Geen tijd voor tranen

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Geen tijd voor tranen

ma feb 13, 2017 2:49 pm

Ze noemen het de Eeuw der Tranen. Een tijd waarin de wereld overspoeld wordt door de tranen van de stervenden. Duizenden huilen. Honderdduizenden wenen. We lijden allemaal. Iedereen heeft iets verloren. Het is alsof er een hap uit onze aarde is genomen. Naen zal nooit meer hetzelfde zijn. De tijd van vreugde en blijdschap liggen ver achter ons. Ze zijn verdronken in een rivier van tranen. Wij staken een arm uit om ze te redden, maar ondertussen werd ons een dolk door het hart gestoken.
 Ze kwamen zo snel. De ene dag ging alles volgens plan, en de andere dag brandde de gehele wereld. We hebben nooit een kans gehad, zelfs al dachten we dat in het begin wel. De Legioenen van de Nacht stroomden uit de koninkrijken van de schaduw en overrompelden ons. We wisten dat dit eraan zat te komen. Het einde der tijden is nooit ver weg. Lang heb ik gezocht naar een oplossing. Mijn hele leven heb ik eraan gewijd. Elke mogelijke bondgenoot benaderde ik, en velen lieten opmerkelijke wijsheid zien voor de stervelingen die ze waren. En toch was het niet genoeg. De Oogsters kwamen, en ze verpletterden de onvoorbereide aarde. Ze lieten al onze verdedigingen en voorzorgsmaatregelen in duizend scherven achter. Ontelbare wezens dood op de eerste dag. De grootste verrassingsaanval in de geschiedenis.
 Ik wist niet dat hij zó krachtig was geworden. De laatste keer dat ik hem zag, was hij weinig meer dan een krijgsheer met een leger uit de schaduwwereld om zijn duistere ambitie te versterken. En nu… Wat heb ik gedaan? Het is mijn schuld. Mijn schuld alleen. Hij was mijn vriend, lang geleden. Zijn gezelschap was de enige muur tussen mij en eeuwige verveling. Hij was alles voor me. Hij betekende meer voor me dan elk wezen op deze wereld. En toch liet ik hem achter toen hij mijn hulp het meest nodig had. Ik heb hem gevormd tot het monster dat hij nu is. De schuld ligt bij mij. Het is een enorme last op mijn schouders, weten dat mijn dwaasheid wellicht het einde van de wereld zal zijn. Ik had het moeten zien. De Vrouwe heeft me niet voor niets hiernaartoe gestuurd. Ik moest deze vervloekte planeet beschermen met mijn leven. Eerst was ik woedend, weet je. Ik wilde maar niet accepteren dat ik de rest van mijn dagen zou rotten in het rijk van de stervelingen. Maar na een tijd raakte ik aan Naen gehecht. Ik geef om haar, nu meer dan ooit. Mijn tijd hier is een paradijs. Soms verlang ik terug te keren naar de gulden zalen van Alurineth. Ja, dat geef ik toe. Maar op deze wereld ben ik een god. Ik ben voor de mensen wat Naenos was voor mij. Heerlijk.
 Maar ik vrees dat het niet lang meer zal duren. Blijkbaar is zelfs een god niet opgewassen tegen de kracht van verraad. Mijn hemel. De vernietiging is immens. Ik zou bijna denken dat het Storm en de Voorbodes waren, als ik niet beter zou weten. Nee, dit zijn niet de Voorbodes. Dit is iets veel ergers. Ik had altijd verwacht dat het gevaar van buitenaf zou komen. Ik was blind, en voor mijn blindheid heb ik geboet. Ik overzag iets cruciaals. Gevaar van binnen is vele malen erger, zeker als het afkomstig is van iemand die je eens vertrouwd hebt. De creaturen uit de Verdoemenis kan ik het vergeven, en de Legioenen zijn weinig meer dan slaven zonder eigen brein. Maar Elven? Ze zijn massaal naar hem overgelopen. Zeker, er waren meer dan genoeg van mijn broeders en zusters die al tijdens het beleg van Enryneth en de Duistere Dagen op Gevangenis het pad naar de schaduwtoren verkozen. Maar nu… Nu zijn ze overal. Het zijn er zó veel. Ontelbare Duisterelven vechten tegen hun familie. Ik kan het nauwelijks geloven.
Zijn krachten zijn sterker geworden sinds de laatste keer. Hij wordt altijd sterker. Met grote moeite en lange rivieren van bloed verslaan we hem en drijven we zijn legers weg van deze wereld… En de volgende keer komt hij met verdubbelde kracht terug. Het is een cyclus. Een patroon. Is dit de laatste keer? Is de zon voor altijd verdwenen? Ik vrees het ergste. Alles wat ik ooit gekend heb, alles waar ik ooit van heb gehouden… Alles is weg. Verdronken in onze tranen. Het vuur van oorlog ontziet niets. Zelfs de meest heilige plekken, de plekken waarvan we dachten dat ze veilig waren, worden aangevallen. Aldavar, Ephisma, Meren Tael, Anisca… Alles brandt. Ik voel medelijden voor de mensheid. Ze weten niet wat hen is overkomen. Ze hebben geen idee wie aandacht ze hebben getrokken. Ze staan voor de poorten van de Verdoemenis. Wij allemaal. Nog één laatste duw in de rug, en we zijn vervloekt.
 Verdomme. Ik ben te sentimenteel geworden. Het is mijn taak deze wereld in toom te houden. Het is mijn goddelijke opdracht. En als een oude vriend in de weg staat van mijn plicht… Het zij zo. Ik heb geen keuze. Ik laat me niet meer tegenhouden. Ik kan niet telkens over mijn schouder blijven kijken. Die tijd hebben we niet meer. Ik mag oude liefde niet in de weg laten staan van de missie. Als deze oorlog uit de hand loopt, ben ik genoodzaakt hem tegen te houden. Naen mag zijn oorspronkelijke doel niet overschrijden. Het mag zijn ketenen niet breken. Het zou chaos betekenen op een intergalactische schaal. Dat mag ik niet laten gebeuren. Ik ben hier niet voor niets.
 De waarheid zou de mensheid verblinden. Haar licht zou hun sterfelijke lichamen onmiddellijk verbranden. Wat we ook doen, de waarheid moet opgesloten blijven. Cyanasil, of de Nachtkoning zoals hij zich nu noemt, heeft de sleutel. Als hij deze oorlog wint, zal hij iedereen bevrijden van onze zorgvuldig opgestelde illusies. Mag niet gebeuren. Een alliantie van deze planeet, een samenwerking tussen al haar rassen verenigd onder een banier van ontevredenheid, zou een groot probleem kunnen vormen. Daarom moeten we hem stoppen. De enige manier is eenheid. Ja. Ik moet de volkeren van Naen ervan overtuigen dat ze deze strijd alleen zullen winnen als ze hem samen voeren. Het zal een mooi verhaal zijn. Elenwë de Guldene, de held waar we zo lang op hebben gewacht, verenigt de mensheid en redt haar van totale uitsterving. Misschien. Maar ze moeten zich realiseren wie de touwtjes in handen heeft. Ze mogen niet gaan denken dat ze hun eigen meesters zijn. Dat is een gevaarlijke mentaliteit. Het is beter als ze leven met illusies. Beter voor ons, beter voor de mensheid. Beter voor iedereen.
 De tijd voor tranen is voorbij. Een lange duisternis breekt aan. Maar aan het einde van het pad is er het licht. Het licht van de Wachters. Omhels ons, en wij zullen je naar het licht leiden. Naar het licht, en naar verlossing.    
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Geen tijd voor tranen

