Het zwaard huilt niet

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Het zwaard huilt niet

wo feb 01, 2017 10:58 am

Vroeger was mijn leven simpel. De jaren gingen aan me voorbij in een dronken roes, en ik werd nooit sober. Ik groeide op in een lente van overvloed. Ik reisde van kroeg naar kroeg, maakte mijn vaders geld op aan goedkope drank en bracht de nachten door in de warme omhelzing van onbekenden. Ik was een dwaas, toen. Een gevangene van mijn lusten. Ik was opgesloten in mijn eigen vermaak, en ik dacht dat de tralies van goud waren.
Maar die tijd is voorbij. Het ligt nu ver weg. Plezier en vermaak heb ik achter me gelaten, voor altijd. Nu is er enkel het werk. De heilige opdracht. Mijn gezegende plicht. Het werk is het enige wat mij aan deze wereld bindt. Mijn geest is bij de voorgangers, maar mijn lichaam heeft nog een klus te klaren.
Dit is mijn laatste opdracht. Mijn tijd als zwaard zal spoedig aan zijn einde komen. En daarmee verlaat ik dit verrotte, holle leven. Maar eerst is er het werk. Er is nooit iets anders geweest dan het werk. Ik breng gerechtigheid naar de wereld. En gerechtigheid stroomt nu eenmaal in bloedrode rivieren. Het is een weg naar verlossing. Sommigen verlossen zichzelf door hard te werken en in hun oude dagen lui in hun stoel te ploffen. Sommigen verlossen zichzelf door het beschermen van zij die dat zelf niet kunnen. Dat is ook wat ik doe. In zekere zin. Jullie begrijpen me vaak niet, maar eigenlijk is het heel simpel. Ik leef om te doden. Ik dood om te beschermen. Het is mijn enige wet. Mijn enige code. Ik ben simpelweg het andere uiteinde van het spectrum. Een uiteinde dat niemand ziet. Als je maar lang genoeg in de duisternis rondloopt, word je vanzelf een schaduw.
Ik bewandel dit pad nu al vele jaren. Tallozen zijn gestorven aan mijn voeten. Ontelbare zielen heb ik naar de poorten van de verdoemenis gestuurd. En toch is het niet genoeg. Niet genoeg. De voorgangers zijn nog steeds ontevreden over mijn daden. Ik zie hun frons overal om me heen, voel constant hun priemende blik als een dolk in mijn lichaam snijden. Maar niet langer. Dit is de laatste opdracht. De laatste klus aan de poorten van verlossing. Ik hoef nog maar één ding te doen. Slechts één ding staat nog op mijn pad. Mijn verleden. Het achtervolgt me overal waar ik ga, zelf als heb ik die tijden jaren geleden achter me gelaten. Het is een tweede schaduw geworden. En hoe kom je van een schaduw af? Precies. Je doodt het licht.
Ja. Er is maar één manier. Eén manier om aan dit alles een einde te maken. Lang ben ik op zoek geweest naar de bron van mijn lijden. Nu heb ik het eindelijk gevonden. Eens gaf ik anderen de schuld. Ik doodde mijn vrienden en familie, degenen die mij plaatsten in die goddeloze nachten en me achteraf aanmoedigden. Ik vermoed dat ik in de kunst van het zwaard ben blijven hangen. Geen probleem. Ik ben erachter gekomen dat al die moorden nutteloos waren. Mijn drinkmaatjes en talloze minnaressen waren niet de bron van mijn probleem. Ze zetten enkel een proces in werking waarvan de zaden allang geplant waren. Als je de schaduw wilt verbannen, ga je op zoek naar het licht. Als je iets of iemand de schuld moet geven, vind dan degene die de zaadjes plantte.
En dat was ik. Het is dwaasheid om de oorzaken buiten jezelf te zoeken. Al mijn daden zijn altijd al vastgesteld geweest in mijn ziel. Mijn omgeving verdient geen beschuldigingen. Misschien begrijp je me niet. Dat snap ik. Toch is het voor mij duidelijk. Ik heb al zo veel lichten gedoofd. Nu is het tijd om eindelijk mijn eigen kaars uit te blazen. Probeer me niet te stoppen. Het heeft toch geen zin. Ik weet wat mij te wachten staat. Dit is de juiste weg. De enige weg. De weg naar verlossing.
Mijn hele leven ben ik een wapen geweest. Een wapen vastgehouden door andermans hand. Mijn lot was bepaald. Er was enkel het werk. Maar nu is dat anders. Het voelt goed om je eigen meester te zijn. Ik houd zelf het wapen in de hand dat ik ben geworden. Pas nu zie ik zijn kracht. Zo veel mensen heb ik gedood. Zo veel levens heb ik beëindigd. Maar ik heb er geen spijt van. Ik heb nergens spijt van. Een zwaard stelt geen vragen over zijn eigen bestaan. Een zwaard vraagt zich niet af of zijn pad het juiste is. Nee. Een zwaard doet wat het opgedragen wordt. Een wapen. Ik was een wapen. Een dolk in de nacht. Een bloedrood mes. En het zwaard huilt niet.
Het is tijd. Probeer me niet te stoppen. Mijn leven eindigt hier. Nee. Niet waar. Mijn ziel is allang vervlogen, en mijn lichaam is nog slechts een uitgeholde boomstam. Dit is simpelweg een nieuw begin. Dood voor de een betekent leven voor de ander. Zo heb ik altijd gewerkt. Ween niet voor me. Smeek niet om te blijven. Probeer me niet om te laten keren. Ik vraag je slechts één ding. Vergeef me, liefste. Vergeef me voor de duistere daden die ik heb begaan, maar weet dat het niets meer was dan mijn bijdrage aan een betere wereld. En ik vraag je me te vergeten. De herinnering aan mij is als een zwarte vlek op een sneeuwwit gewaad. Het zou zonde zijn zulke schoonheid te besmetten met zulke lelijkheid. Dus vergeet me, liefste. Vergeef me en vergeet me. Met heel mijn hart wens ik je geluk. Je leven zal beter zijn zonder mij.
Dit is het dan. Het einde. Ik kan het al ruiken. De voorgangers glimlachen me eindelijk toe. Een laatste daad. Een laatste dood. Om de schaduw te verbannen, vernietig je het licht.
Ik heb mezelf bevrijd.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het zwaard huilt niet

zo feb 12, 2017 3:30 pm

Mooi geschreven :)
Bij dit verhaal ging ik me heel erg afvragen hoe hij/zij zou zijn, als je kon zien wat hij deed. Dus hoe zijn leven zou zijn als we buiten zijn/haar hoofd treden.

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “One-shots”