De lange duisternis

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

De lange duisternis

zo feb 26, 2017 11:45 am

Duisternis. Duisternis overal om me heen. Duisternis, en schaduwen. Ik word erdoor omringd, erdoor omsingeld, erdoor omgeven. Ik verdrink er bijna in, maar weet nog net mijn hoofd boven water te houden. Het komt allemaal door deze plek. Deze vervloekte plek. Dit woud. De Mistwouden, noemen ze het. We wisten echt wel waar we aan toe waren toen we Var Nellon in een regen van vallende bloesem verlieten. Ik was in ieder geval wel op de hoogte van de gevaren en risico’s van onze reis. Maar toch was ik niet voorbereid op wat zou komen. Marzâk de Onsterfelijke heeft niet gelogen toen hij zijn boek over dit gebied schreef. Donkere grond, donkere planten, donkere lucht. De duisternis schuilt achter iedere boomstronk. Waar je ook gaat blokkeren lange schaduwen je weg, als je die al weet te vinden. Het woud is een doolhof. Je kan hier duizend levens rondzwerven en nog niet eens de helft van haar geheimen ontdekt hebben. Denk je dat je rechtsaf slaat, begin je in feite aan een hele nieuwe omweg. Hoe langer je loopt, hoe verder je van je doel verwijderd raakt. Ik heb geprobeerd weg te gaan. Werkelijk. Met al mijn macht heb ik getracht de onzichtbare muren om me heen in te laten storten. Maar het is een onmogelijke opgave. Als je eenmaal de schaduw in bent gestapt, kom je er niet meer uit. Geen enkele kans op ontsnappen. Je betreedt een kooi, en de poort valt achter je dicht. Hoe lang je ook aan de tralies staat te rammelen, het ijzer is onverbiddelijk. Geen barsten of scheuren in de muur die me hier gevangen houdt. Het is frustrerend. En de mist. O, de mist. De mist is het ergste. Ik voel zijn ijzige aanraking voortdurend op mijn naakte huid. Het is overal, overal waar je gaat. Het is mijn grootste vijand, maar tegelijkertijd is het mijn enige metgezel. Na al die jaren lijkt het alsof de mist een eigen leven heeft. Alsof het naar je kijkt, alsof het elke stap die je zet zorgvuldig in zich opneemt. Net zoals de raven in de bomen is de mist een spion van een groter iets. Een naamloos kwaad dat hier schuilt. Een overblijfsel van een tijdperk lang vervlogen.
Vroeger, vele eeuwen geleden, groeide ik op in overvloed. Een prinses van Nahillin, een dochter van haar machtige koningin, krijgt alles wat ze wil. Zelfs de hoogste edelen aan het hof van Var Nellon knielden voor me en kusten mijn voeten wanneer ik hen dat opdroeg. Ik was de meest geliefde van mijn broers en zussen. Elanilë, noemden ze me. Als ik in het openbaar verscheen, stroomde de halve stad leeg om me te horen spreken en zingen. En als ik naar het zuiden ging, naar Var Sedhorath aan de kusten achter het Grote Woud, lieten burgers en dorpelingen massaal hun plicht achter om een glimp van me op te vangen. Het waren mooie tijden. Ik leefde in een paradijs, toen. Maar ik was verblind door alle schoonheid om me heen. En door mijn blindheid zag ik niet wat me al vanaf het begin duidelijk had moeten zijn. Ik zag de zegeningen die mij waren gegeven als alledaags, vanzelfsprekend. Ik stelde de bevoorrechte positie waar ik me in bevond niet genoeg op prijs. O, als ik toen eens wist wat ik nu weet. Dan had ik zo veel kunnen doen. Zo veel meer. Ik ben een directe afstammeling van heer Elenwë. Mijn magische vaardigheden komen van hem, van mijn moeder Elenthen, van mijn grootvader Alucanor die de zon liefhad. Ik heb er nu spijt van dat ik ze niet eerder heb gebruikt. Werkelijk. Ik was een van de krachtigste tovenaressen van mijn tijd. Dat is niet opscheppen, dat is gewoon een feit. Ik wil wedden dat ik die zeurpieten uit het Zusterschap allemaal had kunnen verslaan met een knip van mijn vingers. Maar in plaats van mijn vaardigheden in te zetten voor het verbeteren van de