vr feb 24, 2017 7:52 am

Eeuw der Tranen
Mooi :)
de Nachtkoning
Ook mooi :)

Ik geloof niet dat ik het hele verhaal snap. Het eerste stuk wel en ook dat iemand een ander iets heeft aangedaan, maar sterft hij daarna en komt hij in een soort hiernamaals terecht? Waar hij dan een nieuwe godin leert aanbidden?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Geen tijd voor tranen

za feb 25, 2017 8:57 am

Mooi verhaal, vind zelf om een filosofisch gedachte te hebben om het verhaal te lezen en te begrijpen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Geen tijd voor tranen

zo feb 26, 2017 10:58 am

Is het misschien een idee als ik standaard een (al dan niet beknopte) uitleg geef onder het verhaal? Misschien wel handig voor degenen die erin geïnteresseerd zijn ;)
Dit verhaal is geschreven vanuit het perspectief van een man genaamd Elenwë. Hij is de leider van de Hoge Elven, wat wil zeggen dat hij zo'n beetje de machtigste persoon ter wereld is. Hij is het eerste schepsel dat ooit geschapen werd, en is door de Titanen (goden) naar de aarde (Naen) gestuurd om daar een oogje op de wereld te houden. Zijn taak is om de wereld te beschermen, maar ook "in toom te houden".
Ten tijde van dit verhaal is de "Eeuw der Tranen" aangebroken met de komst van de Nachtkoning. De Nachtkoning is een grote slechterik die in de eeuwen vóór de Eeuw der Tranen telkens probeerde om zijn legers (de Legioenen van de Nacht) naar de wereld te laten komen zodat hij zelf volledig kon terugkomen. Vergelijk hem met een soort Sauron van Lord of the Rings. De Nachtkoning is de "hem" waar de HP het de hele tijd over heeft. De Nachtkoning heeft zijn volk verraden, en de HP en hij waren eens goede vrienden. Die vriendschap liep ten einde toen de Nachtkoning kwaadaardig werd en de wereld probeerde te veroveren.
De HP betreurt in dit verhaal dat hij het zo ver heeft laten komen. De wereld is bijna totaal veroverd door de Legioenen van de Nacht, en de HP weet dat het grotendeels zijn schuld is. Hij denkt dat hij deze hele oorlog had kunnen voorkomen. Hij gaat proberen de Nachtkoning alsnog tegen te houden, omdat die alles wil vernietigen waar Elenwë voor gevochten heeft.
Meer informatie: http://nl.avonturen-van-cay.wikia.com/wiki/Elenw%C3%AB
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.

Terug naar “One-shots”