Mijn tranen zijn giftig

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Mijn tranen zijn giftig

zo feb 12, 2017 2:28 pm

Het leven is lijden. Daar ben ik wel achter gekomen. Het leven is één grote reeks nederlagen en teleurstellingen, afgewisseld door periodes van algehele neerslachtigheid. De enige macht in deze wereld is verdriet. Het puurste water, dat zijn de tranen van de verslagenen. Sommigen proberen dit te ontkennen. Ze proberen moedig en optimistisch te blijven, en zijn trots op het feit dat ze al hun problemen met opgeheven hoofd trotseren. Het zijn dwazen. Er is niets dan het lijden. Er is niets dan verdriet. Periodes van opgewektheid zijn mooi meegenomen, maar het zijn enkel uitzonderingen op de regel. Enkel een pauze tussen het lijden in. Als je je dat niet realiseert, val je in een eindeloze put van valse positiviteit. En je komt er nooit meer uit. Het is het ergste wat er met je kan gebeuren.
 Nee. Je moet realistisch zijn. Je moet beseffen dat de wereld een genadeloze plek is. Het leven heeft geen aandacht voor jouw moeilijkheden. Het kijkt niet naar eindeloze smeekbedes en nachtelijke gebeden. Iedereen is op zichzelf. Dat heb ik lang geleden ontdekt. Het is een wet. Tranen zijn de vloeistof van het leven. Verdriet is de puurste emotie. Het is hoe het universum is ontstaan. In de laatste momenten van de Duisternis Oneindig was er iets dat huilde van verdriet. Het huilde omdat het niet bestond. En het verdriet was zó krachtig, dat de tranen werkelijkheid werden en zo een nieuw heelal tot leven brachten. Het klinkt misschien vreemd, maar er kan geen twijfel over bestaan. Zo is het gegaan. Verdriet is de bron van het leven.
 Mijn bestaan is gevuld met verdriet. Met lijden. Hoe lang loop ik al op deze wereld rond? Ik weet het niet eens. Ik weet niet wat ik ben. Dat is het ergste. Ben ik een manifestatie van een hogere kracht, ben ik een incarnatie van een onzichtbare godheid? Ik heb geen idee. Het maakt verder ook niets uit. Ik ben hier nu al zo lang. Onsterfelijkheid klinkt in het begin aantrekkelijk. Wie wil er nou niet eeuwig leven? Maar na een tijd ga je je fout inzien. Onsterfelijkheid is het kwaadaardigste wat er is. Werkelijk. Ik heb miljoenen schepselen geboren zien worden en weer zien sterven. Ik heb duizenden beschavingen gesticht zien worden en zien verdwijnen onder het zand. Ik heb de wereld honderd keer gebroken zien worden, en ik was er telkens bij toen ze opnieuw gesmeed werd. Het is een eindeloze cyclus. Een cirkel ongebroken. Het vult me met verdriet. Zo veel dood, zo veel lijden op deze wereld. En niets wat ik eraan kan doen. Ik zou willen dat het in mijn macht lag de wezens leven te geven die het niet verdienen te sterven. Helaas. Die macht ligt bij Cilandos, en Cilandos staat niet bekend om zijn genade. Nee. Ondertussen moet ik maar leren leven met de dood aan mijn zijde. Geen genade voor de verdoemden, zeggen ze altijd. Geen vreugde voor de onsterfelijken.
 Begrijp me niet verkeerd. Ik haat mijn verdriet niet. Ik heb geen hekel aan mijn eeuwige neerslachtigheid. Het is een deel van het leven. Het grootste deel van het leven. Zelfs ik beleef soms blije momenten, maar deze worden overschaduwd door het lijden. Geen probleem. Het leven is lijden. Dat is gewoon hoe het is. Verdriet is de eerste en de puurste emotie. En ik ben haar meesteres.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Mijn tranen zijn giftig

vr feb 24, 2017 7:48 am

Volgens mij zijn de verhalen die ik tot nu toe van jouw hand heb gelezen, nogal somber en duister. Ik heb wel een beetje medelijden met hen, dat ze het sprankje hoop dat in iedereen verborgen zit niet meer kunnen vinden.
Die macht ligt bij Cilandos,
Wie is dit?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Mijn tranen zijn giftig

za feb 25, 2017 8:59 am

Ook hier met een filosofisch gedachte gelezen, wel idd somber en duister je verhalen.

Ook bij mij, wie is Cilandos?
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Mijn tranen zijn giftig

za feb 25, 2017 7:01 pm

Cilandos is een Titaan, de Heer van Leven en Dood. Titanen zijn goddelijke entiteiten die de wereld geschapen hebben en over het universum regeren. Cilandos zelf maakt leven, neemt het weer af en beslist naar welk deel van het hiernamaals (de drie trappen van "Geen genade voor de verdoemden") de ziel van een gestorven persoon na de dood gaat. Vergelijk hem met een soort Hades, of Mandos voor de Tolkien-fans. Is verder niet super belangrijk voor dit verhaal, maar mooi dat jullie geïnteresseerd zijn :lol:
Meer informatie over Cilandos en de Titanen kun je hier vinden, als je interesse hebt: http://nl.avonturen-van-cay.wikia.com/wiki/Cilandos
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Mijn tranen zijn giftig

zo feb 26, 2017 8:45 am

Bedankt voor de extra info @JochemCommissaris en gelezen.

Geeft toch wel extra inhoud aan een verhaal als je weet wie wie is.

Terug naar “One-shots”