De vallei aan de andere kant van de berg

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

De vallei aan de andere kant van de berg

za mar 11, 2017 9:21 am

Eindelijk. Alles begint op zijn plek te vallen. Alle inspanning die ik heb geleverd, alle pijn die ik heb geleden, alle tranen die over mijn wangen zijn gevloeid. Alle jaren die achter me liggen worden nu iets waard. Ons harde werken wordt beloond, en de offers van de dapperen worden rechtgezet. Dat werd tijd. Ik was al bang dat deze dag nooit meer zou komen. De weg naar dit moment was niet makkelijk. Ik geef toe dat de verleiding er altijd was. Het stille verlangen het werk achter te laten, alles op te geven en je terug te trekken in de wereld van het aardse. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik ben sterker dan mijn lusten. Ik weet dat mij een opdracht is gegeven. Een taak die ik niet mag verlaten. Er staat zo veel op het spel. Niet alleen met eigen leven en het jouwe, maar ook het voortbestaan van de hele stad. De meesten willen het niet zien, maar zonder een drastische maatregel als deze zijn we verloren. Het is niet anders. Probeer het niet te ontkennen. Ik heb de waarheid gezien, en ik weet wat ik moet doen om de glorie van Dimaeren in stand te houden. Als we nu ten gronde gericht worden, verdwijnen duizenden jaren aan kennis, macht en welvaart in de eindeloze zwartheid van de vergetelheid. Dat mag ik niet laten gebeuren. Ik weet wat ik moet doen.
 Ja. Alles is mij helder als kristal. Onze toekomst, de toekomst van iedere beschaving, werd in den beginnen in het vuur gesmeed. Er zijn vlammen nodig om het oude om te smelten, vlammen die het zwakke uit elkaar halen en in de brandende assen krachtigere fundamenten oprichten. Een sterke hand moet zichzelf in het vuur storten om iets nieuws te scheppen. Met het wapen dat heelhuids de test doorstaat, vecht generatie na generatie tegen de vele gevaren van deze genadeloze wereld, totdat het ijzer begint te breken en het einde dichter en dichter nadert. En dan begint de cyclus opnieuw. Het leven is één grote cirkel, een kosmisch rad van onbevattelijke proporties, een wiel zonder begin en zonder einde dat tot in de eeuwigheid draait. Vandaag zijn we aangekomen bij het einde van een tijdperk. We hebben de brandende vlaktes waar eens bossen stonden achter ons gelaten en staan nu aan de voet van de berg. Aan de overkant ligt een vallei van zomer en hemelse overvloed, maar zonder een sterke leider die zijn volk de hellingen helpt te trotseren, zal niemand de vallei ooit bereiken. Bij de afwezigheid van een ijzeren vuist om tegenop te kijken, zullen we achteruit de berg af donderen en onze schedel breken op de koude rotsen beneden ons. Iemand moet de hamer vasthouden. Iemand moet een wapen smeden waar onze zoons en dochters hun vijanden mee kunnen overwinnen.
 Ik ben die persoon. Ik houd de hamer vast, zelfs op dit moment. De verzamelde kracht en kennis van duizenden jaren beschaving ligt in mij, en met die vaardigheden zal ik ons over de berg en naar de vallei leiden, naar de warme omhelzing van de eeuwigheid. Je denkt misschien dat ik gek ben. Ja, ik weet dat de vijand voor onze deuren staat. Ja, ik weet dat de vuren van de oorlog branden overal in de straten van Dimaeren, en dat onze voormalige glorie langzaam maar zeker opgeslokt wordt door een monster met een grenzeloze honger. Maar dat is goed! Dat is goed. Het is precies wat ik wilde. De weg naar bevrijding is niet zonder leed, dat heb ik al zo vaak duidelijk proberen te maken. In de vlammen van het einde der tijden smeed ik een nieuwe toekomst voor mijn broeders en zusters. De schreeuwen van de stervenden geven mij kracht. Kracht! Het maakt niets uit met wiens bloed ik dit staal maak. Hoe veel van mijn volk er ook sterven, hun opoffering zal bijdragen aan een hoger doel. En dat doel is bevrijding. Voor mezelf, maar ook voor jullie.
 Weet je, eigenlijk mag je blij zijn. Blij dat ik je deze kans aanbied. Het is de ultieme genade voor een sterveling als jij en ik. Ja, je verliest je materiële vorm. Maar de beloning die je ervoor terugkrijgt is… immens. Gigantisch. Eeuwigheid ligt in het verschiet. Begrijp je het dan nog niet? Met jouw ziel zal ik ons redden. Redden! Dimaeren is nog niet verloren. O nee. Nee nee nee. Deze wapens, deze zusterzwaarden, deze perfecte dingen... Ze zijn onze verlossing. Elicer, mijn dwaze, verraderlijke broer, wil me stoppen. Hij heeft er alles aan gedaan mijn plan ten gronde te richten. Hij dacht dat hij me tegen kon houden. Het is hem niet gelukt, en nu sluit hij zichzelf buiten. De poorten van de hemel staan voor hem open, maar hij blijft vechten in de hel. Als hij wil sterven voor een verloren strijd, zal ik hem niet tegenhouden zoals hij mij tegen probeerde te houden. Hij is niet met ons bij de laatste stappen naar verlossing. Het zij zo. De uitverkorenen, dat zijn wij. Ons collectief bewustzijn zit opgesloten in deze zwaarden. Ons volk mag dan wel vergaan, maar onze herinneringen blijven voor eeuwig voortbestaan. Ons leed, onze pijn, onze offers… Alles zal bijdragen aan het hogere doel. Ik weet dat jullie dat doel niet kunnen zien. Geen zorgen, ik geef je niet de schuld. Je geeft een blinde toch ook niet de schuld van zijn eigen blindheid? Nee. Dus vertrouw me. Volg me, en ik zal je ogen openen. Een nieuwe toekomst ligt voor ons. Ik kan niet beloven dat ons lijden minder zal zijn, maar in ieder geval zullen we eindelijk een bijdrage leveren aan dat wat geschreven staat in de Cirkelen van Tijd.
 Wij zijn de dienaars van de Witte Adelaar. Met hem zullen wij onze vleugels spreiden. We wachten op zijn komst. Voorlopig zullen wij slapen. Maar onze ogen zijn nog nooit zo ver geopend geweest.     
Laatst gewijzigd door JochemCommissaris op za mei 06, 2017 2:45 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De vallei aan de andere kant van de berg

za apr 01, 2017 7:51 pm

Mooi geschreven weer. Ik vond het leuk om te lezen :)
We hebben de brandende vlaktes waar eens bossen stonden achter ons gelaten en staan nu aan de voet van de berg. Aan de overkant ligt een vallei van zomer en hemelse overvloed, maar zonder een sterke leider die zijn volk de hellingen helpt te trotseren, zal niemand de vallei ooit bereiken
Ik dacht eerst, als dat vuur maar niet overslaat naar die nieuwe helling :') maar laat ik begreep ik dat dat de hemel moest zijn. Als je daar als leider al je schaapjes heenleidt in plaats van te proberen hen in leven te houden, betwijfel ik of je een goede leider bent, haha.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “One-shots”