar het licht aan het einde van de tunnel. Maar wij kunnen je helpen. Glarric mag ons dan wel verbannen hebben uit Zijn zalen, maar dat waren onze voorgangers. Wij weten wat zij niet weten. Wij kunnen zuiver zijn waar zij onzuiver waren. Glarric wil genade schenken aan ieder die Zijn woord volgt. Hij geeft ons de mogelijkheid de vergissingen van het verleden recht te zetten en een nieuw huis te bouwen voor de toekomst. Een huis waar wij, de mannen en vrouwen van het geloof, de nederige dienaars van genadige Glarric, samen in zullen wonen in volmaakte harmonie! Want denk eraan, mijn vrienden: eens waren we sterren aan de hemel, en dat kan weer zo zijn. Volg Zijn Heilige Woord, en de weg naar verlossing zal voor u zo helder zijn als kristal. Volg Hem en de leer van de grote Aemon Valar, en genadige Glarric zal de poorten van zijn zalen weer openen. En wij zullen wederom sterren aan de hemel zijn!  
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Eens waren we sterren aan de hemel

za apr 01, 2017 8:03 pm

Moet dit een priester (of soortgelijk iemand) voorstellen die in een kerk (of andere gebedshuis) een preek afsteek? Het geeft een grillige wereld weer.
De ene dag waren we sterren aan de hemel, nu waren we plotseling zandkorrels in een eindeloze woestijn.
Mooie zin
Wij zijn nog slechts een schaduw, een splinter van iets dat vele malen groter kan en moet zijn.
Mooie zin

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Eens waren we sterren aan de hemel

zo apr 02, 2017 2:44 pm

De verteller is Taler Rubin Sugo, de oprichter van de Kerk van Glarric. Hij is een van de voornaamste volgelingen van Aemon Valar, een soort Jezus die op een gegeven moment een visioen kreeg waarin een godheid hem vertelde wat hij moest doen. Valar creëerde een nieuwe religie (de Gulden Weg), en Taler Rubin Sugo werd een van de eerste volgelingen. Na Valars dood ging Sugo de wereld rond om de nieuwe religie te verkondigen. Later richtte hij de Kerk van Glarric op, die nu een van de machtigste kerken ter wereld is, en werd de eerste Hoogmeester.

Achtergrondinformatie:
http://nl.avonturen-van-cay.wikia.com/w ... Rubin_Sugo
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.

Terug naar “One-shots”