wereld, deed ik maar wat ik wilde. Ik dacht dat ik vrij was, onafhankelijk. Maar in feite was ik een slaaf van wat mijn lichaam wilde. Ik was niet puur. Verre van. De Illin mochten dan wel meer van me houden dan van hun koningin, maar dan ging het enkel over Elanilë. En Elanilë was een illusie. Een zorgvuldig uitgewerkt toneelstuk dat ik zo nu en dan opvoerde. Ik gebruikte mijn imago om alles te krijgen wat mijn hart verlangde. Door list en bedrog maakte ik mijn beste vrienden tot slaven. Mijn lusten kon ik niet in toom houden, en ik maakte misbruik van mijn kracht om onschuldigen mijn bed en mijn klauwen in te lokken. Ik deed alles wat een prinses van Nahillin niet zou mogen doen.
Pas nu zie ik in wat ik allemaal gemist heb. Als ik terugdenk aan de wereld buiten de Mistwouden, zie ik enkel zonlicht. Als je zo lang in een plek als deze rondzwerft, ga je vanzelf zien dat al het andere gevuld is met schoonheid. Als ik terug zou kunnen gaan, zou ik alles anders aanpakken. Maar dat kan nu niet meer. Ik zit hier vast. Voor altijd en eeuwig. Geen kans op ontsnappen. De weinige hoop die ik in het begin nog had, is allang vervlogen. En verlossing is niet langer in zicht. Het is dit woud. Ik blijf het maar zeggen, want ik weet het zeker. Het doet iets met je. Het verandert je. Het neemt je oude karakter in de hand en knijpt zo hard dat het in duizend scherven uit elkaar spat. Ik ben niet langer de persoon die ik eens was. Ik heb geen doel meer. Ik zwerf maar een beetje rond, niet wetend waar ik ben en niet wetend waar ik naartoe ga. Het enige wat ik zie is de grenzeloze duisternis, de eindeloze mist en mijn eigen naakte lichaam. Al 200 jaar zit ik gevangen achter onbreekbare tralies. Ik weet niet meer wie ik ben. Ik kan me nog maar net herinneren wie ik eens was. Maar die persoon ben ik niet meer. Elenya, prinses van Nahillin en dochter van de koningin, is dood. Het is niet anders. Ze is gestorven toen ze haar vader, haar broers en haar zussen overhandigde aan de eeuwige omhelzing van de dood om haar eigen leven te verlengen. Ze redde zichzelf, maar is die dag gestorven. Ik ben nog slechts een schaduw. Een splinter van wat ik eens was. Ik ben te zwak om mezelf te bevrijden. Misschien verdien ik dit alles wel. Misschien is het niets meer dan gerechtigheid dat ik gedoemd ben voor de rest van de eeuwigheid hier rond te zwerven totdat ik vertrek naar de zalen van Ilyavë. Ja. Dat zal het zijn. Mijn lot ligt in de duisternis. Mijn bestemming ligt in een wereld die enkel ik kan zien.
De lange duisternis is aangebroken, nu. En het einde is nog lang niet in zicht.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De lange duisternis

ma feb 27, 2017 6:42 pm

de Mistwouden
Mooi :)
Een splinter van wat ik eens was
Ook mooi!

Het verhaal las weer prettig. Vallen al deze one-shots eigenlijk in een groter verhaal?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De lange duisternis

ma feb 27, 2017 7:56 pm

Weer zeer goed geschreven en het goed te volgen en te begrijpen.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: De lange duisternis

di feb 28, 2017 12:14 pm

Bedankt voor de complimentjes :P
En Maaike: nee, de one-shots zijn geen onderdeel van een groter verhaal. De meeste hebben niets met elkaar te maken, hoewel ze zich wel allemaal in dezelfde wereld afspelen. Sommige spelen zich natuurlijk wel in ongeveer dezelfde plaats of tijd af. Bijvoorbeeld, de gebeurtenissen van "Ontwaak de wolf", "Geen tijd voor tranen" en "De duisternis is mijn felste licht" vinden redelijk in dezelfde tijd plaats. Maar voor de rest weinig overeenkomsten tussen de verhalen. Ik ben wel van plan meer verhalen te gaan schrijven vanuit het perspectief van de HP van "Illusies" :lol:
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.

Terug naar “One-shots”